WIN TICKETS voor AB, DE ROMA, HET DEPOT, DE BOSUIL, HNITA...

PATRIK JANSSON – GAME CHANGER

Gitarist, zanger, drummer, componist en producer Patrik Jansson, zijn naam verraadt het een beetje, is afkomstig uit het kleine stadje Gävle, in centraal Zweden. Hij begon op jonge leeftijd met drummen en trok als jonge twintiger naar Stockholm, om muziek te studeren en om aan zijn carrière te bouwen. Hij leerde ook piano, bas en gitaar spelen en raakte meer en meer in de ban van de blues. Eind 2007 richtte Patrik in Stockholm -na getoerd te hebben met de Zweedse norhtern rock band Hellsingland Underground, bekroonde producer en gitarist/zanger Chris Laney, jazz saxofonist Viasheslav Preobrazhenski en glam punk band Maryslim- de Patrik Jansson Band op, een moderne blues/rock-band, waarmee hij vier albums uitbracht en waarmee hij meerdere keren door Europa toerde. De sound van de band kan het best omschreven worden als een mix van SRV, Johnny Winter en Buddy Guy, om maar een paar vroege invloeden te noemen. Begin 2021, midden in de pandemie, begon Patrik met het opnemen van een nummer dat hij geschreven had, maar om verschillende redenen nooit had opgenomen had. Omdat hij door de lockdown opgesloten zat (een eerste lockdown werd ingeroepen in maart 2020), besloot hij alle instrumenten zelf te bespelen en nog meer nummers op te nemen. Hij had plotseling 16 opgenomen nummers, méér dan genoeg voor een full album. Het nieuwe soloproject met 11 tracks, kreeg de naam ‘Game Changer’. Patrik schreef alle nummers zelf en was ook de producer. Gast optredens waren er van de Duitse blues award winnaar / saxofonist Tommy Schneller en van de geweldige harpist Jesper Larsson. De mix en de afwerking werden gedaan door Martin Karlegård en Patrik in de SubMob Studio’s in Stockholm.

Lees meer

DR. J. B. BLUES – BLUESY SKY OVER PARIS

Dr. J. B. Blues is een Duitse blues/rock muzikant, gitarist, zanger en muziek/film producer, maar daarnaast ook een echte dokter (oncoloog/hematoloog) met een grote passie voor blues. Vanaf zijn 14de speelt hij gitaar en naast Carlos Santana, was vooral SRV was toen al zijn grote inspiratiebron. Dr. J. B. Blues’ debuut album ‘Bluesy Sky Over Paris’ is een hulde aan twee van de grootste blues gitaristen aller tijden: Jimi Hendrix & Stevie Ray Vaughan. James Marshall “Jimi” Hendrix (1942-1970) was een invloedrijke Amerikaanse gitarist en singer-songwriter. Hij werd bekend door zijn virtuoze, flamboyante gitaarspel. Hij bracht een revolutie in het gitaarspelen teweeg door het gebruik van nieuwe akkoorden, feedback en vernieuwende opnametechnieken. Jimi stierf op zijn 27ste en behoort zoals o.a. Robert Johnson, Jim Morrison en Kurt Cobain bij de legendarische “Club van 27”. Stephen Ray Vaughan (1954-1990) was een Amerikaanse muzikant, vooral bekend als gitarist en frontman van het blues/rock trio Stevie Ray Vaughan & Double Trouble. Hoewel zijn mainstream-carrière slechts zeven jaar besloeg, wordt hij beschouwd als een van de meest invloedrijke muzikanten in de geschiedenis van de bluesmuziek en een van de grootste gitaristen aller tijden. Stevie stierf op zijn 35ste, toen hij met leden van Eric Clapton 's touring-entourage vanuit Chicago in een Bell 206B-helikopter kort na het opstijgen neerstortte op een nabijgelegen skiheuvel. Stevie en de vier anderen aan boord -piloot Jeff Brown, agent Bobby Brooks, bodyguard Nigel Browne en tourmanager Colin Smythe- lieten hierbij het leven.

Lees meer

THORBJØRN RISAGER & THE BLACK TORNADO – NAVIGATION BLUES

Net na de eeuwwisseling en vanaf zijn eerste verschijning in de muziek scene van København, toen een handvol Deense blues kroegenbezoekers hem ontdekten, heeft zijn snelle opkomst Thorbjørn Risager zelden de tijd gegeven om over zijn schouder terug te kijken. Voor deze veelgeprezen songwriter, zanger, rationele gitarist en bandleider van The Black Tornado, was het de start van een vroege carrière, met zijn ogen op de horizon gericht: naar de volgende stad, de volgende show, het volgende nummer, het volgende album. Singer-songwriter Thorbjørn Risager -hij noemt Ray Charles, Tom Waits en B.B. King als zijn rolmodellen- groeide op in het kleine stadje Jyllinge, ongeveer 30 km van de hoofdstad en studeerde af aan het gerenommeerde Rytmisk Musikkonservatorium in Kopenhagen. Risager verzamelde in 2002 de zevenkoppige band, Blue 7 rondom zich en nam met hen zijn debuut album ‘Live 2004’ op. Vanaf 2005 treedt Thorbjørn Risager op onder zijn eigen naam. In 2020 bracht hij, sinds zijn solo debuut ‘From the Heart’ (2006), met een achtkoppige band (met nog altijd vijf leden van het éérste uur!) onder de naam Thorbjørn Risager & The Black Tornado zijn zevende studio album ‘Come On It’ uit. Risager vormt ook een duo met pianist Emil Balsgaard met wie hij in 2021 een derde album, ‘Taking the Good w/the Bad’ uitbracht. Voor zijn achtste release ‘Navigation Blues’ (zijn debuut bij Provogue / Mascot Label Group!) schreef hij 12 nieuwe songs (waarvan drie met Joachim Svensmark) en trok hij met de Black Tornado opnieuw de studio in.

Lees meer

LARS KUTSCHKE – WHILE WE’RE HERE

Lars Kutschke is een Duitse zanger/gitarist en componist met een voorliefde voor jazz, blues en Amerikaanse roots muziek in het algemeen. Hij studeerde aanvankelijk muziek in Dresden en Rotterdam, maar begon de blues echt te leren toen hij contact kwam met de Amerikaanse zangeres Sharrie Williams en zij hem uitnodigden in haar thuisstaat Michigan. Dit resulteerde in méér. Uiteindelijk trad hij met Sharrie op in meer dan 40 landen en smeedde hij zijn eigen unieke speelstijl, die gericht was op grooves en melodieën en dit vooral met een continentale flair, die hypnotiserend en intrigerend is. De nummers op zijn nieuwe album, ‘While We’re Here’ zijn ontstaan in de loop van vele ontmoetingen tussen Lars Kutschke en artistieke vrienden en metgezellen, met als doel samen muziek maken en te genieten van het moment. De nummers weerspiegelen een eersteklas mix van verschillende ritmesecties, solisten, componisten en stijlen zoals blues, gospel, soul of jazz. Zo zijn er bijdragen van Tad Robinson als zanger, Kirk Fletcher als gitarist of organisten Simon Os lender en Alberto Marsico. 'While We’re Here’ is een caleidoscoop van stemmingen en geluiden, waarbij iedere track op zich een zeer emotioneel beeldpatroon creëert, met tussenstops op een reis door een land van invloeden, ervaringen en ontmoetingen. Het album bevat instrumentale en gezongen nummers, sommige zijn origineel, sommige geschreven door bandleden of covers van nummers van Little Milton, Neil Young en Leon Russell.

Lees meer

DAVE GODDESS GROUP – BACK IN BUSINESS

Als u zit te luisteren naar het nieuwe album “Back In Business” van de uit New York City stammende ‘Dave Goddess Group’, dan zult u niet kunnen weerstaan aan de verleiding om zijn vlot in het gehoor liggende muziek te vergelijken met de melodieus rockende sound van toppers als Bruce Springsteen, Bob Dylan, Warren Zevon en vooral Tom Petty. Misschien wilt u dit nu al even uitproberen, dus hebben we hier op de video’s bij deze recensie twee van de elf tracks uit deze plaat meegegeven: eerst hoort u “You Can’t Get There From Here” en daarna krijgt u de swingende albumtiteltrack “Back In Business”. Leadzanger, gitarist en songschrijver Dave Goddess schreef deze nummers tijdens de corona-lockdownperiode en hij zegt zelf dat ze handelen over het herboren zijn, religie, tijd, vrijheid en dankbaarheid waarbij hij teksten met een gezonde dosis humor en plezier heeft geschreven. Zingen kan hij trouwens ook als geen ander en de vocale gelijkenis met de betreurde Warren Zevon is nergens groter dan in de wondermooie countryballad “Blessing In Disguise”. De ‘Dave Goddess Group’ bestaat naast frontman Dave Goddess uit bassist Mark Buschi, drummer Chris Cummings, lap steel- en pedal steelspeler Robbie Bossert, toetsenist op orgel, piano en accordeon Craig Kastelnik en violist Nyke Van Wyk. Vijf vrouwen en één man zorgen voor de vaak erg knappe backing vocals bij deze songs..

Lees meer

LEE O’NELL BLUES GANG – THIS IS US

Lee O’Nell Blues Gang is een Frans muziek project van gitarist Lionel Wernert en zijn partner, zangeres Gipsy Bacuet. Lionel, een autodidact, is afkomstig uit Vosges, een Frans departement in de regio Grand Est. Gipsy studeerde als elfjarige piano aan het conservatorium in Troyes, volgde jazz lessen bij jazz pianist Ludovic de Pressac en maakte even als achtergrondzangeres deel uit van de heavy metal band, Satan Jockers. In 2012 besloten ze als duo een blues set te gaan doen, een hommage aan hun helden. Lionel, die al sinds zijn jeugd goed bevriend is met de gekende Franse gitarist/songwriter Fred Chapellier (Kashmir, Men in Blue, Fred Chapellier Blues Band), wordt met Gipsy in 2019 door Chapellier op het podium geroepen, om met hem enkele nummers te doen. Dit was genoeg voor Lionel om zelf ook voor een eigen band, de Lee O’Nell Blues Gang te gaan. Dit zijn: bassist Philippe Dandrimont, drummer Pierre Alain Delaunoy & toetsenist François Barisaux. Een jaar later, in 2020 debuteerden ze in de studio met ‘Different Shades of Love’.

Lees meer

QUIET CONFUSION – MAGELLA

Eén van de avontuurlijkste stoner rock bands van dit moment komt uit Italië en weet dat grof soort rock/metal gebaseerd op hardrock uit de seventies van bands als Black Sabbath, opnieuw leven in te blazen. Het gaat hier om Quiet Confusion, een trio uit de regio Verona rond frontman Antonio Cortina (zang, gitaar). De band werd in 2009 opgericht met als gemeenschappelijke doel “weg te komen van de routine en met hun creatieve energie op zoek gaan naar een wild en opwindend geluid…”. Slechts een jaar later produceerden ze hun eerste EP en in de winter van 2011, namen ze hun zelf geproduceerde debuutalbum ‘Jungle’ op, dat in 2012 werd uitgebracht. In 2013 tekenden ze bij Go Down Records voor de release van hun tweede album ‘Commodor’ (2014). De opnames vonden plaats in Mellowsong Studio, onder de artistieke productie van Max Ear, drummer van OJM en Ananda Mida, evenals medeoprichter van het label. In 2017 veranderde de line-up. Antonio Cortina (gitaar) en Mattia Stefani (drums) brachten als power duo, ‘China Pensionne’ uit. Later nam Mattia een pauze en verving Giovanni Franceschini hem op drums. Roberto Panarotto vervoegde zich bij de band op bas. In januari 2021 werd de digitale single "Wastin' Time" uitgebracht samen met een muziekvideo, de voorbode van het nieuwe album, ‘Magella’.

Lees meer

THE BRITISH BLUESCASTING CORPORATION – HIGH HORSE

De BBC (British Broadcasting Corporation) was voor The British Bluescasting Corporation ongetwijfeld de inspiratiebron bij het vinden van een naam voor hun band, die wat misleidend kan zijn en die bestaat vier muzikanten. Bob Cranham (gitaar, zang) is ook songwriter en producer, met méér dan 50 albums voor andere muzikanten, waaronder zes Top 5-singles op de iTunes Rock Chart in 2021. Dave Williamson (bas, zang) speelde al samen met o.a. Lisa Stansfield en Barry Cook op drums met o.a. Ben E King, The Drifters en The Three Degrees. Benny Keen op gitaar en zang sluit hier de rij af. Deze doorgewinterde crew van studio en toerende muzikanten laten op hun debuut album ‘High Horse’ een indrukwekkend vertoon van muzikaliteit horen. Dat er voor TBBC méér dan blues is, wordt met hun inbreng van wat rock, country, blues/rock en R&B snel duidelijk. Negen van de twaalf nummers zijn geschreven door bandleden Bob Cranham of Ben Keen. De drums van Barry Cook en de bas van Dave Williamson leggen een stevige basis voor de twee gitaarmeesters, die Cranham en Keen naast songwriters ook zijn.

Lees meer

MORBLUS – MAKE IT RIGHT

Morblus, de band rond frontman en zanger/gitarist Roberto Morbioli, kan je omschrijven als Amerikaanse blues, “made in Italy”. Roberto was 15 toen hij voor het eerst de blues ontdekte. In 1987 werd hij gevraagd om in de Tao Ravao & The All Out Blues Band te komen spelen, met wie hij (als bas gitarist) ‘Tao Ravao Live - From Madagascar to Chicago’ (1988) opnam. In 1989 speelde hij met de Rudy’s Blues Band, met wie hij ‘Reason to Live’ (1993) opnam. Samen traden ze op, tijdens meerdere festivals in Europa. In Amerika trad Morbioli op samen met Anson Funderburgh en Sue Folley. Morbioli vormde in 1991 Morblus en toerde in 1998 in Amerika met de band. Zelf componeert en arrangeert hij meestal de songs. Toetsenist Daniele Scala was een muzikant van het éérste uur. Als groot improvisatietalent bepaalde hij met zijn orgel, mee de typische sound van de band. Bassist Stefano Dallaporta begon op veertien jaar basgitaar te spelen. Na zijn muzikale opleiding in Londen, vervoegde hij de band in 2008. Diego Pozzan begon te drummen vanaf zijn veertiende. In 2008 richtte hij samen met Dallaporta de jazz groep MOF 5tet op. Ze brengen in 2009 het album ‘Embarassing Days’ uit. Pozzan vervoegde in hetzelfde jaar Morblus. Enkel Dellaporata maakt nog deel uit van de huidige Morblus-line-up. Sergio Ratti is de huidige drummer van dienst. Morblus-frontman Roberto Morbioli viert zijn 30-jarige muziekcarrière met een gloednieuw album, ‘Make It Right’ dat opgenomen werd in zijn thuisland Italië.....

Lees meer

RUNE ROBERT FRIIS – BUILT FOR COMFORT, VOL. 1

Uit Denemarken komen vaker verrassingen. Niet alleen de betoverende sprookjes van Hans Christian Andersen en de blokjes van de grootste Europese speelgoedfabrikant Lego, waar iedereen al eens mee speelde of de Deense wielrenner Tobias Foss, die nog maar net wereldkampioen tijdrijden werd in de Australische Down Under stad in Nieuw-Zuid-Wales, Wollongon. Maar ook muzikaal staan ze vaak op de eerste rij en net daardoor, waren de releases van de volgende Deense blues muzikanten/bands al het onderwerp van een recensie van ondergetekende: Jesper Theis, Peter Nande, Fried Okra, Blues Pills, Peer Gynt, Tim Lothar en Thorbjørn Risager (die moet je weten, al met zijn Black Tornado’s aangekondigd staat voor Hookrock op 30/06/2023!), om er enkele te noemen. Aan deze rij moeten we nu ene ambitieuze filosoof Rune Robert Friis aan toevoegen! Friis, is een nu 36-jarige Deen uit Haderslev (Sonderjylland), een oude Zuid Deense havenstad, waar hij plaatsvervangend schoolhoofd en hoofd pedagogiek bij de gemeente is. Riis publiceerde al enkele pedagogische boeken, is als politieker een geëngageerd sociaaldemocraat en in de tijd die er nog rest, muzikant. Voor ‘Built for Comfort, Vol. 1’ waarmee bassist en componist Rune Robert Friis zijn debuut maakt, schreef hij zelf zeven van de negen nummers en werkte hij samen met een horde Duitse grensoverschrijdende muzikanten.

Lees meer

RONAN ONE MAN BAND & MARKO BALLAND – LONG WAY FROM HOME

Ronan Le Quintrec (zang, gitaar) slaagt erin samen met zijn muzikale partner in crime Marko Balland (harmonica) -als “one man band”- d.m.v. zang, gruizige gitaarbeats en mondharmonica in R.L. Burnside of Junior Kimbrough North Mississippi stijl (of een mix van beiden), de blues terug te brengen tot de basis. Ron Wolf & Marko Balland treden niet alleen als duo, maar ook als trio en kwartet op. Na ‘Lonesome Wolf’, hun 2018 studio debuut, brachten ze vorig jaar hun tweede studio album met 13 blues klassiekers uit. Ronan One Man Band & Marko Balland openen hun 2021-album ‘Long Way From Home’ met een eigen versie van JL Hooker’s “Boogie Chillen” (ook wel “Boogie Chillun”), dat Hooker in 1948 uitbracht op zijn debuutalbum. Het was het éérste "down-home" elektrische blues nummer dat #1 werd in de R&B-hitlijsten. Onder de naam “Boogie Chilum” valt de update van beide heren uit de regio Marseille op door groove die ze opbouwen d.m.v. Ronan’s rauwe krachtige gegrom, in combinatie met het ritme dat hij op gitaar oplegt.

Lees meer

FLOYD DIXON – FINE! FINE! THING!

In 2005 bracht Floyd Dixon bij Highjohn Records ‘Fine! Fine! Thing!’ uit. Zeventien jaar later ligt het album opnieuw in de rekken. Als songwriter/pianospeler en zanger hielp Floyd Dixon (1929-2006) het vroege West Coast en Jump Blues genre te definiëren. Hij won een WK Handy Award voor “Comeback Album Of The Year” in 1997 en Living Blues Magazine zei: "Floyd is een muzikaal genie, uitblinkend in levendige jump blues, rockende piano boogies en verfijnde West Coast Blues…". Een blues master in een “nutshell”. Dixon werd geboren in Marshall, Texas. Volgens sommige bronnen als Jay Riggins, Jr., hoewel Dixon zelf verklaarde dat Floyd Dixon zijn echte naam was en dat zijn ouders Velma en Ford Dixon waren. Hij werd al jong beïnvloed door blues, gospel, jazz en countrymuziek. Zijn familie verhuisde in 1942 naar Los Angeles, Californië. Daar ontmoette Dixon blues muzikant, zanger en pianist Charles Brown (1922-1999), die invloed had op zijn muziek. Dixon verving in 1950 Charles Brown op piano en zang in de band Johnny Moore's Three Blazers, toen Brown vertrok om een ​​solocarrière te beginnen. De groep nam op voor Aladdin Records en bereikte de R&B-hitlijst met "Telephone Blues". Dixon bleef bij het platenlabel en had in 1952 een kleine hit onder zijn eigen naam met "Call Operator 210". Hij stapte over naar Specialty Records in 1952 en naar Cat Records, een dochteronderneming van Atlantic Records in 1954. "Hey Bartender" (gecoverd door de Blues Brothers) en "Hole in the Wall" werden gedurende deze tijd uitgebracht. In de jaren zeventig verliet Dixon de muziekindustrie voor een rustiger leven in Texas, hoewel hij in de jaren zeventig en tachtig af en toe toerde. ‘Fine! Fine! Thing!’ opent met “Love Oh Love”, met Floyd Dixon’s blues ten volle uit.

Lees meer

ANTHONY “BIG A” SHERROD & THE CORNLICKERS – RIGHT ON TIME

Muzikant en multi-instrumentalist (Roy) Anthony "Big A" Sherrod personifieert de authentieke Delta blues-erfenis, die vandaag de dag nog steeds te horen is in zijn geboorteland Clarksdale, Mississippi. Anthony’s vader, E.J. Johnson, was een gospelzanger die optrad met The Golden Stars. Toen hij 6 jaar oud was, begon Anthony te spelen en is hij niet meer gestopt. Als leerling van het naschoolse programma van het Delta Blues Museum studeerde Sherrod bij Johnnie Billington. Als petekind van songwriter en blues muzikant Big Jack Johnson (1940-2011) leerde hij alle facetten van zijn vak aan de voeten van een meester. Hij heeft staande optredens gegeven op alle iconische locaties van Clarksdale: Sarah's Kitchen, Red's Lounge en Ground Zero. Sherrod schreef het titelnummer en verscheen in de documentaire uit 2012, “We Juke Up In Here”, een kijkje in wat er nog over is van de juke joint-cultuur van het zuiden. Nola Blue Records viert de ondertekening van Anthony "Big A" Sherrod met de release van een geremasterde versie van Sherrod’s ‘Right on Time’, zijn 2016-label debuut. Het album werd in 2016 door het tijdschrift Living Blues uitgeroepen tot "Best Debut Blues Album", wat Sherrod’s muzikale bekwaamheid demonstreert als een van Clarksdale, Mississippi's inheemse zonen. The Cornlickers, band van wijlen Big Jack Johnson, de al genoemde peetvader van Sherrod, verzorgen de ritmesectie (Tony Ryder: bas & Dale Wise: drums) voor dit meesterwerk van Mississippi-blues. Verder is ook Bobby Gentilo die de producer was, op gitaar te horen. Er is niets subtiels aan "Big A" Sherrod. De blues die hij maakt, is onbegrensd, zijn gitaarspel is rauw en zijn zang doordrenkt met een diepe, gruizige ziel.

Lees meer

JOHN NÉMETH – MAY BE THE LAST TIME

Aanvang jaren negentig sleet John Németh zijn jeugd in het Noordwesten van de VS. In de slijkerige aardappelvelden van Boise in Idaho, de Gem State, die ook vaak Potato State wordt genoemd. Het gebied dat sinds 1890 Idaho heet, werd oorspronkelijk bevolkt door indianenstammen als de Nez Percé. Er bevinden zich nu nog enkele grote reservaten. Schrijver Ernest Hemingway (1899-1961) pleegde zelfmoord in Ketchum, Idaho. Waar John Németh eerst nog aangetrokken werd door harde hiphopgeluiden en de rockbands van de dag, was het via een vriend Tom Moore, dat hij blues gitarist Buddy Guy en zijn Delmark debuutalbum ‘Hoodoo Man Blues’ (1965) leerde kennen. Guy nam het album op met de Chicago band van blues zanger en mondharmonicaspeler Junior Wells. Met Moore richtte Németh Fat John & the 3 Slims op. Als muzikant, zanger, songwriter en mondharmonicaspeler (c.q. Hohner fanaat) blijft John Németh erg actief. Met ‘Stronger Than Strong’ -zijn debuut bij Nola Blue Records- bracht hij al zijn tiende album uit. De nummers nam hij op met The Blue Dreamers, een “jonge” band, die hem op de juiste wijze wist te inspireren. Jon Hay, een 19-jarig gitaar fenomeen uit Philadelphia, werd gebackt door een ritmesectie die bestond uit drummer Danny Banks en bassist Matthew Wilson. Vóór zijn kaak amputatie operatie a.g.v. een kwaadaardige tumor, nam John Németh met enkele bevriende muzikanten in mei dit jaar nog het veelzeggende ‘May Be the Last Time’ op. Gitarist Kid Andersen organiseerde live opnames in zijn thuisstudio Greaseland in Californië. De levende legendes Elvin Bishop (gitaar), Bob Welsh (gitaar) en Willy Jordan (drums, cajun) en Alabama Mike (bvs) vervoegden hen.

Lees meer

PEER GYNT – LIVE IN HELL

Peer Gynt is een toneelstuk uit 1867, geschreven door Henrik Ibsen (1829-1906), die in opdracht van de Noorse regering een rondreis maakte door de Ronde Bergen, om daar verhalen van het volk op te tekenen. Edvard Grieg componeerde voor de première in 1876 de toneelmuziek. Het toneelstuk is erg beroemd geworden. Vond de Noorse blues/rock Peer Gynt -hij is in de Lage Landen nog vrij onbekend- rond frontman Per Taraldsen, met al een 15-tal albums op zijn naam, daar de inspiratie voor zijn naam?Eind vorig jaar werd tijdens het “Blues in Hell” festival in Hell / Noorwegen, toen de corona crisis op zijn eind liep en live optredens weer mogelijk waren, hun live album ‘Blues in Hell’ opgenomen. Het album bevat vijf wat minder voor de hand liggende covers en zes eigen nummer, het merendeel uit hun 2012-album ‘Witchcraft’.

Lees meer

THE TEXAS HORNS – EVERYBODY LET’S ROLL

Drie Texaanse veteranen, Mark “Kaz” Kazanoff (sax, harmonica), John Mills (sax) en Adalberto “Al” Gomez (trompet) bliezen in Texas al jaren op alle mogelijke podiums, avond na avond, de lucht uit hun longen voor andere artiesten als Bonnie Raitt, Buddy Guy, Los Lobos, Dr. John en the Allman Brothers Band. In 1997 startte Kazanoff met The Texas Horns. Ze stonden op de affiches van festivals in Chicago en Portland, maar ook al in Canada op die van het Ottawa Bluesfest. Van Kazanoff’s actuele band The Recuperators, maken ook gitarist Derek O’Brien en toetsenman Nick Connolly deel uit. Adalberto “Al” Gomez was nog lid van Doug Sahm’s Last Real Texas Blues Band. Hij is met Kazanoff en O’Brien te horen op Sahm’s titelloze album uit 1994. In 1997 tourde Gomez in Europa met de Last Real Texas Blues Band. Voor hun 2015-debuutalbum ‘Blues Gotta Holda Me’, trok het trio de studio in met Barry “Frosty” Smith (drums) en Derek O’Brien (gitaar) en enkele gasten (Marcia Ball, Anson Funderburg, Nick Conolly, Ronnie James…). 'Everybody Let’s Roll’ is de opvolger van ‘Get Here Quick’ (2019) en de titel van hun derde studio album. Het werd opnieuw opgenomen met Anson Funderburgh als producer en gasten. ‘Everybody Let’s Rol’l is een dynamische verzameling van 13 nummers, waarvan 11 originelen, geworteld in de brede blues traditie en versterkt door de individuele en collectieve muziekgeschiedenis van het trio

Lees meer

LAURA TATE – SMOKEY TANGO

Laura Tate is geboren in Dallas. Ze is zangeres, actrice, producer en advocate. Als kind viel ze al op o.w.v. haar zang- en acteertalenten. Voor dat ze zich vestigde in Los Angeles, toerde Laura door het land met theater en muziekgezelschappen. Laura volgde in NYC meerdere acteer opleidingen en werkte ze voor theater en tv. Als zangeres, actrice en lid van een theatergroep deed Laura zo opdrachten in Dallas, Nashville, NY en LA. Als muziek producer werkte ze in de filmindustrie. Ze maakte al muziekvideo’s voor The Bellamy Brothers en de Nashville Bluegrass Group. Laura maakte “Held In Trust”, een bekroonde documentaire over het verhaal van de Buffalo Soldiers. In 1866 werd in Fort Leavenworth (Kansas) het U.S. 10th Cavalry Regiment (de bijnaam was de “Negro Cavalry”) opgericht. Laura’s documentaire volgde de eerste zwarte soldaten tijdens hun opleiding en proeven aan de Militaire Academy in West Point. Laura is ook een aktief lid van de Screen Actors Guild-American Federation of Radio & Television Artists & Actors Equity Association. Tenslotte is Laura ook erg geëngageerd bezig via sociale events met humanitaire en opvoedkundige dossiers. Voor haar zesde album, ‘Smokey Tango’ trok Laura Tate met co-producer/songwriter Terry Wilson naar de studio en nam er 12 tracks op.

Lees meer

De wortels van de Heistse Jazz Club gaan terug tot in 1955, toen Juul Anthonissen (www.juulanthonissen.be) en de Heistse Jazz-Club in Zaal Bergola op de Heistse berg een optreden organiseerden met de Belgische gitarist Raymond De Coninck, alias Ray King, en zijn kwintet. In datzelfde jaar speelde de legendarische Amerikaanse blueszanger Big Bill Broonzy in de club. Meer dan zestig jaar later is de Hnita Jazz Club een van de oudste actieve jazzclubs in Europa. Hnita organiseerde tot nu toe meer dan 1000 concerten met Belgische, Europese en Amerikaanse artiesten en bands.

INTERVIEW - JAX HOLLOW

Singer-songwriter Jax Hollow is afkomstig uit Nashville, TN, en wordt gezien als de nieuwe gitaarsensatie, zodat haar naam in één adem genoemd wordt met andere, grote vrouwelijke gitaristen. Ze is, zoals dat zo mooi heet, een badass rock’n roll vrouw die de wereld wel even op haar grondvesten zal laten schudden met haar gitaarwerk. Naast haar zeer rauw vlammend gitaargeluid heeft Jax een stem die ergens tussen Pat Benatar, Beth Hart en Alanis Morissette in zit. In 2021 verscheen haar geweldig debuutalbum "Underdog Anthems". Voor de productie van dit album heeft ze niemand minder dan producer Michael Wagener (Metallica, Skid Row, Extreme) weten te strikken. Met zo’n man aan de knoppen zit het qua sound wel goed. Dit album is dan ook een rock muziek explosie met een frisse en unieke mix van rock, blues, en americana. Als een mix van Jimmy Page, Brandi Carlile, en Chris Stapleton, is Jax Hollow een performer die zeker in de muziekwereld zal blijven met haar hartveroverende stem, en authentieke songwriting. In de lente van 2023 zal haar nieuw album "Only The Wild Ones" verschijnen. Deze plaat is opgenomen in de ‘Sound Emporium Studios’ in Nashville waar ook het recente album "Raise The Roof" van Robert Plant & Alison Krauss werd opgenomen, iets waar Jax Hollow toch zeer trots op is. In september toert ze door Europa als solo act en treedt op tijdens het Sinner Rock Fest. in Duitsland naast andere grote festivals en zalen. Tijdens haar concerten in Duitsland kwam ze speciaal voor Rootstime even naar Belgie voor een concert in onze Living Room in Halen. Voor dit geweldige optreden hadden we met deze jonge rockster een hartelijk gesprek.

INTERVIEW - RICK ESTRIN

Rick Estrin groeide als tiener op in San Francisco, waar hij op straat de “andere” wereld met zijn eigen karakteristieke figuren leerde kennen. Hij was 12, als hij van zijn oudere zus Ray Charles’ album ‘The Genius Sings The Blues’ (1961) krijgt. Daarna ontdekte hij ook Jimmy Reed, Champion Jack Dupree, Mose Allison en Nina Simone. Op zijn 15de krijgt Rick zijn 1ste harmonica en op zijn 18de treedt hij al op in lokale clubs. Hij jamde voor het eerst met blues master/gitarist Lowell Fulson (1921-1999) en speelde daarna met R&B giant Z.Z. Hill en met gitaar legende Travis Phillips (in een band met frontman Fillmore Slim), die hem voorstelde aan Rodger Collins, die zijn 1ste echte mentor werd. Estrin verhuist op zijn 19de naar Chicago, waar hij Muddy Waters ontmoet. Van Muddy kreeg Estrin het advies: “You outta sight, boy! You got that sound, boy! You play like a man, boy!...”. Door een gemiste telefoon ging een geplande tour van Estrin met Muddy (stomweg) niet door…Estrin verhuisde terug naar de SF Bay Area waar hij, samen met gitarist Charlie Baty, Little Charlie (Baty) & The Nightcats oprichtte. Estrin was meer dan 30 jaar hun frontman en nam met hen 9 albums op. De line-up bestond uit Rick Estrin (zang, harmonica), Charlie Baty (gitaar), Jay Hansen (drums) & Lorenzo Farrell (keys). Als Baty in 2008 op (bijna) pensioen gaat, gaan Estrin, Hansen en Farrell met gitarist Kid Andersen (Charlie Musselwhite) verder als Rick Estrin & the Nightcats. De “nieuwe” band Rick Estrin & the Nightcats debuteerde in 2009 bij Alligator Records met ‘Twisted’. Als opvolger van ‘One Wrong Turn’ (2012) volgt in 2017 ‘Groovin’ In Greaseland’ (2017). Het 4de Alligator album kreeg de naam ‘Contemporary’. Het is een album met 12 nieuwe Estrin nummers dat hij opnam in de Greaseland Studio van producer Kid Andersen in Santa Cruz, CA. Hij deed dit samen met Andersen, Lorenzo Farrell (keys) & Derrick “D’Mar” Martin (drums). Door covid en andere omstandigheden heeft Rick zijn komst naar Europa meerdere malen moeten uitstellen, maar uiteindelijk konden we hem live aan het werk zien in (Ge)varenwinkel waar we vooral een act kregen met een hoge entertainment waarde, een hoog niveau waarbij talloze fans meteen een dikke glimlach op hun gezicht kregen. Reden genoeg om voor zijn concert even een hartelijk gesprek te hebben.

INTERVIEW - CRYSTAL THOMAS

Hoewel Crystal Thomas eigenlijk in Shreveport / Louisiana woont, groeide ze op met het luisteren naar muziek die zijn oorsprong vond in de Lone Star staat Texas. Crystal Thomas zingt al heel haar leven. Ze mist misschien wat naambekendheid, maar weet hoe ze iedere noot moet zingen. Ze maakte in Dallas als tromboniste even deel uit van de band van de legendarische soulzanger Johnnie Taylor, de man die de wereld verwonderde met zijn (enige) wereldhit “Disco Lady”. Crystal bracht al eerder enkele albums in eigen beheer uit (waaronder ‘Drank of My Love’, 2018) en was te horen op een album van de Japanse band Bloodest Saxophone, getiteld ‘Texas Queens 5’ (2019). In Tokyo werd in 1998 o.l.v. saxophonist Koda “Young Corn” Shintaro de jump blues/swing band Bloodest Saxophone, met de ambitie “to rule the world with the saxophone”, opgericht. Het was een idee van Eddie Stout, producer en legendarische baas van het Dialtone Records label, nadat hij deze blazende veteranen eerder in Austin, TX tijdens het jaarlijkse Eastside Kings Festival -ze openden er in 2017 in Antone’s Night Club- aan het werk had gezien, om de retrosound van Bloodest Saxophone te combineren met de stemmen van enkele “big female ladies” -al dan niet- uit Texas. De dames die op zijn aanbod ingingen waren Diunna Greenleaf, Lauren Cervantes & Angela Miller (Soul Supporters), Jai Malano & Chrystal Thomas. Lokale helden Nick Connolly (keys), Kaz Kazanoff (tenorsax) & Johnny Moeller (gitaar) zorgden voor wat extra “gewicht”. Vorig jaar verscheen haar album ‘Now Dig It!’, Crystal's eerste solo release bij Dialtone Records. Het is een album met enkel cover songs, dat ze opnam met o.a. toetsenist wijlen Lucky Peterson, Chuck Rainey (bas), de Moeller Brothers (gitaar/drums), James Fenner op conga's en veteraan Chuck Rainey op basgitaar. Wij van Rootstime spraken af om kort bij te praten en keken (en genoten) van haar optreden tijdens het (Ge)varenwinkel festival.

INTERVIEW - BOBBY RUSH

Emmit Ellis Jr. aka BOBBY RUSH is de zoon van Ellis Sr. en Mattie Ellis. Voor velen is deze 86-jarige artiest nu al een levende legende. Zijn vader speelde gitaar en harmonica en als kind begon Bobby te experimenteren met zelfgemaakte muziekinstrumenten. Rond 1946 verhuisde hij met zijn familie naar Pine Bluff, Arkansas, waar zijn vader pastoor werd. Hier werd Bobby bevriend met blues legende Elmore James, slide gitarist Boyd Gilmore (de neef van Elmore) en pianist Moose John Walker. In 1953 verhuisde de familie naar Chicago, waar Bobby opgenomen werd in de lokale blues scene. In 1971 werd zijn nummer "Chicken Heads", dat hij met Calvin Carter schreef, een hit. Zijn eerste album ‘Rush Hour’ bracht Bobby uit in 1979 bij Philadelphia International. Na de release van zijn 22ste album kreeg Bobby Rush tijdens de uitreiking van de BMA’s, de award van de “Best Male Soul Blues Artis”. Voor zijn 2007-album ‘Raw’ kreeg hij de award “Best Acoustic Artist” en “Best Acoustic Album”. Zijn 2000-album ‘Hoochie Mama’ werd genomineerd voor een Grammy award. In 2006 werd hij Blues Hall of Fame Nominee en de jaren erna volgden nog méér dan een dozijn BMA’s. Pas in 2017, op zijn 83ste won Rush met ‘Porcupine Meat’ zijn éérste Grammy Award in de categorie “Best Traditional Blues Album”. In het voorbije jaar zat deze veteraan, componist en singer-songwriter niet stil. Hij schreef nieuwe nummers en is er al een opvolger voor ‘Sitting on Top of the Blues’ (2019). ‘Rawer Than Raw’ is het spiritueel vervolg op ‘Raw’ (2007). Het werd zijn éérste akoestische album, met “enkel” zijn gitaar, harmonica en zang. Bluesman, ouwe krak Bobby Rush liet ons in Wespelaar onvoorstelbaar horen hoe gedreven en vitaal hij als zanger, mondharmonicaspeler en gitarist nog steeds klinkt. Wij spraken met hem af even voor zijn optreden, en Bobby nam voor ons, Rootstime, alle tijd voor een interview dat we niet snel zullen vergeten.

INTERVIEW - KEB’ MO’

De afsluiter van de 34ste editie van SWING was dit jaar een zeer grote naam: Kevin Roosevelt Moore, aka KEB’ MO’. Moore is een blues muzikant die als Keb’ Mo’ al vijf Grammy Awards en 14 BMA’s won, singer-songwriter en multi-instrumentalist en daarnaast ook acteur, activist en mentor voor jonge muzikanten. Hij woont momenteel met zijn vrouw Robbie Brooks Moore en hun twee zonen (Kevin II & Carter), in Nashville, TN. Moore kreeg zijn bijnaam Keb’ Mo’ van zijn eerste drummer Quentin Dennard. Deze naam werd later door zijn platen label overgenomen. Moore startte zijn muzikale carrière in een calypso band als (steel) drummer en contrabassist. In de jaren ’70 en ’80 speelde hij in meerdere blues en back-up bands. Zijn eerste opnames dateren van aanvang jaren ’70, toen Moore (toen 21) ingehuurd was door een R&B-band, genaamd Zulu. Deze band begeleidde blues violist “Papa” John Henry Creach (1917-1994) en is te horen op drie van zijn albums. Moore schreef in 1975 samen met John Creach het gouden nummer, “Git Fiddler”. Het nummer is te vinden op het album ‘Red Octopus’ (1975) van Jefferson Starship, een band met ex-Jefferson Airplane muzikanten, waarin Creach ook speelde. Mo’s toegankelijke muziek is geworteld in de Delta blues en wordt gekenmerkt door zijn typische warme stem en aanstekelijk gitaarspel. In Wespelaar kwam Keb’ Mo’ om zijn nieuwe album ‘Good to Be…’ (2022) te promoten. Keb’ Mo’ wil dat we ons met dit album, na de corona ellende, goed doen voelen. Hetgeen we ook voelden bij zijn optreden in Swing,
dit was echt genieten! Even voor dit geweldige optreden hadden we met deze stille verteller en songsmid een hartelijk gesprek.

INTERVIEW - BEN LEVIN

Levin begon piano te spelen toen hij 8 jaar oud was en volgde lessen bij zijn mentor, de legendarische boogie en blues pianist Ricky Nye. Naast Nye zijn grootste invloeden Pinetop Perkins, Big Joe Duskin en professor Longhair. Invloeden die we meteen horen op zijn vorig album, "Carryout or Delivery", geschreven en opgenomen tijdens de pandemie van 2020. Op deze plaat verkent Ben de serieuze neveneffecten van het opgesloten zijn met een gestaag dieet van afhaalvoeding, maar hij slaagt er ook in om veel plezier te hebben en de dingen in het leven te vieren die we nog steeds hebben, namelijk liefde en muziek. Op "Carryout Or Delivery" breidt Ben zijn songwriting uit naar verschillende schakeringen van blues, soul en funk, terwijl hij ook laat zien dat hij naast piano meer dan capabel is op de B3 en de Wurlitzer elektrische piano. Waar Levin even de hulp van grote artiesten schuwt voor deze plaat schakelt hij in plaats daarvan zijn familie en vrienden in. Zijn vader Aron Levin speelt gitaar en zingt op het titelnummer samen met zijn broer, Josh Levin, Howard Cohen en Matt Hueneman. Chris Douglass (bas) en Oscar Bernal (drums / percussie) vormen de ritmesectie. Ben Levin speelt piano, orgel, elektrische piano en neemt de leadzang voor zijn rekening. En het gekke is dat Ben, nu voor zijn laatste album "Still Here" de gastenlijst deze keer nog verder afslankt, met alleen zijn vader / vaste bandgenoot, gitarist Aron Levin, bassist Chris Douglass en drummer Oscar Bernal. En Ben zelf houdt het hier uitsluitend bij akoestische piano en neemt de leadzang voor zijn rekening. De afgeslankte aanpak heeft een groot effect, want dit is zijn beste werk tot nu toe. In ieder geval hebben we er een jonge blues pianist en soulvolle zanger erbij waarbij we in zijn pianospel zoveel van de grote pianisten uit het verleden weerklinken, hij brengt werkelijk het echte werk mee en laat je het ook voelen. Reden genoeg om met deze wonderboy even een babbel te doen.

INTERVIEW - IVY FORD

IVY FORD is een 27-jarige veelzijdige, jonge getalenteerde, artieste / multi-instrumentaliste (piano, sax, bas, drums, gitaar) uit Waukegan, Illinois, die van het zingen van blues een, kunst maakt die mensen die luisteren verbindt. Of ze dit nu doet terwijl ze een volledige band leidt of het solo een serenade is voor een klein publiek, Ivy Ford’s energie is magisch. Ivy startte in 2015 haar carrière met openen voor Buddy Guy. Sindsdien speelde ze al op vele podia, debuteerde ze in 2016 met ‘Simply Solo’ (een album met enkel originele songs, dat ze zelf geproducet had), was ze in 2018 twee keer Blues Blast Music Award Nominee én, haalde ze finale tijdens de IBC 2019 in Memphis, TN. Ivy is niet alleen bezig met haar eigen blues, maar is ook bassiste van de Chicago Blues Hall of Fame Inductee, de legendarische gitarist, J.B. Ritchie. Haar 2020-album ‘Club 27’ verwijst naar de groep van beroemde muzikanten (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison, Kurt Cobain, Amy Winehouse…) die overleden op 27-jarige leeftijd. Er bestaat geen strikte afbakening over wie wel en wie niet bij de 27 club horen. “ Nice to hear on ‘Harvesting My Roots’ that Ivy Ford has gone a long way after recent years. Musically her songwriting, guitar playing and singing have improved. This is promising and makes us look forward to a live performance. Which promotor or festival will invite this talented young lady here quickly?... “ waren de woorden van onze rootstimer Eric Schuurmans, waarnaar de organisatie van Swing dan ook goed hebben geluisterd.

INTERVIEW - ARTUR MENEZES

Bluesrockgitarist Artur Menezes werd in 1985 geboren in Fortaleza, in het noordoosten van Brazilië. Zijn muzikale carrière begon in 2001 en sinds 2016 heeft hij Los Angeles als uitvalsbasis. Het grote publiek leerde hem kennen toen hij in 2018 de Gibson / Albert King Award for Best Guitarist won en derde werd op de IBC. In 2019 mocht Menezes optreden tijdens Eric Clapton’s Crossroads Guitar Festival, waarop enkel de beste gitaristen uitgenodigd worden. Menezes bracht al vijf albums uit, waarvan zijn laatste, "Fading Away" eind 2020 verscheen. Dit meesterwerk werd geproduceerd door Josh Smith en bevat bijdragen van Joe Bonamassa. Deze plaat bevat wederom zijn indrukwekkend gitaarwerk, zijn geïnspireerde zang en songwriting, in 10 originele composities. Het album is geproduceerd door Josh Smith en bevat gastoptredens van zowel Smith als Joe Bonamassa. Artur Menezes toerde voor de Covid-pandemie al een keer in Europa, maar in Wespelaar kon Rootstime voor het eerst met hem kennis maken.

INTERVIEW - BAI KAMARA Jr.

Bai Kamara Jr., zoon van de voormalige ambassadeur van Sierra Leone in Brussel, die opgroeide in het Verenigd Koninkrijk en al meer dan 25 jaar in Brussel woont, is een geëngageerde singer-songwriter die zijn Afrikaanse roots niet onder stoelen of banken steekt. Een warme stem, soms funky maar even goed ingetogen en intiem. Zijn muziek is een opwindende smeltkroes van afro, pop, soul, funk, blues en jazzy invloeden. Bai Kamara Jr. is een geëngageerde singer-songwriter die zijn West-Afrikaanse roots volledig laat ontpoppen in zijn muziek. Zijn engagement voor internationale ngo’s die het vluchtelingenthema onder de aandacht brengen resulteerde in een samenwerking met wereldster Youssou N’Dour. Een geniale songsmid die in zijn 6 albums (Living Room, Urban Gipsy, Disposable Society, This Is Home, Bai kamara Jr Presents The Mystical Survivors and Some Rare Earthlings Vol 1, Salone) zijn muzikaal talent op verschillende wijze laat bovendrijven. Het succes van de in Sierra Leone geboren Bai Kamara Jr. groeide zienderogen. Hij deelde podia met internationale artiesten als Habib Koité, Cassandra Wilson, Rokia Traoré en Keziah Jones of liet zich on stage flankeren door Dani Klein van Vaya Con Dios. Twee songs werden opgepikt door de Spaanse regisseur Paco Torres voor de film El Vuelo Del Tren (The Magic Of Hope). Bai Kamara Jr. speelde overigens zelf een rol in deze langspeelfilm. Op vraag van de UNHCR, het Hoger Commissariaat voor Vluchtelingen van de Verenigde Naties, werkte Bai Kamara Jr. met Youssou N’Dour aan het project Refugee Voices in Senegal en Zwitserland. Hij zet zich in voor ngo’s en non-profitorganisaties als UNICEF en Amnesty International die aandacht vragen voor het vluchtelingenthema. Tijdens de tweede dag van Hookrock 2022, waren we getuige van zijn opwindende muziek, een smeltkroes van R&B, soul, blues, funk en jazz. Het was gewoon een top concert: diep emotioneel en intens klonk het zeker en het zal weinig blues & rootsliefhebbers onberoerd hebben gelaten. Hij beschikt over een warme stem, soms funky en dan weer ingetogen, die niet zelden wordt vergeleken met die van Sting, Seal of Michael Kiwanuka. Tijd voor Rootstime om met Bai Kamara Jr. even voor dit geweldige optreden een hartelijk gesprek te hebben.

INTERVIEW - JUWANA JENKINS

Juwana Jenkins is geboren in Philadelphia waar ze als klein meisje elke zondag in de kerk de gospels zong. Maar gepassioneerd door architectuur, cultuur en schoonheid kwam Juwana op zesentwintig jarige leeftijd in Praag terecht, dat haar thuisbasis werd. Door over de hele wereld op te treden en door haar talenten als singer / songwriter, waarbij ze old school moeiteloos blendt met hedendaagse smaken, kwam ze in contact met musici van topniveau, die haar bestempelen als Amerika’s fijnste exportproduct en treedt ze op menig festival aan als headliner. Ze heeft ook samengewerkt met een breed scala aan artiesten, als frontvrouw voor bands als Tonny's Blues Band, Murphy Band, Tina Turner Tribute, en haar eigen All-Star Mojo Band. Haar veelgeprezen samenwerking met de bekende harmonicaspeler Charlie Slavik, 'The Blues Keeps You Alive' (2012), trok de aandacht van muziekcritici en bezorgde Jenkins de titel van 'Blues Queen'. Tijdens het Hookrock festival nam Juwana haar publiek mee op een ruwe reis door Amerika, waarbij ze de toeschouwers onderdompelt in de diepe traditie van blues met gospel, Memphissoul en een beetje Motown. Juist na voor haar optreden hadden we een heerlijk gesprek met deze succesvolle zangeres.

INTERVIEW - DOUG MACLEOD

Doug MacLeod woont in Memphis,TN, is net 76 geworden en hij begon zijn professionele carrière in 1979. Daarnaast is hij een vertellende op Delta-leest geschoeide blues muzikant, een zanger, gitarist én een geweldig entertainer, die je zeker bijblijft. MacLeod is een singer-songwriter van de oude Amerikaanse traditie, die rondreist en zingt over de ervaringen uit zijn eigen omgeving en leven. Hij is bekend voor zijn geweldige teksten en zijn kunstig gitaarspel, dat uniek en gedreven is. Hij is een meester op akoestische gitaar en zijn bottleneck slidetechniek is intrigerend en meeslepend. Doug speelde o.a. samen met Muddy Waters’ mondharmonicaspeler George “Harmonica” Smith, Big Joe Turner, Pee Wee Crayton, Eddie “Cleanhead” Vinson, Lowell Fulson en Big Mama Thornton. “Harmonica” Smith (1924-1983) was zijn mentor en inspirator, van wie Doug de bijnaam “Dubb” kreeg. Van hem leerde hij hoe het publiek te bespelen en, hoe mensen in verrukking te brengen. MacLeod’s songs zijn gecoverd door veel artiesten en sommige van zijn nummers zijn gebruikt in tv films. Zelf presenteerde hij van 1999 tot 2004 op de radio de “Nothing But the Blues” en was hij tien jaar lang columnist in het blues Revue Magazine “Doug’s Back Porch”. Doug MacLeod is een meervoudig Blues Music Award winnaar. In 2020 won hij een Music Award als “Acoustic Artist of the Year” en in 2018 won hij met zijn album ‘Break the Chain’ de “Acoustic Album of the Year” award. Na meer dan 30 jaar, 22 studio-albums, verschillende live-opnames, compilaties, een instructie-dvd voor blues gitaren en een dvd met live optredens, zijn de kritieken op zijn naam nog steeds lovend. ‘A Soul to Claim’ is het eerste album van Doug sinds hij vanuit LA naar Memphis verhuisde. Op zijn nieuwste en met momenten erg emotioneel en herkenbaar album, werkt blueszanger en verhalenverteller Doug MacLeod samen met de legendarische producer Jim Gaines (Santana, Stevie Ray Vaughn, Luther Allison, Steve Miller Band). Doug MacLeod toert deze maand in Europa en houdt voor optredens in Belgie en Nederland op meerdere plaatsen halt. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat deze liedjessmid voor de start van zijn tour eerst in onze Rootstime Living Room wou langskomen om met hem een openhartig gesprek te voeren en meer te weten te komen over ‘A Soul to Claim’, een topplaat die hij nu op deze tour komt voorstellen, en waarvan we exclusief voor Rootstime live in onze Living Room een voorsmaakje kregen.