Zijn Duitstalige naam laat zijn afkomst vermoeden. ERICH LINDERTHALER is een Oostenrijker uit Salzburg, die al méér dan 25 jaar als muzikant (zanger-songwriter/gitarist) actief is. In zijn muziek brengt Linderthaler vaak r’n’r, blues en country samen, waarbij vooral zijn uitstekende prachtige stem opvalt. Na een ep debuteerde Linderthaler -ik vermoed in 2006- met ‘Fooled Man Blues’. Het was een Country/Rock album met vooral eigen nummers. Wat daarna volgde waren o.a. de ep, ‘Come uno tsunami’ (2017) en waar zijn teksten éérst meestal in het Engels waren, waagde de muzikant op ‘Morzgerstrasse 36 (2018) en ‘wos gestan woa’ (2020) zich aan releases met songs in het Duits, vaak in het dialect. Na ‘Country Songs & Others (2020), nam Lindenthaler een jaar later ‘nua a rock'n'roller’ ook in het Duits op. ‘FIRST RECORDINGS’ (2025) is opnieuw een Engelstalig album met 13 eigen songs, opgenomen met bassist Wolfgang Klingsbigl, drummer Franz Trattner & gitarist Tom Reif. Daarnaast zijn ook harpist Sepp Schwarz, gitarist Michael Brandl en toetsenisten Bruno Juen, Martin Gasselsberger & Christian Wegscheider op sommige nummers te horen. Het nieuwe album laat horen hoeveel kracht en identiteit van de artiest er al in het vroege werk aanwezig was. FIRST RECORDINGS’ is, wat de titel vermoeden doet, een selectie uit zijn eerste twee albums: de 1998-6 track ep, ‘A Little Blues Music’ en ‘A Fooled Man’. Een album met nummers die met wat “herwerken”, remixen, “nieuwer” c.q. méér hedendaags moeten klinken. Het resultaat is een geslaagd amalgaam met een breed scala aan blues invloeden

Van de in Nashville woonachtige folkzangeres en songschrijfster Amy Speace hebben we in de voorbije twee decennia al heel wat albums op deze pagina’s mogen recenseren. Naast haar bijna 25 jaar durende zangcarrière is ze ook nog altijd actief als dichteres en letterkundige. Het begon voor haar allemaal in 2002 met het debuutalbum ”Fable” dat daarna opgevolgd werd door “Songs For Bright Street” uit 2006, “The Killer In Me” uit 2009, “How To Sleep In A Stormy Boat” uit 2013, “That Kind Of Girl” uit 2015 en “Applewood Road” uit 2016. Rond die periode begon ze ook intensief samen te werken met de onvolprezen producer en singer-songwriter Neilson Hubbard die haar in de zomer van 2019 verschenen plaat “Me And The Ghost Of Charlemagne” producete en samen met haar daarna in 2021 onder de naam ‘Amy Speace With The Orphan Brigade’ ook nog het prachtige album “There Used To Be Horses Here” opname en uitbracht. Eind oktober 2025 bracht Amy Speace haar laatste studioalbum “The American Dream” op de markt en daarop wordt nu al heel snel een vervolgplaat de wereld in gestuurd met de elf tracks tellende plaat “The Blue Rock Session”. Dat album bevat heel wat nieuwe nummers die ze in amper één week tijd in volledige afzondering heeft geschreven in ‘The Blue Rock Ranch Retreat And Studio’ in Wimberley, Texas waar deze plaat ook volledig live in amper drie uurtjes werd opgenomen.

“Starting Over In A Storm” van ‘The Boy The Earth Sings To’ was in 2019 het knappe debuutalbum als soloartiest van de Amerikaanse indie bluegrassartiest Joshua Britt uit Kentucky. Hij is een muzikant die de muziekkenners misschien nog wel herinneren als oprichter van ‘The Farewell Drifters’ uit Nashville en als medestichtend lid van de topformatie ‘The Orphan Brigade’ samen met topproducer en singer-songwriter Neilson Hubbard. Joshua Britt is samen met deze Neilson Hubbard eveneens de mede-eigenaar van het muziekvideo’s producerende bedrijf ‘Neighborhoods Apart Productions” dat o.a. filmpjes maakte voor songs van John Prine, Jason Isbell, ‘The Killers’ en Lucinda Williams. In de twaalf songs op zijn tweede soloalbum “The Quiet Voice Of God” blendt ‘The Boy The Earth Sings To’ indie folk met bluegrass. Zijn muzikale voorbeelden zijn bluegrass-iconen als Bill Monroe, Peter Rowan, Tony Rice en Sam Bush die op zijn albums als multi-instrumentalist speelde op mandoline, viool, banjo en akoestische gitaar, allemaal instrumenten die Joshua Britt ook kan bespelen.

Dave Burn is een Britse folkzanger en songschrijver uit Londen die de alt.country-muziek hielp introduceren in de folkscène van het Verenigde Koninkrijk. Als u hem aan het werk hoort op de veertien tracks van zijn nieuwste album “Medium Dave + Friends” zult u al heel snel gelijkenissen herkennen met de sound van mensen als Richard Thompson of Tom Petty, maar toch altijd een beetje met invloeden van typische Britse indie folk. “Medium Dave + Friends” is het tweede soloalbum van Dave Burn die destijds een stichtend lid was van de formatie ‘ahab’ en daarna naast ‘Noah And The Whale’-gitarist Fred Abbott ook deel uitmaakte van de Britse Americana-band ‘Orphan Colours’. Zijn debuutplaat als soloartiest verscheen al in 2017 onder de titel “Arizona”. Uit deze plaat selecteerden we drie liedjes om hieronder mee te geven op video ter kennismaking met zijn werk. Het zijn achtereenvolgens de songs “Down From The Mountain” waarmee deze plaat begint, gevolgd door een live gebrachte akoestische versie van het nummer “Like A Flower” en het ook live gebrachte liedje “Stop Panicking”. De ‘Friends’ uit de albumtitel zijn de eerder vermelde Fred Abbott die als co-producer van de cd meespeelt op toetsen, gitaar, basgitaar en percussie, Joe Harvey Whyte die op pedal steelgitaar speelt op de nummers “Sun Sometimes” en “Cold Station” en contrabassist Silas Maitland die we aan het werk kunnen horen bij de songs “Sun Sometimes” en “World In My Way”.

De Amerikaanse alternatieve folk- en popzangeres Rachael Sage uit New York City is hier bij ‘Rootstime’ in het verleden al meermaals gepasseerd als ze weer een nieuwe plaat op de markt had gebracht. Opmerkelijk daarbij was dat ze die albums telkens op haar eigen ‘MPress Records’-platenlabel uitbracht, een label dat ze bijna 25 jaar geleden zelf heeft opgericht om heel ongebonden haar muziek uit te kunnen brengen. Haar zelfgecomponeerde folk- en popsongs kregen voor Rachael Sage op die manier het gewenste forum om internationale erkenning te krijgen en optredens te versieren als voorprogramma van o.a. Sarah McLachlan, Judy Collins, Beth Hart en Ani Di Franco. Twee jaar geleden schreef ik op deze pagina’s een recensie over haar album “The Other Side” en vorig jaar volgde de plaat “Another Side” met alternatieve bewerkingen van dezelfde veertien nummers op “The Other Side”. Nu komt deze getalenteerde dame echter met een volledig nieuw album “Canopy” waarvoor ze tien nummers heeft geschreven en van twee van die songs een zogeheten ‘chamber version’ op plaat heeft gezet. Daarenboven brengt ze op geheel eigen wijze ook nog twee coverversies van Buddy Holly’s hit “Everyday” uit 1957 en van het patriotische nummer “God Bless America” dat Irving Berlin tijdens de Eerste Wereldoorlog heeft gecomponeerd en in de Tweede Wereldoorlog heeft herbewerkt. Het nieuwe album verschijnt op de markt als het werk van ‘Rachael Sage & The Sequins’ zoals ze haar vaste begeleidingsformatie noemt.

Joshua Singleton is een singer-songwriter en gitarist uit Asheville in de Amerikaanse staat North Carolina. Zijn voorkeur qua gespeelde muziekstijlen gaat uit naar een mengeling van rootsrock, blues, country en soul, genres die allemaal zouden kunnen thuishoren onder de gemeenschappelijke noemer ‘Americana’. Hij treedt meestal op met een volwaardige band maar vaak staat hij ook alleen met zijn gitaar op het podium voor een akoestische set. Voor dit jaareinde heeft hij zijn derde album “The Promised Land” op de markt gebracht als opvolger van zijn vorige plaat “King Of Hearts” die als EP met vijf tracks uitkwam in 2011 en toen volgde op zijn titelloze debuutplaat die in 2009 het levenslicht zag en twaalf eigen composities bevatte. Als kind van een dominee en een songschrijvende moeder zong hij al heel jong mee in het koor van de kerk van Jackson, Tennessee en op amper 12-jarige leeftijd speelde hij al mee in een lokale rockabillygroep. Sinds 2017 heeft hij gedurende een drietal jaren de kost verdiend als songschrijver van countryliedjes voor andere artiesten in Nashville, Tennessee maar vanaf nu wil hij zich opnieuw met volle overgave gaan toeleggen op een solocarrière.

Als ik het in onze muziek scene heb over een nu al legendarische eigenwijze Vlaamse reus, de 81-jarige blueslegende die zich ondertussen ook in het Gentse vestigde, dan is dit uiteraard ROLAND VAN CAMPENHOUT (°1944). Roland kende een moeilijke jeugd. Zijn vader, een jazzmuzikant (net als zijn grootvader), verdronk voor zijn ogen toen hij amper 5 was. Als tiener, geïnspireerd door Jack Kerouacs beatnikklassieker "On the Road" als levensfilosofie, trok hij op zijn 14de trok naar A’pen, maar het zou tot zijn 20ste duren alvorens hij zich effectief op muziek en pas veel later op blues zou toeleggen. Roland leerde gitaar spelen, kwam zo terecht in The William & Roland Skiffle Group en werkte vanaf 1967 samen met het folk duo Miek & Roel. In 1968 richtte hij de eerste Roland & His Blues Workshop op. Roland brak door tijdens Jazz Bilzen, waar hij zijn reputatie als live-artiest bevestigde. Eind sixties besloot hij zich in Gent te vestigen. Vanaf dan richtte de man met de Catweazle-snor zich steeds meer op de blues, speelde hij een tijdje in de band van Rory Gallagher en had een rendez-vous met Tim Hardin en Leo Kottke. Vanaf 2000 leidde zijn werk tot samenwerkingen met de veel jongere Belgische cross-over artiesten als Sioen en Helmut Lotti. Zijn discografie gaat terug tot die jaren: een eerste single die werd uitgebracht in 1967. Bijna 60 jaar geleden! In de eighties werkte hij samen met zijn vriend Jean Blaute, met wie hij ‘76 cm per Second’ (1985) met poppy hits als "Fish on the Hook" en "Cruising Down on Main Street" opnam. In de nineties werkte hij samen met Arno Hintjens in het succesvolle side project "Charles et les Lulus" (1990-1991). Arno zong in 1993 het nummer "Les Femmes" op Roland’s album ‘Little Sweet Taste’ (1994). In datzelfde jaar verzorgde Roland ook de soundtrack van Marc Didden’s film "Mannen Maken Plannen". Alle andere namen noemen, met wie hij ondertussen samenwerkte is zowat onmogelijk. Ik noem er enkele: Wannes Van de Velde, El Fish, Paul Michiels, Admiral Freebee, Eva de Roovere, Ultima Vez, Tim Hardin, Leo Kottke, Mauro Pawlowski… In februari 2015 werd Roland opgenomen in de “Radio 2 Eregalerij voor een Leven Vol Muziek”. Door de jaren heen is Roland muzikaal altijd een “zoeker” geweest én gebleven, waarbij experimenteren een vast deel van zijn muzikant zijn uitmaakte. Recent verscheen bij MEYER RECORDS een album dat dit op 12 tracks samenvat. ‘SEGOVINA AT THE WHEEL’ (2025) is een nieuw “experimenteel” album, waaraan Frederik Segers (gitaar, synth), Mirko Banovic (bas), Pieter-Jan De Smet (gitaar) & Teun Verbruggen (drums) meewerkten

De EDDIE KOLD BAND is al sinds 2003 een Duitse bluesband rond songwriter en gitarist Jörg Fennekold en drummer Christian “Dewübb” Wübben (Erdmöbel). In 2004 werd zanger Larry “Doc” Watson de frontman van de band. Watson is afkomstig uit Virginia, maar woont al jaren in Duitsland. Hij stond al op het podium met o.a. Bernard Allison, de Matchbox Blues Band, de Manfred Häder Band, Gregor Hilden en Tom Knauer. Omdat Kold al méér dan 30 jaar regelmatige Chicago bezoekt (en er enkele jaren woonde), werd dit zowat zijn tweede thuis. Hij speelde er o.a. met Robert Jr. Lockwood, Dave & Louis Myers, Junior Wells, Son Seals, Billy Branch, Buddy Scott, Tyrone Davis, Alvin Cash, Barbara Acklin en Vance Kelly en toerde met LV Banks en Zora Young. Het tweede studio album van de Eddie Kold Band, ‘Chicago Alley Blues’ (2020) was de opvolger van ‘Chicago Blues Heaven (2018). Op het album is Kold de lead gitarist en zingt hij op drie nummers, Larry Doc Watkins op acht. Gasten, die allen gelinkt zijn aan Chicago, waren o.a. Bernard Allison (gitaar), Omar Coleman (harmonica), Tom Holland (gitaar) & Charlie Love (zang, harmonica). Eddies dochter Millie Meckbach nam voor een nummer plaats achter de piano. ‘BLUES IN MY HEART’ (2025) is de titel van het nieuwe studio album van de EDDIE KOLD BAND. Naast Eddie en Larry vormt drummer Christian Wübben met bassist Klaus Brunschede de ritme sectie.

Voor de opname van zijn nieuwste plaat “A Trick Of The Light” trok de Amerikaanse singer-songwriter Mark Sebastian deze keer naar de ‘Pacifica Studios’ in Los Angeles, Californië. Ondanks zijn relatieve onbekendheid bij de meeste muziekliefhebbers is hij toch al een oude rot in het vak. Hij is dan ook vooral gekend omwille van het samen met John Sebastian en Steve Boone componeren van de in 1966 tot wereldhit uitgegroeide song “Summer In The City” van de Canadees-Amerikaanse folkrockformatie ’The Lovin’ Spoonful’, de groep waarvan zijn broer John de oprichter en frontman was. Mark Sebastian maakte nooit deel uit van die groep maar wou eerder als soloartiest opereren in de blues- en folkscène. Hij trok daarvoor naar Engeland en Italië waar hij samenwerkte met lokale componisten. Na zijn terugkeer naar New York raakte hij in contact met ‘Beach Boy’ Brian Wilson en songschrijver-producer Van Dyke Parks, de man achter de sixties-groep ‘The Mothers Of Invention’. In de voorbije decennia bracht hij in 2001 zijn eerste soloplaat “Bleecker Street” uit, gevolgd door het in 2008 verschenen album “The Real Story”. Vele jaren later komt daar nu een nieuw vervolg op met de plaat “A Trick Of The Light” die we hier wat nader onder de loep zullen nemen.

De Zweedse muzikant en singer-songwriter Jonas ‘Joppe’ Hellerup laat zich ‘Sigvard’ noemen door zijn vrienden en die naam gebruikt hij ook voor zijn folk-, country- en Americanamuziek spelende formatie ‘Sigvard & The Bonewhispers’ waarbij snarenvirtuoos Lars Brandström, drummer Mats Brandström en bassist Olof Broberg zich onder die laatste groepsnaam verenigen. Begin 2023 bracht deze groep uit universiteitsstad Lund in de zuidelijke provincie Skåne hun debuutalbum “The Ballad Of St. Catherine Of Clare” uit met negen songs en nu zit hier de opvolger van die plaat in de cd-speler rondjes te draaien. Er werden opnieuw negen nummers ingeblikt voor het album “Land Of The Midnight Sun” met vooraan de gelijknamige titeltrack die u als eerste single uit de plaat op de eerste audiovideo hieronder kunt beluisteren. Ook de tweede single “Bang Your Drum (Go To War)” met gastmuzikanten Goran Petrovski op viool en Hedvig Wieslander op cello hebben we op een onderstaande audiovideo voor u geselecteerd. Andere gastmuzikanten die op enkele nummers een bijdrage hebben afgeleverd zijn de Chileense mondharmonicaspeler Martin Poblete en de Zweedse keyboardsspeler Lars Nilsson.