interview met 
DUKE ROBILLARD
& Niko Riippa & Juho Kinaret

De Amerikaanse gitarist, zanger en songwriter Michael John 'Duke' Robillard werd geboren op 4 oktober 1948 in Woonsocket, Rhode Island. Reeds op de middelbare school richt hij zijn eerste band op en vanaf het begin is hij gefascineerd door de manier waarop jazz, swing en de blues met elkaar verbonden zijn. In 1967 richt hij Roomful Of Blues op, deze band was strak en sterk genoeg om als band te fungeren tijdens live optredens en in de studio voor twee van zijn helden, namelijk Big Joe Turner en Eddie 'Cleanhead' Vinson. Na tien jaar verlaat Duke Roomful Of Blues en wordt gitarist van de eerste versie van de Legendary Blues Band, die voornamelijk bestaat uit de toenmalige muzikanten van de Muddy Waters Band. Daarna richt hij zijn eigen band Duke Robillard & The Pleasure Kings op en in 1990 vervangt hij Jimmie Vaughan bij The Fabulous Thunderbirds. Tijdens deze Europese tournee laat hij zich begeleiden door de Finse Wentus Blues Band met wie hij vorig jaar het album "Too Much Mustard!" opnam. De kans is erg groot dat u als afficionado van de blues beide actoren al aan het werk zag en hoorde. Want zowel Duke Robillard als Wentus Blues Band waren en zijn belangrijke spelers op het bluesforum. Dat u ze samen zag, kan ook, maar die kans is dan weer klein. Het was voor Rootstime dus zaak om dit niet te missen en de heren Duke Robillard & Niko Riippa & Juho Kinaret even voor de camera te halen voordat ze in de MOD in Hasselt een spetterend optreden gaven.
zie hier het interview 

interview met 
THE TESKEY BROTHERS

De Australische Teskey Brothers zijn in korte tijd en met slechts twee platen op zak een hit geworden in onze lage landen. De soul- en bluesband speelde al op een paar festivals, keerde ongeveer een jaar geleden terug naar de AB in Brussel en komt nu voor uitverkochte concerten in Amsterdam en Antwerpen terug. Wat is hier aan de hand? Het antwoord op die vraag is simpel. De gebroeders Teskey en band, inclusief twee blazers, appelleren aan nostalgische muziekgevoelens en het verlangen naar de scherpe soul en rhythm and blues van Otis Redding en anderen uit, vooral de vroege jaren zestig. Josh Teskey is een fenomeen: zijn stem is rauw en rasperig en de gelijkenis met soullegende Redding is opzienbarend. De band speelt krachtig om de gepijnigde liedteksten heen, en vooral het spel op de elektrische gitaar van Sam Teskey is een genot om te horen. Het zeer goed ontvangen "Half Mile Harvest" (2017) wordt opgevolgd door 'Run Home Slow' (2019), albums waarbij alle leden hebben bijgedragen aan het schrijven van de muziek en teksten en zo hun collectieve stem laten horen. Als je het debuutalbum "Half Mile Harvest" voor het eerst hoort, zou je zweren dat het Otis Redding, Sam Cooke of Wilson Pickett is. Maar nee, dit is geen zwarte soul uit de sixties, maar soul uit 2017 van vier blanke Australiërs. De band, met de broers Josh Teskey (zanger-gitarist) en Sam Teskey (leadgitarist) aan het hoofd, speelt al tien jaar samen en dat is te horen: het is een geoliede machine die niet alleen de ene na de andere dampende soulgroove neerlegt, maar ook moeiteloos uitstapjes maakt naar blues en southern rock. De titel van het album "Run Home Slow" sluit precies aan op het gevoel dat deze plaat uitdraagt. Je gaat automatisch een standje trager huiswaarts bij het horen van de rustgevende, sfeervolle klanken van de plaat. The Teskey Brothers zijn al jaren een bijzonder fenomeen en de Australiërs bevestigen die status met "Run Home Slow". De raspende, in whisky gedrenkte stem van Josh tart alle verwachtingen en laat menig volle zaal vol verbazing achter. Na een rits uitverkochte shows in Australië, veroverden ze LA, New York, Londen, Brussel en kan Antwerpen niet achterblijven. Op vrijdag 31 januari gaf The Teskey Brothers een uitverkocht concert in de Trix in Borgerhout, tijd voor Rootstime om met deze heren van Down Under even voor hun optreden kennis te maken en hun te feliciteren met hun tweede plaats op onze Top 50 Jaarlijst 2019.
zie hier het interview 

interview met 
SLIM CESSNA & MIRCO GASPARRIN

Om te kunnen schetsen wie de muzikant Slim Cessna is, moeten we naar Denver, CO, trekken en teruggaan naar 1992, wanneer hij met zijn band Slim Cessna’s Auto Club begon. De muziek van deze experimentele rockband -in a nutshell- “documents a dark and weird goth-country punk America, bridging the gap between Hank Williams and the Misfits…”. Je moet hen m.a.w. zien als “een donkere en angstwekkende Gotische countrypunkband, die de kloof tussen countryzanger Hank Williams sr. en de Misfits (een in 1977, door Glenn Danzig in Lodi, New Jersey, opgerichte horror en hardcore punkband) overbrugt…”. Cessna herken je als frontman en als de zanger met een gouden tand en grote cowboyhoed, een volle baard en bril met lelijk hoorn montuur. De constante in de SCAC is Slim Cessna, voorheen, samen met David Eugene Edwards en Jeffery-Paul van 16 Horsepower, lid van The Denver Gentlemen. Slim Cessna is tevens de producer van ‘A Wolf & A Lamb’ (2018), het eerste album van de Luikse band Everyone is Guilty, dat ze in Lakewood, Colorado opnamen. Deze vijf muzikale Walen (Mirco Gasparrini, Charles Perrin, Jerome Mardaga, Pierre Mulder & Eric François) speelden nog op Roots & Roses 2019 in Lessines in de provincie Henegouwen. Slim Cessna komt naar België om hun tweede album te producen en gedurende die periode gaat hij hier optreden met Mirco (gitaar), Jerome (gitaar) en Pierre (drums). Op 24 januari staan ze -een initiatief van "De Noene" (Den Huibbe) en "Rootstown" (Kurt De Bont)- in Den Hemel in Zichem geprogrammeerd. Deze unieke line-up, die je misschien nooit meer samen op een podium zal krijgen, was voor Rootstime de reden om er op uit te trekken voor een live verslag en interview.
zie hier het interview 

interview met 
SAM BAKER

Sam Baker groeide op in Itasca , Texas, een dorpje net buiten Dallas. Zijn moeder speelde orgel in de kerk en zijn vader luisterde naar blueslegendes als Lightnin’ Hopkins, Brownie McGee en Sonny Terry. Een van de eerste platen die Sam hoorde als kind en enorm aansprak was er een van Johnny Cash, "Ride This Train", met name de verhalende manier van zingen, dat is waar het bij Sam Baker om gaat. Zijn rasperige bijna gesproken stijl van zingen is karakteristiek, daardoor komen zijn teksten dubbel zo hard aan. De poëtische, zorgvuldige verwoorde observeringen over schoonheid, complexiteit en tragedies hebben grote raakvlakken met Texaanse collega’s als Townes Van Zandt, Guy Clark en John Prine. In de zomer van 2017 verscheen het album "Land Of Doubt", een album vol spanning en suspense waarmee hij muzikaal ook weer een iets ander pad inslaat en de elektrische gitaar ter hand neemt. Eind vorig jaar verscheen ook "Horses & Stars" (zie recensie), een album met bijzondere live opnames van Sam Baker. Opgenomen op 20 juni 2018 in het Imagine Event Center in Buffalo, New York horen we puur, live en zonder opsmuk met slechts Sam Baker op zang, mondharmonica en elektrische gitaar met hier en daar een footstomp op een houten plank. Er passeren 12 songs afkomstig uit zijn gehele oeuvre met songs van "Mercy", "Pretty World", "Cotton" & "Land Of Doubt". Het blijft fascinerend hoe Sam met hele simpele middelen en een paar akkoorden en natuurlijk zijn teksten je toch weer tot op het bot kan raken, hetgeen we ook konden ervaren in het Cultuurhuis De Zeepziederij in Bree waar hij op 23 januari met Radoslav Lorkovic aan de piano, een exclusief en intiem concert ten beste gaf. Even voor dit geweldige optreden hadden we met deze warme verteller en songsmid een hartelijk gesprek.
zie hier het interview 

interview met 
STEVEN DE BRUYN

‘Never believe in a standing ovation.’ Het levensadvies van Toots Thielemans bleef jaren nazinderen bij Steven De bruyn. Dat je het publiek elke avond opnieuw voor je moet winnen, ondanks alle accolades. Zelfs al speelde je zeven jaar bij El Fish, één van België's beste rootsbands ooit. Of vijftien jaar bij The Rhythm Junks, één van de meest gewaagde groepen van de Lage Landen. Zelfs al heb je je eigen model bij een legendarisch harmonicamerk, want idd. Hohner bedankte hem door hem in 2014 het gezicht van hun nieuwe Hohner Rocket Progressive-harmonica te maken. Die eeuwigheid van twijfel heeft het sterkste, meest gelaagde album uit de carrière van De bruyn opgeleverd, een vaak filmisch, soms poëtisch, en boven alles een muzikale vertelling over de man die De bruyn is wanneer hij ’s ochtends in de spiegel kijkt. The Eternal Perhaps is een staande ovatie voor een onvatbaar instrument en verschijnt op 10 januari (Zie recensie). Het aftasten van de grenzen van de harmonica is voor Steven de normaalste zaak van de wereld. Zijn stijl is heel herkenbaar. Zijn muziek hopt tussen blues, jazz en wereldmuziek. Hij bezit een groot arsenaal mondharmonica’s en via allerlei effecten en loops creëert hij een heel eigen sound. Geen wonder dat hij al het podium mocht delen met de grote Toots Thielemans, Zap Mama, Raymond van het Groenewoud, Brussels Philharmonic... Steven De bruyn releast niet alleen zijn nieuwe album maar gaat ook op tournee. Live wordt hij tijdens een 30 tal concerten begeleid door Jasper Hautekiet, begenadigd muzikant en compagnon de route. Zeker niet te missen, en wij van Rootstime kunnen het weten, want we waren bij de première van zijn Eternal Perhaps tour in Heusden-Zolder aanwezig, waar we zeer aangenaam verrast werden door zijn nieuwe project dat eerder mikt op het hart dan op de benen. Mocht je nog op zoek zijn naar een ik-kom-uit-mijn-zetel-mogelijkheid mag je zeker één van deze concerten niet missen! Eerder de dag deden we met deze atypische harmonicavirtuoos, een zeer aangenaam interview dat je als liefhebber van muziekminnend België zeker moet bekijken.
zie hier het interview 

R.I.P. Little Jimmy
08.11.44 - 05.01.20
The Original Belgian Blues Tiger

Met spijt en ongeloof melden we het plotse overlijden van de 75-jarige bluesveteraan Little Jimmy. Jimmy (echte naam: Marc Claeys) was een icoon van de vaderlandse rock & roll en een bluesman pur sang. In 2019 vierde de Gentse zanger-gitarist zijn 75ste verjaardag, stond hij zestig jaar op de planken en bracht hij, onder impuls van Tiny Legs Tim, het goed onthaalde comeback-album ‘Blues Rebel’ uit (zie recensie). Little Jimmy stond destijds ook mee aan de wieg van de Belpop. Tiny Legs Tim omschreef Little Jimmy als "Jimmy was één van de weinige blanke bluesmannen die qua sound en sfeer dicht in de buurt kwam van de oerblues van R.L. Burnside en John Lee Hooker". Eind mei 2019 sprak Rootstime met Little Jimmy dat je hier met een kort carrièreoverzicht kunt bekijken.
zie hier het interview 

BIG DADDY WILSON BAND (US)
SARI SCHORR BAND (US)
THE HOOCHIES (NL)
DAVE WARMERDAM BAND (NL)
DC SNAKEBUSTER (BE)

SARI SCHORR
"ONE OF THE BEST FEMALE
BLUES/ROCK SINGERS IN THE WORLD"

Sari Schorr is back on the road this Spring with her incredible live band...
ASH WILSON (Guitar)
MAT BEABLE (Bass)
ROY MARTIN (Drums)
& BOB FRIDZEMA (Keys)

VOORLOPIGE LINE-UP
John Németh
The James Hunter Six
The Altered Five Blues Band
The Kokomo Kings
Bywater Call
The Dynamite Blues Band
Rick Estrin & The Nightcats
Laurence Jones
GA-20
The Delta Generators
Cam Cole
Jeremie Albino
Lindsay Beaver
Nikki Hill
Travellin' Blue Kings
Richville
Dany Franchi
Texas Blues Guitar Summit
ft. Anson Funderburgh,
Mike Morgan & Shawn Pittman

De voorverkoop voor Moulin Blues 2020 start op woensdag 15 januari om 12.00 uur. Ook dit jaar is het mogelijk om tegen gereduceerd tarief een vroegvoordeel combiticket te bemachtigen... als je er tenminste op tijd bij bent want er zijn maar 350 vroegvoordeel tickets beschikbaar en op = op.

EERSTE NAMEN
BLUES PEER

interview met 
DOUG MACLEOD

Doug MacLeod heeft het leven overleefd en de muziek beleefd in de beste traditie van de oude meesters van de blues. Geboren in the Big Apple en in zijn eerste puberjaren verhuisd naar St. Louis waar hij voor het eerst kennis maakte met de blues. Na zijn leven bij de Marine in de jaren 60 waar hij akoestische country blues speelde in de lokale koffiehuizen in Virginia en Maryland, werd hij opnieuw student. Hij mocht op school de bluesgitaar onder handen nemen voor de musical ‘Grease’ en ondertussen vond hij ook nog de tijd om concertjes te spelen samen met Mary MacGregor. In 1978 ging hij back to the roots om blues te spelen in de regio van L.A. Zijn reputatie als talentvolle gitaarspeler verspreidde zich snel gezien hij de gelegenheid kreeg om op te treden met grote namen als Pee Wee Crayton, Lowell Fulson, Big Mama Thornton, Eddie "Cleanhead" Vinson en Big Joe Turner. Hij praat, zingt en speelt op onvergelijkbare wijze de blues - met een mengeling van humor en pijn. Aan alles is te merken dat Doug MacLeod met de groten uit de blueswereld heeft gespeeld. Bluesgiganten Albert King, Eva Cassidy, Joe Louis Walker en Albert Collins hebben zijn werk geadopteerd: dat zegt genoeg over het niveau van deze bluesman. Doug MacLeod toert deze maand in Europa en houdt voor optredens in Nederland op meerdere plaatsen halt. Wij spraken met hem af in ’t Magisch Theatertje in Maastricht, waar de “The Fall Euro Tour” startte en, waar hij voor de show tijd had voor een interview.
zie hier het interview
 

interview met 
GEERT VERDICKT (BUURMAN)

Vijf platen ver in zijn carrière is Geert Verdickt, zanger en songschrijver van Buurman, eindelijk toe aan zijn breakup-plaat. Geen lachertje, maar zoals alle grote songschrijvers weet hij er naast vlijmscherpe observaties van het romantische falen, een boodschap van hoop en licht uit te laten opstijgen. "Einzelgänger" is de toepasselijke titel van zijn eerste soloalbum, en dan wil je weten waarom hij even afstand neemt van zijn groep en kan je ontdekken welke mooie liedjes dat oplevert, songs van hartzeer en hoop. Verdickt stript op dit nieuwe album, werkelijk alles, tot enkel de essentie overblijft. Wij hadden de kans een paar vragen te stellen aan deze woordenkunstenaar.
lees hier het interview
 

interview met 
GRAYSON CAPPS

Grayson Capps is een echte dichter van de straat. Zijn nummers worden bevolkt door hoeren, zwervers, vagebonden en alcoholisten. De rootsrock-, blues- en countryzanger groeide op in Alabama, waar zijn vader vrienden om het kampvuur verzamelde om verhalen te vertellen en muziek te maken en te luisteren. Zodoende werd Capps muzikaal gevormd door artiesten als Hank Williams en Woodie Guthrie. Met zijn rauwe stem zingt Grayson idealistische en droefgeestige teksten en zijn rauwe, rock ’n roll en country wordt bij vlagen getemperd door mooie gospel harmonieën en soulinvloeden met daarbij een mengsel van muziekstijlen. Grayson Capps laat zich niet meer leiden door de druk van deadlines. Voor "Scarlet Roses" (2017), zijn eerste soloalbum na een stilte van zes jaar, heeft hij zich op z’n dooie gemak teruggetrokken in zijn ‘schrijvershutje’ in de achtertuin. Daar liet hij de songs tot zich komen als in een droom om ze vervolgens compleet relaxed te gaan opnemen. Een van de meest rockende singer-songwriters heeft inderdaad de ontspanning gevonden. Het album is een warm pleidooi voor de totale onthaasting en losheid. Grayson Capps heeft idd. het roer omgegooid. Hij weigert nog langer zich onder druk te laten zetten. Dat betekent niet dat hij zijn voet van het gaspedaal afhoudt. Integendeel "Scarlet Roses" rockt als vanouds. Deze plaat is dan ook een intrigerend en meeslepend album geworden, waarmee hij bewijst dat hij een van Amerika's meest getalenteerde maar ondergewaardeerde artiesten is. Het is alsof ieder nummer leeft, wat de singer-songwriter zelf heeft beleefd. Zijn weigering om het bioritme van de muziekindustrie nog langer te volgen, heeft hem niet minder rock gemaakt. Het zit hem meer in de benadering van zijn werk als liedjesschrijver en uitvoerend artiest. ‘Laat de liedjes maar naar mij komen, in plaats van andersom,’ luidt zijn nieuwe credo. Hij vergelijkt het proces met dagdromen, alles laten gebeuren, om dat later uit te werken in songs. Je moet het wel kunnen natuurlijk. Dit en nog veel meer wist onze troubadour ons te vertellen in een interview dat we juist voor zijn optreden konden doen in Utecht tijdens het Ramblin' Roots festival, waar hij voor een overvolle zaal een top concert gaf: diep emotioneel en intens klonk het zeker en het zal weinig aanwezigen onberoerd hebben gelaten.
zie hier het interview
 

interview met 
SWAY WILD
(Dave McGraw & Mandy Fer)

Sway Wild is het nieuwe muzikale project van Dave McGraw & Mandy Fer. Na jaren onder hun eigen individuele namen aan de weg te hebben getimmerd is hun muziek behoorlijk geëvolueerd en werd het tijd voor een echte naam voor de band. Dave McGraw, die in een vorig leven vooral wildlife bioloog was & Mandy Fer, die ruime tijd in Spanje muziek en cultuur studeerde, zijn al sinds 2010 een Amerikaans folkrock singer-songwriters duo uit Evergreen State Washington. Voorheen hebben ze solo als singer-songwriter een eigen muzikaal leven gesleten. Als ze samen op het podium staan, zingt Dave McGraw en speelt hij akoestische gitaar & djembé. Mandy Fer zingt ook en speelt akoestische & elektrische gitaar. McGraw’s troostende, fluweelachtige bariton stem, gecombineerd met Fer’s hoge en subtiel krachtige vocale aanpak, polijsten de nummers die ze samen hebben gegenereerd. Tijdens het Ramblin' Roots festival in Utrecht bewees hun nieuwe projekt Sway Wild werkelijk dat hun concert enorm expressief is om naar te kijken. Een echte 'must see' voor elke liefhebber van folk, americana en singer-songwriters. Dave McGraw & Mandy Fer zijn dan ook de afgelopen jaren uitgegroeid tot een echte publiekslieveling. Ook sinds hun begin zijn we bij Rootstime.be grote fan! Vijf jaar geleden tijdens het Countryfestival in Sint- Truiden hadden we ons laatste interview met dit steeds plezierige duo, dit naar aanleiding van hun toen pas verschenen "Maritime" album, tijd dus om nu het trio in Utrecht na hun wervelend concert even voor de camera te halen, want inderdaad op 5 jaar kan wel veel gebeuren.

zie hier het interview 

interview met 
BONNIE BISHOP

Countryrockzangeres Bonnie Bishop werd geboren in Cincinnati, Ohio. Ze komt uit een muzikaal gezin: haar vader was bluespianist en haar moeder speelde cello. Een deel van haar jeugd bracht ze door in Houston, Texas. Bishop werd voor het eerst vermeld als co-auteur van twee liedjes die door Bonnie Raitt werden opgenomen: "Not Cause I Wanted To" uit 2012 waar ze een ‘Grammy Award’ voor mocht ontvangen en "Undone" uit 2013. Datzelfde jaar werd haar nummer "The Best Songs Come From Broken Hearts" opgenomen voor de soundtrack van de populaire televisieshow ‘Nashville’. Dit alles leverde Bishop helaas nog steeds niet het inkomen op waarvan ze fatsoenlijk kon rondkomen en ze dacht er al over de brui aan haar grote muzikale droom te geven.Maar begin deze maand oktober verscheen daar nieuwe album "The Walk". Op dit door Steve Jordan geproducete album staan zeven nummers die ze samen met collega-songschrijvers Gabe Dixon (3), Emery Dobyns (2) en Rebecca Lynn Howard (2) heeft gecomponeerd. Producer Steve Jordan is niet de eerste de beste, want hij stond eerder in die hoedanigheid ook al in de studio voor platen van o.a. Buddy Guy, Robert Cray en John Mayer. Op dit album blijft Bonnie de meer soul/blues georiënteerde richting van haar vorige plaat volgen, en laat countrysoul op zijn allerbest horen, al geeft de ontspannen sfeer in de songs op deze plaat ook voldoende ruimte voor alle instrumenten. We keken er al naar uit om haar show tijdens Ramblin' Roots 2019 in Utrecht te kunnen zien, en na dit prachtige optreden was onze Texaanse schone bereid wat tijd voor ons vrij te maken en wist ze meteen bij aanvang van het interview ook te vertellen waarom België haar zo nauw aan het hart ligt.

zie hier het interview 

interview met 
VICTOR WAINWRIGHT

Victor Wainwright is ‘GRAMMY NOMINEE 2019’ en 6 time MUSIC AWARD WINNER, 4 time BMA Piano Award Winner and BB KING Entertainer of the Year Award Winner and Band of the Year Award Winner! Een palmares om u tegen te zeggen. In Canada en Amerika verkoopt hij elke zaal uit. Sinds 2017 is Victor Wainwright de frontman van The Train. Hij werkte met co-producer Dave Gross aan het titelloos debuutalbum 'Victor Wainwright And The Train' dat hij vorig jaar samen met gitarist Pat Harrington, bassist Terrence Grayson en percussionist Billy Dean uitbracht voor Ruf Records. Het album bevat twaalf originele nummers die door Victor Wainwright werden geschreven. Rond het viertal schaarde zich tevens een groepje gastmuzikanten, waaronder de gitaristen Monster Mike Welch, Jeff Jensen en multi-instrumentalist Dave Gross zelf. Een duo hoornblazers geeft nog meer swing en drive aan de vaart van de symbolische hogesnelheid locomotief, die herinnert aan de vele hopeloze waaghalzen die er in het verleden ooit opsprongen, meestal met gitaarkoffer in de hand. Victor Wainwright is werkelijk at the top of his game! Live speelt Victor Wainwright & The Train een mix van diverse stijlen. Je kan deze boogie woogie-pianist met stem-als-een-klok gerust de jongere versie van Dr. John noemen. Van rhythm ‘n blues, soul over gospel naar boogie woogie je kon het allemaal beleven in GC De Wildeman in Herent, waar we een uurtje voordien een tof gesprek hadden met Victor en zijn band.

zie hier het interview 

interview met 
JOHN WATTS (FISCHER-Z)


Fischer-Z is een Engelse band die al werd opgericht in 1977. Als ‘brainy, quirky, energetic and hook-laden art punks’ pasten ze goed tussen generatie/genre-genoten als XTC, Talking Heads, Wire and Mission Of Burma. Spil van de band was en is nog altijd de componist / zanger John Watts. Ten tijde van de opkomst van new wave- en post-punk-groepen verschijnt in 1979 het debuut-album "Word Salad" met o.a. de hit-single “The Worker”. Een jaar later verschijnt "Going Deaf For A Living" met o.a. de live-klassiekers "Limbo" en "So Long" en in 1981 is er de release van hun bekendste album "Red Skies Over Paradise" met songs als "In England", "Berlin" en "Marliese". Dat jaar staan ze ook op het Pinkpop-podium. Een jaar eerder zijn ze al present op Torhout/Werchter. Fischer-Z vindt het nog steeds een uitdaging om hun live-publiek te trakteren op bevlogen en artistiek verantwoorde vertolkingen van de favoriete tracks uit hun inmiddels immense catalogus, maar de band is ook nog steeds hun eigen geschiedenis aan het herschrijven door nieuwe muziek te componeren. Op 13 september verscheen zijn album "Swimming In Thunderstorms, en bevat enkel nieuwe songs; ‘it’s an album of now in song and spirit, with beefy, dreamy and poppy rock guitars, celestial atmospherics and arty and imaginative touches’. Dat Fischer-Z leeft als nooit tevoren zullen deze mannen nu bewijzen met hun tour die op 16 oktober in Heist-op-den-Berg van start gaat en de band naast België ook naar Nederland en vooral naar tal van plaatsen in Duitsland zal brengen. Reden genoeg voor Rootstime om deze vriendelijke liedjessmid ook wat vragen te stellen, en dit even voordat hij in Heist-op-den-Berg een maanden op voorhand uitverkocht concert zal geven .

zie hier het interview 

interview met 
WIGBERT

In 1991 scoorde Wigbert Van Lierde een nummer één-hit met ‘Ebbenhouten Blues’. Het is en blijft tot op de dag van vandaag een schitterend visitekaartje voor de gitarist. Het was even opvallend als terecht dat zijn rootsmuziek een breed publiek vond. Het langverwachte – en uitstekende – nieuwe album Wij Twee pakt uit met tien nieuwe songs, maar ook met vier liveopnames van nummers uit die debuutplaat. Een moedige keuze om vergeten pareltjes als Tennis een tweede leven te geven. Wigbert is terug van nooit helemaal weggeweest.

zie hier het interview 

interview met 
MAURO & KLOOT PER W

Voor mij is dit gesprek – hou je vast – zo’n beetje als Lennon & McCartney interviewen. Per W & Pawlowski zijn eveneens twee vrijgevochten creatieve geesten met een behoorlijke staat van dienst. Mauro (48 j.) heeft Poolse en Italiaanse roots. Een interessante mix, zo blijkt. Hij speelde bij duizenden groepen waarvan de bekendste Evil Superstars en dEUS zijn. De Evil Superstars maakten heerlijke songs als ‘Satan is in my ass’, ‘B.A.B.Y.’ (met grappige zinnen als ‘Skip your dinner, and come down if you wanna have smart sex with a winner’) plus het onverwoestbare ‘Sad sad planet’. Kloot (64 j.), zanger / multi-instrumentalist / graficus / illustrator, mag je zonder meer de D.I.Y. (Do It Yourself) godfather noemen. Ook hij maakte deel uit van duizend bands. Om er enkele te citeren: The Misters, The Employees, De Lama’s en – jawel – De Kreuners. Hij gaat de geschiedenis in als de man die zijn muziek via cassettes aan de man bracht. Leeftijdsgenoot Jan Hautekiet geeft zonder blozen toe dat hij opkijkt naar Per W. De cd van Per W en Pawlowski heet ‘Insider outsider’, telt 21 tracks en wordt uitgegeven door het Engelse Jesusfactory Records. Een buitenlandse platenmaatschappij gezegend door christus, dat kan tellen. De uitermate lovende recensies komen zowel van het instituut Humo, het toonaangevende Nederlandse muziekblad Oor, Het Nieuwsblad als van nog een pak anderen. Een LP bestaat uit twee zijden, vandaar een dubbelinterview. Waan jezelf in Liverpool, nog voor de Brexit. Die stad asemt The Beatles.

zie hier het interview 

 

interview met 
WHITNEY SHAY

Wij nemen het u niet kwalijk als u Whitney Shay nog niet kende. Dit fenomeen is een jonge zangeres uit San Diego, Californië. Zo’n negen jaar geleden maakte ze de sprong van de theatervoorstelling naar een blues-, jazz- en swingband. Op haar nieuwste release ‘A Woman Rules the World’ (2018) wil ze ook (op vier van de tien tracks) naast haar talent en charisma, ook voor het eerst haar songwriting demonstreren. Het was zes jaar wachten op haar nieuwe album totdat Shay met een slimme mix van originele nummers en covers van klassiekers van o.a. Little Richard en Dinah Washington naar buiten kwam. Whitney Shay won in de afgelopen twee jaar tijdens de San Diego Music Awards, twee keer op rij de titel 'Best Blues Artist'. Met de release van ‘A Woman Rules the World’ doet ze deze nominaties alle eer aan en bewijst ze dat dit nog lang niet het einde is. De roodharige dame brengt heerlijke 50’s r&b met een belangrijke rol voor de blazerssectie. De populaire saxofonist Sax Gordon speelde mee op haar laatste album en vergezelt haar als special guest tijdens haar eerste Europese tour, echter in Wespelaar waren het Sylvain Téjérizo op tenor sax en Alex Bertein op bariton sax, naast Fabrice Bessouat (drums), Nico Duportal (gitaar), Olivier Contrelle (keyboards), en Max Genouel (bas). En neem gerust van ons aan dit was shaken van de eerste tot de laatste noot! Deze dame tekende ondertussen een contract bij Ruf records, en er zal dan ook snel een nieuw album op de markt komen. En dit is nog niet alles want bij de nieuwe Bluescaravan is Whitney als enige lady ook van de partij, en zo hebben we weer iets om naar uit te kijken als ze volgend jaar weer onze contreien komt bezoeken.

zie hier het interview 

interview met 
SHEMEKIA COPELAND

Shemekia Copeland, is een Amerikaanse blueszangeres, die met haar stijl de traditie van zangeressen als Koko Taylor en Etta James voortzet. Ze is geboren in Harlem en is de dochter van de Amerikaanse bluesgitarist Johnny "Clyde" Copeland. Ze ging als tiener reeds met haar vader mee op tournee en bracht als negentienjarige in 1998 haar eerste album ‘Turn the Heat Up!’ uit. Het titelnummer, geschreven door John Hahn (die nog altijd voor haar schrijft) en Jimmy Vivino, werd genomineerd voor een W.C. Handy Blues Award als “Best Bluessong of the Year”. Ondertussen is deze zangeres uitgegroeid tot de absolute top en zijn we sinds haar debuut ‘Turn the Heat Up!’ ook ruim 20 jaar verder en is Shemekia aan een prachtige carrière bezig. De met uitmuntende blues- en soulstem gezegende vocaliste treedt op de grootste festivals ter wereld op en haar trofeeënkast is al lang veel te klein voor de awards die ze won de voorbije jaren. Met haar recente album ‘America’s Child' (2018) heeft ze gekozen voor een bredere sound die ook country, R&B en americana bevat. Dit jaar heeft ze voor dit album en als artieste 5 nominaties voor de Blues Music Awards in de wacht gesleept. Na het overlijden van Koko Taylor is er maar één dame die recht heeft op de titel van ‘Queen of the Blues’ en dat is zonder twijfel Shemekia Copeland.

zie hier het interview 

interview met 
TINSLEY ELLIS

Geboren in Atlanta, GA en opgegroeid in het Zuiden van Florida, ontdekte Tinsley Ellis de Blues via de invasie van de Britse blues bands als The Yardbirds, The Animals, Cream en The Rolling Stones en korter bij huis, door The Allman Brothers. Na het bijwonen van een optreden van BB King (waar hij de gebroken snaar van BB’s “Lucille” kreeg) wist Ellis dat hij zelf ook een blues muzikant wou worden. Ook tijdens de optredens van Howlin’ Wolf, Muddy Waters en andere blues artiesten zat Ellis op de eerste rij en praatte hij na hun show met hen. En ja, hij heeft nog altijd de snaar van BB! Ondertussen deelde Ellis al het podium met o.a. Stevie Ray Vaughan, Otis Rush, Willie Dixon, The Allman Brothers, Leon Russell, Son Seals, Koko Taylor, Albert Collins, Buddy Guy, the Tedeschi Trucks Band & Gov’t Mule. 2018 was voor Tinsley Ellis een topjaar. Hij keerde terug bij Alligator Records, het label dat hem in de jaren 90 op de wereldkaart had gezet. Zijn Alligator’s comebackalbum ‘Winning Hand’ is genomineerd bij de Blues Music Awards als ‘Blues rock album of the year’ en Tinsley zelf staat in de categorie ‘Blues rock artist of the year’ tussen het rijtje van Billy Gibson, Eric Gales en Kenny Wayne Shepherd. Om maar te zeggen dat Tinsley Ellis bij de absolute top van gitaarslingers behoord. De 62 jarige, en nog steeds in Atlanta residerende, artiest is al meer dan 40 jaar professioneel actief, heeft 19 albums op de teller staan en haspelt nog steeds minstens 150 optredens per jaar af. De organisatie van Swing Wespelaar waren dan ook trots dat ze hem na meer dan 20 jaar eindelijk nog eens in België kunnen presenteren.

zie hier het interview 

interview met 
VITOR BACALHAU

Vitor Bacalhau, een naam als een bel die hij al laat rinkelen met zijn EP in 2014 en debuut studioalbum "Brand New Dawn" in 2015. Zijn tweede CD, nu live opgenomen met slechts enkele dubs, verscheen eind 2017 met de veelbelovende naam "Cosmic Attraction". De artistieke hoesvormgeving door Nico Guedes, is ook alweer een naam om te onthouden, als drummer bij zijn broer in diens band Budda Power Blues, we zitten op het strand van de Portugese Bluespodia. Bacalhau bouwde zijn bluesrock in Albufeira aan de Algarve, de wondermooie zuidkust van Portugal. Dit was trouwens dit jaar het gastland van de EBC op de Azoren. Vitor werd voor deze challenge in Hell 2018 verkozen als vertegenwoordiger van de opkomende Portugese bluesgeneratie, dat hij met succes volbracht op de derde plaats. Verheugde ons er dan ook op toen hij ons op de EBC vertelde dat hij graag het ganse Europa wil verkennen met zijn band als singer-songwriter op gitaar, samen Luís Trindade op bas en met João Ventura op drums, met wie hij al twaalf jaar samen speelt. Een sterk bluesrocktrio waarvan de organisatie van Swing ook zo onder de indruk was om deze artiest dit jaar naar Wespelaar te halen. Tonnen charisma, knap gitaarspel en aangename stem bezit deze 28 jarige muzikant. Vitor brengt met zijn powertrio lekker vlotte, goed in het gehoor liggende bluesrock. Hij maakt in Wespelaar zijn Belgische debuut en zal bewijzen dat hij een enorme aanwinst voor de Europese bluesscene is. En ja, dat hij op Frank Zappa lijkt, dat heeft hij al 1000 keer moeten horen…

zie hier het interview 

interview met 
THE ANALOGUES

Doorheen de jaren hebben we verscheidene coverbandjes van The Beatles de revue zien passeren, maar geen enkele groep brengt de muziek van The Beatles met zoveel precisie en overtuiging als de Nederlandse groep ‘The Analogues’. Het werd hun missie om de muziek die The Beatles zelf nooit live brachten – met andere woorden de periode vanaf 1967 – voor een publiek te spelen. Daarmee oogstten ze niet alleen succes in de Lage Landen. Stilaan wordt hun expertise ook ontdekt in Frankrijk, Engeland en Duitsland. En dat vinden wij meer dan terecht. Ze mogen niet alleen ‘Beatlespaus’ Mark Lewisohn, maar ook de onlangs overleden originele geluidstechnicus van The Beatles, Geoff Emerick tot hun fans rekenen. We ontmoetten Felix Maginn (gitaar/zang) en Diederik Nomden (toetsen/gitaar/zang) enkele dagen nadat ze optraden in de prestigieuze London Palladium. Daarvoor kregen ze van de Engelse pers veel lof. De recensent van dienst van The Daily Telegraph verwoordde het zo: “Most of us have never seen The Beatles live. After tonight I feel like at least I have heard them.” Aanleiding van dit gesprek is het geplande concert op 26 september in de Lotto Arena in Antwerpen, waarop ze het Beatlesmeesterwerk Abbey Road live zullen uitvoeren en waar we nu al reikhalzend naar uitkijken.

lees hier het interview 

interview met 
WARREN HAYNES (GOV'T MULE)

Van de Amerikaanse Southern blues & rockband Gov’t Mule verschenen al tal van studioalbums, die door critici en publiek positief onthaald werden maar het zijn vooral de liveoptredens die indruk maken. Waar op de albums de vrijheid van Haynes nog ingeperkt wordt, gaat de band zich op het podium regelmatig te buiten aan lange solo's, sessies met gastmuzikanten en jamversies van covers en eigen materiaal. Songs die op plaat enkele minuten duren waaieren live uit tot stormachtige jams van meer dan een kwartier, waarbij elk bandlid zijn plaats vindt en het spelplezier tot op de achterste rijen spat. Anno 2019 bestaat deze iconische jamband nu 25 jaar. Om dit jubileum te vieren brengen ze nu "Bring On The Music - Live at The Capitol Theatre", hun nieuwe project, dat zal uitkomen op 28 juni 2019 via Provogue / Mascot Label Group. Deze release werd gefilmd in de Capitol Theatre in Port Chester (New York) op 27 en 28 april 2018, en werd met 9 camera's geregistreerd door de gerenommeerde muziekfotograaf en regisseur Danny Clinch (Pearl Jam, Bruce Springsteen, Foo Fighters, Phish). De release bevat meer dan 2 uur livemuziek, interviews met de band, beelden achter de schermen, foto's gemaakt door Danny Clinch door de jaren heen, en veel meer. Dit is de eerste keer dat Gov't Mule’s nieuwe stage-set en productie zijn verfilmd, waardoor de opwinding en het spektakel van een Gov't Mule-show dichterbij dan ooit voelt. De release zal beschikbaar zijn in verschillende configuraties: een deluxe 2 CD / 2 DVD-pakket (de CD en DVD hebben volledig verschillende tracklijsten en bevatten bonusvideo's van "Soulshine" en "Traveling Tune"), twee afzonderlijke dubbel-vinylpakketten, digitaal, Blu-ray en een 2-CD-pakket (met audio van de film.) De eerste live track "Life Before Insanity" van deze rock titanen is reeds eerder uitgegeven, even later gevolgd door "The Man I Want To Be" en vandaag is "Broke Down On The Brazos" de volgende smaakmaker. Over het eerste nummer zegt Haynes het volgende : "I’m happy we included the song "Life Before Insanity", the title track of our third record, as it is a good representation of that era of the band. The fans will enjoy it as it hadn’t been performed in quite a while and we just recently started playing it again." En dit is het ook, tijdloze muziek met een significant geluid, en was het tevens nog eens genieten van hun show in de AB in Brussel. Vooraf aan hun optreden spraken we met frontman Warren Haynes over hun nieuw project en gaf hij afsluitend aan dit gesprek raad aan alle jongeren die ook later in de muziekwereld willen stappen.

zie hier het interview 

interview met 
JAMES HUNTER

Van Morrison ontdekte de Britse zanger James Hunter jaren terug en maakte met veel liefde gebruik van zijn vocale reikwijdte, zowel live als in de studio, en noemde hem 'Het best bewaarde geheim in de wereld van de Britse soul en R&B'. Zijn eigen uitstapjes in de R&B veroorzaakten weinig deining, maar sinds hij onderdak vond bij de soulmaniakken van het New Yorkse Daptone, lijkt de puzzel gelegd. Hunter klinkt als een oude Amerikaanse soulpriester, zijn getaande stem gutsend van hartzeer én levensvreugde. Met zijn vierde album "Hold On!" (2016) maakte Hunter zijn debuut op dit befaamde label Daptone Records (o.a. Sharon Jones, Charles Bradley). Hierop werkt de Britse soulman opnieuw samen met Daptone geluidsarchitect Gabriel Roth, die ook van de partij was op de geslaagde voorganger "Minute By Minute" uit 2013. Hunter is sinds zijn prille jeugd bezeten van vintage Amerikaanse soul en R&B. Die stijlen weet hij perfect samen te vangen met zijn goudeerlijke, soulvolle stemgeluid en moddervette grooves. Het is alsof Sam Cooke en Wilson Picket herrijzen uit het hiernamaals. Niemand weet feitelijk het originele geluid van de vroege R&B, de voorloper van soul, te vangen dan James Hunter. Zijn laatste album "Whatever It Takes" (2018) werd opgenomen in Daptone’s Penrose Studio in Riverside California. Met Daptone’s meesterproducer Bosco Mann achter de knoppen. Op "Whatever It Takes" overtreft Hunter zich zelf als zanger en liedjesschrijver. Niet alleen zijn poëtische teksten maar ook zijn stem en frasering zijn meesterlijk. De songs hebben melodieën die je meteen denkt te herkennen maar je weet niet waarvan. Duvelblues wist dit jaar James Hunter als headliner te strikken. Aangejaagd door de swingende ritme- en blazerssecties, gaf dit in Puurs de karakteristieke stem van Hunter alle ruimte om te excelleren. Met zijn vijf hondstrouwe bandleden, The James Hunter Six, kregen we hier in de late uurtjes een kokende performance, dampend van de soul, tijdens deze on-ver-ge-te-lij-ke editie van Duvelblues 2019. In de vroege namiddag hadden we vooraf aan zijn optreden een aangenaam en gemoedelijk gesprek met deze muzikant die nog steeds een belangrijke factor in de hedendaagse soul is.

zie hier het interview 

 

CD's TE WINNEN

TOMISLAV GOLUBAN – MEMPHIS LIGHT

10 CD's TE WINNEN

Tomislav “Little Pigeon” Goluban is een zanger/muzikant uit Zagorje in de Republika Hrvatska of te wel -als je aardrijkskunde niet zo goed is- uit een land in ZO-Europa, Kroatië. Goluban is op de éérste plaats en al sinds 1997 een blues harpist en, is dit ondertussen ook op elf studio albums. De eerste drie albums nam hij op met de Little Pigeon’s ForHill Blues band. Vanaf 2010 trekt hij ook voor solo werk de studio in. Goluban zoekt zijn inspiratie o.a. bij Sonny Terry, Slim Harpo, Paul Butterfield, Gary Primich en Kim Wilson. In een studio in Tugonica in Hrvatska, Kroatië nam Goluban in 2014 zijn zesde album ‘Blow Junkie’ op, dat hier besproken werd. Zijn negende studio album ‘Velvet Space Love’ feat. Toni Starešinić [2018] (de opvolger van ‘For a Friend & Brother’, feat. Nebosja Buhin [2015]), nam hij op met toetsenman Toni Starešinić en enkele gasten, waaronder Mike Sponza en drummer Igor Vugrek. Het was een instrumentaal album en werd ook hier besproken.

Lees meer

 

NICK EARLE – BREAKING NEW GROUNDO

10 CD's TE WINNEN

In Canada behaalde het blues- en folkduo ‘Earle And Coffin’ in de voorbije jaren meerdere awards. Eén van de leden van dit teenagers-duo was de 20-jarige gitarist en singer-songwriter Nick Earle uit St. John’s, Newfoundland die nu een einde maakte aan zijn samenwerking met Joe Coffin. Hij is onlangs aan een ambitieus soloproject begonnen en hij illustreert dat nu met de release van zijn debuutplaat “Breaking New Ground”. Dat album bestaat uit tien folk-, country- en rocknummers die de nog altijd piepjonge Nick Earle zelf heeft gecomponeerd met uitzondering van de liedjes “Back In Montreal”, “Only Wanted You” en “Never Say Goodbye” waarvoor hij extra support kreeg van collega-songschrijvers. En ook de enige coversong op de plaat is afkomstig van een andere succesvolle singer-songwriter: “Angel From Montgomery” is wellicht bij elke muziekkenner bekend als een song van de onvolprezen John Prine.

Lees meer

 

KNUT ROPPESTAD feat. KINSEY ROSE – DRIVE

10 CD's TE WINNEN

Knut Roppestad is een country- en rootsrockmuzikant uit Horten in Noorwegen. Hij is sinds 2008 actief als singer-songwriter en brengt soloalbums uit, naast zijn activiteiten als leadzanger en songschrijver voor twee andere groepen waar hij deel van uitmaakt: ‘The Rambling Rodgers’ en ‘The Muskogee Hotel Blues Explosion’. Als soloartiest bracht hij in 2008 zijn debuutalbum “As Good As It Gets” uit, waarna in 2013 een tweede plaat “Rough Hope” volgde. Zijn laatste release dateert uit 2017 en was getiteld “Tall Tales And Misfortunes”. Voor zijn nieuwste plaat “Drive” wilde hij zijn songs samen met een Amerikaanse countryzangeres brengen. De keuze viel op Kinsey Rose uit Nashville, Tennessee, een dame met een krachtig stemgeluid en zelf ook zeer actief als singer-songwriter in het countrygenre. Liefhebbers van het genre kennen wellicht wel haar debuut-ep’s “Get Yer Redneck On” uit 2009 en “Kinsey Rose” uit 2011 of haar volwaardige album “Fair Weather Love” uit 2015 waarbij countryzanger Vince Gill meezong bij de als duet gebrachte albumtiteltrack.

Lees meer

 

WHITE OWL RED – AFTERGLOW

10 CD's TE WINNEN

Vorig jaar omstreeks deze tijd kregen we een setje van drie cd’s toegestuurd door de Amerikaanse singer-songwriter Josef McManus uit San Francisco. Onder het pseudoniem ‘White Owl Red’ had hij eind 2013 zijn debuutplaat “Americana Ash” uitgebracht, gevolgd door “Naked And Falling” en het begin 2019 op de markt gebrachte album “Existential Frontiers”. Bij ‘Rootstime’ hebben wij er toen een ‘special’ rond geschreven en dat werd destijds zeer geapprecieerd door de artiest zelf. De muziek van ‘White Owl Red’ evolueerde in die zes jaar meer en meer in de richting van indie folk, alt.country en Americana. Die muzikale stijlkeuze wordt nu opnieuw bevestigd op zijn vierde plaat “Afterglow” die dezer dagen zal verschijnen. Op deze nieuwe cd brengt Josef McManus tien songs die alweer van meetafaan vlot in het gehoor liggen, te beginnen met de albumtiteltrack “Afterglow” en eindigend met het op de video te beluisteren nummer “Working Class Heroes” dat als eerste single werd uitgebracht.

Lees meer

 

STEVE SCOTT – NO LOVE FOR THE COMMON MAN (EP)

10 CD's TE WINNEN

In 2012 verscheen het debuut “Shinin’ Like You Do” van de Amerikaanse countryzanger Steve Scott uit Detroit, Michigan waarop hij dertien songs presenteerde waarin rock-, bluegrass- en countrymuziek op geheel eigen wijze in elkaar werden geïntegreerd. Eén jaartje later kregen wij hier bij ‘Rootstime’ al een opvolger toegestuurd in de vorm van het album “Those Tears I’ve Cried” met elf van de countryrocksongs die ook op die debuutplaat stonden, maar dan in een andere volgorde. Ettelijke jaren later anno 2020 kregen we zijn meest recente realisatie in de bus in de vorm van een zes nummers tellende ep die als titel kreeg “No Love For The Common Man”, ontleend aan een quote van Noam Chomsky, de Amerikaanse joodse taalkundige, filosoof, mediacriticus en politiek activist. De liedjes op deze plaat zijn ook geïnspireerd door de politieke, psychologische en economische realiteit van de Verenigde Staten.

Lees meer

 

HOTEL HOTEL – HEAVEN’S WILL

10 CD's TE WINNEN

‘Hotel Hotel’ is het pseudoniem waaronder de Noorse singer-songwriter Vegard Urne zijn songs als soloartiest op de markt wil brengen. Hij is in zijn thuisland vooral gekend als frontman en songschrijver van de countryformatie ‘Empty Bottles Broken Hearts’ en hij speelt ook een hoofdrol als zanger en songschrijver bij de garagepunkformatie ‘The Wednesday Knights’. “Heaven’s Will’’ is de titel van zijn recent uitgebrachte derde soloalbum dat volgt op het in 2012 uitgebrachte debuutalbum “Famous Smile” en het in 2016 verschenen “The Kneeling”. Het is een schitterende lo-fi popplaat geworden met zes songs waarin Vegard Urne met emotionele zangpartijen zijn verhalen vertelt, aangevuld door de drie instrumentale gitaarnummers “Lars Hertervig”, “Springar Til Vebjørn” en “Music For Ytterstad“.

Lees meer

 

THE HIDEAWAYS – THE LOST TAPES VOL. 1

10 CD's TE WINNEN

The Hideways zijn een “vervolg” op de Boom Boom Johnson Blues Band, waarvan frontman “Boom Boom” Johnson (drums) Chris James (zang, gitaar, orgel), Scotty Micciche (harmonica, zang) & Sean O’Neill (bas) in 2004 deel van uitmaakten. Omdat Johnson moest inspringen als drummer en James die avond leadzanger werd kreeg, gezien het succes, de “herschikte” band een andere naam en werd The Hideaways. De band is géén uitgesproken traditionele bluesband, maar eerder een roots band met o.a. soul en punkrock invloeden, die covers spelen die ze graag spelen én goed vinden. Beïnvloed zijn ze o.a. door Professor Longhair en Joe Strummer van The Clash. Johnson verliet The Hideaways in 2009 omdat hij opnieuw frontman wou worden van een eigen band. Bij The Hideaways werd hij in 2010 vervangen door een andere drummer. In 2013 werd de drummer nog eens vervangen en stierf Boom Boom Johnson. Uit de Mind Smoke-website blijkt dat de band nog steeds actief is, maar er zijn geen recente album-releases genoteerd.

Lees meer

 

THE RICK RAY BAND – DARK MATTER HALO

10 CD's TE WINNEN

The Rick Ray Band (RRB) noemt zichzelf een “psychedelische progressieve Hard Rock Fusion band”. Rick Ray wou ook gitaar spelen na het zien van The Beatles op de Ed Sullivan Show in '64. Hij kreeg zijn eerste gitaar in '66 toen hij net zes was. In '73 richtte hij de band Neurotic op, waarin hij speelde tot 1985. Daarna vormde hij The Rick Ray Band (versie 1) op, die doorging tot 1989 en, in 1990 richtte hij de band Riot Act op, die tot 2000 duurde. In 2000 hervormde Rick The Rick Ray Band (versie 2) en neemt sindsdien met hen nog steeds albums op. Vanaf 2017 brachten ze al 33 albums uit, sommige zijn solo, sommige zijn met bands (The Rick Ray Band, Riot Act en Neurotic). ”Ze” zijn Rick, Sarge, Shaggy & Kip, of te wel: Rick Ray (zang, gitaar, keys), Rick “Sarge” Schultz (sax, basklarinet), Dave “Shaggy” Snodgrass (bas, zang) & Kip Volans (drums, percussie). De Rick Ray Band opende al voor o.a. harde, psychedelische en alternatieve rockbands, waarvan Lynyrd Skynyrd, Blue Oyster Cult, Kansas en Pat Travers de gekendste zijn..

Lees meer

 

DEEP BLUE SEA – STRANGE WAYS / LIVE IT UP

10 CD's TE WINNEN

De rockband Deep Blue Sea -de vroegste incarnatie werd geboren onder de naam Little Devils- brak in 2018 in het VK door met hun album ‘Live It Up’. Daarna werd het een rollercoaster met touren in eigen land en optredens in o.a. Under the Bridge, 100 Club, The Boom Boom Club en tijdens festivals als Maryport, Colne, Lincoln, Bude, Norwich, Chelsea en Harpenden. De eerste stap van DBS in het veroveren van de rockmuziekwereld met hun internationale line-up en door blues beïnvloed geluid, was het leveren van de muziek voor een op internet gebaseerde driedelige grafische roman genaamd “Blues in Buckle”. De roman bevat de avonturen van een fictieve band en Deep Blue Sea was dolblij met de mogelijkheid om hen een stem te geven. Deep Blue Sea zijn twee vrouwen (frontdame/zangeres/toetseniste, Amerikaanse Dregas en drumster, Zweedse Amanda Dal) en twee mannen (gitarist, Spanjaard Iago Banett & bassist, Londenaar Graeme Wheatly).

Lees meer

 

HUNDRED SEVENTY SPLIT – LIVE ‘WOODSTOCK 69’

10 CD's TE WINNEN

Hundred Seventy Split (HSS) is een power blues rock trio met als bassist Leo Lyons, gitarist Joe Gooch en drummer Damon Sawyer. De Britse bassist Leo Lyons is voor de wat oudere muziekliefhebbers zeker geen onbekende. Hij was eind jaren zestig de medeoprichter van de legendarische blues rockband Ten Years After (TYA). Dit waren verder: Alvin Lee, gitaar (1944-2013), Ric Lee, drums & Chuck Churchill, keys. Merk op dat Alvin Lee en Ric Lee géén broers zijn, er is zelfs geen enkele familierelatie. Alvin werd geboren als Graham Barnes en nam later een artiestennaam aan. In 1962 (één week na het optreden van The Beatles) trad Leo Lyons met zijn band The Jaybirds (waarvan ook gitarist Alvin Lee deel uit maakte) op in de Star Club in Hamburg. In 1967 (het succes van Elvis Presley was dat jaar precies tien jaar oud!) werd de naam van The Jaybirds gewijzigd in Ten Years After. In 1969, op Woodstock, schitterde Ten Years After met hun legendarische “I’m Going Home”.

Lees meer

 

SLIM & THE PERKOLATORS – SLIM & THE PERKOLATORS

10 CD's TE WINNEN

Slim & the Perkolators zijn al vijf jaar muzikaal actief in de Amerikaanse Tri-State area (PA-NJ-DE). De band wordt geleid door de jonge mondharmonicaspeler Derek “Harmonica Slim” Matteson en de muziek veteraan, gitarist Timothy Murray “The Perkolator” Perks. Derek Matteson is afkomstig uit Delaware City, PA en groeide er op in de voorsteden in een arbeiderswijk. Rond zijn twintigste leerde hij zelf blues harmonica spelen. De wereld veranderde op een zondag, na een blues jam in The Twisted Tail in Philly. De jam werd geleid door harmonica virtuoos Mikey Junior. Mikey werd Derek’s vriend, mentor en producer. Na een optreden van harmonica legende Steve Guyger besloot Matteson om verder harmonica te studeren. Ondertussen mag Matteson zich het jongste (erg gelukkig) lid van de Pennsylvania Blues Hall of Fame noemen. Tim Perks bracht enige tijd door in Engeland en kwam in contact met de blues via John Mayall’s “Beano” album, ‘The Bluesbreakers with Eric Clapton’ [1966]. Na zijn verhuis naar Bucks County, PA, jamde hij lokaal regelmatig met andere muzikanten en ontmoette hij Matteson, met wie hij bevriend geraakte.

Lees meer

 

MEAN OLD FIREMAN & THE CRUEL ENGINEERS – BOX 1

10 CD's TE WINNEN

Ned Bollé studeerde in de jaren ’70 aan het Berklee College of Music in Boston en was actief in de plaatselijke muziek scene waar hij als (fanatiek) slide gitarist optrad met o.a. Tom Hambridge en Matt “Guitar” Murphy. Nadat hij tijdelijk zijn muzikale ambities opzijschoof om brandweerman/ambulancier te kunnen zijn, ging hij samen werken met veteranen als bassist Rick Plourde (Brian Maes Band), drummer Joey Pafumi (XYZ, Walter Trout, Paul Nelson Band) en toetsenist Chuck Whiting voor de opnames van zijn album, ‘The Box 1’. Met het album ‘Box 1’ debuteerde Ned Bollé en zijn Cruel Engineers in het najaar van het voorbije jaar. Het werd een instrumentaal album met “innovatief werk op slide gitaar en, met origineel werk van Nollé en klassiekers, dat verschillende genres omvat als blues, rock, Latin en meth-grass”. Het werd opgenomen in The Bridge Sound and Stage in Cambridge, MA, met als co-producers Bollé en Alex Allison, die ook de afwerking deed. Op meerdere tracks is ook Lady Lupine’s Christina Lacoste op accordeon te horen.

Lees meer

 

ROBERT BURTON HUBELE & BRAD STECKEL – A LUCKY MAN

10 CD's TE WINNEN

We durven te veronderstellen dat u misschien nog nooit eerder gehoord hebt van Robert Burton Hubele, maar hier bij ‘Rootstime’ kreeg deze Canadese singer-songwriter uit Vancouver al in oktober 2004 onze aandacht voor de release van zijn debuutalbum “The Human Heart” uit 2001 en het daarna in 2004 uitgebrachte album ”Three Little Words”. Op die platen bracht hij toen al een mix van folk, country, rock, jazz en blues en eigenlijk is hij dat bij alle daaropvolgende albums blijven volhouden. In 2011 was er het album “I Get Lonely”, gevolgd door het in 2012 verschenen album “Highway Of Dreams” en in 2016 recenseerde collega Eric Schuurmans de plaat “She Won’t Talk To Me” die Robert Burton Hubele uitbracht met zijn vriend gitarist-muzikant Brad Steckel. Nu is er een nieuwe plaat van dit duo op de markt gekomen onder de titel “A Lucky Man”. Het is het elfde album van Robert Burton Hubele met Brad Steckel opnieuw als producer van dit twaalf eigen composities tellende werk.

Lees meer

 

MARCO PANDOLFI – AMBROTYPE

10 CD's TE WINNEN

In zijn thuisland Italië heeft Marco Pandolfi geen lange introducties meer nodig. Hij is een gevestigde bluesman, zanger, gitarist en harmonicaspeler. Pandolfi won in 2014 de Italiaanse finale van de EBC, was tweemaal erbij tijdens de IBC in Memphis, TN (in 2006 met zijn band The Jacknives, voor de Roots & Blues Association of Parma en, in 2011 in de categorie solo/duo, voor Mojo Station, Roma) en, deelde podia met o.a. Paul Oscher, Bob Margolin en Harvey Brooks. Pandolfi bracht albums uit met zijn band The Jacknives, met Richard Ray Farrell en bracht eind 2019 zijn derde soloalbum ‘Ambrotype’ uit. ‘Ambrotype’ is een album met elf eigen nummers waarin Pandolfi akoestische solonummers afwisselt met nummers waarop hij begeleid wordt door Federico Patarnello (drums), Massimo Bonotto (bas, gitaar), Valentina Bartoli (Hammond B3, elektrische piano) en op één nummer (“Visionary Dream #1”) door violiste Lucy Passante Spaccapietra.

Lees meer

 

SNAKEBITE – ROCK RUMBLE & ROLL

10 CD's TE WINNEN

Leadzanger en gitarist Jörgen Gillstedt, pianist Henrik Alfredsson, bassist Christian Ericson en drummer Rolf Andersson vormen samen het Zweedse rockkwartet ‘Snakebite’ dat zijn thuishaven heeft in Arvika, een 15.000 inwoners tellend havenstadje in de provincie Värmlands län. Geïnspireerd door de Britse rock’n’roll-groepen begonnen ze aan het begin van deze eeuw met het maken van platen en met optredens die indertijd vooral in eigen land plaatsvonden. Het Duitse rock- en rockabilly-label ‘Rebel Music Records’ heeft na het vorig jaar uitgebrachte album “Full Throttle” nu al een volwaardige opvolger op de markt gebracht in de vorm van de dertien tracks tellende plaat “Rock Rumble & Roll”. Op dit album maken de vier Zweedse heren de titel van de plaat helemaal waar door er swingende rock’n’roll-nummers op te brengen, hierbij geïllustreerd door de twee songs die op de video’s te beluisteren zijn: albumtiteltrack “Rock Rumble & Roll” en “Long Black Train”.

Lees meer

 

JOANNE KEEGAN – MOODY WOMAN

10 CD's TE WINNEN

Eerst wou ze actrice worden en haar eerste openbare optreden was in de rol van Dorothy in “The Wizard of Oz” in het midden van de jaren 80 met de dramagroep van Mary Carr. Uiteindelijk werd ze blues-, jazz- en rootskunstenares. Door de jaren heen werkte ze altijd met bigbands samen. Soulfood, The Clew Bay Pipe Band, The Funktion en Pierpoint Jazz-band in Manchester. Joanne Keegan -de dame waar het hier over gaat- is een West Ierse. Ze woont in Westport (een plaats in het graafschap Mayo) en heeft ondertussen al opgetreden in heel Ierland, het VK, Europa en Canada. ‘Moody Woman’ is het debuutalbum van Joanne Keegan. Het album bevat twaalf meestal zelfgeschreven nummers, variërend van een mix van Blues, Jazz, Soul, Gospel en Roots muziekstijlen. Joanne was de co-producer van het album. Haar partner, co-songwriter, co-producer en gitarist, Eddie Walsh, stond samen met haar in de Clewbay Recording Studio in Westport. Enkele van de beste muzikanten in het westen van Ierland hielpen haar bij de opnames.

Lees meer

 

WILD DEUCES – LUCKY NR. 7

10 CD's TE WINNEN

Een onverwoestbaar muziekgenre dat elk jaar opnieuw op een revival lijkt te mogen rekenen is de rockabilly. Het Duitse platenlabel ‘Rockabilly Records’ en sublabel ‘Rebel Music Records’ vormen de belangrijkste producenten van Europese artiesten die hun muziek in die rockabilly-stijl presenteren. Vanuit ons eigen Belgenland kregen we nu zo’n kort rockabilly-plaatje in de bus van een formatie die zich ‘Wild Deuces’ noemt. Die groep ontstond in april 2015 toen drie sinds vele jaren in de rootsmuziek actieve muzikanten met gitarist Bart Huysmans (aka ‘Double B.’), contrabassist Bart Crauwels (aka ‘Mr. Serious’) en drummer Pascal Lunari (aka ‘Oui Oui Pascal’) zich verenigden in deze rockabillygroep. Ze moesten echter wel eerst nog iemand vinden voor het vocale werk bij hun nummers en die persoon werd al snel gevonden in zangeres Stefni Wijnen (aka ‘Miss Stefni’).

Lees meer

 

GARY EISENBRAUN – BLINKOF AN EYE

10 CD's TE WINNEN

Dit is (wat beschamend) pas mijn eerste recensie van een zanger-multi-instrumentalist Gary Eisenbraun, die tussen op zeven jaar al achttien albums uitbracht! Gary komt oorspronkelijk uit Rochester, New York en woont momenteel in Saint Petersburg, Florida. Hij werd geïnspireerd door rockacts zoals The Allman Brothers Band, The Black Crowes en Ian Moore en, door soulartiesten zoals Al Green en Otis Redding. Eisenbraun debuteerde in 2012 met ‘Just an Emotion’ en bracht in het voorbije jaar ‘Blink of an Eye’ uit. Hij was zelf producer, schreef alle nummers, hij zong, speelde op gitaar en bas, drumde, was toetsenist en verzorgde ook de percussie. Zijn laatste album ‘Blink of an Eye’ is “een album met bluesrock composities waar songwriting en gitaar strijden om de rol van leidende hond. Eén keer met de ook knipperen en alles verandert...”. Kenners linken Gary Eisenbraun’s sound aan Ian Moore, een gitarist en singer-songwriter uit Austin, Texas. Moore’s muziek bevat elementen van psychedelische rock, soul, folk, rock’n’roll, wereldmuziek en blues.

Lees meer

 

MATTEO SANSONETTO BLUES REVUE – I’M STILL AROUND

10 CD's TE WINNEN

De Venetiaanse blueszanger en gitarist Matteo Sansonetto kan zijn liefde voor blues stad Chicago niet onder stoelen of banken stoppen. Na zijn album ‘My Life Began to Change’ [2015] trok Matteo Sansonetto -na een auto-ongeval dat hem zes maanden aan de kant zette en, waarnaar hij verwijst in de titelsong van zijn nieuwe album- terug naar Chicago, waar hij nu al verscheidene jaren woont. Hij bouwde in de scene van Windy City aan zijn relaties en werkte er met belangrijke artiesten samen zoals Lurrie Bell, Billy Branch en Chris Foreman, die op zijn vorige albums speelden. Hij nam er in 2018 ook zijn laatste album ‘I'm Still Around’ op. Op het album staan tien nummers (vijf originele en vijf herinterpretaties van blues & soul klassiekers) die zijn liefde voor de blues bevestigen, maar die ook lonken naar de soul en R&B van artiesten als Johnny Taylor en Tyrone Davis. ‘I’m Still Around’ werd ook in Chicago opgenomen met een echte "All star band" met o.a. veteraan Marty Binder, voormalig drummer van Buddy Guy en Albert Collins en, nog anderen. In “Still Called the Blues” duetteert Matteo met de ondertussen 90-jarige legendarische bluesman Jimmy Johnson, een absolute ster van de Chicago Blues.

Lees meer

 

CONNIE LUSH – BLUE ON BLUE

10 CD's TE WINNEN

Al vijf keren won Connie Lush als “Best Female Vocalist Uk” en twee keer won ze tijdens de uitreiking van de Blues Trophies Awards, de “European Blues Vocalist of the Year”. Connie groeide op in Liverpool en zong al vanaf haar vijfde in kerk- en schoolkoren. Zingen was nooit een carrièreoptie, en Connie wilde dat ook niet totdat ze bassist Terry Harris ontmoette, die Connie overhaalde om op het podium te stappen. Singer-songwriter Connie Lush debuteerde in de blues scène voor publiek op het Great British R&B Festival in Colne en trad ondertussen op in meer dan 30 landen. Enkele van de meer memorabele gelegenheden waren: nachtclub The Bitter End van Fred Weintraub in Manhattan, NY (een opstap voor vele muzikanten), op Hollywood Boulevard, Beale Street, in de wereldberoemde Royal Albert Hall in London met BB King en Glastonbury. Connie is ook bekend als DJ en onvergetelijke performer.

Lees meer