WATKINS HARP – RODEO TO RADIO

Na de albums “Boondog Quip” en “Tuesday Morning” uit 2020 en het vorig jaar uitgebrachte “A Handful Of Pictures” verbaast het ons niet echt meer dat we nauwelijks één jaartje later alweer een nieuwe cd van het Canadese singer-songwriterduo ‘Watkins Harp’ in onze bus mochten ontvangen. “Rodeo To Radio” is de splinternieuwe plaat van de sinds de jaren ’80 samenwerkende Rob Watkins en Tom Harpell uit Kingston, Ontario en ze herbergt twaalf nieuwe eigen composities van het duo. Twee van die nummers werden intussen ook al als singles gelanceerd met eerst de albumtiteltrack “Rodeo To Radio” en diens opvolger “Listen With Your Eyes”, een heerlijk walsje. Jammer genoeg hebben we geen video’s van die songs kunnen terugvinden, dus laten we u op de bijgaande video’s maar genieten van twee vroegere liedjes van ‘Watkins Harp’: eerst “A Handful Of Pictures” uit de gelijknamige cd en daarna “That Little Girl” uit hun eerste plaat “Boondog Quip”.

Lees meer

BREN HOLMES – EVERYTHING YOU nEVER WANTED

Misschien zegt de naam van de in Dublin geboren Bren Holmes u niet meteen zoveel, maar toch is deze muzikant al meer dan dertig jaar actief in de muziekwereld. Hij is drie decennialang bassist geweest bij de in 1988 opgerichte Iers-Amerikaanse rockgroep ‘The Young Dubliners’ uit Santa Monica, Californië waarin hij één van de origineel Ierse bandleden was. Zij brachten rocknummers met Ierse en Keltische invloeden die hun roots hadden in de traditionele folkmuziek en de groep werd in één adem vernoemd naast bands als ‘The Pogues’, ‘Thin Lizzy’, ‘U2’ en ‘The Waterboys’ die zij dan op hun beurt weer als hun voornaamste voorbeelden en invloeden vernoemden. De sinds lange tijd in Californië wonende Bren Holmes verliet ‘The Young Dubliners’ in 2019 en besloot om te gaan werken aan een eerste soloalbum dat we hier nu voor een recensie onder de loep zullen nemen. Titel van het tien tracks tellende akoestische en live opgenomen werkje is “Everything You nEver Wanted” waarvoor Bren Holmes zelf tekende voor tekst en muziek bij negen nummers. De enige gecoverde song is een eigenzinnige versie van het nummer “SOS” uit het titelloze album uit 1975 van ‘ABBA’ wat toch wel als een verrassende keuze van deze rocker kan worden omschreven.

Lees meer

ROSEDALE JUNCTION – THE LAST RODEO

Je hebt Rosedale als Franse band (rond Amandyn Roses & Charlie Fabert) en Amerikaanse band (rond Mike Liorti), maar de band waarom het hier in de recensie verder omgaat is Rosedale Junction, de band rond de in Boston wonende multi-instrumentalist, songwriter en producer Toby Soriero. Hij leerde als tiener gitaar spelen met als mentor de jazz gitarist Ron Stebbens. De gitaristen die hij het meest bewonderde was Eric Claptin en de drie Kings (BB, Albert en Freddie). Soriero bereikte in 2019 als lid van het akoestische blues duo, de Screwtop Sommeliers, de halve finale van de IBC in Memphis, Tennessee. Vanaf 2020 besloot hij zich te gaan focussen op het maken van zijn eigen muziek. De muzikanten waarmee hij zijn debuutalbum ‘Stompin’ on the Front Porch’ (2021) opnam, was het resultaat van zijn zoeken naar de meest “geschikten”. Soriero laat zich op zijn debuut al meteen vrijwel van zijn beste kanten zien én horen. Naast zijn taak als songwriter van zeven van de nummers speelde Soriero ook gitaar, bas, resonator, mandoline, piano, uke bas, drums en percussie en deed hij een deel van de achtergrondzang. Daarnaast doet drummer Jim Riley zijn ding op alle nummers.

Lees meer

AVA EARL – THE ROSES

Voor de opname in februari 2020 in ‘The Henhouse Studio’ in Nashville, Tennessee van de tien liedjes die ze voor haar vierde album “The Roses” had gecomponeerd deed de toen amper 18-jarige Amerikaanse singer-songwriter Ava Earl uit Girdwood nabij Anchorage, Alaska een beroep op producer JT Nero die samen met zijn echtgenote Allison Russell het folk- en Americana-duo ‘Birds Of Chicago’ vormt. ‘The Henhouse Studio’ is de beroemde studio van Steve Dawson, de Canadese singer-songwriter, gitarist, pedal steelgitaarspeler en multi-instrumentalist die ook roem vergaarde als producer van albums van o.a. Jim Byrnes, Kelly Joe Phelps, ‘Old Man Luedecke’ en ‘The Deep Dark Woods’. Diezelfde Steve Dawson speelde ook mee op gitaar en pedal steel op het in juli 2021 in de USA uitgebrachte album “The Roses” met Joe Pisapia op gitaren, Chris Merrill op basgitaar, Kristin Weber op viool en Jamie Dick op drums en percussie. Ava Earl begeleide zichzelf tijdens de opname op haar akoestische gitaar bij het inzingen van de songs en de harmony vocals op de plaat werden verzorgd door Allison Russell, Awna Teixeira en Hadley Earl, Ava’s zus. Dit album wordt nu pas in Europa op de markt gebracht, mede door de positieve commentaren die Ava Earl ervoor in de Amerikaanse vakpers (terecht) heeft gekregen.

Lees meer

NATALIE D-NAPOLEON
YOU WANTED TO BE THE SHORE BUT INSTEAD YOU WERE THE SEA

 

Het is altijd leuk om een nieuwe naam in de muziekwereld te ontdekken, zeker als het achteraf een beloftevol talent betreft. Dat geldt zeker wel voor Natalie D-Napoleon, een Australische alt.country- en folkzangeres en songschrijfster uit Fremantle, West-Australië die momenteel in de Verenigde Staten aan haar muzikale carrière werkt vanuit het zonnige Santa Barbara, Californië. Ons opzoekwerk leverde echter de informatie op dat Natalie Damjanovich-Napoleon zoals ze voluit heet met het hier geëvalueerde album “You Wanted To Be The Shore But Instead You Were The Sea” al aan haar vierde studioplaat toe is. Ze debuteerde in 2005 als soloartieste op plaat met het album “After The Flood” maar ze begon haar muziekcarrière al in 1996 als frontvrouw bij de indierockgroep ‘Bloom’ uit Perth en in 2000 zong ze lead vocals bij de Australische alt.countryformatie ‘Flavour Of The Month’ op hun debuutplaat “Fear of Falling”. Nadat ze naar Californië was verhuisd vormde ze daar een trio met Kenny Edwards en Dan Phillips waarmee in 2008 de EP “Here In California” werd opgenomen en nog eens vier jaar later het album “Leaving Me Dry” op de markt kwam.

Lees meer

LOVESICK DUO – A COUNTRY MUSIC ADVENTURE

‘Lovesick Duo’ is de naam van een muzikaal liefdeskoppel uit de mooie Italiaanse universiteitsstad Bologna. Paolo Roberto Pianezza en Francesca Alinovi hebben hun hart verloren aan de Amerikaans getinte country-, Western Swing- en rockabillymuziek zoals ze ons voor het eerst hebben laten horen op hun dertien nummers tellende album “All Over Again” dat ze begin 2021 op de internationale platenmarkt hebben geïntroduceerd. Dat was toen wel al hun vierde plaat na debuutalbum “Lovesick Duo” uit 2015 en de daaropvolgende platen “The New Orleans Session” uit 2017 en “The Cardboard Suitcase” uit 2018. Album nummer vijf werd in volle coronaperiode klaargestoomd en is nu verschenen onder de veel verklarende titel “A Country Music Adventure”. In tegenstelling tot hun vorige plaat met allemaal eigen liedjes brengt het duo deze keer een zorgvuldige selectie van vijftien covers van liedjes uit de wereld van de countrymuziek, aangevuld met één zelfgecomponeerde song “Aint’ No Other Place (For You And Me)” die ze helemaal achteraan op de tracklijst hebben geplaatst en die u in een live gebrachte uitvoering op de tweede video kunt beluisteren..

Lees meer

JULIAN TAYLOR BAND – DESERT STAR

Julian Taylor is een Canadese singer-songwriter die sinds 1996 in het begin van zijn muzikale carrière als leadzanger deel uitmaakte van de rockformatie ‘Staggered Crossing’ uit Toronto. Toen die groep er in 2007 mee ophield, ging hij resoluut voor een solocarrière als songschrijver en frontman van ‘The Julian Taylor Band’. Sinds zijn debuutplaat “Zero To Eleven” uit 2013 werden er nog vier andere albums uitgebracht en midden juli 2020 schreven wij hier een zeer lovende recensie over zijn laatst verschenen plaat “The Ridge”, de snelle opvolger van het pas in maart 2019 uitgebrachte vorige album “Avalanche”. We waren dan nu ook een beetje in de war gebracht door de re-release van een plaat van de ‘Julian Taylor Band’ die onze redactie deze week heeft bereikt: “Desert Star” werd oorspronkelijk al in oktober 2016 gereleased, voorafgaand aan beide net vermelde platen maar het album werd midden vorig jaar als een dubbelalbum in Europa opnieuw op de markt gebracht door ‘Aporia Records’. Met niet minder dan 22 nummers op de tracklijst krijgen we in totaal 77 minuten zeer gevarieerde songs te horen van deze groep rond zanger en songschrijver Julian Taylor.

Lees meer

JONATHAN FOSTER – LANTERN SHADE

Dat wij hondstrouwe fans zijn van Americana-muziek zal intussen wel geweten zijn bij onze lezers van cd-recensies. Elke nieuwe cd in het folk- of countrygenre wordt daarom telkens weer met open armen door ons ontvangen want we weten dat er dan weer leuke evaluaties kunnen geschreven worden. Dat is nu ook weer het geval bij het beluisteren van de cd “Lantern Shade”, het vijfde volwaardige album van de Amerikaanse rootsmuzikant Jonathan Foster, geboren in Cranberry Lake, New York en sinds 2001 na zijn verhuis al meer dan 20 jaar opererend vanuit Redding, Northern Californië. Zijn negen zelfgecomponeerde liedjes en zijn coverversie van de traditionele Appalachian folksong “Shady Grove” uit het begin van de 20e eeuw boeien ons van begin tot einde op dit nieuwe album van Jonathan Foster. Die gecoverde song werd populair in de versie van Doc Watson, maar het nummer werd later ook van een eigen versie voorzien door o.a. ‘The Kingston Trio’, Jerry Garcia (van ‘Grateful Dead’), bluegrasslegende Bill Monroe, ‘Crooked Still’, ‘The Chieftains’ en alt.rockformatie ‘Camper Van Beethoven’.

Lees meer

JENNY DON’T & THE SPURS – FIRE ON THE RIDGE

Als je een voorliefde hebt voor traditionele klassieke countryartiesten zoals Hank Williams en Patsy Cline, dan zal deze band uit Portland in Oregon je zeker ook verbazen. Jenny Don’t & the Spurs bestaan uit frontdame Jenny Connors, die overdag een makelaar is en ’s avonds zingt vanuit het hart met de legendarische drummer Sam Henry, bassist Kelly Halliburton en gitarist Christopher March, die spelen alsof er geen morgen is. Jenny Don’t & the Spurs brachten in de loop der jaren een aantal uitstekende albums uit, waarvan de meest recente een titelloos album in 2016 en in 2017 ‘Call of the Road’, met eerder in hetzelfde jaar, een live album. Het nieuwe album van de honky tonk/rockabilly/punk antihelden ‘Fire on the Ridge’ kwam vorig jaar uit

Lees meer

ANTHONY GERACI – BLUES CALLED MY NAME

Anthony Geraci wist als vierjarige al dat hij ooit pianist wou worden. Zijn ouders waren zelf niet erg muzikaal, maar steunden hem in zijn passie en voornemens. Hij volgde eerst piano lessen in New Haven, Connecticut en later aan het Berklee College of Music in Boston. Op school raakte hij bevriend met Ed Cherry, die later jazz gitarist werd. Veteraan Anthony Geraci zit ondertussen al méér dan 40 jaar als blues/jazz pianist en componist in het vak. Geraci is nog steeds een origineel lid van Sugar Ray & the Bluetones én van Ronnie Earl & the Broadcasters. Hij had ook een eigen band, Little Anthony & the Locomotives. Opnoemen met wie hij al op het podium stond en tijdens welke festivals (waaronder Blues Peer) of voor wie hij al componeerde, is een onbegonnen taak (en kan je op zijn site in detail terug vinden). Aan Geraci’s album ‘Why Did You Have to Go’ (2018) nodigde Geraci een indrukwekkend aantal vrienden -Blues Music Awards winnaars & leden van de Bluetones- uit: Ronnie Earl, Sugar Ray Norcia, Monster Mike Welch, Michael “Mudcat” Ward & Neil Gouvin. De lijst is nog niet volledig, want er ontbreken nog zangeres Michelle “Evil Gal” Wilson, zangers Sugaray Rayford, Willie J.Laws, Dennis Brennan & Brian Templeton, gitaristen Kid Ramos & Troy Gonye, bassist Willie J.Campbell, drummers Jimi Bott & Marty Richards en een blazerssectie (“Sax” Gordon Beadle & trompettist Doug Woolverton). Voor zijn nieuwe album ‘Blues Called My Name’ trok hij naar de studio met o.a. Sugar Ray Norcia (zang), bassist Paul Loranger & drummer Jeff Armstrong, gitarist Charlie O’Neal én meerdere gast gitaristen waaronder Monster Mike Welch en Walter Trout, zangeres Erika Van Pelt en violiste Anne Harris.

Lees meer

ANGELIQUE  FRANCIS – LONG RIVER

De getalenteerde Angelique Francis maakt deel uit van de erg muzikale familie Francis die de blues uitstraalt en waarvan niet minder dan vier broers en zussen op haar nieuwe album ‘Long River’ te horen zijn. Angelique zingt uitstekend in de stijl van haar illustere voorgangers en is multi-instrumentaliste (bas, gitaar). In 2018 debuteerde ze met ‘Kissed by the Blues’. Angelique, geboren en getogen in Ottawa, Canada, trok al jong de aandacht muzikaal wonderkind. Op 13-jarige leeftijd maakte ze haar Amerikaanse nationale televisiedebuut op het Oprah Network, door het schrijven en componeren van een origineel themalied voor de Gayle King-show. Ze speelde toen al akoestische gitaar, contrabas, elektrische gitaar en elektrische bas. Voor haar vervolgalbum ‘Long River’ nam ze 14 originele nummers op.

Lees meer

ANGEL FORREST – ANGEL’S 11 VOL II

In 2016 bespraken we hier ‘Angel’s 11’, het ambitieus en orgineel project, van de Canadese zangeres Angel Forrest. Deze uit Quebec afkomstige singer-songwriter slaagde erin om elf Canadese blues gitaristen in de studio bijeen te krijgen voor haar album. Het waren niet de minsten als ik Steve Hill, Rob MacDonald, Paul Deslauriers, Shane Murphy, Adam Karch en Steve Strongman losweg even vernoem. ‘Angel's 11’ was in haar meer dan 30-jarige carrière (die in 1988 begon), Forrest's negende studio album. Angel haalde van 2013 tot en met 2018 ieder jaar een Maple Blues Award als “Female Vocalist of the Year” en in 2014 en 2018 een als “Songwriter of the Year”. Haar nieuwe en elfde studio album (de opvolger van ‘Hell Bent with Grace’, 2019) ‘Angel’s 11 – Vol II’ is de opvolger. Ook nu werkte Angel samen met Denis Coulombe (gitaar), Ricky Paquette (gitaar, mandoline) en Bernard Quessy (keys).

Lees meer

SURRENDER HILL – JUST ANOTHER HONKY TONK IN A QUIET WESTERN TOWN

Het echtpaar dat wordt gevormd door singer-songwriter Robin Dean Salmon en zijn zingende vrouwtje Afton Seekins woont als één van de 2450 inwoners in een piepklein dorpje Ellijah in Gilmer County in de Amerikaanse staat Georgia. Voor ze het duo ‘Surrender Hill’ in 2015 vormden waren ze allebei al sinds vele jaren succesvol actief als soloartiesten. Maar samen klinken ze volgens ons nog veel beter zoals we voor het eerst konden ervaren met de naar de groepsnaam vernoemde debuutplaat “Surrender Hill” uit 2015 waarop ze rootsrock, Americana en countryrocksongs brachten. Onze aandacht hadden ze daarmee al meteen getrokken en wij zijn ze daarna bij ‘Rootstime’ altijd van dichtbij blijven opvolgen, mede na het uitbrengen van hun tweede album “Right Here Right Now” in de lente van 2017 en hun derde plaat “Tore Down Fences” van eind 2018. Daarna mochten we in mei 2020 nog een vierde release van ‘Surrender Hill’ verwelkomen met het album “A Whole Lot Of Freedom”. Maar toen overviel de coronapandemie deze wereld en kwam er een abrupt einde aan de vele optredens voor de band en werden Robin Dean Salmon en Afton Seekins een eenzaam verblijf in hun huisje opgedrongen..

Lees meer

THE ODD BIRDS – TREMOLO HEART

Net één jaartje geleden maakten we hier kennis met de zes liedjes tellende EP “Better Days” van het Amerikaanse duo ‘The Odd Birds’, zijnde multi-instrumentalist Ron Grigsby en zangeres-gitariste Jennifer Moraca uit Westminster, Californië. Op die uit folk- en countryliedjes samengestelde EP stonden toen twee covers: eentje van “Willin’”, een song van ‘Little Feat’ en ééntje van het van Gram Parsons gekende liedje “Return Of The Grievous Angel”. Vandaag hebben we een eerste full-cd van ‘The Odd Birds’ in de stereo zitten. Onder de titel “Tremolo Heart” brengt het duo op dit album tien liedjes waaronder naast zeven eigen composities opnieuw drie coverversies die we graag weer wat nader willen toelichten. De eerste song is het vaak gecoverde nummer “Wichita Lineman”, geschreven door Jimmy Webb en voor het eerst op plaat gezet door Glen Campbell in 1968..

Lees meer

THE NORTH STAR BAND – THEN & NOW

Midden jaren ’70 werd in Washington D.C. een nieuwe folk- en countrygroep boven het doopvont gehouden en die kreeg daarbij de naam ‘The North Star Band’. De groepsleden hadden tot 1975 ook al samen opgetreden onder de toch wat moeilijk te onthouden naam ‘Big Buck’s Flea Bitten Dog Band’. In een periode dat punkmuziek, rock’n’roll en disco de hitlijsten bevolkte kwamen de vijf heren van ‘The North Star Band’ met countrymuziek op de proppen en ze konden zo bijna elke dag ergens in Amerika optreden. De band bestond toen uit leadzanger, gitarist en songschrijver Al Johnson, pianist Lou Hager, bassist David Watt Besley, elektrisch gitarist en pedal steel-speler Jay Jessup en drummer Paul Goldstein. Ze namen twee vinylplaten op tot ze in 1982 samen besloten om de groep te ontbinden en zich op een familiaal leven te storten. Maar zoals zo vaak blijven de echte muzikanten de microbe van het maken en spelen van muziek altijd ergens in het lijf behouden. Dus werd bijna veertig jaar later in 2019 samen besloten om een reünieconcert te geven in Arlington, Virginia om daarna opnieuw de studio in te trekken voor het opnemen van een nieuwe plaat van ‘The North Star Band’, zijnde de dubbelaar “Then & Now” die we hier onder de loep nemen. Het originele vijftal uit de seventies en eighties werd uitgebreid tot zeven muzikanten door de toevoeging van zanger, bassist en accordeonspeler Jim Robeson en akoestisch en elektrisch gitarist Gantt Kushner..

Lees meer

MICHAEL JOHNATHON – AFTERBURN: FOLK AT ARENA LEVEL

Als onze rekening klopt, dan is het album “Afterburn: Folk At The Arena Level” de negentiende plaat in de lange muzikale carrière van de Amerikaanse folkzanger Michael Johnathon. Het songschrijven gaat deze 58-jarige muzikant uit Mousie, Kentucky wonderwel af en de nieuwe liedjes stromen als vloeiend water uit zijn mouwen. Vandaar dat de releases van zijn albums elkaar in sneltempo blijven opvolgen. Zo was er de cd “Legacy” in de zomer van 2020, gevolgd door “The Painter” over het leven van schilder Vincent van Gogh in de lente van 2021 en de bijna gelijktijdig uitgebrachte cd en boek “Woodsongs 4”. In december 2021 volgde dan ook nog het erg mooie album “Cosmic Banjo”. “Afterburn: Folk At The Arena Level” is dus het vijfde album in een tijdspanne van amper twee jaar en ook nu komen we opnieuw zwaar onder de indruk van de kwaliteit van de nummers die Michael Johnathon voor deze plaat heeft gecomponeerd. Op de binnenzijde van de cd-hoes schrijft hij dat folk de moeder is van alle muziek en de erfgenamen van de blues en de jazz in deze populaire muziekstijl heeft verenigd. De verhalende songteksten zijn van primordiaal belang bij folkliedjes en ze proberen telkens opnieuw om bij de luisteraar herkenbare situaties uit hun eigen leven op te roepen..

Lees meer

REGGAE JACK – ALWAYS MAGIC

Het was toch met enige verbazing dat we tijdens de meer intensieve blik op het album “Always Magic” van ‘Reggae Jack’ tot de ontdekking kwamen dat dit de nieuwste plaat was van de bij ons al sinds vele jaren bekende folkzanger en songschrijver Jack Tempchin uit het kuststadje Encinitas in San Diego County, Californië. Hij is intussen al meer dan 50 jaar actief in de muziekwereld waar hij vooral eeuwige roem wist te vergaren omwille van het componeren van de songs “Peaceful Easy Feeling” en “Already Gone” voor de Eagles, “The One You Love”, “I Found Somebody” en “You Belong To The City” voor Glenn Frey en “Slow Dancing” voor Johnny Rivers om hier maar enkele van zijn grootste successen te vermelden. Tijdens zijn lange muzikale loopbaan schreef hij ook liedjes voor o.a. George Jones, Buck Owens, Emmylou Harris, Linda Ronstadt, Jackson Browne, Patty Loveless, Trisha Yearwood en Tanya Tucker en hij trad tijdens hun tournees op in de begeleidingsband van artiesten als Dolly Parton, Jackson Browne, J.D. Souther, ‘Ringo Starr And His All Star Band’ en de Amerikaanse rockgroep ‘Chicago’. In 2008 schreef ik op deze pagina’s de eerste van vijf recensies voor de soloplaten van Jack Tempchin, toen voor zijn cd “Songs” en daarbij telkens opnieuw zijn geweldige songschrijverstalent lovend. Ook het zingen van zijn liedjes ging hem trouwens altijd zeer goed af en dat kunnen we ook nu weer horen op deze nieuwe acht songs tellende plaat “Always Magic” van ‘Reggae Jack’. op te roepen..

Lees meer

HANK ERWIN – THE COPPER ALBUM

Vooraleer aan zijn muzikale loopbaan in 2014 te beginnen had de Amerikaanse folkrocker en countryzanger Hank Erwin, geboren en getogen in Kentucky en nu wonend in Austin, Texas er al vele jaren op zee opzitten met meer dan 1000 dagen op het water en bijna 200.000 mijlen rondvaren op zijn boot. Begin 2014 bracht hij zijn debuutplaat “Million Miles” uit. Maar veel plezier heeft hij daar toen niet aan beleefd want al snel bleek dat hij als amper 34-jarige man leed aan een agressieve kanker, een ziekte waaraan zowel zijn ouders als zijn grootouders waren overleden. Het maakte hem bang en depressief maar toch bleef hij al die tijd verder werken en live-optredens verzorgen en eind 2015 werd geconcludeerd dat hij die vreselijke ziekte als eerste in zijn familie had overwonnen. In de voorbije jaren ontstond er bij Hank Erwin een soort levensdroom. Hij wou zijn volgende plaat opnemen in de wereldberoemde ‘Portside Sound’-studio in Muscle Shoals, Alabama waar heel veel grote artiesten zoals Bob Dylan, Bob Seger, Steve Winwood, ‘Lynyrd Skynyrd’, ‘The Commodores’ en ‘Dr. Hook & The Medicine Show’ hem eerder waren voorgegaan. Zijn droom kwam nu uit voor de opname van de plaat “The Copper Album” waarvoor hij een beroep kon doen op enkele legendarische sessiemuzikanten uit Muscle Shoals.

Lees meer

EMMA WILSON – WISH HER WELL

Emma Wilson, een R&B zangeres uit Teeside in het noordoosten van de UK, is zeker geen onbekende in de Britse soul/R&B scene. Dat bewees recent haar nominatie in de categorie “Best Emerging Blues Act”, voor de UK Blues Awards 2022. De muziek die Emma vaak live brengt, is blues, Northern soul, rock & gospel en weerspiegelt haar invloeden als Ann Peebles, Aretha Franklin, Mavis Staples, Little Feat, Robert Cray en The Faces. Binnenkort verschijnt Emma’s éérste full lenght solo album. ‘Wish her Well’ bestaat uit 10 originele liedjes, liefdesliedjes, maar niet in de traditionele zin. De teksten gaan over liefde, dood, lust, afwijzing, empowerment en eenvoudig pijnlijk liefdesverdriet. Ze nam de nummers op in de Jackdaw Studio’s in Kent met het neusje van de zalm van Britse muzikanten als: drummer Mat Hector (Iggy Pop Band), bassist Mark Neary (Noel Gallagher) en gitarist Adam Chetwood (Mark Ronson, Imelda May's toer band).

Lees meer

THE LUCKY ONES – SLOW DANCE, SQUARE DANCE, BARN DANCE

Ik weet niet of u tot nu toe al ooit van Yukon had gehoord maar een kort opzoekwerkje leverde de informatie op dat Yukon het meest noordwest gelegen gebied van Canada is en pas sinds 2003 de naam Yukon kreeg nadat het in 1898 werd opgericht als Yukon Territory. Tot daar de aardrijkskundige en historische informatie over dit oord dat de thuishaven vormt van de country-, hillbilly- en bluegrassband ‘The Lucky Ones’. Hun traditionele muziek brengt deze formatie nu uit op hun recentste album “Slow Dance, Square Dance, Barn Dance” dat we hier wat nader zullen evalueren en toelichten. Het is de opvolger van het titelloze debuutalbum “The Lucky Ones” dat vorig jaar in de zomer werd uitgebracht. De vier groepsleden van ‘The Lucky Ones’ zijn zangers-gitaristen Ian Smith en JD McCallen, gitarist en mandolinespeler Ryan James West en fiddler Kieran Poile. Voor de opname van deze nieuwe plaat kregen ze extra instrumentale hulp van Aaron P. Burnie op banjo, Hayley Warden op contrabas, Aki Jonasson op accordeon en Michael C. Duguay op piano en van de harmony vocalisten Jeff Dineley en Jo Lane Dillman. Het album werd niet in een studio opgenomen maar gedurende vier dagen in de St. Paul’s Cathedral van de Anglicaanse kerk in Dawson City.

Lees meer

VANEESE THOMAS – FIGHT THE GOOD FIGHT

Vaneese (Yseult) Thomas (geboren in 1952 in Memphis, TN), een Amerikaanse R&B, jazz, soul en blues singer-songwriter, is de jongste dochter van (jawel!) de legendarische soulzanger Rufus Thomas (1917-2001), die de wereld in de seventies deed dansen op zijn hits “Walking the Dog” en “Do the Funky Chicken”. Haar broer Marvell (1947-2017) was en haar zus Carla is ook muzikante. Carla bracht de bekende single “I’ll Bring It on Home to You” uit, die een soort van antwoord was op Sam Cooke’s single “Bring It on Home to Me”. Carla is bekend geworden van de duetten die ze deed samen met Otis Redding, waaronder het op single uitgebrachte “Tramp”. Ook coverde ze het liedje “Knock on Wood”, dat eerder door Eddie Floyd gezongen was en dat hier in 1967 een hitje werd. Vaneese kennen we van haar R&B hit single uit 1987 ‘Let's Talk It Over’. Tijdens de 36ste Blues Music Awards werd ze genomineerd in twee categorieën: in de categorie “Soul Blues Album” voor haar 2013-album ‘Blues for My Father’ en in de categorie “Soul Blues Female Artist”. Voor de opnames van haar nieuwe album nodigde Vaneese veel “special guests” uit, waaronder Scott Sharrard (muzikaal leider van Gregg Allman), Bo Mitchell, Lisa Fischer, Tash Neal, de Memphis Horns met trompettist Marc Franklin en saxofonist Kirk Smothers (Drive By Truckers), Corrin Huddleston (mondharmonica), Peter Calo (banjo), Will Lee (bas), Shawn Pelton (drums) en een hele reeks andere spelers. De speciale sessies vonden plaats in Brooklyn, Nevada en de beroemde Royal Studio’s in Memphis.

Lees meer

JOSH SMITH – BIRD OF PASSAGE

Josh Smith groeide op in Florida. Als hij zes was, kreeg hij zijn eerste gitaarlessen en als twaalfjarige deed Josh in lokale clubs al mee aan blues jams. Als dertienjarige werd Don Cohen, een clubeigenaar, zijn mentor. Hier leerde Josh snel van de optredende artiesten en mocht hij regelmatig eens met hen op het podium meespelen. Josh werd echter beter dan de gemiddelde tourartiest en deelde daarom het podium met o.a. Jimmy Thackery, Tinsley Ellis, Kenny Neal, Lucky Peterson, Matt “Guitar” Murphy, Johnny “Clyde” Copeland, Double Trouble, Joanna Connor en Kim Simmonds. Op veertienjarige leeftijd bracht Josh in 1993 zijn debuutalbum ‘Born Under a Blue Sign’ uit en een jaar later ‘Woodsheddin’ (1994). Met The Rhino Cats trad Josh in 1997 lokaal op en, na zijn middelbare school, koos hij ervoor om muzikant te worden. Hij toerde als zanger/ bandleider met een nieuw power trio, The Frost. In September 1997 werkte Smith samen met producer Jim Gaines (Santana, Stevie Ray Vaughn, Luther Allison, Steve Miller en Jimmy Thackery) aan de opnames van zijn derde album ‘Too Damn Cold’. In 1998 werd Smith gevraagd om tijdens enkele concerten, BB King te komen begeleiden. In 1999 werd Jim Gaines ook producer van zijn vierde album ‘Woman’ (2000). Josh Smith’ nieuwe studioalbum kreeg de naam ‘Birds of Passage’ en verscheen aanvang april. De éérste single “Brand New” maakt gebruik van een uitgebreide blazerssectie. Het is een rustig wat jazzy nummer en hier het enige gezongen nummer, met zo ongeveer alles waar fans van Smith op hopen. Er zit een beetje BB King in, evenals meerdere onderhoudende intermezzo’s e betoverende solo’s.

Lees meer

MAX LAZZARIN – STRUCK

Max Lazzarin uit Padua in Noord-Italië, is een pianist, zanger en componist. Hij is ook de vicepresident van de Italian Blues Union Association. Hij bracht nog maar net ‘Struck’ uit, een album met 12 nummers, allemaal door hem gecomponeerd, waarin hij zich laat meeslepen door de stijl waar hij altijd van heeft gehouden. Op ‘Struck’ wil Max Lazzarin kleine en grote verhalen van nu vertellen. Zijn songs bulken van het meditatieve, maar altijd op een ironische en luchtige manier. Hij laat zich als songwriter inspireren door de muziek van Louisiana, terwijl de Franse wijk van New Orleans naar buiten gluurt. Uit zijn piano komen de tonen van boogie, blues en dixieland en echo's die variëren van de Mississippi-delta tot de Po-vallei.. “Keep Calm, Girl” is de opener van het album. Het is een pianoboogie die rustig begint, maar waarin de noten snel gaan rollen en dat je aan Malcolm John Rebennack Jr., alias Dr. John the Nighttripper doen denken

Lees meer

SASS JORDAN & THE CHAMPAGNE HOOKERS
ZATERDAG 4 Juni 2022

IAN SIEGAL & BAND
ZONDAG 5 Juni 2022

SAMANTHA MARTIN & DELTA SUGAR
ZONDAG 12 Juni 2022

TROMBONE SHORTY
WOENSDAG 1 JUNI 2022

CHRIS ECKMAN
DONDERDAG 2 JUN 2022

GARY CLARK JR.
WOENSDAG 22 JUN 2022

IAN NOE
donderdag 2 JUNI 2022

THE SHEEPDOGS
woensdag 8 JUNI 2022

NICK WATERHOUSE
zaterdag 28 mei 2022

KEVIN MORBY
donderdag 26 mei 2022

MACY GRAY
woensdag 1 juni 2022

DRIVE-BY TRUCKERS
vrijdag 3 juni 2022

INTERVIEW - CEDRIC BURNSIDE

Als kleinzoon van de blueslegende R.L. Burnside, die met zijn rauwe blues een legendarische status verwierf met platen op Fat Possum, loopt de blues nogal letterlijk door de aderen van Cedric Burnside. Hij brengt rasechte Mississippi Hill Country blues uit zijn thuishaven, waar hij opgroeide met de liederen van onbetwiste grootheden uit het genre: Jim Kimbrough, Jessie May Hemphill, Otha Turner en delta blueshelden als T-Model Ford en Paul “Wine” Jones. Al op 13-jarige leeftijd verving hij zijn vader Calvin Jackson als drummer in de band van zijn grootvader. Cedric's muziek is echter veel meer dan een heropleving van het verleden. Hij heeft de gave om de sound van het verleden te verpakken in een eigentijds jasje. Voor deze uiterst succesvolle vertolking van de hill country blues werd Cedric Burnside reeds twee maal genomineerd. In 2019 was hij namelijk genomineerd voor de 'Best Traditional Blues Album Grammy', in 2022 won hij deze Grammy Award ook! Burnside’s muziek put uit rouwbetoon en overlevingsdrang en leent zich doeltreffend voor de problemen van de 21ste eeuw. Op album "Benton County Relic" zingt hij over zijn jeugd in armoede en zijn diepste verlangens en hoe een typische dag uit zijn leven er ongeveer uitziet. Zijn recent album "I Be Trying" werd opgenomen in de huisstudio van Al Green. Burnside interpreteert er de oude blues traditie "into a modern, bold Black American sound that expands the sonic landscape while respecting and honoring its roots. I Be Trying is the sound of modern Mississippi". Door de vlammende gitaarriffs en bijzondere drumritmes leek het tijdens zijn optreden tijdens Moulin Blues alsof er veel meer dan twee personen op het podium stonden, maar wat was dit genieten!

INTERVIEW - BYWATER CALL

In 2017 begonnen zangeres Meghan Parnell en gitarist Dave Barnes samen de band Bywater Call. Om de band compleet te maken voegden ze toen nog vijf muzikanten toe. Te weten: Bruce McCarthy (drums), Mike Meusel (bas), Alan Zemaitis (keyboards), Stephen Dyte (trompet) en Julian Nalli (sax). De band kreeg al snel een goede reputatie als liveband door optredens op festivals in Canada. In 2018 won deze 7-koppige formatie namelijk dé muzikale talentenjacht van Toronto van het TD Toronto Jazz Festival. Dit zorgde ervoor dat de band mocht opdraven bij The Road To Memphis Challenge waar ze een 2de plaats in de wacht sleepten. Niet slecht voor een band die pas in 2017 het levenslicht zag! In november van 2019 kwam hun debuutalbum uit en dit sloeg in als een bom. De muziek mag het beste omschreven worden als blues met hier en daar vleugjes soul en zelfs gospel. De muziek doet hier en daar denken aan de Tedeschi Trucks Band. Net als deze grote broer schuwt Bywater Call een goede dosis slidegitaar ook niet voor dat authentieke geluid. Daarnaast zijn er een saxofonist en trompettist aanwezig die het geheel een extra dimensie geven wat betreft geluid. Maar laten we ook zeker de geweldige stem van zangeres en frontvrouw Meghan Parnell niet vergeten. De bluesy stijl van Bywater Call is haar op het lijf geschreven met haar krachtige en soulvolle stem.

INTERVIEW - GA-20

In Boston, Massachusetts, besloten twee vrienden, Pat Faherty en Matthew Stubb, in het najaar van 2017 om een bluesband op te richten. Ze deelden namelijk een enorme liefde voor traditionele blues, r&b en r‘n’r uit de late jaren ‘50 en vroege jaren ’60 en voor legendarische artiesten als Lazy Lester, J.B. Lenoir, Earl Hooker, Buddy Guy, Otis Rush en Junior Wells. Gitarist Stubbs speelde in de band van harmonica blues master Charlie Musselwhite en met zijn eigen Psych/Rock groep The Antiguas. Aanvankelijk speelden beiden met verschillende drummers en verschillende andere muzikanten, waaronder harmonicaspeler Matt Prozialeck en drummer Chris Anzelone (Roomful of Blues), die later op hun debuutalbum drumt. Begin 2018 kozen ze voor de naam GA-20 en werd de band een trio, bestaande uit een zanger, twee gitaren en drums. "GA-20" verwijst naar de bijna iconische versterker die door Gibson tussen 1950 en 1961 geproduceerd werd. Ongeveer een jaar na hun oprichting sloten ze een deal af met Karma Chief Records. GA-20 wordt beschreven als een trio dat uitgeklede Chicago blues uit de jaren '50/'60-stijl speelt met veel vervorming en zonder bas. Pat Faherty en Matthew Stubb voelen een leegte in de hedendaagse muziek en daarom schrijven ze een moderne versie van muziek waar hun voorliefde persoonlijk naar uit gaat. En dat doen ze heel erg goed, als ook hun live concert tijdens Moulin Blues 2022, want wat was dat genieten.

INTERVIEW - LINDSAY BEAVER

De opvallende Lindsay Beaver is een zingende drumster uit Halifax, de hoofdstad en grootste stad van de Canadese provincie Nova Scotia, die nu in Austin,TX, woont. Lindsay groeide op in een muzikale omgeving, waarin haar ouders naar zowat alles luisterden. Op haar elfde ontdekte ze de beste en invloedrijkste rappers aller tijden Tupac Shakur (1971-1996) alias 2Pac en Makaveli, en koos ze voor hiphop. Op haar veertiende hoorde ze Jimi Hendrix en 'everything changed'. Ze kocht een gitaar en leerde spelen. Als ze op haar zeventiende Billie Holiday hoorde koos ze eerst voor jazz en daarna voor de blues. Na haar middelbare school volgde ze les als klassieke sopraan en richtte ze een jazzbandje op. Omdat ze later muzikante wou worden en niet de juiste zanger en drummer kon vinden voor haar 'real' band, besloot Lindsay om alles zelf te doen. Op aanraden van haar vriend, Jimmie Vaughan, verhuisde ze later naar Austin, Texas, waar ze regelmatig in de befaamde Antone’s club optrad. Inmiddels was ze van de gitaar op de drums overgestapt. Vorig jaar verscheen het titelloze album voor het VizzTone label, een album waarvan de opnames gebeurden in de Halifax Studio van Garrett Morris, en dit samen met Brad Stivers, die ook al aan haar debuut meewerkte. Het is gezien al de muzikanten als o.a. Joe Murphy, Barry Cooke, Kirk Fletcher & Zach Zunis die eraan meewerkten, een heel bijzonder album geworden, dat ze dan ook tijdens Moulin Blues 2022 in de kleine tent kwamen presenteren. Deze opvallende verschijning, Lindsay Beaver, wist dan ook vanachter haar drumstel onze aandacht trekken.

INTERVIEW - ERROL LINTON

Mondharmonicafenomeen Errol Linton is geboren en getogen in de kleurrijke Londense wijk Brixton, maar heeft Jamaicaanse roots. Hij groeide op met de ska- en reggae- en Louis Jordan-platen van zijn pa, maar verloor als tiener zijn hart aan de blues. Al ruim dertig jaar verpakt hij zijn roots en passie in een originele mix van Chicago blues en reggae. Linton begon op straathoeken en in de underground van Londen, tot hij werd opgemerkt door John Walters – de gevierde producent van John Peel – die hem in begin jaren negentig filmde voor een BBC-documentaire. Inmiddels won hij drie keer de British Best Harmonica Player Of The Year Blues Awards en bracht hij vijf albums uit – zijn debuut Vibin’ It (1997) en opvolger Roots Stew (2001) staan niet op Spotify – met het in 2020 verschenen "No Entry" als meest recente. Met “No Entry" blijft Linton door de typische urban blues-reggae groove verbazen, en lijkt hij definitief zijn sound gevonden te hebben. Hij staat dichter bij zichzelf dan ooit. Dat merk je aan alles. Zijn (harmonica) spel is intenser, energieker en dynamischer dan ooit. Daarnaast is hij gegroeid als songwriter. Hij heeft meer ziel in zijn liedjes gelegd. Het komt allemaal veel meer binnen dan voorheen.

 
INTERVIEW - THE ATOMIC 44’S

The 44’s, die we van hier eerder gerecenseerde albums kennen, is een uit LA afkomstige blues/roots rockband. Ze maakten in 2007 hun entree tijdens de IBC in Memphis, waar ze vierde eindigden. De frontman was Johnny Main (zang, gitaar) en de band trok de aandacht van -hij is hier de rode draad- Kid Ramos (The Fabulous Thunderbirds, The Mannish Boys, The Proven Ones, Roomful of Blues…) toen ze optraden in de Doll Hut in Anaheim (CA). In 2008 tourden ze samen met Los Lobos en in 2010 openden ze op het Doheny Blues Festival voor BB King. Met Kid Ramos als producer debuteerden ze in 2010 met ‘Boogie Disease’. Twee jaar later was er al de opvolger ‘Americana’ (2012) en vijf jaar later, ‘On the 13th’ (2015). In 2015 stonden The 44’s op de affiche van het Moulin Blues Festival bij onze Noorderburen in Ospel, waar occasioneel Kid Ramos ook mee op het podium stond. Dit was een logische maar wat langere intro naar The Atomic 44’s, de super roots band rond de net genoemde 44’s frontman Johnny Main én mondharmonicaspeler Eric Von Herzen, die zijn naam linkt aan de Atomic Road Kings (Junior Watson en Walter Trout); wat de naam The Atomic 44’s verklaart. Deze twee veteranen ontmoetten elkaar in 2020 en stonden daarna samen in de Pot O Gold Studio’s in Orange County voor hun debuut album ‘Volume 1’, dat in 2021 bij Bird Dog Records uitgebracht werd. Ze deden hun opnames daar met bassist Bill Stuve, drummer Gary Ferguson (Etta James, Gary Moore), gitarist David “Kid” Ramos, Taryn Donath (keys) en zangeres en award winnares Deb Ryder. Wanneer je deze heren, Johnny Main en Eric Von Herzen samenvoegt en hiermee een band vormt, dan weet je dat het gaat knallen, hetgeen ze bewezen met hun vorig jaar verschenen album ‘Volume 1’, hetgeen meteen een veelbelovende start was van deze uitstekende band. Reden genoeg voor de organisatie van Move to Blues om deze band naar Hasselt te halen, en wat we nog meer mogen verwachten hoor je in het geprek dat we met dit duo hadden vooraf aan hun concert, en waarbij de band wel degelijk bewees een groot potentieel te hebben en dit ook live waar te maken. The Atomic 44’s is in ieder geval een band om in het oog te houden, en wat ons betreft een samenwerking die nog lang mag blijven duren!

 
INTERVIEW - ARCHIE LEE HOOKER

Blueszanger Archie Lee Hooker is een volle neef van de legendarische John Lee Hooker en is vele jaren persoonlijk verzorger geweest van de boogieman. Archie Lee Hooker is geboren in Mississippi en verhuist op zijn 13e naar Memphis, Tennessee. De felle lichten en de unieke geluiden van de stad spreken vanaf het allereerste moment tot zijn verbeelding. Geïnspireerd door de muziek in deze stad vormt Archie in zijn tienerjaren de gospelgroep, The Marvellous Five. Hij treedt hiermee voornamelijk op in en rond Memphis en New Orleans. In 1989 verhuist Archie Lee naar Californië om lid te worden van de band van zijn oom, de legendarische John Lee Hooker: een allesbepalende stap in zijn carrière. John Lee neemt de rol van Archie’s vader op zich, wordt zijn mentor en leert hem alles over de blues maar bovenal het leven. Beiden zijn vaak samen te zien op het podium en in de studio. Wanneer de gezondheid van John Lee verslechterd wordt Archie Lee de persoonlijk verzorger van zijn oom. In 1995 tourt Archie Lee voor het eerst in Europa met Carl Wyatt & The Rhythm Kings. Tijdens deze tour nemen Archie en Carl hun het album ‘Suicide Blues’ op. In de winter van 2011 besluit Archie Lee om een ​​nieuwe band te vormen met Fred Barreto (Brazilië) op leadgitaar, Nicolas Fageot (Frankrijk) op bas en Yves Ditsch (Luxemburg) op drums. Het duurt tot 2016 voordat de line-up compleet is met de toevoeging van Matt Santos op Hammond en Harmonica. Veel Festival- en cluboptredens later start Archie zijn nieuwe en huidige project: Archie Lee Hooker & the Coast to Coast Blues Band. We spraken Archie Lee Hooker tijdens het Hageland Blues festival in Glabbeek op 26 maart '22 en hoorden het indrukwekkende verhaal van een man die ter wereld komt op een plantage en opgroeit tussen de blueslegendes die allesbepalend zijn geweest voor de ontwikkeling van Amerika en de hedendaagse muziek.

INTERVIEW - OLD SALT

Als je een band al internationaal zou willen noemen, dan kan je er niet omheen dat de formatie ‘Old Salt’ een internationaal gezelschap is met bandleden uit België, Frankrijk, Zweden, Schotland en de Verenigde Staten. De uit New York afkomstige leadzanger en banjo- en vioolspeler Dan Wall, zangeres en violiste Lotte Remmen, haar echtgenoot zanger-gitarist Johannes Wannyn, violist Anton Teljebäck, contrabassiste Lara Rosseel, percussionist en bodhrán-speler David Barfoot en cellist Toby Kuhn vormen ‘Old Salt’ sinds de opstart van hun muzikale project in 2013 tijdens een folkfestival in Slovenië. Sinds 2017 treedt de band op als kwartet en als septet. Vanaf 2021 speelt de band nog uitsluitend als kwartet. Dit vanuit Gent opererende muziekcollectief brengt traditionele folk, bluegrass en Americana-muziek en ze deden dat voor het eerst in 2016 op hun toen verschenen debuutalbum “Up River Overseas” dat in Zweden werd opgenomen. Drie jaar na die release verschijnt hun tweede album “Commons” met 11 nummers, allen geïnspireerd op wat de verschillende bandleden met hun uiteenlopende roots en hun grote culturele diversiteit als hun gemeenschappelijke eigenschappen en kenmerken beschouwen. Na dit album brengt Old Salt nu een EP uit die de live energie beter weerspiegelt. Voor deze nieuwe EP “Live In Room 13” die verscheen op 11 februari 2022 zijn Dan Wall en zijn vrienden van Old Salt wederom heel diep gaan grasduinen in de geschiedenis van de verhalende folkmuziek om deze vijf songs voor dit album te selecteren, maar dat het voor 100% de moeite loont kunt u zelf beluisteren op deze knappe EP. Met hun meeslepende en virtuoze live performance, brengen ze vurige Americana met een goeie scheut bourbon uit New Orleans en de Appalachen. Het was gewoon een heerlijke avond met Old Salt in onze volle Living Room van Bed 'n Blues. Even voor dit geweldige optreden hadden we met Dan, Lotte, Toby en Johannes een hartelijk gesprek.