Zich in vraag stellend met een niet alledaagse, maar in de blues scene vrij expliciete bandnaam doet MUDDY WHAT? Het trio, uit de regio München en Nürnberg begon in 2006 aan hun muzikale reis. Frontdame INA SPANG (lead gitaar, mandoline), haar broer FABIAN (zang, ritme gitaar) en drummer MICHI LANG debuteerden in 2018 met ‘Gone from Mississippi’ en wonnen in 2021 de German Blues Challenge 2021. MW? haalde ook de finale van de EBC 2022 en waren semifinalisten tijdens de Blues Challenge 2022 in Memphis. Muddy What? bracht ondertussen al vier studio albums en twee live albums uit. Hun #4, ‘NEON SOUL’ -where roots and neon meet- verscheen recent. Het werd opgenomen met de vertrouwde bezetting: Ina Spang (lead gitaar, mandoline), Fabian Spang (zang, gitaar), Michi Lang -nu als bassist- én Manfred Mildenberger als drummer. In ruim 46 minuten neemt Muddy What? de luisteraar mee op een muzikale reis vol beweging, variatie en dynamiek. Met de titelsong opent hun nieuwe studioalbum als onderdeel van een sonische ruimte, waar diepe wortels en moderne energie een gedeelde puls vinden. Stuwende grooves stuwen je vooruit in nummers met diepgang en verhalen.“Letters on a Line” en “Tales Unveiled and Secrets Sealed” staven dit. “The Lonesome Death of Hattie Carroll” is tussendoor de éérste Dylan-cover. Het grootste deel van Neon Soul bestaat verder uit originele composities als “Lost Symphony” en “Uncontainable”, waarin de band vol vertrouwen hun onmiskenbare signatuur en artistieke volwassenheid tentoonspreidt.

RED BEANS & PEPPER SAUCE is een Zuid Franse band die ik pas enkele jaren geleden via hun verrassende album, ‘7’ (2023) leerde kennen. Voor de start moeten we terug gaan naar 2012, toen alles voor vijf muzikanten uit de regio Occitanië/Toulouse begon. De band heeft in Frankrijk al op grote festivals gestaan en heeft de Lage Landen ook al eens aan gedaan. ‘SUPERNOVA’ is ondertussen de opvolger. Wat bij het beluisteren van hun albums al meteen opvalt, is de typische groove van gitarist Laurent Galichon, samen met de bijna psychedelische orgelpartijen van Serge Auzier. Het album werd opgenomen in de omgeving van Montpellier/FR met Paul Vignier in de Stud-du-Sud. De ritmesectie bestond uit Pierre Cordier op bas en Niko Sarran op drums. Zij bieden aan Galichon en Auzier alle ruimte om hun melodische escapades uit te voeren. Tenslotte moeten we het zeker ook nog even hebben over zangeres Jessyka Aké (familie van linksback Nathan Aké), die met groot gemak boven al dit geweld loepzuiver uittorent. ‘Supernova’, uitgebracht in 2025, met gastbijdragen van negen speciale gasten, waaronder gerenommeerde Franse gitarist Fred Chapellier en Sax Gordon, straalt een supernova-achtige intensiteit van een ster (supernova: de uitbarsting waarbij een enorme hoeveelheid licht wordt uitgestraald) uit, vol dynamische riffs en emotionele diepgang die de bands jarenlange live-ervaring weerspiegelt.

COTTON PICKERS is een energiek hardrock/blues rocktrio uit Mladenovac (Belgrado/Servië) dat bekend staat om hun rauwe energie gecombineerd met strakke precisie. Cotton Pickers zijn de broers Jovan (gitaar en zang) en Ivan Stepić (bas) & Uroš Ugrinović (drums). Het trio debuteerde in 2012 in de studio met ‘Slaughterhouse Blues’, refererend naar de (omgebouwde) plaats waar de nummers opgenomen werden. Aanvang 2024 namen ze (na 13 jaren) in Belgrado hun tweede album, ‘PICKIN' OUT STRONG’ (2025) op, dat ook door het lokale Menart label uitgebracht werd. De 10 nummers op de tracklist zijn originele nummers, waarvoor Jovan de teksten schreef, de muziek werd gecomponeerd door de drie. Het album is gemixt en afgewerkt door Miloš Mihajlović. Met “The Cool One” vliegen ze er met een aanstekelijk rifje fors in. Meteen valt de rauwe signature stem van Jovan op en het stevige en gedreven tegenwerk van de ritmesectie. Het lang uitgesponnen, “I Wonder” haalt de druk wat van de ketel. Ook nu weer zorgt de intro voor de gepaste sfeer. Bas en drums begeleiden in de achtergrond rustig de daar doorheen solerende en zingende Jovan. Zijn uitstekende lange solo zorgt voor het eerste kippenvel moment. “Free” is met de energieke zang van Jovan Stepić al het volgende blues/rock bommetje en het wat jazzy, “Looking at the Sundown” is wat de titel doet vermoeden, een sfeervol nummer dat je werkelijk onderdompelt in de sfeer van de ondergaande zon.

Singer/songwriter/gitarist Steve Postell's nieuwe album "Walking Through These Blues" is een meeslepende verkenning van verhalen, een pronkstuk van zijn meesterschap in songwriting en muzikaliteit. Met bijdragen van enkele van de meest getalenteerde muzikanten ter wereld, pronkt het album met een rijke, gelaagde sound geworteld in een aloude muzikale traditie, doordrenkt met de nalatenschap van artiesten als Tom Petty en Jackson Browne. Postell's muzikale reis is allesbehalve conventioneel. Van zijn roots op het conservatorium tot Broadway-shows, filmmuziek en een leven vol tournees, heeft hij een veelzijdig pad uitgestippeld dat hem heeft doen samenwerken met artiesten als John Oates, Jennifer Warnes en Kenny Loggins. Zijn eerste passie is echter altijd songwriting geweest, en "Walking Through These Blues" is daar een weerspiegeling van. De twaalf nummers van het album pulseren met dezelfde energie en diepgang die zijn legendarische carrière hebben gekenmerkt. "Walking Through These Blues" is niet zomaar een album. Het is een emotionele en muzikale reis, met songs die diep in de kern van de Americana rock-'n-roll duiken. Postell was niet de enige die dit werkstuk maakte, hij verzamelde een opmerkelijke verzameling legendarische muzikanten om zich heen om hem te vergezellen op deze reis, waaronder Glen Phillips, Leland Sklar, Danny Kortchmar, Steve Ferrone, Bekka Bramlett, Russ Kunkel en zelfs wijlen David Crosby, wiens geest en stem in de muziek voortleven. Crosby's aanwezigheid op het album is bijzonder aangrijpend, aangezien Postell vóór Crosby's onverwachte overlijden met hem aan het repeteren was voor een aanstaande tournee. Hun samenwerking op "Walking Through These Blues" biedt een ontroerende laatste bijdrage van de muzieklegende, die meeschreef aan "100 Years Old" op het album en zijn kenmerkende stem en gitaarspel leverde.

De nu 77-jariger Michael John "DUKE" ROBILLARD is een Amerikaanse blues muzikant, met een opmerkelijke (bijna) 60-jarige muziekcarrière. Na zijn werk voor de (iconische) Guild Guitar Company (die al méér dan 60 jaar lang handgemaakte Guild gitaren bouwt) en in enkele bands gespeeld te hebben, richtte Robillard in 1967, samen met pianist Al Copley, ROOMFUL of BLUES op. Later maakt Robillard ook deel uit van de legendarische FABULOUS THUNDERBIRDS, waar harmonicaspeler Kim Wilson (nog steeds) deel van uitmaakt en waar hij Jimmie Vaughan op gitaar verving. Meer recent was hij de medeoprichter van het New Guitar Summit sextet en van Sunny & Her Joy Boys van zanger Sunny Crownover. Duke Robillard’s stijl als gitarist is naast blues ook jazz, swing en r’n’r. Hij wordt wel eens vergeleken met zijn voorganger T-Bone Walker. Robillard stond al in de studio samen met groten als Jimmy Witherspoon, Snooky Prior, Jay McShann, Hal Singer, Ruth Brown, Billy Boyd Arnold, Eddie Clearwater, Pinetop Perkins, Joe Louis Walker, Todd Sharpville, Wham!, Tom Waits en Bob Dylan. In 2006 tourde Robillard nog in de States met Tom Waits tijdens de promotie van Waits’ ‘Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards‘ album en in 2013 als lead gitarist in de band van Nobelprijswinnaar Robert Allen Zimmerman, aka de nu bijna 80-jarige Bob Dylan. Robillard debuteerde in 1984 solo met ‘Duke Robillard & the Pleasure Kings’. Zijn 2009-album ‘Tales From the Tiki Lounge’, was een tribute aan een andere iconische gitaarbouwer, singer-songwriter en gitarist Lester William Polsfuss (°1915†2009) aka Les Paul. Voor die gelegenheid speelde hij o.a. op een Gold Top en andere (waarschijnlijke speciale) Les Paul gitaren. Bij NOLA BLUE RECORDS verscheen deze maand ‘BLAST OFF!’ ....

‘OLD, NEW, FUNKY & BLUE’ is de recente release van OMAR COLEMAN & IGOR PRADO. IGOR PRADO kennen we van als frontman/gitarist van The Igor Prado Band, die hij met zijn broer Yuri Prado (drums), Rodrigo Mantovani (bas) en Denilson Martins (bariton sax) oprichtte. Op 11-jarige leeftijd geraakte de Braziliaan uit São Caetano do Sul (São Paulo) geïnteresseerd in de gitaar en in Blues. Als linkshandige, leerde hij door zelfstudie op een omgekeerde, rechtshandige gitaar spelen. Prado heeft zich over de jaren heen toegelegd op de traditionele blues en de West Coast Swing. Igor Prado toerde met o.a. RJ Mischo, Mark Hummel, Rick Estrin (“Little Charlie & Nightcats”), Lynwood Slim, Phil Guy (broer van Buddy Guy), Mud Morganfield (zoon van McKinley aka Muddy Waters), Bob Stroger (bassist van Muddy Waters), Omar Coleman, Curtis Salgado, Sugaray Rayford, Junior Watson en Sax Gordon. Zijn 2015-album met de Igor Prado Band, ‘Way Down South’ dat hij opnam met de Delta Groove All Stars, stond twee maanden lang op nummer één in de Living Blues Radio-hitlijst en leverde hem een ​​BMA-nominatie op voor Beste Nieuwe Artiestendebuut. OMAR COLEMAN (°1973), winnaar van de Living Blues Most Outstanding Musician (harmonica) award, is geboren en getogen in West Chicago, waar hij al op jonge leeftijd werd ondergedompeld in de soulvolle klanken van artiesten als Tyrone Davis en Bobby Rush, die regelmatig optraden in de lounge van zijn tante op de hoek van Madison en Laramie. Coleman is een uitstekende zanger en mondharmonicaspeler met een indrukwekkende podiumpresentatie en is een van de meest vooraanstaande stemmen in de moderne Chicago blues. Met een stijl die diep geworteld is in de soul van de West Side, heeft Coleman internationaal getoerd en brengt hij al meer dan 15 jaar de authentieke blues met funky grooves naar publiek over de hele wereld. Sinds zijn debuutopname in 2005, als jongste van de zes mondharmonicaspelers die werden geselecteerd voor het Chicago Blues-mondharmonicaproject Diamonds in the Rough (Severn Records), heeft Coleman inmiddels 5 (?) albums uitgebracht. We hoorden voor het laatst van Coleman op het album van gitarist Eddie Roberts, ‘Strange Times’ (2024), waar hij aan meewerkte.

Een mens kijkt soms raar op van de snelheid waarmee de tijd voorbij glijdt: het verraste me wel een beetje dat het eerste volume van de toen nog niet genummerde “Sharing The Blues” nu alweer twee en een half jaar geleden uitkwam, maar klagen hoor je mij niet doen: ik zal maar zelden een concert van Bruno missen, als die in de buurt komt spelen en als hij Kathleen meebrengt, is dat altijd dubbele vreugd. Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat hun beider stemmen perfect bij elkaar passen, maar minstens evenveel met wat die twee op een podium uitstralen. Bruno is daarbij steevast een tikkeltje bedeesd, terwijl Kathleen een ietsje meer uitbundig overkomt, maar de totaalsom is wel telkens weer, dat je zelden een duo tegenkomt, dat zo overtuigend weet over te komen. Dàt heeft dan weer te maken met de ingebouwde gelijkheid tussen beiden. Of nee, ik moet corrigeren: ook drummer Marcus Weymaere en bassist Carlo Van Belleghem hebben hun aandeel in de totaalklank. Dit is zoveel meer dan “Bruno and Friends”, want hier wordt het songschrijven netjes tussen beide hoofdacteurs verdeeld en je kunt horen dat de vanzelfsprekendheid, waarmee de nummers uiteindelijk in de studio ineen geknutseld worden iets heeft, dat ik alleen maar met het adjectief “organisch” kan omschrijven. Hier klinken de dingen zoals ze moeten klinken. Nu eens de één op het voorplan, dan weer de ander…ze wisselen de posities af met een naturel, dat je nog zelden hoort.

Veel creativiteit is er volgens ons niet aan te pas gekomen toen de Texaanse zangeres en songschrijfster Mia Suzanne Walker (60) uit Houston een naam voor haar begeleidingsgroep moest bedenken want ze noemde hem gewoonweg ‘Suzanne’s Band’. De bandleden zijn Travis Bishop op piano en keyboards, gitaristen Nolan Ryan Burke en Mark Matejka (van ‘Lynyrd Skynyrd’), steelgitarist Gary Victorine, Bryn Scott Grimes op mondharmonica, violist James V. Masanotti, bassist Dan Smith en drummer-percussionist Tyson Sheth. Zij speelden allemaal mee bij de opname van het nieuwe album van ‘Suzanne’s Band’, een plaat die de titel “Bandana Woman” kreeg en vernoemd werd naar één van de tien tracks op deze plaat die helemaal in de sfeer van Americana-muziek baadt met country, rock, pop en bluesliedjes. Ter kennismaking met haar werk hebben we twee tracks uit het album op de onderstaande video’s toegevoegd met eerst de zonovergoten calypso getinte ballad “In A Tropical Depression” en daarna de audiovideo van het nummer “Ain’t I Country Enough”. Dale Prenner was de producer van deze plaat die in twee studio’s werd opgenomen: de ‘Lucky Run Studio’ in Houston, Texas en de ‘Sonic Eden Studio’ in Nashville, Tennessee

Samuel Parpet aka LIL’ MAGIC SAM (°1971) is een autodidact, zanger/songwriter, producer en multi-instrumentalist (gitarist, harp, bas …) uit de regio Ile-de-France/FR. Al op jonge leeftijd was hij beïnvloed door o.a. Jimi Hendrix, Little Walter, Freddie King, B.B. King, Luther Allison, Otis Redding en Stevie Ray Vaughan. Als tiener verhuisde hij naar Chicago, waar hij als mondharmonicaspeler door Big Time Sarah werd “geadopteerd” en speelde hij als “14-jarig Frans kind” samen met o.a. met James Cotton, Lonnie Brooks, Jimmy Johnson, Buddy Guy & Junior Wells. Sam noemt blues legende Luther Allison (°1939†1997) als zijn mentor en Bernard Allison, zijn “bro”. Sam werkte zes jaar met de Franse zanger, componist, film- en theater-acteur en auteur, Jacques Higelin (°1940†2018) samen en deelde het podium met JL Hooker, Willie Dixon en anderen. In de nineties richtte Sam zijn band op, de Chicago Real City Blues. Zijn hybride stijl omvat blues, soul, rock, jazz en reggae. Na zijn studio debuut, een 4-track ep, debuteerde hij in het voorbije jaar met een full length studio album, ‘TIRED OUT’. Of hij werkelijk “moe” is blijkt na het beluisteren van zijn nieuwe album niet. Hij schreef negen nieuwe nummers voor zijn debuut full length album en remixte de vier die hij eerder op zijn 2023-ep uitbracht. Hij trok voor de opnames naar de studio met o.a. met gitaristen Vincent Martinez & Vivien Verdier, die enkele solo’s afleverde, drummer Jimmy Montout, bassisten Didier Théry & Antonella Mazza en toetsenist Laurian Daire (Hammond B3, clavinet, Rhodes, piano). 

Zanger en gitarist ROBERTO TESTINI is geboren in Milaan (°1962), de stad die zijn carrière als muzikant bepaalde: “de stad die hem als avondmaal opat en hem vervolgens uitspuugde…” (aldus Testini). Roberto is geen nieuwkomer, want hij debuteerde al in 1989 met The Blues Swingers, met wie hij ‘Let’s Have a Party’ en in 1992 ‘Last Call’ uitbracht. Met Barbara Carr & the Roo Band nam hij ‘Made in Italy’ (2002) in 2002 op en een jaar later solo, ‘Caffè Espresso’ (2003). Verder bracht hij solo in 2010 ‘T-Bone Jumps Again’ en in 2016, ‘Night Life’ uit. Midden eighties begon Testini samen te werken, zowel tijdens tournees als als opnameartiest, met o.a. Amerikaanse artiesten zoals Luther Allison, Willie Little Littlefield en Jimmy Witherspoon en nam hij deel aan jam sessions met o.a. Jeff Healy, Slash en Carlos Santana. Er is ondertussen een vierde solo album, ‘BLUES GUITAR’. Het is een album met 14 originele nummers, met drummer Enrico Ferraresi, bassist Siro Burchiani, toetsenist Emanuele Esposti, percussionist Fabrizio Pellizza (congas) en een blazerssectie (Marcello Noia: sax & Francesco Bifano: trompet). Als gitarist en zanger heeft Testini altijd zijn grote muzikale passie voor blues en Latinrock gevolgd. Dit hoor je duidelijk op “Chasin’ Wheels” en inclusief funky blazers, “City Shadows” waar hij het album mee opent. Op “Cruel Game” zingt Testini gelaten over de frêle, wat donkere kanten van het leven. “I Was Born in Milan” is een nummer dat geen uitleg behoeft, ook “I’d Rather Be Me” is heel helder en op “Invisible Light” legt hij uit dat “ze” zijn gids is: “I was walking through the storm and there you were standing in the rain…”.

MICHAEL van MERWYK (MvM) is al méér dan 40 jaar lang een muzikale bezige bij. Hij is een meervoudig award-winnaar, winnaar van de EBC 2013, slide gitarist, zanger-songwriter, een “songster” en “ein Bär” (een beer) die van rood en blauw houdt. Michael is afkomstig uit Rheda-Wiedenbrück (Noordrijn-Westfalen) en treedt regelmatig solo, als duo (met mondharmonicaspeler Gerd Gorke, als Delta Boys) en vaak in wisselende samenstellingen op. treedt en regelmatig albums uitbrengt. Zijn muzikale reis bracht hem al in de straten van Memphis, op podia in Moskou, Scandinavië en de Canarische Eilanden. Zijn muzikaal oeuvre getuigt van een diepe verbondenheid met de wortels van de blues, gekoppeld aan zijn oprechte passie en onmiskenbaar sound. Recent verscheen Michael van Merwyks nieuwe album, ‘MOVE ON DOWN THE LINE – THE RESONATOR SESSION’. De opnames gebeurden bij Mainwood Guitars in Nederland. Het is een gitaarwinkel, gespecialiseerd in resonatorgitaren. Resonatorgitaren zijn akoestische gitaren die zijn ontworpen om een ​​luidere en heldere klank te produceren dan traditionele akoestische gitaren. In plaats van een klankkast hebben ze een metalen klankbord, ook wel bekend als een resonator, dat het geluid van de snaren versterkt. De opnames gebeurden er met enkel National Reso-Phonic gitaren, met o.a. vintage modellen uit de jaren ‘30 en hedendaagse modellen. Van Merwyk speelde een aantal nummers op zijn trouwe metgezel “Heart”, een Continental CS-N uit de jaren 90. In de kamer vol gitaren, stonden verder nog twee microfoons van het gerenommeerde bedrijf Ear Trumpet Labs, gekend van hun zuivere, warme geluid in de akoestische muziek. De muzikant had zijn stem, zijn resonatorgitaar en zijn gevoel. Drie elementen, die het opnameproces en de sound intiem en eerlijk maakten. Elk nummer werd in “single take”, zonder overdubs of studiotrucs, “puur” opgenomen.

Phillip Bracken is een Australische muzikant die gehuwd is met een Poolse vrouw, hetgeen verklaart waarom hij zijn debuutplaat “Wolf Ahead Tiger Behind” in 2020 in de ‘Sound And Wave Studio’ in Michalów Grabina nabij Warschau heeft opgenomen. Voor het opnemen van de tien nummers die hij voor die plaat had gecomponeerd deed hij een beroep op lokale Poolse muzikanten met daarnaast enkele gastmuzikanten zoals Robert Cichy die op elektrische gitaar speelde op de albumtiteltrack, organist Patryk Walczak die te horen was op twee nummers en jazzicoon Jacek Mielcarek die saxofoon speelde op het nummer “Push Me”. Vijf jaar later vond Phillip Bracken de tijd rijp om een tweede studioalbum te lanceren onder de titel “Forces”. Dezelfde Poolse opnamestudio werd ingehuurd en de instrumentalisten die samen met hem op gitaar en piano de acht nummers op de plaat hebben ingespeeld waren Mateusz Szemraj op gitaren, dulcimer, banjo en mondharmonica, Denis Dubiella op basgitaar, synthesizer en autoharp Wojciech Lubertowicz op percussie en Natalia Czekala op piano en meezingend op twee nummers.

We krijgen het niet zo vaak op onze recensietafel: Americana-muziek die gecreëerd wordt in Scandinavië, met name in Zweden. Dat is nu echter wel het geval met de EP “Charcoal” van de Zweedse singer-songwriter en gitarist ‘Catcher Evo’, het pseudoniem dat gehanteerd wordt door Stefan Leoson uit Linnegatan, Visby. Samen met vier bevriende instrumentalisten en één backing vocaliste nam ‘Catcher Evo’ zes nummers op in zijn ‘Stompbox Studio’ in Visby. Zelf speelde hij natuurlijk op akoestische en elektrische gitaar, maar verder gitaarwerk werd ingespeeld door Johan Svensk. Alo Karlsson nam de basgitaar ter hand en Jordan Perlson nam voor alle tracks plaats achter het drumstel, met uitzondering van het rockende openingsnummer “Don’t You Ever Change” dat door Beo Kjellsson werd gedrumd. De eerste video die we u aanbieden is van de melodische countryrocksong “Little L” die ons aan werk van iemand als Jackson Browne doet denken. De backing vocals werden op twee tracks ingezongen door Karin Leoson, Stefan’s eega. Dat was het geval op de eerste single uit deze EP “Don’t You Ever Change” die u op de tweede video kunt beluisteren. Ze deed dit daarna. ook nog eens voor het nummer “You & All Your Friends”.