WIN TICKETS voor AB, DE ROMA, HET DEPOT, DE BOSUIL, HNITA...

 RALPH DE JONGH (NL)
vrijdag 24 mei '24 @ BED 'n BLUES - HALEN
Vrije Gift voor de artiest
Uw plaats reserveren is dus noodzakelijk !
Mail :
concerts@rootstime.be

ADRIAN SUTHERLAND – PRECIOUS DIAMONDS

Het tweede album “Precious Diamonds” van de Canadese singer-songwriter Adrian Sutherland valt meteen op tussen het grote aanbod van nieuwe platen die we bij ‘Rootstime’ aangeboden krijgen voor het schrijven van een recensie. Ik heb in de laatste twee decennia al heel wat recensies geschreven maar nog nooit over een plaat van een zanger die op zijn album twee liedjes brengt in de taal van de plaats waar zijn roots liggen. In dit geval is dat in de ‘Swampy Cree’-taal, een lokaal dialect dat gesproken wordt in Attawapiskat First Nation, gelegen langs de kust van Hudson Bay en James Bay dat behoort tot het Kenora District in het noorden van de Canadese staat Ontario. Adrian Sutherland laat u horen hoe die taal klinkt in het prachtige nummer “Notawe (Father)” dat als eerste single uit het album wordt uitgebracht en dat u op de eerste video kunt beluisteren. ‘Notawe’ betekent ‘mijn vader’ als ouder maar kan ook vertaald worden als ‘mijn schepper’ in de religieuze betekenis. Daarna doet hij dat nog eens opnieuw in de ‘Omushkegowuk Cree’-taal in het al even mooie “Kiyash (Before)”. De overige acht nummers op “Precious Diamonds” zijn dan weer in de ons meer vertrouwde Engelse taal en ook in dat formaat klinken de liedjes van deze muzikant best wel aangenaam en mooi zoals u zelf kunt vaststellen in de twee andere video’s van de song “My Rebel Spirit” en de albumafsluiter “Precious”

JESS KLEIN – WHEN WE RISE

Voor ons is de vanuit Hillsborough, North Carolina opererende zangeres en songschrijfster Jess Klein al lang geen verrassing meer. Haar albums “City Garden” uit 2006, “Bound To Love” uit 2009 en “Behind A Veil” uit 2012, de EP “Shy Girl” uit 2013 en de plaat “Learning Faith” uit 2014 zitten nog regelmatig in de cd-speler ten huize van ondergetekende. Dat zal met zeer grote waarschijnlijkheid ook het geval zijn voor haar allernieuwste plaat “When We Rise” die volgt op het in 2019 uitgebrachte “Back To My Green” en die onlangs als elfde soloalbum van Jess Klein op de internationale platenmarkt is verschenen en dus vanaf nu ook voor alle liefhebbers van het betere muziekwerk beschikbaar is geworden. Met Mark Addison (aka ‘Professor Feathers’) uit Austin, Texas als sinds heel lang met Jess Klein samenwerkende producer levert deze nu 50-jarige singer-songwriter met “When We Rise” alweer een schitterende nieuwe plaat af. Mark Addison speelt als multi-instrumentalist ook mee op zowat elk van de elf liedjes die deze gitaar spelende dame voor haar nieuwste album heeft gecomponeerd. Andere instrumentalisten die aan deze plaatopname hebben bijgedragen zijn Billy Masters op elektrische gitaren en Brannen Temple op drums terwijl Greg Williams op saxofoon mag meespelen bij de songs “Annie’s Place” en het wonderlijk mooie “Safe Harbour”. Voor de subtiele backing vocals bij de meeste liedjes tekenden Alice Spencer en Kelly Mickwee.

THE GRAIN HOPPERS – fIREFLIES tRAPPED in a jAR

De Amerikaanse alt.country- en rootsrockformatie ‘The Grain Hoppers’ komt uit Richmond, Virginia en werd opgericht door singer-songwriter en gitarist Wallace Dietz die voorafgaand aan deze groep al gedurende drie decennia deel uitmaakt van de formaties ‘The Silent Boys’ en ‘Steam Train Hearts’. Bij ‘The Grain Hoppers’ zijn de andere bandleden leadgitarist Grant Oliver, bassist Michael Click en drummer Blee Child, terwijl de van zijn werk bij o.a. Lenny Kravitz en Amanda Shires gekende keyboardsspeler George Laks als gastmuzikant voor een extra kwalitatief geluid zorgt op het nieuwe album van ‘The Grain Hoppers’. Voor die nieuwe tweede plaat “Fireflies Trapped In A Jar” schreef frontman Wallace Dietz tien songs in Americana-, rootsrock-, folkrock- en alt.country-stijl waarbij de sound naar ons gevoelen nogal Britpop-achtig klinkt maar ook wel af en toe herinneringen oproept aan de Amerikaanse rockgroepen ‘The Replacements’ en ‘R.E.M.’. In 2022 brachten ‘The Grain Hoppers’ het acht nummers tellende debuutalbum “Driving Evil Spirit Crazy” op de markt waaruit we bij gebrek aan video’s van songs uit deze nieuwe plaat de twee nummers “That Sinking Feeling” en “Rise Above” selecteerden ter kennismaking met het typische werk van deze formatie.

BART BRYANT – BACKSTAGE II

BART BRYANT is al drie decennia lang zanger / gitarist en songschrijver. Bart begon zijn muziekcarrière in het midden van de seventies. Hij opende eerst voor nationale R&B-acts, waaronder zijn eerste professionele optreden in het voorprogramma van BT Express, voor hij in de eighties in het Tri-State gebied en New England optrad met zijn band Current. De groep trad op tot 1988 toen hij succesvol zijn eerste solo cd uitbracht, ‘Revolution in the Puppet House’. In 1992 verhuisde Bart naar Austin (TX) waar hij live optrad op Sixth Street en door het zuidwesten, terwijl hij zijn tweede cd ‘BART’ opnam met Grammy-producer Frank Campbell en Austin-producer George Coyne. Na dit succes werkte hij samen met Houston blueslegende Curt Commander. De release van de 6-track ep ‘Commander~Bryant’ (2004) leidde ertoe dat Bart regelmatig airplay kreeg op radiostations in heel Europa en Azië. De bluesy rock die Bart Bryant op zijn recente album ‘BACKSTAGE II’ aflevert, is het werk van een resem muzikanten. Meerdere bassisten, drummers en toetsenisten trokken met hem naar de studio, waaronder bassist Scott Spray van Johnny Winter en de roem van The Rascals, drummers Bobby Torello, (Johnny Winter, Black Oak Arkansas) Alex Giosa, Tyger MacNeal & Liviu Pop (Bruce Katz-band) en pianist Floyd Domino (Asleep At The Wheel). Bill Holloman zorgde voor de arrangementen van de hoorns en schreef met Bryant mee aan de nummers.

SCOTT SEAN WHITE – EVEN BETTER ON THE BAD DAYS

De Amerikaanse folk- en countryzanger en songschrijver Scott Sean White uit het amper 2000 inwoners tellende plaatsje Poetry, Texas zegt zelf dat de voornaamste inspiratiebron voor zijn liedjes in zijn jeugdjaren te vinden is. Al de volwassenen die hij in zijn jonge leven is tegengekomen waren ofwel verslaafden of alcoholisten, inclusief zijn natuurlijke vader die zijn moeder tijdens de zwangerschap van Scott zwaar had mishandeld en geslagen waardoor ze in het ziekenhuis is terechtgekomen. Later heeft ook zij zichzelf door alcohol overmand tot de dood laten leiden. Hij kende dus een weinig hoopgevend verleden maar is gelukkig toch mooi op zijn pootjes terecht gekomen dankzij zijn keuze voor een normaal familieleven en een muzikale carrière als zanger en songschrijver. Tot wat dit allemaal geleid heeft konden we in de herfst van 2021 horen in de elf songs die hij voor zijn debuutalbum “Call It Even” heeft opgenomen. Zijn verhalende, eerlijke en beklijvende songteksten zijn één van de sterke punten die Scott Sean White ons te bieden heeft op deze plaat..

TYLOR & THE TRAIN ROBBERS – HUM OF THE ROAD

Tylor Ketchum is de leadzanger en songschrijver van de nummers die te horen zijn op de platen van de in 2014 opgerichte Amerikaanse formatie ‘Tylor & The Train Robbers’ uit Boise, Idaho. Deze folk- en rootsy countryformatie debuteerde in 2017 op plaat met het album “Gravel”. Twee jaartje daarna verscheen een tweede album van deze groep met de twaalf songs tellende plaat “Best Of The Worst Kind” en nog eens twee jaartjes nadien kwam album nummer drie “Non-Typical Find” op de markt. U kunt onze recensies over deze drie platen allemaal terugvinden op deze pagina’s. Vanzelfsprekend moest er dan ook een evaluatie door ons geschreven worden met betrekking tot de splinternieuwe cd van ‘Tylor & The Train Robbers’, een album dat op 3 mei zal worden gereleased onder de titel “Hum Of The Road”. Zoals op zowat alle vorige platen behoren de leden van begeleidingsband ‘The Train Robbers’ tot de naaste familiekring van Tylor Ketchum: de leadgitarist van de band is zijn schoonvader Johnny ‘Shoes’ Pisano en op basgitaar en drums vinden we respectievelijk zijn twee jongere broers Jason Bushman en Tommy Bushman.

ANTHONY GERACI – TEARS IN MY EYES

ANTHONY GERACI wist als 4-jarige al dat hij ooit pianist wou worden. Zijn ouders waren zelf niet erg muzikaal, maar steunden hem in zijn passie en plannen. Anthony volgde eerst piano lessen in New Haven (een stad in de staat Connecticut) en later aan het gerenomeerde Berklee College of Music in Boston. Op school raakte hij bevriend met Ed Cherry, die later jazz gitarist werd. Veteraan/toetsenist Anthony Geraci zit ondertussen al méér dan 40 jaar als blues/jazz pianist en componist in het vak. Geraci is een origineel lid van SUGAR RAY & the BLUETONES én van RONNIE EARL & the BROADCASTERS. Geraci had ook een eigen band, Little Anthony & the Locomotives. Opnoemen met wie hij al op het podium stond, tijdens welke festivals hij optrad of voor wie hij al componeerde, is een onbegonnen taak en is op zijn site in detail terug te vinden. In 2000 werd Geraci (voor het album ‘Super Harps I’, ft. Charlie Musselwhite, James Cotton, Billy Branch, Sugar Ray Norcia) genomineerd voor een Grammy en in 2008 ontving hij twee W.C. Handy Awards en twee Blues Foundation Awards. De opvolger -voor het éérst uitgebracht bij Blue Heart Records- kreeg de naam, ‘TEARS IN MY Eyes’ (2024). Op het album, opgenomen tijdens twee studio sessies en op twee plaatsen, staan 11 nieuwe Geraci-songs (waarvan vijf instrumentals*) op de tracklist. Geraci’s band (gitarist Barrett Anderson, bassist Paul Loranger & drummers Marty Richards en Kurt Kalker) kreeg het bezoek van Sugar Ray Norcia (zang), saxofonisten Drew Davies & Mario Perrett én violiste Anne Harris. Walter Trout verzorgde de liner notes.

TYRONE COTTON – MAN LIKE ME

De vroegste muzikale ervaring van TYRONE COTTON was het luisteren naar de raspende, inspirerende stem van zijn grootvader dominee Cleveland Roosevelt Williams, in zijn ouderlijk huis in Louisville (KY). Tyrone begon gitaar te spelen op de klanken van populaire rock en blues artiesten en haalde voor zijn debuutalbum inspiratie uit invloeden als Jerry Garcia, Jimi Hendrix, Buddy Guy en Mississippi John Hurt, die Tyrone intrigeerde met zijn "finger pickin' en zachte, piekerige stem". Tyrone Cotton's debuutalbum, ‘MAN LIKE ME’ (2023) is het resultaat van een lange reis van bijna 30 jaar optreden in zalen en als een baken van de muziekgemeenschap van Louisville waar hij vandaag de dag nog steeds woont. De verzameling songs die hij in het afgelopen decennium verzamelde op ‘Man Like Me’ is een warme en ontroerende weerspiegeling van Cotton's eigen ervaringen die verbinding, verlies, hoop en wederopstanding verkennen, onderbroken door een stem die angstaanjagend suggestief is en toch even warm en verleidelijk. De set van 9 nummers -geschreven op verschillende momenten in zijn leven- werd co-producet door Cotton's oude samenwerkingspartners, Josh Kaufman (The National, Bob Weir, Anais Mitchell, Josh Ritter) en Ray Rizzo. Zijn songwriting is zeer persoonlijk en belichaamt een uitgestrekt landschap van soul, folk, blues, jazz en rock-'n-roll. Iedere track op ‘Man Like Me’ weerspiegelt waar Tyrone Cotton als songwriter en componist voor staat.

BLIND LEMON PLEDGE – OH SO GOOD

James Byfield aka BLIND LEMON PLEDGE is een singer-songwriter en producer uit de SF Bay Area in Noord-California, de steden agglomeratie met ook San Jose, Oakland en Berkeley. Multi-instrumentalist en arrangeur Byfeld debuteerde in 2009 als Blind Lemon Pledge (BLP) met ‘Livin’ My Life with the Blues’ en bracht ondertussen al een ep én 9 full length studio albums uit. Zijn sonische avonturen gaan van folk tot blues tot jazz en tot in alle verre uithoeken van de Amerikaanse roots muziek. Op zijn zevende album ‘Goin' Home’ (2020) dat we hier bespraken konden we met BLP genieten van een huisconcert met enkele van zijn favoriete nummers klassieke blues, jazzy popstandaarden en folksongs uit vervlogen tijden, van artiesten als Muddy Waters, Boz Scaggs, Peggy Lee. Het waren songs, die hem beïnvloed hebben: “Gene Autry (who first inspired me to write a song), Willie Dixon (who showed how to add mojo), Randy Newman (who showed how to get the most out of a few words), Mose Allison (who showed how varied blues can be) & Hoagy Carmichael (who showed how to combine sophistication and innocence)…”. ‘OH SO GOOD’ is BLIND LEMON PLEDGE’s 9de studio album. De 10 nummers die op de tracklist staan zijn 9 originele nieuwe BLP-nummers en een update van de klassieker/traditional “House of the Rising Sun”..

RIGHTEOUS VILLAINS – UNUSUAL SUSPECTS

De RIGHTEOUS VILLAINS is een hedendaagse blues/rock band met Chicago-achtige invloeden, afkomstig uit Buffalo (NY). De verwarrende film rond een heavy metal band uit Nieuw Zeeland uit 2020 van Savvas D. Michael die praktisch geen plot heeft, inspireerde hen bij het vinden van een bandnaam. Ze spelen sinds maart 2022 als kwartet en brachten in augustus 2023 een album met originele muziek uit: ‘UNUSUAL SUSPECTS'. De band rond frontman, harmonicaspeler Don Wegrzynowski die verder bestaat verder uit gitarist Brian Gebracht, bassist Cody Barcroft & drummer Ryan Campbell, heeft drie songwriters in huis. Hun Invloeden? Dat zijn er (aldus Wegrzynowski) véél: Muddy, Charlie Musselwhite, Delbert McClinton, J Geils Band, Rick Estrin, Warren Haynes… en ga zo nog meer even verder.  Op hun debuutalbum flirten de Righteous Villains met een groot aantal klassieke blues stijlen terwijl ze duidelijk hoorbaar nieuwe wegen inslaan. Door de grooves uit Chicago en Memphis te filteren door een oldskool West Coast-sjabloon, creëren ze een groove die net zo swingt als rockt.

DOC LOU & THE ROOSTERS – COCK-A-DOODLE-LIVE

Zanger en harmonica speler Doc Lou is het kloppend hart van een trio dat in het zuiden van Frankrijk. Hij reisde verschillende keren door de VS en verbleef in Louisiana en Mississippi, waar hij meerdere blues grootheden ontmoette. DOC LOU & THE ROOSTERS zijn verder de geniale zanger/gitarist Jeff Hug & drummer/percussionist Michel “Mitch” Geronimo. Het trio schroomt niet om “out of the box” te gaan door genres als Louisiana en Swamp blues, Texas beats en Southern rock te mixen. Ze debuteerden na enkele ep’s in 2019 met ‘Crowing Blues’. Hun tweede album ‘Back to Louisiana’ verscheen in 2021. Vorig jaar verscheen ook hun éérste live album als trio, ‘COCK-A-DOODLE-LIVE’. Doc Lou groeide op in Nancy (Lotharingen) en was als tiener al met muziek bezig. Lou verbleef tussen 2010 en 2015 veel in de VS en Parijs. Hij werd zo verliefd op Louisiana en Mississippi, leerde er enkele lokale blues figuren kennen en richtte met hen een band op, waarvan hij al snel de leider werd. Sinds 2015 verblijft hij in Zuid Frankrijk in de Aude-regio, in Occitanië, dat in het zuiden grenst aan de Middellandse Zee, het dwergstaatje Andorra en de Spaanse regio's Catalonië en Aragón. Klaar voor een reis door de bayou met Doc Lou & The Roosters en hun Louisiana-blues? Klaar voor een cocktail van originele stukken, soms sober en verfijnd, soms luchtig en opgevoerd?

JEREMY HARRY HARRIS – WALKING WITH MY DARKNESS

“Walking With My Darkness” is een vrij donkere conceptplaat van de nu 46-jarige Australische zanger en songschrijver Jeremy Harry Harris. De nummers voor het album werden gecomponeerd in de periode na het uitbreken van de coronapandemie in het begin van 2020 wat er destijds voor zorgde dat hij gedwongen werd om een reeds lang van tevoren geplande tournee van drie maanden doorheen Zuid-Amerika te annuleren. Covid-19 en de conflicten tussen Rusland en Oekraïne en tussen Israël en de Palestijnen in Gaza waren de aanleiding voor enkele hulpeloosheid en frustraties uitstralende songs op “Walking With My Darkness”. De teksten van de elf liedjes voor deze plaat werden door Jeremy Harry Harris geschreven en op stevige rockmuziek geplaatst die door zijn Cubaanse vriend Reinier Martin Rodriguez werd gecomponeerd. Samen met Peter Renzullo tekenden beiden ook mee voor de rol van producer van het album en Reinier Martin Rodriguez speelt op zowat alle instrumenten die we bij deze liedjes te horen krijgen (gitaren, basgitaar, drums en percussie, keyboards en snaarinstrumenten). Jeremy Harry Harris zingt alle songs als leadvocalist en Anne Marie Phoenix zorgt als gastvocaliste op enkele tracks voor extra vrouwelijke zanginbreng.

EDD DONOVAN AND THE WANDERING MOLES – ANCHOVY

Edd Donovan is een zanger en songschrijver uit de Britse stad Cheltenham in het graafschap Gloucestershire die in april 2014 op plaat debuteerde met de release van zijn album “Something To Take The Edge Off”. Die plaat werd in de zomer van 2016 opgevolgd door een tweede plaat “Making Mountains (Vol. 1) en eind 2020 verscheen een derde album dat “Guardians Of Our Time” heette. Samen met zijn vaste begeleidingsgroep ‘The Wandering Moles’, een collectief van zeven instrumentalisten en vier gastzangers en -zangeressen, brengt Edd Donovan nu een nieuwe vierde plaat op de markt die de titel “Anchovy” kreeg wat in het Nederlands vertaald wordt tot ‘ansjovis’ of ‘sardientje’. Hij is in het burgerleven professioneel actief als sociaal werker maar in zijn songs is hij een echte verhalenverteller, een folktroubadour die allerlei belevenissen en waarnemingen uit het dagdagelijkse leven bezingt in de tien zelfgeschreven liedjes die op deze plaat te horen zijn. Op de bijgevoegde video’s kunt u hem aan het werk horen in twee tracks uit “Anchovy”, met name de eerste single “Echoes Of The Sea” over de bevrijdende en rustgevende geluiden van de golvende zee en het door blazers soulvol ingekleurde nummer “Unspoken Heroes” dat een eerbetoon is aan de mensen die werken voor de Britse ‘National Health Service’, het openbare gezondheidssysteem in het Verenigde Koninkrijk.

KARYN OLIVER – CHERCHEZ LA FEMME

Een ‘all female-‘begeleidingsband is het voornaamste kenmerk van het album “Cherchez La Femme” van de uit Washington D.C. afkomstige maar nu in Fort Worth, Texas residerende Americana-, country- en folkzangeres Karyn Oliver. Die dames-instrumentalisten zijn bassiste Carolann Solebello, drumster Cheryl Prashker, toetseniste Allison Tartalia en gitaristen Kate Maguire, Ann Klein en Anne McCue. Maar ook de blazerssectie met Alison Scola (klarinet), Lyn Ligammari (saxofoon), Julie Drombosky (trombone), Minerva Johnson (trompet) en cello-speelster Dirje Childs behoren tot het door mannen erkende sterkste geslacht, net als de drie backing vocalisten Katherine Etzel (ook albumproducer), Catherine Miles en Karyn Oliver zelf. De albumafsluitende song “Cry Hallelujah” werd recent als nieuwe single gelanceerd. Het is een lichtjes theatraal klinkende liedje over spijt hebben en vragen om vergeving. U kunt deze song in een live-uitvoering beluisteren op de eerste video bij deze recensie. Op de tweede video krijgt u de hier ook live gebrachte albumopener “Lay Your Burden Down”. De mix van folk, country en Americana in de twaalf nummers zorgt voor de nodige afwisseling in de tracklijst van “Cherchez La Femme”.

GIANNI MASSARUTTO & THE BLUESIANA – CALL ME BABY

GIANNI MASSARUTTO is een Italiaanse zanger / blues harpist en frontman van The BLUESIANA, een band die Amerikaanse zwarte muziek brengt: blues, funk, soul en New Orleans-ritmes. Hun kracht is de diversiteit aan ritmes en melodieën. Gianni Massarutto is een mondharmonicavirtuoos die bekend staat als een expert in moderne en innovatieve technieken. De ritmesectie bestaat uit: bassist Maurizio Moschini & drummer Loris Veronesi. Toetsenist Paolo Corsini varieert van funky tot nummers die meer verband houden met de tradities van de New Orleans-muziek, met een jazzsmaak. Aanvang 2023 verscheen hun eerste album: ‘CALL ME, BABY’. Het is een album dat opgenomen werd in 2022 en het resultaat is van hun “gedwongen” creativiteit tijdens de verplichte algemene “rust” a.g.v. de covid-pandemie. Het debuutalbum van Gianni Massarutto & Bluesiana is er een met zeven nummers op de tracklist .....

THE MONTVALES – BORN STRANGERS

De roots van de Amerikaanse zangeressen Sally Buice en Molly Rochelson liggen in Knoxville, Tennessee maar voor de oprichting van hun folksongs brengende duo ‘The Montvales’ verhuisden ze in 2019 allebei naar Cincinnati, Ohio. Daar hebben ze toen hun eerste plaat “Heartbreak Summer Camp” opgenomen. Vijf jaar na de release van dat debuutalbum komen de dames nu met een tweede plaat op de proppen. Titel van het nieuw verschenen album is “Born Strangers” met twaalf door beide zangeressen gecomponeerde nummers. Wij selecteerden de titeltrack “Born Strangers” en het albumafsluitende nummer “Through The Night“ voor de twee video’s bij dit verhaal. Molly Rochelson speelt op akoestische gitaar en Sally Buice op banjo tijdens het zingen van deze liedjes, terwijl de overige instrumentatie verzorgd wordt door Holden Bitner op cello, Josie Toney op viool, Alex Lyon op basgitaar, Hank Long op piano en keyboards, Eddy Dunlap op pedal steel en Aaron Goodrich op drums. Het album werd opgenomen in de ‘Tractor Shed Studio’ in Nashville, Tennessee met Mike Eli LoPinto, een gitarist uit de begeleidingsband van countryster Chris Stapleton als producer.

CHRISTINE SANTELLI & HEATHER HARDY – LIVE IN THE PARLOUR

Haar naam klinkt erg frans, maar de Grammy-genomineerde songwriter en NY Blues Hall of Fame-inductee CHRISTINE SANTELLI is al méér dan drie decennia te zien/horen in NYC en de omliggende gebieden, ze toerde wereldwijd en bracht al 9 albums uit. Haar songwriting trok de aandacht van Soul / R&B-zangeres Bettye LaVette, die twee van Santelli's nummers opnam op haar laatste twee albums: "Step Away" op ‘Worthy’ (2015) en "Old" op ‘More Thankful More Thoughtful’ (2013). Santelli's meest recente EP, "Limelight '69", werd in 2013 door Deep Roots Magazine verkozen tot “EP of the Year”. Christine werkte voor haar laatste project ‘LIVE IN THE PARLOUR’ samen een andere muziekveteraan, violiste/songwriter HEATHER HARDY. Heather woont nu in Tucson (Arizona), waar ze een succesvolle carrière opbouwde. Ze begon in de punkband de False Prophets voordat ze bij de Sam Taylor Band kwam. In 1996 richtte ze haar eigen Lil'Mama Band op. In 2000 werd Heather opgenomen in de Arizona Blues Hall Of Fame. In juli 2023 namen Santelli (gitaar, zang, songwriter) en Hardy (viool, zang, songwriter), die samen eerder al succesvol toerden, twee live shows op in de kleine luisterruimte The Parlour, van Fox and Crow in Jersey City (NJ). Er werden 13 nummers gekozen (9 geschreven door Santelli, 3 door Hardy) en één traditioneel. E.e.a. werd uitgebracht onder de toepasselijke titel ‘LIVE in the PARLOUR’. De nummers staan met één been in de blues en met het andere in een paar andere genres als roots, Americana en adult contemporary.

OPROEP VOOR DEELNAME
AAN BELGIAN BLUES CHALLENGE

GRATIS FESTIVAL

GRATIS FESTIVAL
INTERVIEW - AMY HELM

Amy Helm is de dochter van Levon Helm, de legendarische zanger/drummer van The Band en Libby Titus, Helms jeugdliefde en vrouw, en kreeg aldus de Amerikaanse rootsmuziek met de paplepel ingegoten. Naast een beroemde vader heeft ze ook nog een beroemde stiefvader, want toen het huwelijk van haar ouders op de klippen was gelopen dook niemand minder dan Dr. John op in het liefdesleven van de moeder van de op dat moment nog piepjonge Amy Helm, later zou haar moeder overigens ook nog met Steely Dan’s Donald Fagen trouwen, maar toen stond Amy al op eigen benen. Het was daarom niet zo verrassend dat ze zelf na de middelbare school ook koos voor de muziek. Na wat flirts met pop en R&B ging Amy Helm zich verdiepen in de muziek van de band van haar vader en schoof ze steeds meer op richting de Amerikaanse rootsmuziek. Amy flankeert haar vader in de studio op zijn laatste albums "Dirt Farmer" en "Electric Dirt" en op de uit 2011 daterende concertregistratie "Ramble At The Ryan". De opnamesessies voor haar eerste werkstuk worden opgestart met The Midnight Ramble Band, na de dood van haar vader werkt ze met haar eigen band The Handsome Strangers "Didn’t It Rain" (2015) verder af, en voor de opvolger "This Too Shall Light " (2018) reist Amy af naar Los Angeles en resideert samen met Joe Henry en de vertrouwde ritmesectie met Jay Bellerose en Jennifer Condos enkele dagen in de legendarische United Recording Studios in Hollywood. De meeste indruk maakte Amy Helm echter met "What the Flood Leaves Behind" (2021), haar laatste release waarop ze zich met haar krachtige en soulvolle stem, die zich buitengewoon soepel, maar ook met veel gevoel door het zo brede muzikale landschap bewoog. De organisatie van Moulin Blues was enorm verheugd dat ze op de Ospelse planken kwam optreden op zaterdag en wij nog meer verheugd haar die ochtend in het hotel voor de camera te halen voor een zeer aangenaam gesprek.

INTERVIEW - D.K. HARRELL

Zanger en gitarist D.K Harrell is misschien wel de snelst rijzende ster binnen de bluesscene. Op 24 april was hij 26, maar als je hoort hoe hij op zijn debuutalbum "The Right Man" de Chicago-blues van nieuw vuur voorziet, zou je denken dat hij al jarenlang meedraait. Zijn gitaarspel roept herinneringen op aan helden als Freddie King, Albert Collins en vooral B.B. King, soulvolle blazers en een stuwende, groovy orgelsound spatten uit je speakers, daarbovenuit stijgt de warme, rijke stem van Harrell. Hier staat niets minder dan een man die geboren is om de blues te spelen. Een verbazingwekkende prestatie als je bedenkt dat hij pas in 2019 zijn eerste betaalde show gaf. Als kind raakt Harrell gefascineerd door de muziek van B.B. King. Hij bekijkt elke video die hij kan vinden van concerten van King en verdiept zich in dienst spel en zang. Als hij enkele jaren later een aantal video’s van zijn spel op Facebook post, volgen de likes en aanmoedigingen van voormalig King-drummer Tony Coleman en voormalig King-organist Ron Levy. Maar hoewel Harrell zeker schatplichtig is aan B.B. King heeft hij ook duidelijk zijn eigen ideeën over de blues. Pas in 2019 verzorgt Harrell zijn eerste betaalde optreden op een symposium in het B.B. King Museum in Indianola (Mississippi), waar hij een van de ‘Lucille-gitaren’ van The King mag bespelen. Twee jaar later keert hij terug naar Indianola en volgen shows met onder anderen Susan Tedeschi, Derek Trucks, Bobby Rush en Gary Clark Jr. Harrell stoomde sindsdien keihard door, in 2022 werd hij derde bij de International Blues Challenge in Memphis en wordt nu gezien als een van de meest belovende jonge bluesartiesten. Sindsdien lijkt the sky the limit. Want als het om de toekomst van de blues gaat, is D.K. Harrell The Right Man. En dat D.K. HARRELL er veel zin in had om in Ospel op te treden vertelde hij tijdens een interview dat we voor zijn optreden met hem deden in zijn hotel.

INTERVIEW - DANIELLE NICOLE

De uit Kansas City afkomstige Danielle Nicole werd bekend als zangeres en bassist van de familie blues-rockband Trampled Under Foot, maar ook solo gaat het geweldig. In 2015 brak ze door met haar debuutalbum "Wolf Den" en in 2018 volgde "Cry No More". Het opvallende en inventieve baswerk van Nicole is het resultaat van jarenlang intensief oefenen. Het leverde haar in 2014 als eerste vrouw de Blues Music Award op. Voordat ze begon in Trampled Under Foot had ze nog geen ervaring met het spelen van bas, maar nu kan ze zich geen leven zonder meer voorstellen. In 2012 stond Danielle met haar familieband Trampled Under Foot voor de eerste keer in Ospel op de planken. Ze maakte toen al danig indruk. Dit werd opgevolgd met een werkelijk spetterend solo-optreden in 2016 dat gerust als 'legendarisch Moulin Blues optreden' mag worden betiteld. Nu, acht jaar later, komt Danielle Nicole terug vanuit Kansas City. In de tussentijd is zij, met haar band, alleen maar beter geworden. Ze won inmiddels maar liefst zeven Blues Music Awards! "Love You Bleed" is haar derde studioalbum dat ze in Ospel samen met haar eigen band kwam voorstellen. Het album is een ode aan de klassieke blues, maar met een moderne twist. Nicole is een virtuoze gitariste en haar spel op "Love You Bleed" is indrukwekkend. De nummers op dit album zijn allemaal door Nicole zelf geschreven. De teksten gaan over liefde, verlies, pijn en doorzettingsvermogen. Het zijn persoonlijke verhalen die Nicole op een eerlijke en open manier vertelt. Het is blues, het is soul en het is rock… Ze is werkelijk van vele markten thuis... en dit hebben we allemaal kunnen ervaren tijdens haar optreden. Ze speelt met een passie en energie die aanstekelijk is. Ook haar zang is uitstekend. Ze heeft een rauwe en emotievolle stem die perfect past bij de bluesmuziek. Omwille van vele vertragingen met de vliegtuigen komende uit de US was het op zaterdag maar nipt dat ze kon toekomen via Amsterdam naar de festivalweide. Na even uitgeladen, was ze dadelijk bereid om aan het interview te beginnen, want amper een half uur later moest ze zich naar het podium begeven.

INTERVIEW - CHRIS O’LEARY

De Chris O’Leary is geboren in NY, in Schenectady en is een getalenteerde singer-songwriter, gitarist en harmonicaspeler. O’Leary diende 7 jaar als infanterist het US Marine Corps. Hij was ook 6 jaar lead zanger / frontman en harmonicaspeler van Levon Helm’s country band, The Barn Burners en verbleef in New Orléans in het French Quarter, wat zijn zang, stijl en songwriting zeker beïnvloed heeft. Momenteel bestaat de reguliere O’Leary Band uit: gitarist Mike Lynch, bassisten Shiela Klinefelter & Pete Kanaras, drummer Chuck Cotton, tenor saxofonist Andy Stahl en toetsenist Brooks Milgate (piano, orgel). In oktober tekende O’Leary bij het onafhankelijk blues label in Chicago, Alligators Records dat werd opgericht in 1971 door Bruce Iglauer. Zijn labeldebuut, "The Hard Line" verscheen dan ook even later in januari 2024. Chris O’Leary’s opnamedebuut (met mondharmonica) was in 2003 op "About Them Shoes" van blues legende Hubert Sumlin. Het album werd geproducet door Keith Richards. Helm, Cotton, Eric Clapton en ook O'Leary's goede vriend, blues gitarist Bob Margolin stonden toen met hem in de studio. In 2010 debuteerde de O’Leary Band, met de hulp van Margolin, met ‘Mr. Used to Be’. Het album won in 2011 tijdens de uitreiking van de Chicago Blues Blast Music Awards, de 'Best New Artist Debut CD' Blues Blast Award én, het werd genomineerd als beste debuut tijdens de American Blues Music Awards 2011. Zijn derde studio album, "Gonna Die Tryin" (2015) was het éérste dat O’Leary onder eigen naam uitbracht. Na vier jaar was er een opvolger, "7 Minutes Late" (2019) en vijf jaar later verscheen bij Alligator Records, "The Hard Line". We keken alvast uit naar zijn komst naar Ospel waarbij hij zijn nieuwste album kwam voorstellen en we even voor zijn optreden een hartig gesprek met hem hadden. .

INTERVIEW - MCKINLEY JAMES

Vernoemd naar McKinley Morganfield, beter bekend als Muddy Waters, is het niet vreemd dat McKinley James muzikant geworden is. Helemaal niet als je ook nog eens zoon bent van Jason Smay, de drummer van JD McPherson. Je kunt dus wel zeggen dat de rootsmuziek McKinley met de paplepel ingegoten is. Dat verklaart misschien waarom hij, ondanks zijn jonge leeftijd, al als een ware ​bluesveteraan klinkt. Zijn stijl kan het best omschreven wor­den als een mix van Stax en Motown soul met de blues van Magic Sam en Otis Rush. Samen met z’n vader achter drums Speelde hij op vrijdag op het Moulin Bluesfest. in Ospel. McKinley James groeide op in Rochester, New York, en verhuisde later met zijn familie naar Nashville. Op zijn zevende begon McKinley met spelen op de Hammond. Een paar jaar later maakte hij de overstap naar gitaar. Al snel volgde optredens in verschillende blues- en jazzclubs rondom Rochester. Inmiddels is hij pas 22 jaar oud, maar stond hij wereldwijd al op verschillende podia en festivals. Zo is hij o.a. op tour geweest met The Mavericks, JD McPherson, Nick Waterhouse en Old 97's. In 2021 bracht McKinley zijn meest recente EP 'Still Standing By' uit. Op de EP, welke werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys, hoor je een mix van Motown soul en op blues gebaseerd gitaarspel. In 2022 kwam zijn livealbum 'LIVE!' uit, waarop McKinley laat horen wat hij allemaal in huis heeft! En dit is niet alles want McKinley James kondigt met veel plezier zijn debuutalbum "Working Class Blues" aan dat op 7 juni a.s. zal verschijnen. En voor McKinley James is het nog maar het begin. Reden genoeg voor Rootstime om McKinley James samen met zijn vader even voor een leuke babbel voor de camera te halen.

INTERVIEW - THE CINELLI BROTHERS

De Cinelli Brothers hebben een passie voor de muziek van de jaren 1960, een amalgaam van blues, rock en soul, en voegen daar een eigentijdse stijl aan toe, waardoor ze een opkomende kracht zijn in de muziekscene. Hun aantrekkingskracht overstijgt alle grenzen en trekt een aanzienlijk jonger publiek naar hun shows, terwijl ze ook de oren van oudere fans weten te strelen. De band is gevormd rondom de in Italië geboren, maar nu beide in Londen wonende, broers Marco (zanger /​ gitaar /​ toetsen) en Alessandro (drums). Ze worden bijgestaan door de in Londen geboren Tom ​“J.J.” Julian-Jones (bluesharp /​ zang /​ gitaar) en Stephen Giry (zang /​ bas) uit Frankrijk. Ze hebben inmiddels vier albums uitgebracht, "Babe Please Set Your Alarm" (2018), "Villa Juke Joint" (2021) en "No Country For Bluesmen" (2022), met gasten op elk nummer, waaronder Dana Gillespie, Ian Siegal, Big Joe Louis en vele opkomende sterren uit de Britse bluesscène. En dit jaar verscheen het album "Almost Exactly", dat ze met trots kwamen voorstellen tijdens het Moulin Bluesfest. in Ospel. Daarnaast zijn er tal van prijzen in de wacht gesleept zoals winnaar van the UK Blues Challenge 2022 en een tweede plaats bij the International Blues Challenge in Memphis. Dit jonge viertal deelt een gezamenlijke liefde voor pure blues, soul en R&B. Hun muziek kan dan ook het best worden omschreven als een mix van deze stijlen, gecombineerd met een unieke hedendaagse twist. Zelf zeggen ze voorvechter te zijn van het echt authentieke geluid dat blues tot de hoeksteen van de muziekgeschiedenis gemaakt heeft. Buiten dat het uitstekende muzikanten zijn, zijn het ook nog eens echte entertainers. In Ospel vestigden ze dan ook hun naam als één van de koplopers van de Britse bluesscène te zijn. Vooraf aan deze energieke show hadden we een aangenaam gesprek met Marco en Alessandro.

INTERVIEW - LLOYD SPIEGEL

Bed 'n Blues maakte pas kennis met het fenomeen Lloyd Spiegel, een Australische songwriter, zanger en gitarist van wereldfaam. Zijn optreden liet werkelijk een tovenaar zien op de gitaar, met krachtig gezongen lyrics die op humorvolle wijze aan elkaar werden gepraat. In twee uren speelde hij moeiteloos Bed 'n Blues plat. Deze veertiger heeft al een hele carrière achter zich: hij begon met optreden op 10-jarige leeftijd, produceerde tien albums en werkte mee aan vele andere opnames, zowel als artiest als producer. En dat in zijn thuisland en elders in de wereld. Lloyd Spiegel raakte geïnteresseerd in de blues toen hij zes jaar oud was en vond een album van Sonny Terry Brownie McGhee in de platencollectie van zijn vader. Zijn vader nam hem mee naar shows van Dutch Tilders en Geoff Achison, en speelde in ongeveer twee jaar in bluesclubbands. Hij werd op 16-jarige leeftijd door Brownie McGhee naar de VS uitgenodigd. Spiegel won zijn eerste talentenjacht op 10-jarige leeftijd en speelde regelmatig in Melbourne, Australië. Op 13-jarige leeftijd richtte hij zijn eigen band op, Midnight Special, waarvan hij de frontman was van 1993 tot 1998. En sinds toen tourt hij de wereld rond, enkel gewapend met een akoestische gitaar, een indrukwekkende fingerstyletechniek en een warme stem. Opgegroeid in de muziekbusiness, heeft Lloyd natuurlijk een passie voor het begeleiden van de volgende generatie. Hij heeft talloze jonge artiesten onder zijn hoede genomen die sindsdien op eigen kracht meermaals bekroonde artiesten zijn geworden. Lloyd Spiegel is ondertussen uitgegroeid tot de drijvende kracht van akoestische blues scène in Australië. We keken alvast uit naar zijn komst naar onze 'Living Room' waarbij hij zijn nieuwste album "Bakehouse Dozen'" kwam voorstellen en we even voor zijn optreden een hartig gesprek met hem hadden.

INTERVIEW - GLORIA TURRINI

De Italiaanse zangeres, drummer en songwriter “G” aka Gloria Turrini is een souldiva in de stijl van Big Mama Thornton, Etta James en Aretha Franklin. Samen met o.a. pianist Mecco “The Doctor” Guidi en gitarist Riccardo Ferrini maakt ze in de Italiaanse muziekscène al een tijdje naam als G and The Doctor. Hun muzikale wortels liggen in de blues maar zijn besprenkeld met andere zwarte geluiden als jazz, gospel, blues en funk van de sixties / seventies, waarmee ze trachten emotionele snaren te raken die moeilijk te bereiken zijn. G treedt op als duo, trio, kwartet en ga zo maar door. De donkere contralto van Gloria Turrini (zang, drum, wasbord, percussie) doet de muziek uit het verleden herleven met romantische en zoete ballades, hypnotiserende grooves van funk en soul en de dynamiek van de blues. Mecco Guidi is een gewaardeerde toetsenist met brede muzikale interesses, maar zijn grote liefde is jazz. Mix de kwaliteiten van beiden en voeg hier de ervaring aan toe die ze in de loop der jaren samen hebben opgebouwd, dan begrijp je waarom er tijdens hun optredens zoveel energie vrijkomt. In 2017 brachten ze -met de hulp van “guests” als o.a. Enrico Crivellaro (gitaar) en Marco Pandolfi (mondharmonica)- bij Brutture Moderne di Ravenna ‘Damn Blues’ uit, met 7 (van de 11) originele Turrini-nummers. Hun 4de studio album dat in 2023 verscheen kreeg de naam "Dat Nola Trip". Voor het album werkte ze samen met landgenoot/gitarist Riccardo Ferrini en muzikanten uit New Orleans: Andy J. Forest (mondharmonica), Robert Luti (gitaar), Robert Snow (contrabas) & Rosalynn Deroos (klarinet). Gloria bevestigde tijdens het interview dat we met haar deden, dat ze nog altijd jaarlijks zowat iedere dag in New Orleans met lokale muzikanten optreedt. We waren dus erg benieuwd wat dit berekend uitstapje naar de Lage Landen, dat afsloot in de Livingroom van Rootstime in Halen, zou gaan opleveren.

INTERVIEW - EDDIE 9V

Enkele jaren geleden ontdekte Thomas Ruf (Ruf Records) de nu 27-jarige -hij heeft de looks van Roy Orbison- Brooks Mason aka EDDIE 9V. Mason is in Atlanta (GA) geboren. Op zijn zesde kreeg hij zijn eerste gitaar, zijn éérste (cover)band heette Smokin’ Frogs en op zijn vijftiende maakte hij al deel uit van The Georgia Flood, een blues/rock band die meedeed aan de IBC in Memphis. Na voldoende naambekendheid te hebben opgebouwd, veranderde hij voor een solocarrière, om de spanning op te drijven, zijn naam in Eddie 9V(OLT). Er volgden snel twee albums: zijn debuut ‘Left My Soul in Memphis’ (2019) -opgenomen in zijn eigen mobiele aanhangwagen, met de hulp van broer/bassist Lane Kelly, die meeschreef aan de liedjes, het album opnam en produceerde- en ‘Way Down the Alley’ (2020), een live registratie @ Blind Willies. Na enkele singles verscheen in 2021 ‘Little Black Flies’, zijn Ruf Records-debuut. Multi-instrumentalist, podiumbeest en in zijn vrije tijd graag een pijp rokende Eddie 9V nam vorig jaar, als opvolger en geïnspireerd door alle die voor hem daar al stonden, in de bekende Capricorn Studio’s (Allman Brothers Band, Marshall Tucker, Percy Sledge…) in Macon (GA) zijn derde studio album, ‘Capricorn’ (2023) op. Hij deed dit opnieuw met broer Lane Kelly achter de knoppen, als producer en bassist en verder met o.a. gitaristen Cody Matlock & Dusty Mccook, drummer Aaron Hambrick, percussionist Tony Erice, toetsenist Chad Mason, saxofonisten Noah Sills & Justin Golding, trombonist Daniel Wytanis en backing zangeressen Leah Bell Faser & Chelsea Shag. Eddie 9V zat in de voorbije dagen nog op de boot om op te treden tijdens de Joe Bonamassa’s, ‘Keeping the Blues Alive’ @ Sea’ cruise. Hij huwde pas en was heel enthousiast tijdens het interview dat we voor zijn optreden in zijn hotel met hem deden.