CATFISH KEITH – WILD OX MAN

CATFISH KEITH is een bijzondere blueszanger, songwriter en bottleneck slide-gitarist die naam heeft gemaakt als één van de meest opwindende country blues artiesten van onze tijd. Met zijn innovatieve stijl van stompende, diepe delta blues en Amerikaanse rootsmuziek heeft Keith Catfish over de hele wereld een publiek veroverd én vaak betoverd. Hij vond de gitaar met grote kracht en kunstzinnigheid opnieuw uit en bracht een zeldzame schoonheid en vitaliteit in zijn muziek. Catfish Keith werd geboren in East Chicago (IN) in 1962. Sinds het einde van de jaren 1970 toert hij door N-Amerika, het VK, Ierland, Europa en Azië. In het najaar van 2023 begon Catfish aan zijn 52ste concerttournee door het VK en EU 1992 en de reis gaat verder. Catfish won vier BLUES BLAST MUSIC AWARDS: “Best ACOUSTIC BLUES ALBUM (2022, 2021 ,2019) + “Best ACOUSTIC GUITARIST” (2022). Hij is sinds 1993 zes keer genomineerd voor BMAs en kwam 17 keer in aanmerking voor nominaties voor Grammy Awards. In 2008 werd hij opgenomen in de Iowa Blues Hall of Fame. Dit jaar is hij één door The Blues Foundation MUSIC AWARD NOMINEE 2024. Keith trad op met legends als o.a. Ray Charles, John Lee Hooker, Robert Cray, Johnny Shines, Jessie Mae Hemphill, Leo Kottke, John Fahey en The Everly Brothers.

ANNIE GALLUP – SMALL FORTUNE

Annie Gallup is een sinds vele jaren bij ons gekende singer-songwriter door haar solowerk en haar samenwerking in het folkduo ‘Hat Check Girl ‘met multi-instrumentalist Peter Gallway, haar echtgenoot sinds 1 maart 2014. Met een dertiental soloplaten op haar conto en de zeven albums die ze opnam met ‘Hat Check Girl’ kon ze bij ‘Rootstime’ in de voorbije decennia steeds weer rekenen op zeer positieve recensies. Naast haar indrukwekkende muzikale carrière heeft de momenteel in Rockland, Maine wonende Annie Gallup als kunstenares ook nog een universitair diploma van de ‘University Of Michigan’ en doet ze aan massagetherapie en het ontwerpen van trouwringen. Ook wat betreft het bespelen van allerlei instrumenten is deze in Ann Arbor, Michigan geboren en opgegroeide artieste een veelkunner met vooral knap gitaarwerk op akoestische en elektrische instrumenten, naast lap steel en dobro. Ze werd een aantal jaren geleden het slachtoffer van de ziekte van Lyme, veroorzaakt door een tekenbeet en heel wat fysieke klachten bij haar veroorzakend

DOUG SCHMUDE – CAVALRY (EP)

De Amerikaanse singer-songwriter Doug Schmude is een globetrotter in eigen land. Hij werd geboren in Baton Rouge, Louisiana maar hij trok in zijn leven doorheen acht verschillende staten en beleefde zo z’n muzikale geschiedenis in Tennessee, Texas, Oklahoma, Connecticut, Colorado, Arizona en het zuiden van Californië waar hij momenteel in Irvine resideert en over een eigen opnamestudio beschikt. Hij treedt sinds meer dan 20 jaar vaak op als soloartiest maar hij speelt ook heel wat shows met zijn band ‘Nine Volt Moon’. Dat zijn liedjes dan ook vaak gaan over wat hij allemaal beleefd heeft tijdens zijn indrukwekkende Amerikaanse rondreis spreekt voor zich. Dat was al het geval op de zes albums die hij tot nu toe op zijn conto heeft staan en ook zijn zevende plaat “Cavalry” herbergt zes van dergelijke nummers. Het gaat deze keer over een EP die eind februari 2024 in Europa zal worden gereleased. De gehanteerde muziekstijlen op deze plaat zijn een mix van folk, country, blues en rock..

CARL SOLOMON – THE WHISPER

Het tien songs tellend album “The Whisper” is de vierde full-cd van de in Baltimore, Maryland wonende Amerikaanse folkzanger en songschrijver Carl Solomon. Zijn liedjesteksten zijn vaak autobiografisch en dat zorgt af en toe voor intieme momenten die de luisteraar een voyeuristisch label lijken op te kleven. Maar aangezien hij die verhalen via zijn liedjes wil vertellen, lijkt het er op te wijzen dat de songs voor hem ook een uitlaatklep zijn om zijn gevoelens en emoties te delen met zijn fans. Carl Solomon begeleidt zichzelf bij het zingen van zijn liedjes op akoestische gitaar. Op het vlak van songteksten gaat hij sporadisch de nostalgische toer op en een vleugje humor krijgt ook altijd een plaatsje op één of andere track van dit door Merel Bregente geproducete nieuwe album. Andere instrumentalisten die hem in de opnamestudio hebbben bijgestaan zijn Peter Wassner op piano, orgel en op accordeon die ook bespeeld wordt door Lori Beth Brooke, Dave Pearlman op pedal steel, Cody Braun op viool, Michael Dorrien op gitaren, Mark Epstein op basgitaar en contrabas en producer Merel Bregente op drums.

INGVAY – ONE MAGIC MILE

INGVAY is de naam van een band uit Hannover rond frontman, zanger-songwriter en producer Ingvay (Ingo…?), met drummer Matthias "Maze" Meusel (Roger Cicero, Randy Crawford), gitarist Ulrich Rode (BAP) & bassist Uwe Seemann (Iron Saviour, Louisiana Red). Ingvay ontdekte JJ Cale toen zijn vader zijn albums draaide en hij kon zijn oom (een muzikant) overtuigen om hem gitaarriffs te leren spelen. Als tiener was hij geluidstechnicus en terwijl hij rondtrok in Europa, schreef hij zijn eerste songs. In 2016 debuteerde hij met ‘One Step Closer’. ‘ONE MAGIC MILE’ is Ingvay’s derde studio album. Hij nam het “live” op in één dag in de Magic Mile Music in Hannover, na een uitgebreid live-seizoen, samen met een selecte groep fans en vrienden: “Elf nummers, rijke blues, prachtige ballads en groove-rock precies op het juiste moment…”. De 11 nummers zijn een mix van eigen nummers en covers van zijn helden. “Zijn songs nemen ons mee door de jaren van ouder worden. Reflectie en een nieuw begin gaan hand in hand. Net als prachtige ballads en stuwende bluesrock horen ze bij elkaar in een wereld die na een magische mijl wat verder opengaat. Dit album weerspiegelt dus ook de kameraadschap van nieuwe en oude vrienden op de reis naar nieuwe horizonten…

THE GREIG TAYLOR BAND – THE LIGHT

Singer-songwriter en frontman GREIG TAYLOR is naast kunstenaar ook een “voorvechter van geestelijke gezondheid” en wordt verder omschreven als “een van de hardst werkende muzikanten die Schotland kent en als een van de beste mannelijke vocalisten van het VK…”. Greig was erg populair als leadzanger en co-songwriter van de GT's Boos Band, een op blues gebaseerde r'n’r band, die in 2016 te zien was in de BBC4-documentaire “UK's Best Part Time Band”. De band ontstond na een jam in het najaar van 2010 en wanneer Greig Taylor en gitarist John Boos besloten om samen een band op te richten. Bassist David Atkinson en drummer Stephen Coetzee vervoegden hen. De band bracht twee blues albums uit. Hun debuut album 'Steak House' (2013) werd opgenomen in de Sawmill Cottage studio van de Schotse bluesrock muzikant Lewis Hamilton. GT bouwde zijn carrière op binnen de Britse blues scene en werd genomineerd tijdens de British Blues Awards 2014 voor “Male Vocalist of the Year”. Naast zijn solowerk trad hij op met de Brian Rawson Band, de Original Gary Moore Band en met recentere projecten: The Greig Taylor Blues Combo & The Blind Lemon Gators, “Scotland’s best delta blues band”.

NORMA MACDONALD – IN WAVES

We krijgen hier bij ‘Rootstime’ al jarenlang muziek van over de hele wereld voorgeschoteld. Ook heel wat mooi werk uit onze eigen Benelux-contreien natuurlijk, maar toch zijn we telkens weer verbaasd als er albums van de andere kant van de wereld onze postbus bereiken. Zoals nu alweer het geval is met het album “In Waves”, de zesde plaat van zangeres en songschrijfster Norma MacDonald, een groot muzikaal talent uit Halifax, de hoofdstad van de bijna 1 miljoen inwoners tellende provincie Nova Scotia in Canada. De tien nieuwe liedjes die Norma MacDonald tijdens de corona-lockdownperiode heeft geschreven vormen een mix van folk, pop en indie rock en ze leveren een zeer mooi geheel op dat geproducet werd door Daniel Ledwell in zijn ‘Echo Lake Studio’. Deze multi-instrumentalist en echtgenoot van singer-songwriter Jenn Grant speelt zelf ook mee op piano en Mellotron-toetsen. Andere instrumentale bijdragen zijn afkomstig van bassist Adam Fine, gitarist Nick Maclean, violiste Rachel Bruch en drummer Jodi Comstock. Op vier van de tien tracks horen we ook backing vocals die gezongen worden door Carmel Mikol en Melanie Stone

SEAN O’BRIEN AND HIS DIRTY HANDS – THE PROGRAM IS MORALLY GOOD

De Amerikaanse muzikant Sean O’Brien uit Kensington, Californië draait al meer dan drie decennia mee in de muziekbusiness, eerst als leadzanger bij vier rockgroepen: ‘Meantime’, ‘True West’, ‘Denim TV’ en ‘The Mariettas’. In 2004 besloot hij om zich aan een solocarrière te wagen en bracht toen zijn debuutsoloplaat “Too Personal” uit. Daarna volgde de oprichting van zijn eigen begeleidingsgroep ‘Sean O’Brien And His Dirty Hands’ en de albums “Seed Of Mayhem” (2006), “Goodbye Game” (2008), “Future Harvest” (2012), “Risk Profile” (2015), de EP “Mistakes” (2017), “My Colors Dark” (2019) en “Negative And Clear” (2022), zijn negende soloplaat. De meeste van deze albums zijn in de voorbije jaren ook onze recensietafel bij ‘Rootstime’ gepasseerd. Stilzitten staat blijkbaar niet in zijn woordenboek want begin 2023 kwam er met “On The Path: Demos, Rehearsals, and Live Performances” alweer een nieuw album met 25 nummers van Sean O’Brien And His Dirty Hands’ op de markt. Nu bij het begin van 2024 verschijnt zijn elfde plaat onder de titel “The Program Is Morally Good” met daarop tien nieuwe zelfgecomponeerde nummers en één bonustrack waarop Sean O’Brien en singer-songwriter Chris von Sneidern samen de ‘Everly Brothers’-klassieker “I Wonder If I Care As Much” uit hun debuutalbum van 1958 als een harmonieus duet zingen.

ETHAN DOANE – FINALLY ALONE

Het overkomt me niet zo vaak dat ik geen informatie kan terugvinden over de muzikanten die ons hun plaat toesturen voor het schrijven van een recensie. Dat verklaart al meteen waarom dit verhaal over de plaat “Finally Alone” van Ethan Doane bijzonder kort zal uitvallen. We konden hem op ‘YouTube’ in heel wat filmpjes aan het werk zien bij het spelen van traditionele en klassieke stokoude folk- en bluesnummers die weliswaar niet op zijn hier geëvalueerde debuutplaat terug te vinden zijn. Ethan Doane is een vintage ‘doe-het-zelver’ in de muziekwereld. Deze Amerikaanse troubadour uit het stadje Owego in Tioga County in de staat New York nam de acht old-time blues-, folk- en country bluesnummers op zijn plaat “Finally Alone” dan ook helemaal alleen op. Hij begeleidde zich daarbij op akoestische gitaar of banjo als een ‘one-man-band’ en creëerde vocaal een geluid dat zo afkomstig leek te zijn uit de jaren ’30 of ’40 van de vorige eeuw.

THE JAKE LEG JUG BAND – HELLO CENTRAL

De definitie van een ‘jug band’ is dat het over de muziek van een groep gaat rond een ‘jug’-speler, waarbij een ‘jug’ een fles of meestal een wat grotere glazen kruik is. De andere instrumenten die verder in zo’n groep bespeeld worden zijn een mix van conventionele akoestische instrumenten en zelfgemaakte instrumenten zoals wasborden, lepels, castagnetten, zilverpapier op een kam of mondharpen. Een jug band speelt meestal traditionele muziek in een mengeling van blues, ragtime en jazz. Dergelijke ‘jug bands’ ontstonden voor het eerst in de jaren ’20 en ’30 van vorige eeuw in het landelijke zuiden van Amerika in de streek rond Louisville, Kentucky en Memphis, Tennessee. Intussen is dit muziekgenre ook verspreid geraakt over de hele wereld en wij hebben nu met het trio ‘The Jake Leg Jug Band’ zo’n groep aangetroffen die zijn thuisbasis heeft in Stoke-On-Trent in de Engelse regio van de West Midlands in het graafschap Staffordshire. De drie bandleden zijn Duncan Wilcox op contrabas, Warren James op banjo en akoestische gitaar en Liam Ward op zingende zaag, mondharmonica, kazoo en de ‘jug’-kruik. Alle drie zingen ze de liedjes om beurten of samen in close harmony op hun nieuwste album “Hello Central”.

JACK CADE – BEWILDERLAND

Als je naar het hoesje kijkt van “Bewilderland”, de nieuwste plaat van Jack Cade uit Reading, Verenigd Koninkrijk, zie je een stoere bebaarde bonk wat dreigend naar je kijken. Toch blijkt deze man met rauwe diepe stem een zachte persoonlijkheid te zijn zoals we o.a. kunnen vaststellen in de poëtische songteksten van de tien liedjes die hij voor dit album heeft geschreven en opgenomen. “Bewilderland” is de opvolger van zijn tijdens de corona-lockdown opgenomen album “The Death Throes Of A Jaded Empire” uit 2021 dat ook al een compilatie was van steengoede Americana- en alt.country-songs over de geschiedenis, de politiek en de media die zijn opvoeding hebben bepaald. Op “Bewilderland” kijkt hij terug op hoe zijn jeugd en zijn opvoeding tot volwassenheid zijn verdere ontwikkeling hebben beïnvloed en bepaald. Waarom doen we bepaalde dingen, soms helemaal tegen de normale gang van zaken in? Waarom verdrinken we soms in twijfel en onzekerheid over onze toekomst en waarom zijn we bang over de evolutie van de wereld met zijn oorlogen, conflicten en wreedheden?

MATT OWENS & THE DELUSIONAL VANITY PROJECT – WAY OUT WEST

De naam van Matt Owens is voor velen wellicht helemaal nieuw en ongekend, maar toch heeft deze Britse muzikant uit Londen er al een heel lange muzikale carrière opzitten als medeoprichter en bassist van de Londense indie folkgroep ‘Noah And The Whale’ rond singer-songwriter Charlie Fink, een band die in onze contreien een grote hit scoorde met het nummer “L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.” en met hun album “Last Night On Earth” uit 2011, één van de vier platen waarvan ze er méér dan 1 miljoen wisten te verkopen voor hun split in 2015. Matt Owens ging daarna voor een solocarrière die in 2019 leidde tot de release van een eerste soloplaat “Whiskey And Orchids”. Het leverde hem optredens op in Engeland, Ierland, Schotland en een exclusieve performance op het beroemde ‘Glastonbury’-festival. Een jaartje later kwam album nummer twee “Scorched Earth” eraan, een plaat die al snel onder de noemer ‘Americana’ werd gecatalogeerd. In oktober 2022 werd een derde live opgenomen album van Matt Owens de muziekwereld ingestuurd onder de titel “Beer For The Horses” en nu hebben we hier zijn vierde plaat toegestuurd gekregen voor het schrijven van een recensie.

BILL BOOTH – RIVER TOWN

Bill Booth is een uiterst getalenteerde country folk/blues singer/songwriter, die daarbij “toevallig” uitstekend op akoestische en elektrische gitaren, mandoline en viool speelt. Hij vliegt als muzikant daarbij “toevallig” ook goed onder de radar, behalve in Noorwegen, waar hij ooit in Oslo belandde met een bluesband uit NYC én vele jaren in Vinterbro heeft gewoond, getoerd en voor opnames in de studio stond. Merk hierbij op dat Bill meerdere Noorse Grammy-nominaties (Spellemannprise) ontving in zowel country als blues categorieën. Sommigen vergelijken Booth graag met Buddy Miller (de Amerikaanse countrymuzikant, singer-songwriter en muziekproducer, die in Nashville woont), hoewel zijn muziek veel meer volks is, met wat Keltische invloeden die passen bij zijn meer bluesy en country getint aanbod. Bill debuteerde in 1992 met ‘Hard Times on Easy Street’, het eerste van de drie albums die hij opnam met The Convertibles. In 2020 verscheen ‘Til the Blues Have Gone’, een album dat Bill Booth opnam met z’n maatje -de “andere” Bill- Bill(y) “T” Troiani (Eddie Kirkland, The Tom Russell Band) onder de toepasselijke naam, The Bills. Daarna werd het opnieuw tijd voor eigen solowerk: ‘River Town’ (2023). Het nieuwe album bevat enkel nieuwe zelf geschreven songs vol “swinging blues, roots rock, country ballads and (Irish/Celtic/Nordic) folk tones, with lyrics often inspired by true life events…”. Zijn signature “trademark folky fiddle tunes” geven een eigen touch aan zijn Americana sound geven en maken van hem verre van een copy-artiest. Naast zang en viool speelt Booth op het album ook akoestische en elektrische gitaren, en mandoline. Hij wordt vergezeld door Bill Troiani op bas, de Noorse drummer Alex Pettersen en Paul Kirby op banjo en achtergrondzang..

CARLA OLSON – HAVE HARMONY, WILL TRAVEL 3

De in Austin, Texas geboren zangeres, songschrijfster en platenproducer Carla Olson viert in 2024 haar 74e verjaardag maar van een welverdiend pensioentje gaan genieten staat niet op de agenda van deze in 1978 naar Los Angeles verhuisde artieste. Daar richtte ze de powerpop- en rootsrockformatie ‘The Textones’ op die tot eind jaren ’80 drie studioalbums heeft uitgebracht: “Midnight Mission” in 1984, “Cedar Creek” in 1987 en “Back In Time” in 1990. Door een ernstige ziekte van Carla Olson werd deze groep toen ontbonden, maar in 2018 was ze terug paraat om met de band het album “Old Stone Gang” op te nemen. Als heuse polyglot spreekt ze naast Engels ook Frans, Italiaans, Japans en Zweeds. Gedurende haar lange carrière heeft ze muziek gemaakt met grote vedetten zoals Bob Dylan, Percy Sledge, Gene Clark (‘The Byrds’), Mick Taylor (‘The Rolling Stones’), Ry Cooder, Eric Clapton en John Fogerty maar ook haar solo-discografie is behoorlijk indrukwekkend te noemen. De laatste 20 jaar was Carla Olson vooral actief als muziekproducer nadat ze haar laatste soloplaat “The Ring Of Truth” in 2001 uitbracht. In 2022 was er ook nog het album “Night Comes Falling” waarvoor ze intensief had samengewerkt met Stephen McCarthy, de zanger-gitarist van de alt.countryformatie ‘The Long Ryders’.

FUNKE AND THE TWO TONE BABY – REACCLIMATE

Een voor ons wat verrassende nieuwkomer in de wereld van de alternatieve bluesmuziek is Daniel Turnbull uit het Engelse graafschap Kent die met de plaat “Reacclimate” blijkbaar toch al aan zijn vierde album is toegekomen. Hij brengt zijn muziek op de markt onder het pseudoniem ‘Funke And The Two Tone Baby’ en hij profileert zichzelf als een ‘one-man mechanical alt-blues band’. De nieuwe plaat van deze artiest komt er weliswaar vijf jaar na zijn laatste release, hetgeen misschien verklaart waarom hij onder onze radar is gebleven. Zijn eerste album was de zes tracks tellende EP “Injustice & Queen” uit 2012 die één jaar later opgevolgd werd door zijn eerste full-cd “Battles” waarna in 2014 nog een vier songs tellende EP op de markt kwam onder de titel “The Last Thing We’ll See Is The Sea”. Datzelfde jaar verscheen ook een eerste live-cd “Live At The Man Of Kent Alehouse” en in 2015 bracht hij zijn studioalbum nummer twee “Balance” uit. “Live/Not Live” was de titel van zijn volgende album uit 2016 en de derde studioplaat “Denizen” verscheen in de lente van 2018. De quarantaineperiode omwille van corona werd optimaal benut om een coveralbum op te nemen en onder de titel “Quarantaine Covers” op de streamingdiensten uit te brengen. “Live At Ramsgate Music Hall” was zijn laatste realisatie die nu dus eindelijk een opvolger krijgt met de hier besproken studioplaat “Reacclimate” die eind oktober 2023 op de markt kwam.

RANDY LEE RIVIERE – BLUES SKY

Bigfork is een plaats in de staat Montana en valt bestuurlijk gezien onder het nog deels ongerepte Flathead County. Daar liggen de roots van -hij omschrijft zichzelf als- “country boy-singer-songwriter” Randy Lee Riviere, die nu ook deeltijds in Tennessee woont en die een moeilijk te definiëren mix van muzikale stijlen aflevert. Als muzikant begon voor Riviere aanvankelijk alles na de eeuwwisseling als Mad Buffalo, waarmee hij vier albums uitbracht. ‘A Good Bad Road’ (2004) was een ode aan de ruige weg langs de westelijke grens van het Glacier National Park en zijn held, schrijver, essayist en milieuactivist “Cactus Ed” aka Edward Abbey (1927-1989). Op ‘Fool Stand’ (2006) had Riviere het over de invasie in Irak en met het derde album ‘Wilderness’ (2008), zette hij een stap richting Americana. Het vierde en (tot zover!) laatste was ‘Red and Blue’ (2012), met een titel die voor zich spreekt. In 2021 bracht RL Riviere ‘Wyoming’ uit. Hij nam het op met -waar hij ondertussen vaker mee samenwerkt- producer, multi-instrumentalist en Grammy-winnaar Kevin McKendree (Delbert McClinton, Tinsley Ellis, John Hiatt, Big Joe Maher). In McKendree’s Rock House studio in Franklin (TN) werd Riviere gebackt door McKendree zelf, multi-instrumentalist James Pennebaker (Delbert McClinton), drummer Kenneth Blevins (John Hiatt) & bassist David Santos. Yates McKendree (de zoon van) doet op één track heel knap de gitaarsolo. ‘Blues Sky’ (2023) de opvolger is, gezien hij zich op nieuw terrein waagde, qua stijl nog steeds moeilijk te definiëren, maar door en door “blue”

17u30 - 18u00: LOS CHUPITOS (B) 
18u00 - 19u00: HOODOOMAN (B)
19u45 - 20u45: STEF PAGLIA (B)
21u30 - 22u30: BIG DAVE TRIO (BE)
23u15 - .... : LEIF DE LEEUW BAND (NL)
Moulin Blues Ospel - eerste namen
3 en 4 mei 2024

BLUES PEER - eerste namen
17- 18 - 19 MEI 2024

Huey Morgan-The Fun Lovin’ Criminal
Black Box Revelation - Fischer-Z
Admiral Freebee - Paul Carrack
Nikki Hill - Robert Finley
The Seatsniffers - Popa Chubby - BLUAI
Kitty Liv - Neal Francis - D.K. Harrell
Bywater Call - Scott H. Biram
William the Conqueror - Jax Hollow
and many more…

20 jaar GOEZOT IN’T HOFKE in 2024
31 MEI, 1 & 2 juni 2024

DUVELBLUES - eerste namen
Zaterdag 25 MEI 2024

ELLIOT MURPHY
SARON CRENSHAW
RALPH DE JONG BAND
BARREL AGED MOONSHINE
TOM RIGNEY
NATHAN BELL

en veel meer ....
HOOKROCK - 20th EDITION
4- 5 - 6 juli 2024

Bospop - eerste namen
12 - 13 - 14 juli 2024

JOHN FOGERTY
ALICE COOPER
HEART
ZUCCHERO
JAMES BLUNT
TOTO
THE WATERBOYS
en veel meer ....
INTERVIEW - EDDIE 9V

Enkele jaren geleden ontdekte Thomas Ruf (Ruf Records) de nu 27-jarige -hij heeft de looks van Roy Orbison- Brooks Mason aka EDDIE 9V. Mason is in Atlanta (GA) geboren. Op zijn zesde kreeg hij zijn eerste gitaar, zijn éérste (cover)band heette Smokin’ Frogs en op zijn vijftiende maakte hij al deel uit van The Georgia Flood, een blues/rock band die meedeed aan de IBC in Memphis. Na voldoende naambekendheid te hebben opgebouwd, veranderde hij voor een solocarrière, om de spanning op te drijven, zijn naam in Eddie 9V(OLT). Er volgden snel twee albums: zijn debuut ‘Left My Soul in Memphis’ (2019) -opgenomen in zijn eigen mobiele aanhangwagen, met de hulp van broer/bassist Lane Kelly, die meeschreef aan de liedjes, het album opnam en produceerde- en ‘Way Down the Alley’ (2020), een live registratie @ Blind Willies. Na enkele singles verscheen in 2021 ‘Little Black Flies’, zijn Ruf Records-debuut. Multi-instrumentalist, podiumbeest en in zijn vrije tijd graag een pijp rokende Eddie 9V nam vorig jaar, als opvolger en geïnspireerd door alle die voor hem daar al stonden, in de bekende Capricorn Studio’s (Allman Brothers Band, Marshall Tucker, Percy Sledge…) in Macon (GA) zijn derde studio album, ‘Capricorn’ (2023) op. Hij deed dit opnieuw met broer Lane Kelly achter de knoppen, als producer en bassist en verder met o.a. gitaristen Cody Matlock & Dusty Mccook, drummer Aaron Hambrick, percussionist Tony Erice, toetsenist Chad Mason, saxofonisten Noah Sills & Justin Golding, trombonist Daniel Wytanis en backing zangeressen Leah Bell Faser & Chelsea Shag. Eddie 9V zat in de voorbije dagen nog op de boot om op te treden tijdens de Joe Bonamassa’s, ‘Keeping the Blues Alive’ @ Sea’ cruise. Hij huwde pas en was heel enthousiast tijdens het interview dat we voor zijn optreden in zijn hotel met hem deden.

INTERVIEW - SHAKURA S'AIDA

Shakura S'Aida werd geboren in Brooklyn en woonde in Zwitserland voordat ze naar Canada verhuisde. Shakura was lead zangeres van het 13 koppige wereldmuziekensemble Kaleefah, voordat ze aan haar solocarrière begon. Daarnaast trad ze ook op als achtergrondzangeres op voor Rita MacNeil en Patti LaBelle en met jazzmuzikanten zoals Jimmy Smith en Ruth Brown. Ze is genomineerd voor verschillende Juno Awards. Shakura S'Aida bracht onafhankelijk haar eerste soloalbum, ‘Blueprint’ uit in 2008. Haar tweede album, ‘Brown Sugar’ werd uitgebracht in 2010 op Ruf Records en in 2012 bracht ze bij Electro-Fi Records een dubbel-cd uit, ‘Time’. Als actrice speelde ze in een Toronto-productie, George Boyd's “Consecrated Ground” (2004), evenals in Sudz Sutherland's “Doomstown” (2006) en Sharon Lewis's film “Brown Girl Begins” (2018). In 2013 werd Shakura genomineerd voor een Blues Music Award in de categorie “Contemporary Blues Female Artist”. Haar band in Swing Wespelaar bestond uit Roger Williams (bas), Brooke Blackburn (gitaar), Nicole ‘Nikki D’ Brown (lap steel) en Aubrey Dayle (drums) en samen bezorgden ze ons een top optreden met een opmerkelijke en ravissante dame in de hoofdrol. Deze opvallende verschijning wist dan ook onze aandacht trekken om haar na haar optreden voor de camera te halen.

INTERVIEW - ALABAMA MIKE

Michael A. Benjamin, geboren in Talladega (Alabama), leidt al vroeg een tweede leven -hij is ook de manager van Soul Bowl, een xx- onder het pseudoniem Alabama Mike . In zijn jeugd werd hij met zijn zussen en broers sterk muzikaal beïnvloed door de gospels die zijn vader thuis zong. Na zijn militaire dienst in Californië, belandde hij aanvang jaren tachtig in de San Francisco Bay Area, wat het artistieke in hem een extra boost gaf. Mike werd in 1999 professioneel zanger in 1999 en de single “Day to Day”, die bij Jukehouse Records verscheen, werd ook de titelsong van zijn debuutalbum uit 2009. Dit was voor Alabama Mike de start van zijn eigen carrière in de blues scene. Mike (zang) stak met Anthony Paule (gitaar) en multi-instrumentalist, opname ingenieur en eigenaar van een platen label, Scot Brenton (harmonica) de koppen bij elkaar om “hun” akoestische blues te schrijven en op te nemen als The House Kings. In 2013 verscheen hun debuutalbum, ‘Unleashed’. Met de nodige awards onder zijn arm deelde Mike in de loop der jaren het podium met blues grootheden als Kim Wilson (“Fabulous Thunderbirds”), John Primer, Lurrie Bell, Steve Freund, Bobby Rush, Johnny Rawls, Filmore Slim, RJ Mischo, Dewayne Wiggins en Willie (“Big Eyes Smith”). Met The Andy T Band nam Alabama Mike het schitterende album ‘Double Strike’ (2017) op en aan Junior Watson’s album, ‘Nothin’ to It But to Do It’ (2019) werkte Mike ook mee. In hetzelfde jaar verscheen ook Alabama Mike’s solo album, ‘Hip You to My Blues’. De opvolger ‘Stuff I've Been Through’ (2023), geproducet door Kid Anderson en uiteraard opgenomen in Kid’s Greaseland Studio’s in San Jose (A), verscheen bij de Little Village Foundation. In Swing staat hij op het podium met Fabrice Bressouat (drums), Vinz Polletvillard (keys), Anthony Stelmaszack (gitaar) en Julien Dubois (bas). En dat Mike er veel zin in had vertelde hij al tijdens een interview dat we voor zijn optreden met hem deden.