TIM LOTHAR & HOLGER “HOBO” DAUB – NEU DARCHAU

De Deense gitarist en zanger Tim Lothar (Petersen) was 25 jaar lang drummer van de Deense band Lightnin’ Moe, maar ontwikkelde zijn zang, leerde zelf akoestische gitaar spelen en wou in zijn verdere muzikale carrière zich gaan verdiepen in de Amerikaanse Delta Blues. Talent en een groot muzikaal inzicht, lagen aan de basis van een verder nieuw leven als solo artiest. Lothar debuteerde in 2006 solo met ‘Cut to the Bone’. In nog geen decennia tijd bracht hij daarna drie soloalbums uit, toerde hij rond in meer dan 15 landen en won hij meerdere belangrijke muziek onderscheidingen, als o.a. in 2008 “Danish Blues Artist of the Year”. Niet alleen met Peter Nande (‘Two for the Road’, 2009) stond Lothar al in de studio, maar ook met de Duitser Holger "HoBo" Daub vormt hij een duo. Zij debuteerden in 2016 met ‘Blues from the North’. Met ‘Neu Darchau’ breiden ze hier recent een vervolg aan. Net als een andere muzikanten ontwikkelt Tim Lothar zich door niet alleen nieuwe nummers te schrijven, maar ook door de nummers voortdurend te herinterpreteren. De bijdrage van Holger Daub (de klagende, beklijvende harp) in dit proces, is hier in een nummer als “There Is Only Now” -dat Lothar al eerder uitbracht op ‘More Stories’ (2018) en het live album dat hij opnam met Mojo Workings, ‘Traveling Blues Nights’ (2017)- wezenlijk. ‘Neu Darchau’ is een album met een dromerige en vaak melancholische toon, die eigen is aan Lothar's songwriting en zijn zeer suggestieve stem, versterkt door wat Daub toevoegt en zijn geduldige spel dat zich in de nummers graaft. “Love Song”, “Crippled Heart” en “Coming Home” zijn hier mooie voorbeelden van. Het is dus geen uitgesproken vorm van “luiheid” als zes nummers worden hergebruikt uit ‘More Stories’ (2018) en één uit ‘Stories’ (2012).

Lees meer

AUDREY SPILLMAN – NEON DREAM

De naam van zangeres Audrey Spillman uit Nashville, Tennessee zijn we hier in het verleden al twee keer tegengekomen toen ze als harmony vocaliste optrad op de albums “Cumberland Island” uit 2018 en “Digging Up The Scars” uit 2021, twee platen van haar muzikale ‘duivel-doe-al’-echtgenoot Neilson Hubbard. Met “Neon Dream” komt ze nu zelf voor de tweede keer met een soloalbum in de spotlights, weliswaar ook hierbij geholpen door haar man die op enkele instrumenten meespeelt en tekent als producer van haar nieuwe plaat. Eerder had Audrey Spillman drie EP’s uitgebracht met ‘Fade” (2008), “Part Of Me” (2011) en “The Bomb Shelter Sessions” (2015) en verscheen haar volwaardige debuutalbum “Thornbird” in 2016. Haar loepzuivere stemgeluid verrast op “Neon Dream” al meteen aangenaam in de openingstrack “Austin Motel” (zie 1e video) en haar zang begeestert daarna verder doorheen de overige acht tracks op dit zeer knappe album. De tweede song op deze plaat is een mooie ingetogen versie van de traditional “Summertime” die George Gershwin schreef voor de opera ‘Porgy & Bess’ die voor het eerst in Boston werd opgevoerd in 1935. Hoe Audrey Spillman dit klassieke nummer brengt kunt u ervaren via de tweede video bij dit verhaal. In haar stem menen we enkele gelijkenissen te horen met het vocale werk van vrouwelijke collega’s als Joni Mitchell en Norah Jones.

Lees meer

WILD EARP AND THE FREE FOR ALLS – DYIN’ FOR EASY LIVIN’

De catchy ‘recht-voor-de-raap’ country & westerndeuntjes met rock’n’roll- en rockabilly-invloeden van ‘Wild Earp And The Free For Alls’ zijn zo aanstekelijk als passende munitie voor urenlang rondhossen op de dansvloer. Deze Amerikaanse frontman en bandleden zijn afkomstig uit Chicago, Illinois waarbij ‘The Free For Alls’ is samengesteld uit zangeres Kiley Moore, gitaristen Jed Taylor en George Hurden, pedal steelgitarist Robert Daniels, pianist Sean Hughes, bassist Charlie Malave en drummer Alan Maniacek. Voortbordurend op de twaalf tracks die ‘Wild Earp And The Free For Alls’ hebben opgenomen op hun nieuwe album “Dyin’ For Easy Livin’” denken we te kunnen stellen dat een optreden van deze formatie van begin tot einde pure fun en dansplezier teweeg zal brengen bij het aanwezige publiek. Op deze nieuwe plaat zijn er instrumentale gastbijdragen van Brian Wilkie op pedal steel bij zeven tracks, Felipe Tobar en Jess McIntosh op fiddle bij drie songs en Hope Arthur op accordeon bij het nummer “I Drew The Water”. Hoeveel plezier deze door Wild Earp en enkele bandleden gecomponeerde nieuwe liedjes kunnen bezorgen willen we aantonen met twee van deze songs op de video’s bij deze recensie. Eerst horen we de openingstrack “Ain’t It A Shame (When Your Horse Goes Lame)” dat grappig begint met het gehinnik van een paard en daarna krijgt u het rockabilly-nummer “Livin’ The Life” dat als single uit dit album werd uitgebracht.

Lees meer

JIM PATTON & SHERRY BROKUS – GOING THE DISTANCE

Vier jaar geleden schreef ‘Rootstime’-collega Dani Heyvaert een recensie over de vierde cd “The Hard Part Of Flying” van het Amerikaanse folkrockduo ‘Jim Patton & Sherry Brokus’ uit Austin, Texas. In de zomer van 2019 was het dan weer mijn beurt om een evaluatie neer te pennen over het toen uitgebrachte verzamelalbum “Collection 2008-2018” van het duo. Daarop verzamelden ze een bloemlezing van de beste nummers uit hun vier albums die op de markt kwamen sinds ze in 2008 samen aan hun muzikale samenwerking waren begonnen: “Plans Gang Aft Agley” uit 2008, “Ray Of Hope” uit 2010, “The Great Unknown” uit 2013 en “The Hard Part Of Flying” uit 2016. Beide recensies op deze pagina’s waren zeer lovend en enthousiast over de liedjes die ‘Jim Patton & Sherry Brokus’ hadden afgeleverd en we kunnen die lof nu opnieuw bovenhalen voor hun nieuwste plaat “Going The Distance” die we hier wat nader onder de loep zullen nemen. Het duo-echtpaar brengt hier elf nummers die door Jim Patton alleen of in een samenwerkingsverband met zijn vaste co-auteurs Jeff Talmadge en/of Steve Brooks werden gecomponeerd.

Lees meer

KAURNA CRONIN – HARSH BEAUTY

Een van de meest gerecenseerde gasten op onze ‘review’-pagina’s bij ‘Rootstime’ is de Australische singer-songwriter Kaurna Cronin uit Adelaide. Met in totaal vijf albums die aan onze evaluatie werden onderworpen heeft hij telkens weer kunnen rekenen op positieve feedback over zijn liedjes en zijn albums. En dat zal derhalve niet anders zijn voor zijn nieuwste zesde plaat “Harsh Beauty” die recent op de platenmarkt is verschenen als opvolger van het album “Aloft In Blue” van eind 2020. Met elf nieuwe zelfgeschreven liedjes voor dit door Kaurna Cronin zelf geproducte album bevestigt hij opnieuw al het goede dat we in het verleden al over hem in onze recensies hadden neergeschreven. Mooie verhalende songs met knappe teksten en dito melodieën die uitstekend werden gearrangeerd en ingespeeld door Kaurna zelf met de hulp van gitarist en mandolinespeler Tom Kneebone, bassist Kiah Gossner en drummer Kyrie Anderson.

Lees meer

BARRY ORECK – LEAP YEAR

De Engelstalige term ‘Leap Day’ staat voor de extra dag van 29 februari die we om de vier jaar in een zogeheten schrikkeljaar aan onze kalender moeten toevoegen waardoor dat jaar 366 dagen bevat in plaats van de gebruikelijke 365 dagen. De Amerikaanse singer-songwriter Barry Oreck uit Brooklyn, New York speelde op schrikkeldag 29 februari 2020 een concert in het ‘People’s Voice Café’ in Manhattan, enkele weken voor de uitbraak van de corona-pandemie. Het was de aanleiding tot een ‘stand still’-periode van bijna twee jaar waarin deze muzikant zich enkel nog kon bezighouden met het componeren van nieuwe nummers. Negen van deze nieuwe composities heeft hij nu verzameld op het toepasselijk getitelde album “Leap Year” dat hij in de studio heeft opgenomen met de vaste instrumentalisten in zijn harmony vocals meezingende begeleidingsband: Rima Fand op viool, Jesse Miller op gitaar en mandoline en Adam Armstrong op basgitaar. Gastmuzikant Rob Meador speelde daarnaast ook nog op mandoline mee op drie van de negen nummers..

Lees meer

DOUG MACLEOD – A SOUL TO CLAIM

Doug MacLeod -hij woont in Memphis,TN, is net 76 geworden en hij begon zijn professionele carrière in 1979- is een vertellende op Delta-leest geschoeide blues muzikant, een zanger, gitarist én een geweldig entertainer, die je zeker bijblijft. MacLeod is een singer-songwriter van de oude Amerikaanse traditie, die rondreist en zingt over de ervaringen uit zijn eigen omgeving en leven. Hij is bekend voor zijn geweldige teksten en zijn kunstig gitaarspel, dat uniek en gedreven is. Hij is een meester op akoestische gitaar en zijn bottleneck slidetechniek is intrigerend en meeslepend. Doug MacLeod is een meervoudig Blues Music Award winnaar. In 2020 won hij een Music Award als “Acoustic Artist of the Year” en in 2018 won hij met zijn album ‘Break the Chain’ de “Acoustic Album of the Year” award. Na meer dan 30 jaar, 22 studio-albums, verschillende live-opnames, compilaties, een instructie-dvd voor blues gitaren en een dvd met live optredens, zijn de kritieken op zijn naam nog steeds lovend. ‘A Soul to Claim’ is het eerste album van Doug sinds hij vanuit LA naar Memphis verhuisde. Op zijn nieuwste en met momenten erg emotioneel en herkenbaar album, werkt blueszanger en verhalenverteller Doug MacLeod samen met de legendarische producer Jim Gaines (Santana, Stevie Ray Vaughn, Luther Allison, Steve Miller Band).

Lees meer

WATKINS HARP – RODEO TO RADIO

Na de albums “Boondog Quip” en “Tuesday Morning” uit 2020 en het vorig jaar uitgebrachte “A Handful Of Pictures” verbaast het ons niet echt meer dat we nauwelijks één jaartje later alweer een nieuwe cd van het Canadese singer-songwriterduo ‘Watkins Harp’ in onze bus mochten ontvangen. “Rodeo To Radio” is de splinternieuwe plaat van de sinds de jaren ’80 samenwerkende Rob Watkins en Tom Harpell uit Kingston, Ontario en ze herbergt twaalf nieuwe eigen composities van het duo. Twee van die nummers werden intussen ook al als singles gelanceerd met eerst de albumtiteltrack “Rodeo To Radio” en diens opvolger “Listen With Your Eyes”, een heerlijk walsje. Jammer genoeg hebben we geen video’s van die songs kunnen terugvinden, dus laten we u op de bijgaande video’s maar genieten van twee vroegere liedjes van ‘Watkins Harp’: eerst “A Handful Of Pictures” uit de gelijknamige cd en daarna “That Little Girl” uit hun eerste plaat “Boondog Quip”.

Lees meer

BREN HOLMES – EVERYTHING YOU nEVER WANTED

Misschien zegt de naam van de in Dublin geboren Bren Holmes u niet meteen zoveel, maar toch is deze muzikant al meer dan dertig jaar actief in de muziekwereld. Hij is drie decennialang bassist geweest bij de in 1988 opgerichte Iers-Amerikaanse rockgroep ‘The Young Dubliners’ uit Santa Monica, Californië waarin hij één van de origineel Ierse bandleden was. Zij brachten rocknummers met Ierse en Keltische invloeden die hun roots hadden in de traditionele folkmuziek en de groep werd in één adem vernoemd naast bands als ‘The Pogues’, ‘Thin Lizzy’, ‘U2’ en ‘The Waterboys’ die zij dan op hun beurt weer als hun voornaamste voorbeelden en invloeden vernoemden. De sinds lange tijd in Californië wonende Bren Holmes verliet ‘The Young Dubliners’ in 2019 en besloot om te gaan werken aan een eerste soloalbum dat we hier nu voor een recensie onder de loep zullen nemen. Titel van het tien tracks tellende akoestische en live opgenomen werkje is “Everything You nEver Wanted” waarvoor Bren Holmes zelf tekende voor tekst en muziek bij negen nummers. De enige gecoverde song is een eigenzinnige versie van het nummer “SOS” uit het titelloze album uit 1975 van ‘ABBA’ wat toch wel als een verrassende keuze van deze rocker kan worden omschreven.

Lees meer

ROSEDALE JUNCTION – THE LAST RODEO

Je hebt Rosedale als Franse band (rond Amandyn Roses & Charlie Fabert) en Amerikaanse band (rond Mike Liorti), maar de band waarom het hier in de recensie verder omgaat is Rosedale Junction, de band rond de in Boston wonende multi-instrumentalist, songwriter en producer Toby Soriero. Hij leerde als tiener gitaar spelen met als mentor de jazz gitarist Ron Stebbens. De gitaristen die hij het meest bewonderde was Eric Claptin en de drie Kings (BB, Albert en Freddie). Soriero bereikte in 2019 als lid van het akoestische blues duo, de Screwtop Sommeliers, de halve finale van de IBC in Memphis, Tennessee. Vanaf 2020 besloot hij zich te gaan focussen op het maken van zijn eigen muziek. De muzikanten waarmee hij zijn debuutalbum ‘Stompin’ on the Front Porch’ (2021) opnam, was het resultaat van zijn zoeken naar de meest “geschikten”. Soriero laat zich op zijn debuut al meteen vrijwel van zijn beste kanten zien én horen. Naast zijn taak als songwriter van zeven van de nummers speelde Soriero ook gitaar, bas, resonator, mandoline, piano, uke bas, drums en percussie en deed hij een deel van de achtergrondzang. Daarnaast doet drummer Jim Riley zijn ding op alle nummers.

Lees meer

AVA EARL – THE ROSES

Voor de opname in februari 2020 in ‘The Henhouse Studio’ in Nashville, Tennessee van de tien liedjes die ze voor haar vierde album “The Roses” had gecomponeerd deed de toen amper 18-jarige Amerikaanse singer-songwriter Ava Earl uit Girdwood nabij Anchorage, Alaska een beroep op producer JT Nero die samen met zijn echtgenote Allison Russell het folk- en Americana-duo ‘Birds Of Chicago’ vormt. ‘The Henhouse Studio’ is de beroemde studio van Steve Dawson, de Canadese singer-songwriter, gitarist, pedal steelgitaarspeler en multi-instrumentalist die ook roem vergaarde als producer van albums van o.a. Jim Byrnes, Kelly Joe Phelps, ‘Old Man Luedecke’ en ‘The Deep Dark Woods’. Diezelfde Steve Dawson speelde ook mee op gitaar en pedal steel op het in juli 2021 in de USA uitgebrachte album “The Roses” met Joe Pisapia op gitaren, Chris Merrill op basgitaar, Kristin Weber op viool en Jamie Dick op drums en percussie. Ava Earl begeleide zichzelf tijdens de opname op haar akoestische gitaar bij het inzingen van de songs en de harmony vocals op de plaat werden verzorgd door Allison Russell, Awna Teixeira en Hadley Earl, Ava’s zus. Dit album wordt nu pas in Europa op de markt gebracht, mede door de positieve commentaren die Ava Earl ervoor in de Amerikaanse vakpers (terecht) heeft gekregen.

Lees meer

NATALIE D-NAPOLEON
YOU WANTED TO BE THE SHORE BUT INSTEAD YOU WERE THE SEA

 

Het is altijd leuk om een nieuwe naam in de muziekwereld te ontdekken, zeker als het achteraf een beloftevol talent betreft. Dat geldt zeker wel voor Natalie D-Napoleon, een Australische alt.country- en folkzangeres en songschrijfster uit Fremantle, West-Australië die momenteel in de Verenigde Staten aan haar muzikale carrière werkt vanuit het zonnige Santa Barbara, Californië. Ons opzoekwerk leverde echter de informatie op dat Natalie Damjanovich-Napoleon zoals ze voluit heet met het hier geëvalueerde album “You Wanted To Be The Shore But Instead You Were The Sea” al aan haar vierde studioplaat toe is. Ze debuteerde in 2005 als soloartieste op plaat met het album “After The Flood” maar ze begon haar muziekcarrière al in 1996 als frontvrouw bij de indierockgroep ‘Bloom’ uit Perth en in 2000 zong ze lead vocals bij de Australische alt.countryformatie ‘Flavour Of The Month’ op hun debuutplaat “Fear of Falling”. Nadat ze naar Californië was verhuisd vormde ze daar een trio met Kenny Edwards en Dan Phillips waarmee in 2008 de EP “Here In California” werd opgenomen en nog eens vier jaar later het album “Leaving Me Dry” op de markt kwam.

Lees meer

LOVESICK DUO – A COUNTRY MUSIC ADVENTURE

‘Lovesick Duo’ is de naam van een muzikaal liefdeskoppel uit de mooie Italiaanse universiteitsstad Bologna. Paolo Roberto Pianezza en Francesca Alinovi hebben hun hart verloren aan de Amerikaans getinte country-, Western Swing- en rockabillymuziek zoals ze ons voor het eerst hebben laten horen op hun dertien nummers tellende album “All Over Again” dat ze begin 2021 op de internationale platenmarkt hebben geïntroduceerd. Dat was toen wel al hun vierde plaat na debuutalbum “Lovesick Duo” uit 2015 en de daaropvolgende platen “The New Orleans Session” uit 2017 en “The Cardboard Suitcase” uit 2018. Album nummer vijf werd in volle coronaperiode klaargestoomd en is nu verschenen onder de veel verklarende titel “A Country Music Adventure”. In tegenstelling tot hun vorige plaat met allemaal eigen liedjes brengt het duo deze keer een zorgvuldige selectie van vijftien covers van liedjes uit de wereld van de countrymuziek, aangevuld met één zelfgecomponeerde song “Aint’ No Other Place (For You And Me)” die ze helemaal achteraan op de tracklijst hebben geplaatst en die u in een live gebrachte uitvoering op de tweede video kunt beluisteren..

Lees meer

JULIAN TAYLOR BAND – DESERT STAR

Julian Taylor is een Canadese singer-songwriter die sinds 1996 in het begin van zijn muzikale carrière als leadzanger deel uitmaakte van de rockformatie ‘Staggered Crossing’ uit Toronto. Toen die groep er in 2007 mee ophield, ging hij resoluut voor een solocarrière als songschrijver en frontman van ‘The Julian Taylor Band’. Sinds zijn debuutplaat “Zero To Eleven” uit 2013 werden er nog vier andere albums uitgebracht en midden juli 2020 schreven wij hier een zeer lovende recensie over zijn laatst verschenen plaat “The Ridge”, de snelle opvolger van het pas in maart 2019 uitgebrachte vorige album “Avalanche”. We waren dan nu ook een beetje in de war gebracht door de re-release van een plaat van de ‘Julian Taylor Band’ die onze redactie deze week heeft bereikt: “Desert Star” werd oorspronkelijk al in oktober 2016 gereleased, voorafgaand aan beide net vermelde platen maar het album werd midden vorig jaar als een dubbelalbum in Europa opnieuw op de markt gebracht door ‘Aporia Records’. Met niet minder dan 22 nummers op de tracklijst krijgen we in totaal 77 minuten zeer gevarieerde songs te horen van deze groep rond zanger en songschrijver Julian Taylor.

Lees meer

JONATHAN FOSTER – LANTERN SHADE

Dat wij hondstrouwe fans zijn van Americana-muziek zal intussen wel geweten zijn bij onze lezers van cd-recensies. Elke nieuwe cd in het folk- of countrygenre wordt daarom telkens weer met open armen door ons ontvangen want we weten dat er dan weer leuke evaluaties kunnen geschreven worden. Dat is nu ook weer het geval bij het beluisteren van de cd “Lantern Shade”, het vijfde volwaardige album van de Amerikaanse rootsmuzikant Jonathan Foster, geboren in Cranberry Lake, New York en sinds 2001 na zijn verhuis al meer dan 20 jaar opererend vanuit Redding, Northern Californië. Zijn negen zelfgecomponeerde liedjes en zijn coverversie van de traditionele Appalachian folksong “Shady Grove” uit het begin van de 20e eeuw boeien ons van begin tot einde op dit nieuwe album van Jonathan Foster. Die gecoverde song werd populair in de versie van Doc Watson, maar het nummer werd later ook van een eigen versie voorzien door o.a. ‘The Kingston Trio’, Jerry Garcia (van ‘Grateful Dead’), bluegrasslegende Bill Monroe, ‘Crooked Still’, ‘The Chieftains’ en alt.rockformatie ‘Camper Van Beethoven’.

Lees meer

JENNY DON’T & THE SPURS – FIRE ON THE RIDGE

Als je een voorliefde hebt voor traditionele klassieke countryartiesten zoals Hank Williams en Patsy Cline, dan zal deze band uit Portland in Oregon je zeker ook verbazen. Jenny Don’t & the Spurs bestaan uit frontdame Jenny Connors, die overdag een makelaar is en ’s avonds zingt vanuit het hart met de legendarische drummer Sam Henry, bassist Kelly Halliburton en gitarist Christopher March, die spelen alsof er geen morgen is. Jenny Don’t & the Spurs brachten in de loop der jaren een aantal uitstekende albums uit, waarvan de meest recente een titelloos album in 2016 en in 2017 ‘Call of the Road’, met eerder in hetzelfde jaar, een live album. Het nieuwe album van de honky tonk/rockabilly/punk antihelden ‘Fire on the Ridge’ kwam vorig jaar uit

Lees meer

INTERVIEW - DOUG MACLEOD

Doug MacLeod woont in Memphis,TN, is net 76 geworden en hij begon zijn professionele carrière in 1979. Daarnaast is hij een vertellende op Delta-leest geschoeide blues muzikant, een zanger, gitarist én een geweldig entertainer, die je zeker bijblijft. MacLeod is een singer-songwriter van de oude Amerikaanse traditie, die rondreist en zingt over de ervaringen uit zijn eigen omgeving en leven. Hij is bekend voor zijn geweldige teksten en zijn kunstig gitaarspel, dat uniek en gedreven is. Hij is een meester op akoestische gitaar en zijn bottleneck slidetechniek is intrigerend en meeslepend. Doug speelde o.a. samen met Muddy Waters’ mondharmonicaspeler George “Harmonica” Smith, Big Joe Turner, Pee Wee Crayton, Eddie “Cleanhead” Vinson, Lowell Fulson en Big Mama Thornton. “Harmonica” Smith (1924-1983) was zijn mentor en inspirator, van wie Doug de bijnaam “Dubb” kreeg. Van hem leerde hij hoe het publiek te bespelen en, hoe mensen in verrukking te brengen. MacLeod’s songs zijn gecoverd door veel artiesten en sommige van zijn nummers zijn gebruikt in tv films. Zelf presenteerde hij van 1999 tot 2004 op de radio de “Nothing But the Blues” en was hij tien jaar lang columnist in het blues Revue Magazine “Doug’s Back Porch”. Doug MacLeod is een meervoudig Blues Music Award winnaar. In 2020 won hij een Music Award als “Acoustic Artist of the Year” en in 2018 won hij met zijn album ‘Break the Chain’ de “Acoustic Album of the Year” award. Na meer dan 30 jaar, 22 studio-albums, verschillende live-opnames, compilaties, een instructie-dvd voor blues gitaren en een dvd met live optredens, zijn de kritieken op zijn naam nog steeds lovend. ‘A Soul to Claim’ is het eerste album van Doug sinds hij vanuit LA naar Memphis verhuisde. Op zijn nieuwste en met momenten erg emotioneel en herkenbaar album, werkt blueszanger en verhalenverteller Doug MacLeod samen met de legendarische producer Jim Gaines (Santana, Stevie Ray Vaughn, Luther Allison, Steve Miller Band). Doug MacLeod toert deze maand in Europa en houdt voor optredens in Belgie en Nederland op meerdere plaatsen halt. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat deze liedjessmid voor de start van zijn tour eerst in onze Rootstime Living Room wou langskomen om met hem een openhartig gesprek te voeren en meer te weten te komen over ‘A Soul to Claim’, een topplaat die hij nu op deze tour komt voorstellen, en waarvan we exclusief voor Rootstime live in onze Living Room een voorsmaakje kregen.


INTERVIEW - DYLAN LEBLANC

Singer-songwriter Dylan LeBlanc komt uit Muscle Shoals in Alabama. In de jaren zestig en zeventig zat daar de Muscle Shoals Sound Studio die erg populair was bij artiesten als Wilson Pickett, Aretha Franklin en The Staple Singers. Ze kwamen graag in de studio waar de vader van Dylan LeBlanc sessiemuzikant was. Van jongs af aan hing hij in de studio rond en kreeg op deze manier soul met de paplepel ingegoten. Later voegde zich hier de liefde voor countrymuziek aan toe. Dit hoor je terug op de vier langspelers van deze jonge crooner, waaronder het indrukwekkende debuut "Paupers Field" uit 2010. Maar ook het tweede "Cast the Same Old Shadow" (2012) en vooral het derde album "Cautionary Tale" (2016) waren ook nog eens platen om heerlijk bij weg te dromen. De 32-jarige multi-instrumentalist en singer-songwriter is innemend en zachtmoedig, maar zijn laatste album "Renegade" (2019) weerspiegelt de kracht die hij in de loop der jaren zowel muzikaal als persoonlijk heeft opgebouwd, niet in het minst door wat hij leerde uit samenwerkingen met vrienden Ben Tanner (Alabama Shakes), John Paul White (The Civil Wars) en Grammy Award winnaar Dave Cobb (producer van Renegade). Deze keer bleef LeBlanc vooral ingeplugd tijdens de opnames, waardoor deze plaat een Tom Petty-gevoel kreeg, geladen met een vleugje jaren ’80-rock, waar hij op Cautionary Tale eerder de sixties folk, alt-country en West Coast pop hanteerde. "Renegade" toont dan ook de meest ambitieuze kant van LeBlanc, die nog wel eens in de voetsporen van The War On Drugs zou kunnen treden. Zijn laatste wapenfeit draagt de titel "Pastimes", een EP met een aantal prachtige covers van onder andere The Rolling Stones, Buffalo Springfield en J. J. Cale. De muziekwereld volgt maar al te graag de sport als het gaat om de benaming ‘de nieuwe’ - vul de naam zelf maar in. Dylan LeBlanc bezweek bijna onder de verwachtingen van de nieuwe Neil Young te zijn. Daar was hij helemaal niet klaar voor. Een enorme inzinking volgde na twee albums, om weer knap op te krabbelen met zijn twee laatste albums. En dat deze dertiger op zijn creatieve piek momenteel opereert was duidelijk hoorbaar tijdens zijn concert in Blues Peer. Want voor wie houdt van de betere rootsrock met een soulvol randje was dit wel één van de revelaties tijdens dit driedaagse festival. Reden genoeg om na zijn concert even een hartelijk gesprek te hebben.

INTERVIEW - HANS THEESSINK

Hans Theessink is een in Enschede geboren blues- en rootszanger. In de jaren 60 van de vorige eeuw werd Hans gegrepen door de blues en met name door Big Bill Broonzy. Bo Diddley noemde Hans “One helluva guitarplayer”. In de jaren 60 trad Hans Theessink veelvuldig op met een aantal streekgenoten in de Silly Skiffle Group. Veel optredens vonden in Duitsland plaats. In de jaren 70 verhuist Hans naar Denemarken, waar hij onderwijzer is. Na verloop van tijd zegt hij zijn baan op om professioneel muzikant te worden. In de jaren 80 verhuist Hans naar Oostenrijk, waar hij nog steeds woont. In die periode treedt Hans veel op in kleine clubs, maar ook op grote festivals onder andere in New Orleans en Chicago. Hij treedt op met artiesten als Taj Mahal, John Hammond, Luther Allison, Rory Block, The Dubliners en Terry Evans. In 1988 raakt zijn muziek bekend bij een groter publiek, ook in Nederland door het uitbrengen van zijn album “Baby Wants To Boogie”. Op dit album werkt hij voor het eerst samen met Jon Sass, een Amerikaanse tuba-speler. In de jaren 80 en 90 en in het eerste decennium van deze eeuw volgt nog een aantal albums zoals Johnny and the Devil’ (1989), ‘Call Me’ (1993), ‘Live’ (1993), ‘Hard Road Blues’ (1994), ‘Crazy Moon’ (1995), ‘Journey On’ (1997), ‘Blue Grooves From Vienna’ (1998), ‘Lifeline’ (1998), ‘Songs from the Southland’ (2003) en ‘Bridges’ (2004). In 2008 verscheen een album met Terry Evans (overleden in januari 2018), genaamd “Visions”. Daarna volgt weer een reeks van albums zoals “Delta Time” (ook met Terry Evans) in 2011, het soloalbum 'Wishing Well' in 2013, zijn '70 Birthday Bash' in 2019, en vorig jaar 'Pay Day' met Big Daddy Wilson, een plaat die goed ontvangen werd in de internationale muziekpers. '70 Birthday Bash' is een livealbum dat werd opgenomen op 4, 5 en 6 april 2018 in de Metropol in Wenen waar ook voordien zijn concerten ter gelegenheid van zijn 60ste en 65ste verjaardag plaatsvonden. 2018 is ook het jaar dat Theessink werd toegelaten tot de Dutch Blues Hall Of Fame, meer dan terecht natuurlijk voor een volstrekt unieke en bevlogen bluesmuzikant. Merkwaardig genoeg is Theessink in Nederland, maar vooral in Belgie nog steeds alleen bij een vrij beperkt publiek bekend, want deze man is wel een absolute baanbrekende topper in het bluesgenre, waarin hij zeer veelzijdig en ruimhartig gewerkt heeft. Hans weet zijn gitaarspel (vaak slidegitaar) uitstekend te combineren met zijn mondharmonica-spel. Hans’ stem lijkt “gemaakt” voor de blues: een lekkere diepe en donkere bariton. En dat Hans zijn publiek daarbij weet te boeien, kunnen we eigenlijk alleen maar beamen. Even voor dit geweldige optreden in Puurs hadden we met deze warme verteller en songsmid een hartelijk gesprek.

INTERVIEW - JUZZIE SMITH

De Australiër Juzzie Smith is in onze contreien een totaal onbekende, maar daar zal wellicht na Duvelblues verandering in komen. In Puurs vooraf aangekondigd als ‘a one man band’ met het vermogen om 5 instrumenten tegelijkertijd te bespelen, zijn de verwachtingen redelijk hoog. Juzzie Smith heeft een unieke stijl, waarbij hij blues en folk vermengd tot een eigen groove en beschikt over een zeer aangename heldere stem, die iedereen tijdens zijn optreden in vervoering bracht. In Puurs maakte deze rijzende ster zijn Europese festivaldebuut en hierbij gaat het zeker niet blijven, neem dat gerust van ons aan. Reden genoeg om even een heerlijk gesprek te hebben met Juzzie. Hij begon met het spelen op mondharmonica op de leeftijd van 13 en, op 23-jarige leeftijd won hij de felbegeerde Golden Harmonica op het Tamworth Country Music Festival en de Byron Bay Blues Blowout ondertussen twee keer. Moe van de late optredens in rokerige pubs, stopte Juzzie rond 2003 (na de geboorte van zijn oudste, Olive) met de band waarmee hij op dat moment speelde, voltooide de opname van zijn tweede soloalbum, kocht een oude schoolbus, pakte zijn kleine gezin in startte zijn trip in een bus doorheen Australië. Reizend naar het noorden door Darwin en vervolgens door WA, begon hij te spelen voor een menigte van ongeveer vijftig mensen, waarbij hij genoeg munten verzamelde om brandstof te betalen, terwijl hij zijn liedjes, instrumenten en uitvoeringen voortdurend verfijnde. Juzzie debuteerde in 2002 in eigen beheer als Juzzie Smith the Harmonicaman met ‘Blow’n Away’ (Franco Raggott: gitaar, Rohan Sherlock: bas & Pete Wilkins: drums), ‘Happy Daze’ (2006) was zijn tweede soloalbum en werd een topper, ‘Good Vibes’ (2007) zijn derde. Op zijn discografie (en website) staan vanaf 2010 ondertussen nog vier albums, o.a. zijn laatste release ‘Juzzie Smith Live’, zijn topper ‘Rise and Shine’ (2015), zijn eerste livealbum opgenomen in Mount Tamborine, ‘Live @ Zamia Theatre’ (2012) en ‘Taking Time Out’ (2010). .

INTERVIEW - ANSON FUNDERBURGH, MIKE MORGAN & SHAWN PITTMAN

De Amerikaanse staat Texas bracht vele bluesgrootheden voort. Het werd dan ook een stijl op zich, een populair subgenre binnen de blues. Denk bijvoorbeeld aan Lightnin' Hopkins, T-Bone Walker, Freddie King, Billy Gibbons en Stevie Ray & Jimmie Vaughan om er maar een paar te noemen. Het is bekend dat Texanen de kunst verstaan om de hen omringende bluesinvloeden te absorberen en die in het eigen spel te integreren. Boogie, blues, funk, Texmex en zelfs ballads verwerken zij bijgevolg in zowat elke liveconcert. Ook vandaag de dag komt er heel veel goeds uit Texas. Het leek een drietal heren een goed idee om de krachten te bundelen. Ze vormen samen The Texas Blues Guitar Summit. De betreffende heren behoren absoluut tot de hedendaagse grootheden van de Texas Blues. We stellen ze aan je voor: - James Anson Funderburgh is vanaf 1978 frontman van de groep “The Rockets”. Met deze groep bracht hij in 1981 het debuutalbum “Talk To You By Hand” uit. In 1985 werd de mondharmonicaspeler en zanger Sam Myers uit Mississippi lid van de groep. Van het gitaarspel van deze Texaanse gitaarvirtuoos zeggen de kenners, dat hij het niveau haalt van grootheden als T-Bone Walker, Gatemouth Brown en Albert Collins. - Mike Morgan oogstte in het verleden veel succes met zijn bekende begeleidingsband The Crawl. De Texaanse gitaarvirtuoos brengt een pleiade van verschillende stijlen. Zowel up-temponummers als ingetogen blues, funky songs en pure rock ’n roll. Stilzitten is dan ook niet aan de orde. - Shawn Pittman is de jongste van de drie maar dat zegt helemaal niets over zijn muzikale prestaties. Pittman gold jarenlang als groot talent en is inmiddels een gevestigde naam. Het is werkelijk een uitstekende gitarist en staat absoluut zijn mannetje als zanger. En dat deze betreffende gitaristen absoluut behoren tot de hedendaagse top van de Texas Blues, was op Moulin Blues best hoorbaar, deze Guitar Summit is absolute wereldklasse.

INTERVIEW - CEDRIC BURNSIDE

Als kleinzoon van de blueslegende R.L. Burnside, die met zijn rauwe blues een legendarische status verwierf met platen op Fat Possum, loopt de blues nogal letterlijk door de aderen van Cedric Burnside. Hij brengt rasechte Mississippi Hill Country blues uit zijn thuishaven, waar hij opgroeide met de liederen van onbetwiste grootheden uit het genre: Jim Kimbrough, Jessie May Hemphill, Otha Turner en delta blueshelden als T-Model Ford en Paul “Wine” Jones. Al op 13-jarige leeftijd verving hij zijn vader Calvin Jackson als drummer in de band van zijn grootvader. Cedric's muziek is echter veel meer dan een heropleving van het verleden. Hij heeft de gave om de sound van het verleden te verpakken in een eigentijds jasje. Voor deze uiterst succesvolle vertolking van de hill country blues werd Cedric Burnside reeds twee maal genomineerd. In 2019 was hij namelijk genomineerd voor de 'Best Traditional Blues Album Grammy', in 2022 won hij deze Grammy Award ook! Burnside’s muziek put uit rouwbetoon en overlevingsdrang en leent zich doeltreffend voor de problemen van de 21ste eeuw. Op album "Benton County Relic" zingt hij over zijn jeugd in armoede en zijn diepste verlangens en hoe een typische dag uit zijn leven er ongeveer uitziet. Zijn recent album "I Be Trying" werd opgenomen in de huisstudio van Al Green. Burnside interpreteert er de oude blues traditie "into a modern, bold Black American sound that expands the sonic landscape while respecting and honoring its roots. I Be Trying is the sound of modern Mississippi". Door de vlammende gitaarriffs en bijzondere drumritmes leek het tijdens zijn optreden tijdens Moulin Blues alsof er veel meer dan twee personen op het podium stonden, maar wat was dit genieten!

INTERVIEW - BYWATER CALL

In 2017 begonnen zangeres Meghan Parnell en gitarist Dave Barnes samen de band Bywater Call. Om de band compleet te maken voegden ze toen nog vijf muzikanten toe. Te weten: Bruce McCarthy (drums), Mike Meusel (bas), Alan Zemaitis (keyboards), Stephen Dyte (trompet) en Julian Nalli (sax). De band kreeg al snel een goede reputatie als liveband door optredens op festivals in Canada. In 2018 won deze 7-koppige formatie namelijk dé muzikale talentenjacht van Toronto van het TD Toronto Jazz Festival. Dit zorgde ervoor dat de band mocht opdraven bij The Road To Memphis Challenge waar ze een 2de plaats in de wacht sleepten. Niet slecht voor een band die pas in 2017 het levenslicht zag! In november van 2019 kwam hun debuutalbum uit en dit sloeg in als een bom. De muziek mag het beste omschreven worden als blues met hier en daar vleugjes soul en zelfs gospel. De muziek doet hier en daar denken aan de Tedeschi Trucks Band. Net als deze grote broer schuwt Bywater Call een goede dosis slidegitaar ook niet voor dat authentieke geluid. Daarnaast zijn er een saxofonist en trompettist aanwezig die het geheel een extra dimensie geven wat betreft geluid. Maar laten we ook zeker de geweldige stem van zangeres en frontvrouw Meghan Parnell niet vergeten. De bluesy stijl van Bywater Call is haar op het lijf geschreven met haar krachtige en soulvolle stem.

INTERVIEW - GA-20

In Boston, Massachusetts, besloten twee vrienden, Pat Faherty en Matthew Stubb, in het najaar van 2017 om een bluesband op te richten. Ze deelden namelijk een enorme liefde voor traditionele blues, r&b en r‘n’r uit de late jaren ‘50 en vroege jaren ’60 en voor legendarische artiesten als Lazy Lester, J.B. Lenoir, Earl Hooker, Buddy Guy, Otis Rush en Junior Wells. Gitarist Stubbs speelde in de band van harmonica blues master Charlie Musselwhite en met zijn eigen Psych/Rock groep The Antiguas. Aanvankelijk speelden beiden met verschillende drummers en verschillende andere muzikanten, waaronder harmonicaspeler Matt Prozialeck en drummer Chris Anzelone (Roomful of Blues), die later op hun debuutalbum drumt. Begin 2018 kozen ze voor de naam GA-20 en werd de band een trio, bestaande uit een zanger, twee gitaren en drums. "GA-20" verwijst naar de bijna iconische versterker die door Gibson tussen 1950 en 1961 geproduceerd werd. Ongeveer een jaar na hun oprichting sloten ze een deal af met Karma Chief Records. GA-20 wordt beschreven als een trio dat uitgeklede Chicago blues uit de jaren '50/'60-stijl speelt met veel vervorming en zonder bas. Pat Faherty en Matthew Stubb voelen een leegte in de hedendaagse muziek en daarom schrijven ze een moderne versie van muziek waar hun voorliefde persoonlijk naar uit gaat. En dat doen ze heel erg goed, als ook hun live concert tijdens Moulin Blues 2022, want wat was dat genieten.