Gitarist, zanger, drummer, componist en producer PATRIK JANSSON, zijn naam verraadt het een beetje, is afkomstig uit het kleine stadje Gävle, in centraal Zweden. Hij begon op jonge leeftijd met drummen en trok als jonge twintiger naar Stockholm, om muziek te studeren en om aan zijn carrière te bouwen. Hij leerde ook piano, bas en gitaar spelen en raakte meer en meer in de ban van de blues. Eind 2007 richtte Patrik in Stockholm -na getoerd te hebben met de Zweedse norhtern rock band Hellsingland Underground, bekroonde producer en gitarist/zanger Chris Laney, jazz saxofonist Viasheslav Preobrazhenski en glam punk band Maryslim- de Patrik Jansson Band op, een moderne blues/rock-band, waarmee hij vier albums uitbracht en waarmee hij meerdere keren door Europa toerde. De sound van de band kan het best omschreven worden als een mix van SRV, Johnny Winter en Buddy Guy, om maar een paar vroege invloeden te noemen. Patrik Jansson leverde recent (met nieuwe line up!), als opvolger van ‘IV’ (2020), zijn nieuwe studio album af, ‘DIFFERENT SHADES OF BLUE’ (2026). Het album dat hij zelf producet nam hij op met Carl-Henrik Landegren. Patrik debuteerde in 2022 solo met ‘Game Changer’. In 2011 debuteerde hij met zijn band met een titelloos album. Patrik begon jong als drummer, werd later pianist en nog later bassist en gitarist. In 2007 was het tijd voor een nieuwe uitdaging, een eigen bluesrock band. 

Zo’n zes jaar geleden trok Eileen Rose (Giadone) uit Nashville, Tennessee, de nu 61-jarige Amerikaanse singer-songwriter met Ierse en Italiaanse roots, met zeventien van haar eigen schitterende liedjes en haar trouwe begeleidingsgroep ‘The Holy Wreck’ naar de wereldberoemde ‘Muscle Shoals Sound Studio’ in Muscle Shoals, Alabama. Het resultaat was het album “Muscle Shoals” dat dit jaar een waardige opvolger kreeg met de twaalf nummers tellende plaat “Insanitia” die we hier wat nader onder de loep zullen nemen. De in Boston, Massachusetts geboren zangeres schreef acht eigen nummers voor haar twaalfde studioplaat en ze opteerde daarbij om vier favoriete songs van andere artiesten met een eigen versie te coveren. Eerst even wat info over deze liedjes: “Will The Wolf Survive?” komt oorspronkelijk uit het in 1984 uitgebrachte album “How Will The Wolf Survive?” van de Amerikaanse Chicano-rockband ‘Los Lobos’. Eileen’s versie kunt u beluisteren op de eerste video onderaan deze recensie. Cover nummer twee is de ballad “The Blonde Lady Of The Cherry Trees”, een origineel in het Italiaans gezongen nummer “Signora Bionda Dei Ciliegi” van de in 1997 op 51-jarige leeftijd overleden Italiaanse gitarist en singer-songwriter Ivan Graziani. Een derde song die deze artieste wilde coveren op het album “Insanitia” is het folkliedje “Storm Windows” van John Prine, de titeltrack van zijn zevende plaat uit 1970. Om haar Italiaanse roots extra in de verf te zetten nam ze tenslotte helemaal op het einde van deze plaat de Italiaanse klassieker “Ma Che Freddo Fa”, een liedje dat in 1969 voor het eerst op het ‘San Remo Music Festival’ door de Italiaanse zangeres Nada Malanima werd gebracht en in Italië als cultureel erfgoed wordt beschouwd.

De persoonsontdubbeling die H.T. Roberts een paar jaar geleden inzette en die anderhalf jaar geleden leidde naar “Achter de Wind”, krijgt een vervolg met deze “Meigem Songs”, waarbij alvast de plaattitel niet helemaal naar het Gents vertaald wordt. Maar verder kan ik u met veel plezier meedelen dat die nieuwe worp van ”Hermannetje” wat mij betreft een heus schot in de roos is. Toegegeven: ik had het niet altijd even makkelijk om de details van de Gentse teksten te begrijpen, maar één mailtje volstond om de vertaling van de teksten naar het Nederlands toegestuurd te krijgen en vervolgens te kunnen vaststellen dat het al met al nogal meeviel met dat begrijpen van het Gents. Tot zover deze inleiding, al kan ik ook deze keer niet om de hoestekening heen: een geweldig herkenbaar schilderij van de hand van Gerard van Menxel, waar je Mance moeiteloos in herkent. De elf liedjes van deze Meigem-plaat zijn helemaal Mance Robert, zoals we hem intussen al jaren kennen: uitgepuurde liedjes, over hier en nu en wat had kunnen zijn. Ik kan het niet helpen, maar, nu ik ruim twee weken lang geen kilometer met de auto reed zonder deze plaat te horen, komt de naam van Townes Van Zandt keer op keer voor mijn geestesoog opduiken. Herman heeft altijd al ook voor een bepaald soort details gehad, dat typisch is voor de goeie observator. Die heeft nauwelijks één oogopslag nodig om een situatie te doorgronden en in dit geval komt daar nog het vermogen bij om de dingen kort, krachtig en kernachtig te formuleren. Tel daarbij op dat vier van de songs mee ingespeeld werden door wat we stilaan “Mance’s Dream Team” mogen noemen: drummer David Broeders -de subtiliteit zelve-, vormt samen met bassist Serge Bakker een tandem die er voor zorgt dat je als zanger helemaal je ding kunt doen, zeker als oude gabber Bruno Deneckere klaar staat om met zijn gitaarkunsten de ruimte te creëren, die sommige songs nodig hebben om van folk naar de Gentse vorm van Americana te evolueren.

Vrouwelijke rock’n’roll-artiesten blijven tot nader order toch eerder een zeldzaamheid. De namen uit de muziekgeschiedenis die spontaan bij ons opduiken in dat verband zijn Patti Smith, Joan Jett, Debbie Harry (‘Blondie’), Chrissie Hynde (‘The Pretenders’) en Tina Turner. Maar er blijken nog wel wat meer dames die te zijn die tot nu toe vrij onbekend zijn gebleven maar hun hart toch verpand hebben aan de opzwepende tonen van de rock’n’roll. De Amerikaanse Lolly Lee uit de omgeving van Birmingham in de zuiderse staat Alabama is zo’n ‘rocking female’ die al jaren aan haar carrière timmert door haar rock’n’roll-songs te verrijken met invloeden uit de soul, folk en Americana. Na in de ‘eighties’ heel wat tijd als leadzangeres op het podium te hebben gestaan bij de rockformatie ‘The Mortals’ naast o.a. Rick Kurtz en Don Tinsley bracht ze twee jaar geleden haar eerste soloalbum uit met haar eigen naam als titel. Die plaat zouden we toch al eerder onder de noemer ‘Americana’ hebben gecatalogeerd. Maar midden februari 2026 lanceerde Lolly Lee haar tweede soloalbum “Everything Spins” waarop ze twaalf nieuwe nummers heeft opgenomen die allemaal zelf geschreven werden, maar waarvan er vijf het resultaat zijn van co-componeerwerk met Don Tinsley, Lori Orth en M. Herbig. De plaat werd opgenomen in de ‘Admiral Bean Studio’ van producer Anthony Crawford in Loxley, Alabama. Die laatste speelde als multi-instrumentalist ook op alle nummers mee op akoestische en elektrische gitaar, piano, basgitaar, drums en mandoline.

Bijna drie decennia geleden besloot de Britse zangeres en songschrijfster Liz Lenten uit het Engelse graafschap Lincolnshire om een eigen muziekformatie op te richten onder de naam ‘Auburn’. Vele platen later blijft ze met elk nieuw album verbazen met haar sublieme mix van americana, country, rootsmuziek en blues in de liedjes. Ik mocht in de voorbije jaren enkele van die albums voor u becommentariëren: “Indian Summer” in 2012, “Nashville” in 2014, “Mixed Feelings” in 2015, “Love & Promises” in 2016 en “Game Of Faith” in 2019 . Al deze albums kwamen er na een vrij lange pauze in de carrière van Liz Lenten die pas in 2011 besloot om zich opnieuw volop op het creëren van nieuwe songs te storten. Wij hebben hier nu haar splinternieuwe album “Behind The Scenes” toegestuurd gekregen voor het schrijven van een recensie. Omwille van de grote diversiteit in haar nummers werd haar sound in het verleden al vergeleken met enkele sterk uiteenlopende collega-zangeressen als Bonnie Raitt in de bluesy tracks, Dusty Springfield in de countryballads en zelfs Norah Jones en Billie Holiday in de meer jazzy en soulgeïnspireerde songs.

Eddie Smith is een “te ontdekken” Britse songwriter, zanger en multi-instrumentalist (piano, orgel, gitaar). Zijn grote troeven: zijn smaakvolle pianospel, maar vooral zijn signature karaktervolle en rokerige stem, die ongetwijfeld vergelijkingen met Joe Cocker uitlokt. Samen met enkele muzikale vrienden vormt Smith sinds enkele jaren de 5-koppige band Eddy Smith & The 507, waarmee hij verwijst naar een plaats in regio Londen, waar ze verbleven en waar ze hun éérste nummers schreven. Inmiddels worden ze in de Britse roots scene algemeen beschouwd als “veelbelovend”! De band stond ondertussen al de affiche van tal van toonaangevende Britse festivals, waaronder het Isle of Wight Festival, Black Deer, The Long Road, Americana UK Festival, Cambridge Folk Festival en The British Country Music Festival. Ze stonden bovendien in het voorprogramma van George Thorogood & The Destroyers in de Birmingham Symphony Hall. In het voorbije jaar stak het vijftal het kanaal over en begonnen ze in Spanje aan een Europese toer. In de voorbije week stond Eddy Smith voor een éérste Belgisch optreden in de Hnita Jazz Club. De nummers op de setlist werden voornamelijk geplukt uit hun 2 ep’s die in 2019 verschenen én hun full length studio album, ‘Right Up ‘Til Now’ (2023). Hun debuutalbum biedt 10 tracks waarin rauwe blues, soulvolle zang en Americana-roots samenkomen. Recenter verscheen hun eerste live album, ‘Middle of Nowhere’ (2024).

De nu 70-plus’er CURTIS SALGADO is een blues, blues/rock en soul zanger/songwriter uit Portland/Oregon. Hij speelt mondharmonica en leidt zijn eigen band als leadzanger. Curtis werd geboren in Everett/Washington en kan ondertussen als muzikant een erg interessant CV voorleggen. Hij startte zijn carrière in Eugene/Oregon bij The Nighthawks/ werkte als songwriter samen met Robert Cray in de Robert Cray Band, waar hij zes jaar zong en mondharmonica speelde/ hij toerde van 1982 tot 1986 met Roomful of Blues/ hij vormde zijn eigen band, Curtis Salgado & the Stilettos/ hij opende in 1992 voor Steve Miller, in 1995 voor Santana en in 1997 opnieuw voor Steve Miller. In 1999 tekende hij in New Jersey een contract bij Shanachie Records (waar hij vier albums uitbracht) en in 2012 in Chicago bij Bruce Iglauer’s Alligator Records. Salgado was de inspiratie achter John Belushi 's creatie van de Blues Brothers’ personages eind jaren zeventig. Ze ontmoetten elkaar en werden vrienden terwijl Belushi in Eugene, de film “Animal House” aan het filmen was. Het debuut album ‘Briefcase Full of Blues’ (1978, Atlantic Records) van The Blues Brother is opgedragen aan Salgado en het personage van Cab Calloway in de film “The Blues Brothers” is vernoemd naar Curtis.

Je zou het hem op het eerste zicht niet nageven maar de New Yorkse folk- en bluesmuzikant John Townley heeft reeds de gezegende leeftijd van 80 jaar bereikt. Naast zijn muzikale activiteiten is hij ook nog een gerespecteerde professionele astroloog en zeevaarthistoricus, onderwerpen waarover hij acht boeken heeft geschreven. Op muzikaal vlak mag hij zich mede-eigenaar noemen van een eigen opnamestudio ‘Apostolic Recording Studio’ in New York City en hij heeft jarenlang deel uitgemaakt van de New Yorkse folkrockgroep ‘The Magicians’. In de sixties maakte hij voor het eerst kennis met de folkmuziek en leerde hij gitaar spelen. Sinds 1965 probeerde hij een carrière als folkmuzikant te realiseren door zich in te werken in de folkscène van Greenwich Village rond muzikanten als Fred Neil en David Crosby. John Townley werkt ook al meer dan 50 jaar samen met producer John Kilgore die hij nu alweer uitnodigde om deze rol op te nemen voor de opname van zijn nieuwste album “Round Swamp Road” in de ‘John Kilgore Studios’ oftewel de vroegere ‘Apostolic Recording Studios’ in New York. Townley’s wat schorre stem kenmerkt de vijftien tracks op deze plaat waaronder zijn versie van enkele traditionals en een aantal covers..

CANYON LIGHTS is de nieuwe band van Pat FAHERTY (zang, gitaar, bas) en Tim CARMAN (drums, percussie), voorheen (sinds 2018) bandleden van GA-20, een bluesband uit Boston/Massachusetts, die de nummer 1-positie in de Billboard-hitlijsten bereikte. Hun sound is een mix van ouderwetse rock-'n-roll, rauwe Americana en stevige blues. In 2023 ontdekten Pat en Tim hun gedeelde liefde voor rock-'n-rollbands uit de jaren 70, zoals Mountain, Thin Lizzy en James Gang. Hieruit is Canyon Lights ontstaan. Om de band en hun debuutalbum te promoten, toeren beide heren in mei, als onderdeel van hun RUNNIN’ WILD TOUR, ook in Europa met Harrison Foti achter de drums. Geïnspireerd door hun gemeenschappelijke interesses en op aangeven van Pat, werkten ze samen songideeën uit, die al langer bij Pat leefden. Tegelijkertijd onthulde Tim aan Pat een aantal persoonlijke songteksten die hij al jaren had bewaard. De klik tijdens het schrijven was direct en uniek. Pat en Tim beseften dat dit een nieuw avontuur was, niet strikt blues en niet beperkt tot één bepaalde creatieve richting. Begin 2024 vlogen ze naar Denver om deze geluiden op te nemen, met vriend Dylan Brown als geluidstechnicus en co-producer. Uit deze sessie werd ‘BREATHE EASY’ geboren.

NEAL Walden BLACK, geboren in San Antonio/TX, is de zoon van een Duitse moeder en een Indiaanse vader. Al sinds 2004 woont hij in Frankrijk, vanwaar hij door Europa toert. Op 12-jarige leeftijd geraakte hij in de ban van de blues van Johnny Winter. Neal greep iedere gelegenheid aan om te spelen en te leren. Hij studeerde 2 jaar jazz aan het Southwest Guitar Conservatorium in San Antonio en kreeg er les van o.a. Jackie King, Lenny Breau, Herb Ellis en Barney Kessell. In de nineties verhuisde Neal naar NY en richtte The Healers op, waar hij een behoorlijke reputatie mee opbouwde. Hij werkte er samen met Joan Osborne, the Holmes Brothers en Poppy Chubby en toerde in Europa intensief met Johnny Johnson en Jimmy Dawkins. Vanaf 2004 is hij voornamelijk actief onder zijn eigen naam als Neal Black & The Healers en brengt zijn albums bij het DIXIEFROG label uit. Zijn studioalbums doen het meestal goed en scoren hoog in de Franse radiolijsten. In de voorbije weken verscheen van Neal Black & The Healers, ‘NUMBER 3 MONKEY’ (2026). Het is een typisch en erg herkenbaar Neal Black-album, met een gevarieerde mix van blues en roots/rock nummers met pittige gitaar solo’s, die afgewisseld worden met dobro slidegitaar en met daar rond de rauwe stem van "The Master of High Voltage Texas Boogie" himself. Naast de 10 originele nummers staan er ook twee covers op de tracklist: het rustige, op Delta blues drijvende “Devil Got My Woman” van legende Skip James (°1902†1969) en een uitstekende versie (met achtergrondzang en gitaar van Janet Martin) van “No Way to Get Along”, een gekende country blues klassieker van Robert Wilkins. Neal werd tijdens de opnames begeleid door zijn vaste band The Healers, waarbij Mike Lattrell op toetsen, Guillaume Destarac op drums en Abder Benachour op bas, met speciale gasten Nico Wayne Toussaint op mondharmonica, Flo Bauer op gitaar en Janet Martin op gitaar en achtergrondzang.

We moeten jaren terug, naar 2019, toen move2blues zich nog thuis voelde in de MOD in Hasselt en een “pré-release” party organiseerde n.a.v. ’Deep’, het tweede studio album van de Boogie Beasts… Toen opende de ONE RUSTY BAND als support act de avond. Toen (nog) om 21u uur gingen toen de lichten op het podium aan voor een Zwitsers/Frans explosief blues/rock-duo, dat bestaat uit de one-man-band Gregory GARGHENTINI aka “Rusty” Greg (zang, gitaren, mondharmonica en footdrum) en tapdanseres/circusartieste Léa BARBIER aka Léa “Jumping” (wasbord, cymbaal, fluitje). In Hasselt bestond hun 45-minuten zweten en uitbundig tapdansen vooral uit nummers uit hun titelloos debuut album uit 2016. Als opener was One Rusty Band voor de aanwezige aangename oubollige blues liefhebbers een verrassing. Aanvang 2020 verscheen bij Orient Artist, ‘Voodoo Queen’. Het was dan wachten tot in 2022 op, ‘One More Dance’. We verloren ze daarna even uit het oog, tot recent hun #4, ‘LINE AFTER LINE’ (2025) op onze tafel viel… Na “Line After Line” waar hun album mee opent, zat alles weer terug in mijn hoof: hun energieke, swingende en rauwe blues/rock die met veel groove, zoals tijdens het genoemde optreden én die van vorige albums afdroop, bonkend uit de boxen rolde.

ERICH LINDERTHALER -zijn Duitstalige naam laat zijn afkomst vermoeden- is een Oostenrijker uit Salzburg, die al méér dan 25 jaar als muzikant (zanger-songwriter/gitarist) actief is. In zijn muziek brengt Linderthaler vaak r’n’r, blues en country samen, waarbij vooral zijn prachtige stem opvalt. Na een ep debuteerde Linderthaler -ik vermoed in 2006- met ‘Fooled Man Blues’. Het was een Country/Rock album met vooral eigen nummers. Wat daarna volgde waren o.a. de ep, ‘Come uno tsunami’ (2017) en, waar zijn teksten éérst meestal in het Engels waren, waagde de muzikant op ‘Morzgerstrasse 36 (2018) en ‘wos gestan woa’ (2020) zich aan releases met songs in het Duits, vaak in het dialect. Na ‘Country Songs & Others (2020), nam Lindenthaler een jaar later ‘nua a rock'n'roller’ ook in het Duits op. De opvolger van zijn 2025-album, ‘First Recordings’ (een selectie uit zijn eerste twee albums: de 1998-6 track ep en zijn debuutalbum, ‘A Fooled Man’) is opnieuw een Engelstalig album met 13 eigen songs, opgenomen met o.a. bassisten Klaus Kircher & Peter Gruber, drummers Christian Lettner & Willy Hackl en gitarist Tom Reif. Daarnaast zijn ook harpist Sepp Schwarz, toetsenist Martin Gasselsberger & saxofonist Christian Wegscheider op sommige nummers te horen. ‘SET ON FIRE’ is een verzameling van 8 nieuwe songs en nieuwe versies van 5 oudere nummers, met de bedoeling ze te laten “interpreteren” door andere muzikanten en horen hoe ze klinken in nieuwe arrangementen.

BLUES CORNER is een Frans duo uit de regio Parijs, opgericht in 2020 door zanger/gitarist Phil Roman en toetsenist/harpist Seb Oroval, een autodidactische muzikant met een grote passie voor blues klassiekers, met name die van de drie “Kings”. Roman maakte eerder naam in Britse muziekindustrie, maar ook bij hem kroop het bloed waar het niet gaan kon. Zijn grote liefde voor zijn éérste liefde, de blues, dreef hem in 2021 terug richting naar de Franse hoofdstad, waar hij met Oroval een pact sloot. Samen startten ze hun muzikale reis… In 2023 stonden ze in de studio voor een ep en een jaar later -met o.a. Zizou Sadki op bas, Hubert Motteau + Olivier Baldissera op drums & Guests als Sonny Landreth, Fred Chapellier & Marco Cinelli!- voor een full length album met dezelfde naam, ‘Lonely Mile’. Het resultaat was muziek, doordrenkt van geschiedenis, maar gespeeld wordt met de energie die volledig bij het heden past. Op ‘ALL THAT WE ARE’ (2026), hun nieuwe album, vervolgen ze die weg en verbreden ze hun muzikale spectrum van de blues. Op dit dubbel album staan nieuwe nummers, waarvan hun promo single, het rockende “Set Me Free”, waarmee het album opent, de éérste was. Het relaxte “Piggy Bank Blues” is al de volgende en vat e.e.a. goed samen: de groove, de passie en hun uitzonderlijk muzikaal vakmanschap. Oroval leidt hier vanachter zijn piano duidelijk de dans, op aangeven van het ritme door Hubert Motteau (of Olivier Baldissera?) en de pulserende bas van Zizou Sadki. Met “Stone in My Shoe”, “Double Screen” en “Blues Paradise” gaan ze duidelijk terug naar de Delta, naar de blues. “What’s Good What’s Bad?” is dan weer up tempo en “The Blues is About Giving All What We Are” is niet alleen een statement, maar ook de andere méér rockende kant van Blues Corner.