WIN TICKETS voor AB, DE ROMA, HET DEPOT, DE BOSUIL, DE ZWERVER, HNITA...

THE BROS. LANDRETH – COME MORNING

The Bros. Landreth debuteerden in 2013 met ‘Let It Lie’. De liedjes, die Joey en David thuis hadden geschreven, werden opgenomen in het zuiden van Manitoba, tijdens een van de koudste winters. De opnames gebeurden in samenwerking met producer Murray Pulver. ‘Let It Lie’ werd in eigen beheer uitgebracht in 2013 en in 2015 opnieuw (wereldwijd) bij Slate Creek Records. In 2014, tijdens de Canadian Folk Music Awards won de band de prijs voor “New/Emerging Artist of the Year” en, werd het album genomineerd voor ”Contemporary Album of the Year”. Het debuutalbum won in 2015 ook de Juno Award voor “Roots & Traditional Album of the Year”. Pas jaren later, in 2019 -nadat de broers zich terug “vonden” en na wat solo werk van Joey- verscheen hun tweede studio album, ‘’87’. De mooie tekening op het album werd verzorgd door de vrouw van David, Roberta Hansen Landreth, een kunstenares en ontwerpster die de Juno Award “Recording Package of the Year” won in 2015 voor haar ontwerp op Steve Bell’s album ‘Pilgrimage’. Op iTunes vind je hun ‘’87’ album onder het genre Americana, op Google als Rock en de band beschrijft zichzelf als Alt-Country en Roots (Rock), wat ik zelf ook al eerder deed… Op zich wat ge-larie over “hokjes”, want op het nieuwe album van de Bros. gaat het om méér en songwriting is er een belangrijke van

Lees meer

NICO WAYNE TOUSSAINT – BURNING LIGHT

Nico Wayne Toussaint, geboren in 1973 in Toulon (-sur-Mer), een stad in het zuiden van Frankrijk in het Var-departement, is een virtuoos op mondharmonica. Daarover is iedereen het al jaren eens. Zijn veelzijdigheid demonstreert hij op harmonica’s in diverse toonaarden, relaxt, swampy of uptempo. Daarnaast is hij een goede zanger, die zich steeds met bevlogen muzikanten weet te omringen. Hij timmerde, met veel respect voor de Chicago-blues traditie, jaren aan de weg. De invloeden die hem beïnvloedden waren die van Billy Branch, James Cotton en uiteraard ook Sonny Boy Williamson. Nico, pendelend tussen La douce France en de States, startte in 1998 zijn professionele muzikantencarrière bij Dixiefrog met ‘My Kind of Blues’. Sindsdien heeft hij niet meer stilgezeten, noch qua platenproductie, noch qua toeren. Werken in contact met Amerikaanse muzikanten is voor hem en zijn band altijd een leerschool in de blues geweest. Zo hebben ze gasten zoals Cash Mc Call, David Maxwell, Monster Mike Welch of Killer Ray Allison gebackt en heeft Nico opgenomen of gewerkt met Rod Piazza, Guy Davis en Andrew Strong. Tijdens zijn Amerikaanse verblijven deelde hij het podium met James Cotton, Billy Branch, RJ Mischo, Luther Allison, Eddie C. Campbell, Vance Kelly, Jimmy Burns, Jimmy Johnson en vele andere namen uit de Chicago-scene.

Lees meer

JOE FLIP – HOME SWEET HOME

Gevestigd in één van de tweelingsteden Minneapolis-Saint Paul aan de Mississippi in North Star State Minnesota, is Joseph Filipovich een niet alledaagse inwoner. Filipovich aka Joe Flip is muziek leraar, promotor van het educatief programma “Blues for Kids” (Discover Music) én een getalenteerde, herhaaldelijk bekroonde muzikant die zijn gitaren zelf maakt van olieblikken, die je wereldwijd onder de naam Hayburner (Vintage Oil Can Guitars) kan kopen. Zijn nummer "Mess Around" uit zijn debuutalbum ‘Tin Can Tunes’ (2019) stond op #1 in de internationale Radio Charts, wat hem voor het Blues Blast Magazine een Music Award 2019 nominatie opleverde. Joe vertegenwoordigde Minnesota op de IBC 2019 in Memphis (TN), waar hij tot in de halve finales geraakte. Naast solo werk en optredens met band (jaarlijks zo’n 200 shows in de Midwest), treedt Joe ook op als duo met zanger/gitarist Tony Cuchetti, die ook aan zijn 2019-debuut ‘Tin Can Tunes’ meewerkte. Tony werd geboren als achtste kind van tien broers en zussen in een zeer muzikaal gezin. Zijn familie reisde zelfs vijftien jaar door het land om op te treden als een muzikale familie act. Joe Flip’s tweede studio album ‘Home Sweet Home’ (03/2023) is zijn debuut bij het onafhankelijke label, Loud Folk Records. Joe nam het album op met John Wright in The Villa Studio in Savage (MN), met een volledige band die bestond uit bassist Trent Boldt, drummer Mike DuBois & toetsenist Toby Marshall (orgel, piano).

Lees meer

THE WHISKEY FOUNDATION – LEISURE

The Whiskey Foundation is géén praat- af proefgroep van gelijkgezinden, voor wie single malt of een blended, het beste gedestilleerde nat is dat Schotland te bieden heeft. Het gaat hier om een (aanvankelijk) vijfkoppige Duitse rock band rond frontman en harmonicaspeler Murat Kaydirma met als thuisbasis München, in de deelstaat Beieren. The Whiskey Foundation heeft sinds de oprichting in 2011, als een inspirerende liveband, sterk aan zijn reputatie gebouwd. Ze speelden al méér dan 300 concerten op festivals, in pubs en clubs en werden geboekt als voorprogramma van AC/DC en Deep Purple tijdens stadiontours. In 2022 kondigde de band aan, dat er na 10 jaar voor het eerst een line-up wijziging zou zijn. Met de toevoeging van gitaristen Dario Krajina en Simon Singer werd het kwintet een sextet. Het was voor de fans van The Whiskey Foundation méér dan vijf jaar wachten op hun vierde studio album, ‘Leisure’ waar de twee nieuwe gitaristen al volop aan meewerkten. Hun nieuwe studioalbum is geproduceerd en opgenomen in hun eigen oefenruimte tijdens de Corona-lockdowns. Het is een album voor de liefhebbers van Classic Rock met Prog-invloeden. ‘Leisure’ (vrije tijd) kan m.i. de “twijfelaars” op het goede spoor zetten, zeker als je The Whiskey Foundation nog niet kent. Daar waar de meeste bands en artiesten te vaak voor korte en scherpe nummers kiezen, vind je hier géén nummers onder de vier minuten. Gedurfd voor sommigen, maar niet ongebruikelijk voor The Whisky Foundation.

Lees meer

MARTIN LANG | RUSTY ZINN -  MR. BLUES, MR. BLUES

Singer-songwriter en harpist Martin Lang is van Ierse afkomst, maar maakt al bijna drie decennia deel uit van de nieuwe generatie Chicago blues harmonicaspelers. Hij strandde in Chicago na zijn studies aan de University of Chicago. Daar geraakte hij in contact met mondharmonicaspeler David Waldman. De Midnight Ramblers was eerste band waarin hij speelde. Lang was studiomuzikant bij Delmark Records. Hij stond er in de studio samen met o.a. Jimmy Burns en Arthur Duncan. Samen met zijn schoolvriend Rockin’ Johnny Burgin tourde hij met gitarist Little Smokey Smothers en Chicago blueszangers Tail Dragger en Willie Buck. Lang geraakte goed bevriend met Dave Myers, met wie hij jaren samen werkte. In zijn harmonicasound combineert Lang de sounds van grote Chicago harpisten als Junior Wells en Little Walter. In 2002 werkte Martin Lang mee aan een compilatiealbum -de opnames gebeurden o.l.v. producer Dave Meyer- van Random Chance Records, ‘Harmonica Blues Orgy’, met nummers van harmonica blues grootheden als o.a. Little Arthur Duncan, Willie "Big Eyes" Smith en Alex “Easy Baby” Randell. In 2015 trok hij naar de Delmark Records’ Riverside studio’s in Chicago (IL) voor de opnames van ‘Chicago Harp Blues Sessions’ (2015), zijn éérste als bandleider/producer. In 2020 verscheen, als opvolger van ‘Ain’t No Notion’ (2017) Martin Lang’s derde soloalbum ‘Bad Man’. Lang (zang, harmonica) werd bij de opnames gebackt door een band bestaande uit Little Frank (gitaar), Billy Flynn (gitaar, mandoline) Illinois Slim (bas), Gerry Hundt (orgel), David Waldman (piano) en Dean Haas (drums). Dat Lang veel muzikale vrienden heeft weten we. Een van hen, met wie hij al eerder samenwerkte, is Rusty Zinn. Met hem nam hij recent ‘Mr. Blues, Mr. Blues’ op

Lees meer

DAVID RONALDO & THE DICE - TUNES FOR A DIME

De teerling is geworpen: op zevenentwintig januari komt David Ronaldo & The Dice met een derde album op vier jaar tijd “Tunes For A Dime” op de proppen. Niet enkel schuimt het quintet veelvuldig alle podia af, maar ze vinden hiernaast ook nog de tijd om werkelijk pareltjes van albums af te leveren. We waren al in de wolken over David Ronaldo’s twee vorige albums, maar “Tunes For A Dime” lijkt toch wel het album waar alles perfect in elkaar valt. Werd de band na hun debuutplaat “Citizen Of The World” afgeremd door dat verderfelijke virus, dat wereldwijd rond zich heen greep, en hing de schaduw van het overlijden van David’s vader en godfather van het bekende Circus Ronaldo, Johnny Ronaldo, nog wat over “Shoot Them With Words”, dan is het met “Tunes For A Dime” echt feesten geblazen, met een zeer roots- rock gekleurd album. Verwacht dus live een waar saltimbanco, een feest van het leven geïnspireerd door straatmuzikanten, waar David Ronaldo’s virtuoze band met guitarslingers Charly Verbinnen en Dirk Lekenne, bassist Tim Van Passel en de meesterlijke percussionist Marco Epis, ware gensters zullen slaan. De schitterende mix van het “Tunes For A Dime” album is te danken aan bandlid Dirk Lekenne, eigenaar van de Fandango studio in Bierbeek, die oog heeft voor elk muzikaal detail en een schare vrienden-artiesten opgetrommeld heeft, waaronder Patrick Cuyvers (Hammond), Pieter Akkermans (piano), Wim Degeest (mondharmonica), Chantal en Steve Kashala (backing vocals), Idara Soetemans (backing vocals), Luk De Graaff (bas en backing vocals) en last but not least Steve Ceulemans (bas), als extra inbreng op de plaat.

Lees meer

GWIL OWEN – THE ROAD TO THE SKY

De Welshe roots van de in Syracuse, New York geboren 62-jarige Amerikaanse singer-songwriter Gwilym Emyr Owen III klinken nog steeds waarneembaar door in zijn liedjes, ondanks zijn meer dan 40 jaar durende verblijf in Boston, Massachusetts en sinds 1983 in Nashville, Tennessee. Vooraleer aan zijn solocarrière te beginnen was Gwil Owen zoals hij wil genoemd worden een actief spelend lid van de formaties ‘The Detonators’ en ‘The Thieves’. Hij schreef ook songs voor andere artiesten zoals ‘Little Feat’ en Irma Thomas en zijn nummer “Deuce And A Quarter” werd door Keith Richards en Levon Helm opgenomen voor het album “All The Kings Men”. Naast zijn hoofdactiviteit in de muziek is Gwil Owen ook nog de trotse eigenaar van een florerende boekenwinkel in Nashville. Zijn solocarrière begon hij in 1991 met het uitbrengen van enkele cassettes en singles maar pas in 1999 bracht hij zijn debuutalbum “Magnetic Heaven” op de markt. Daarna volgden nog drie andere full-cd’s en vorig jaar verscheen zijn vijfde officiële plaat “The Road To The Sky” die we hier wat nader onder de loep zullen nemen. Daarop brengt hij een mix van twaalf alt.country- en folksongs in onvervalste Americana-stijl. Twee van die tracks hebben we op de bijgaande audiovideo’s voor u ter kennismaking toegevoegd. Het is de vlotjes swingende albumopener “When The Songwriter’s Gone” en het nummer “Sweeping The Road To The Sky”.

Lees meer

LAUREN GLICK – LUSH

In de muziekindustrie is het al langer een feit dat de mannen niet alleen de blues scene bepalen. De vrouwelijke inbreng was in de voorbije eeuw met blues zangeressen als Etta James, Ma Rainy, Lil Green, Bess Smith, Big Mama Thornton en Memphis Minnie en nu, met o.a. Shemekia Copeland, Sue Foley, Erja Lyytinen, Samantha Fish en Susan Tedeschi nog steeds belangrijk. In deze rij verdient zangeres en multi-instrumentaliste (bas, keys) Lauren Glick ook een plaats. Als we eind jaren '40 of '50 waren, zouden sommigen Lauren Glick (uit Salisbury in Maryland) een “Blues Belter” (doorbraak) noemen. Lauren was gezegend om samen te werken met een van de grote gitaristen in de lokale muziekscene, Mike Armstrong. Mike was niet alleen haar partner, maar ook mentor gedurende méér dan 23 jaar tot aan zijn dood in 2016. Haar krachtige stem, getemperd door het soort controle die ontstaat als je een leven lang je vak aanscherpt, boeit het publiek sinds ze in 1992 begon op te treden op festivals en opende voor iconische bands als Cheap Trick, Beach Boys en America. Haar dynamische soulful/bluesy stijl wordt vaak vergeleken met die van Janis Joplin. Als songwriter is Glick's geïnspireerd door mensen als Carole King, Joni Mitchell, Kate Bush en Tori Amos. Ze debuteerde in 1998 met ‘Eternity’ en de nu uitverkochte ‘Love Tangles’ en ‘Keep on Moving’ volgden kort daarna. ‘Martinis in Heaven’ (2017) betekende haar internationale doorbraak en haar nieuwste album ‘Lush’ verscheen in de zomer van 2022.

Lees meer

THE JORGENSENS – AMERICANA SOUL

Vaak is een ontmoeting het begin van een samenwerking. Dit was ook zo voor het muzikale project The Jorgensens, dat in 2014 begon. Dat was het jaar dat Brianna Tagg en Kurt Jorgensen elkaar in St. Paul, Minnesota, ontmoetten. Zij, singer-songwriter en multi-instrumentaliste en hij, zanger, songwriter, gitarist en producer. Er was toen genoeg chemie om verder samen te gaan werken, liedjes te schrijven en een album op te nemen als duo. Hun muzikale en persoonlijke banden werden sterker, met als hoogtepunt een relatie en een huwelijk. Gaandeweg groeide het duo uit tot een volledige band, met de toevoeging van Brenda Lee King (bas), Mark O' Day (drums, percussie) Jeff King (sax, klarinet), Jeff Levine (trompet), C Harris (percussie) en Andra Lee Suchy (zang). The Jorgensens werden een authentieke band, met een roots repertoire dat zowel tijdloos als klassiek is. Hun sound is herkenbaar en is het product van hun jarenlange creativiteit en vriendschap. ‘Americana Soul’, hun nieuwe album verscheen op het einde van het voorbije jaar.

Lees meer

BLUE LARGO – GOT TO BELIEVE

In 1999 vormden een oude bekende van de Zuid Californische blues scene, gitarist/songwriter Eric Lieberman (King Biscuit Blues Band, The Rhumboogies, The Juke Stompers) en zangeres Alicia Aragon in hun thuis basis San Diego, Blue Largo. Lieberman rekruteerde hiervoor toen saxofonist Jonny Viau, zijn vroegere kameraad van de King Biscuit Blues Band. Hij benaderde verder pianist Sue Palmer, drummer Phil Rowley, bassist Roger Daschle en saxofonist Troy Jennings. Met deze line-up brachten ze in 2000 hun debuut album ‘What a Day’ uit. Pianist Carl Sonny Leyland en Bassist Chris Crepps vervoegden later de band en in 2002 werd ‘Still In Love With You’ uitgebracht. Eind 2006, door dystonie (neurologische coördinatieproblemen) in de rechterhand van Lieberman, was tijdelijk stoppen met muzikale activiteiten noodzakelijk en werden nieuwe plannen tot aanvang 2015 uitgesteld. Het derde album kwam na een lange en intensieve revalidatieperiode ondertussen klaar en heet ‘Sing Your Own Song’ (2015). Lieberman en Aragon, die meestal hun idolen (Billie Holiday, Dinah Washington, Louis Jordan…) coveren, gingen ditmaal ook voor eigen werk. In 2018 werd bij Coffeegrinds Records ‘Before the Devil Steals Your Soul’ uitgebracht en daarna was het -o.a. door corona en het ontbreken van de motivatie- wachten tot in september 2022 op ‘Got to Believe’.

Lees meer

THE WHISKEY CHARMERS – ON THE RUN

‘The Whiskey Charmers’ uit Detroit, Michigan vormen voor ons bij ‘Rootstime’ geen volledig nieuwe kennismaking. We hadden in de zomer van 2017 al de eer en het genoegen om onze evaluatie neer te schrijven over hun toenmalige tweede studioplaat “The Valley”. De twee kernleden van deze groep zijn leadzangeres en songschrijfster Carrie Shephard en gitarist en harmony vocalist Lawrence Daversa. Ze hebben hun band gecompleteerd door de toevoeging van bassist Daniel Ozzie Andrews, pianist en keyboardsspeler David Roof en drummer Brian Ferriby. Hun titelloze debuutplaat kwam in maart 2015 op de markt en werd dus gevolgd door “The Valley”. Daarna brachten ze met “Lost On The Range” in 2020 een derde album uit dat voorafging aan de release van hun vierde net verschenen plaat “On The Run” die we hier wat nader onder de loep zullen nemen. De countryrocksound die ‘The Whiskey Charmers’ in de meeste van hun nummers brengen kan als hun handelsmerk worden beschouwd. Dat geldt dan ook voor de tien door Carrie Shepard gecomponeerde songs die ze voor dit nieuwe album hebben opgenomen..

Lees meer

THE DELLA GRANTS – ON THE OTHER SIDE

Zangers en gitaristen Max Manning en Tom Best, bassist Andy Boulton, drummer Tom Walker en keyboardsspeler-trompettist Tony Robinson vormen sinds hun oprichting in 2011 samen de blues-, rock- en Americana-formatie ‘The Della Grants’ uit Leicester in de Britse East Midlands. “Time For Change” was in 2014 hun debuutplaat die in 2017 opgevolgd werd door het in hun eigen studio in Leicester live opgenomen album “Live Room Sessions – Volume 1” met daar netjes tussenin ook nog de release van een EP “First Fix”. Eerst even een klein ‘wist-je-datje’: hun groepsnaam werd ontleend aan de naam van de grootmoeder van blueslegende Muddy Waters. Anno 2022 komen deze vijf muzikanten op de proppen met een derde plaat die ze “On The Other Side” als titel hebben gegeven en die werd opgenomen in de ‘Superfly Studios’ in Ollerton, Nottinghamshire. Daarop heeft het bluesrockende kwintet in totaal tien nieuwe eigen composities opgenomen naast een schitterende coverversie van het nummer “Michael Collins”, een song van de Amerikaanse folkzanger, songschrijver en producer John Craigie uit zijn in 2017 verschenen album “No Rain, No Rose”.

Lees meer

ERIC RAMSEY – ON THE RECORD / THE BLUES

Als “een uitzonderlijk getalenteerde gitarist, begiftigd zanger en songwriter”, zo wordt Eric Ramsey (verwissel hem niet met Bo Ramsey!) in de pers omschreven. Ramsey is oorspronkelijk afkomstig uit Wichita (Kansas), maar woont sinds 1976 met zijn vrouw Scarlet Begonia in Phoenix (Arizona), wat qua klimaat, maar zeker ook qua cultuur, een grote verandering was. Als singer-songwriter schrijft hij over wat hij ervaart onder de mensen, soms gevoelig, soms humoristisch, altijd tot nadenken stemmend. Zijn arrangementen en songs omvatten een spectrum aan stijlen, van delicate fingerpicking tot rauwe, blues achtige bottleneck-slide. Zijn lijst met erkenningen is ondertussen lang geworden. Dit jaar was hij tijdens de IBC 2022 winnaar in de categorie solo/duo en ontving hij de Memphis Cigar Box Guitar Award (best solo, duo, guitarist). Ramsey debuteerde in 2015 (o.l.v. producer Kyle Harris) met het album ‘Wills and Wont’s’ en bracht ondertussen al -als ik goed zit- zes studio albums en een live album (‘Right, Raw or Wrong’, 2019) uit. Zijn meest recente album kreeg de titel ‘The Blues’ (08/2022). Het is na ‘On the Record’ (06/2022) al zijn tweede release dit jaar.

Lees meer

CD release David Ronaldo & the Dice
GC De Mena Rotselaar @ 27.01.23

OPGELET: Wegens nieuwe locatie (zaal Terlogt Diepenbeek) slechts 220 tickets beschikbaar, te bestellen via ivan.jacobs530@gmail.com, 0475/394779 of www.hookrock.be

OPGELET: vanaf 01/02/2023 zijn er Early Birds combitickets te koop aan slechts 55 euro per ticket !
www.hookrock.be

ÖZGÜR HAZAR
LOS CHUPITOS
BIG BILL
RED RED

In de huidige gitaarwereld is Jacques Stotzem een van de “fingerstyle” gitaristen met de meest omvattende en veelzijdige stijlen. Deze Belgische gitarist, die in 1959 in Verviers geboren werd, heeft 18 cd’s op zijn naam staan, en voor vele akoestische gitaarfans is hij een absolute favoriet. In een enquête over hun muzikale voorkeuren hebben de lezers van het Duitse tijdschrift “Akustik Gitarre” hem gelijkgesteld met gitaristen als Leo Kottke, Paco De Lucia, Neil Young of Keb’ Mo’. Zowel de gespecialiseerde pers als collega-gitaristen prijzen zijn volmaakt technisch meesterschap en zijn onfeilbaar gevoel voor de juiste noot op de juiste plaats. Stotzems aandacht voor melodie, zijn dynamisch spel en grondige harmonische kennis vormen de bouwstenen van een unieke, uiterst geraffineerde stijl. Of hij een ingetogen ballad of een wervelend ritmisch stuk brengt, steeds staat zijn virtuositeit ten dienste van de muziek, die de luisteraar rechtstreeks aanspreekt. Jacques Stotzem is regelmatig te gast bij de belangrijkste Europese festivals, en zijn tournees leiden hem tot in Japan, China of Taiwan. In 2006 heeft de legendarische Amerikaanse gitaarfirma Martin Guitar een “OMC Jacques Stotzem Signature” model uitgebracht, de droom van elke gitarist en een bekroning voor Jacques. In 2009 komt zijn cd "Catch the Spirit" uit (met covers van Jimi Hendrix, Rory Gallagher, U2, enz.). Dit album blijft 43 weken in de Belgische charts, een ware gebeurtenis in de akoestische gitaarwereld ! In november 2011 verschijnt zijn twaalfde cd,"Lonely Road", waarvoor hij teruggrijpt naar eigen composities, en in oktober 2013 "Catch the Spirit II" (met covers van Led Zeppelin, Rolling Stones, Nirvana, Neil Young). Ze werden gevolgd in 2015 door het album "To Rory", een eerbetoon aan de legendarische Ierse gitarist Rory Gallagher. Ook dit album wordt door de internationale gespecialiseerde pers bekroond met uitstekende recensies. Met de release van « Handmade » in het voorjaar van 2021, omarmt Jacques Stotzem opnieuw zijn eigen composities. Het wordt een album met melodische en lyrische ballads, stuk voor stuk composities gesmeed in de unieke stijl van Jacques.Tijd voor Rootstime om Jacques Stotzem voor een concert naar onze Livingroom van Bed 'n Blues in Halen te vragen en even voor dit geweldige optreden een hartelijk gesprek te hebben.

Fans van bluesgitarist en zanger Hubert Sumlin (1931-2011) zullen zeker ook zijn protegé gitarist Sean Chambers kennen, die van 1998 tot 2003 zijn gitarist en bandleider. Sumlin zelf was van 1950 tot 1960 de vaste gitarist van Chester Burnett Howlin' Wolf (). Sumblin’s typisch gitaarspel is onder meer te horen op de Chuster Burnett aka Howlin’ Wolf klassiekers “Killing Floor” (1964), “The (Little) Red Rooster” (Willie Dixon/Chester Burnett, 1961), “Smokestack Lightning” (1956). Sumlin inspireerde latere artiesten waaronder Eric Clapton, Keith Richards, Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix. In 2003, na Sumlin’s dood, ging Sean Chambers solo en vormde hij zijn eigen band. In 2004, kort na de release van zijn tweede album 'Humble Spirits', werd Chambers gedwongen om te verhuizen. Zijn huis in Florida werd getroffen door twee grote orkanen en door het water helemaal vernield. Door deze tegenslag kon de jonge gitarist niet anders dan de professionele muziek even stopzetten. Hij zocht een baan en ging elke dag keihard werken om een nieuw huis te kopen en, om zijn leven terug op te bouwen. Optreden deed hij nog als hobby in zijn omgeving voor zijn vaste fans. Het duurde tot 2009 eer Chambers terug de studio introk om een album op te nemen. 'Ten Til Midnight' is zijn meest succesvolle album tot op heden. In maart 2020 ging Chambers de studio in en nam zijn 8ste album ‘That’s What I’m Talking About – A Tribute to Hubert Sumlin’ op, een eerbetoon aan zijn mentor, wijlen de grote Hubert Sumlin. Het werd opgenomen met Ben Elliott (1952-2020), die een maand nadat het album was opgenomen plotseling overleed. Ben Elliott was een Amerikaanse producer, audio engineer en mede-eigenaar/hoofdingenieur van Showplace Studios in Dover, NJ. Het album werd uitgebracht door het Quarto Valley Record. Het is dan ook een album met vooral Willie Dixon (4) en Chester Burnett (4) covers. Dit waren de nummers die hij vaak speelde als hij tourde met Sumlin. Sean Chambers is momenteel aan zijn Europese tour 2022 begonnen met in de maand oktober concerten in Belgie, Nederland, Duitsland en Zwitserland en dit met special guests: Patt de Salvo op bas en Garnet Grimm op drums, beiden van de legendarische Savoy Brown Band. Tijdens deze concerten in Belgie waren ze voor een viertal dagen te gast in onze Bed 'n Blues in Halen en even voor het geweldige optreden van John Mary Go round hadden we met dit trio een hartelijk gesprek.

Singer-songwriter Jax Hollow is afkomstig uit Nashville, TN, en wordt gezien als de nieuwe gitaarsensatie, zodat haar naam in één adem genoemd wordt met andere, grote vrouwelijke gitaristen. Ze is, zoals dat zo mooi heet, een badass rock’n roll vrouw die de wereld wel even op haar grondvesten zal laten schudden met haar gitaarwerk. Naast haar zeer rauw vlammend gitaargeluid heeft Jax een stem die ergens tussen Pat Benatar, Beth Hart en Alanis Morissette in zit. In 2021 verscheen haar geweldig debuutalbum "Underdog Anthems". Voor de productie van dit album heeft ze niemand minder dan producer Michael Wagener (Metallica, Skid Row, Extreme) weten te strikken. Met zo’n man aan de knoppen zit het qua sound wel goed. Dit album is dan ook een rock muziek explosie met een frisse en unieke mix van rock, blues, en americana. Als een mix van Jimmy Page, Brandi Carlile, en Chris Stapleton, is Jax Hollow een performer die zeker in de muziekwereld zal blijven met haar hartveroverende stem, en authentieke songwriting. In de lente van 2023 zal haar nieuw album "Only The Wild Ones" verschijnen. Deze plaat is opgenomen in de ‘Sound Emporium Studios’ in Nashville waar ook het recente album "Raise The Roof" van Robert Plant & Alison Krauss werd opgenomen, iets waar Jax Hollow toch zeer trots op is. In september toert ze door Europa als solo act en treedt op tijdens het Sinner Rock Fest. in Duitsland naast andere grote festivals en zalen. Tijdens haar concerten in Duitsland kwam ze speciaal voor Rootstime even naar Belgie voor een concert in onze Living Room in Halen. Voor dit geweldige optreden hadden we met deze jonge rockster een hartelijk gesprek.

Rick Estrin groeide als tiener op in San Francisco, waar hij op straat de “andere” wereld met zijn eigen karakteristieke figuren leerde kennen. Hij was 12, als hij van zijn oudere zus Ray Charles’ album ‘The Genius Sings The Blues’ (1961) krijgt. Daarna ontdekte hij ook Jimmy Reed, Champion Jack Dupree, Mose Allison en Nina Simone. Op zijn 15de krijgt Rick zijn 1ste harmonica en op zijn 18de treedt hij al op in lokale clubs. Hij jamde voor het eerst met blues master/gitarist Lowell Fulson (1921-1999) en speelde daarna met R&B giant Z.Z. Hill en met gitaar legende Travis Phillips (in een band met frontman Fillmore Slim), die hem voorstelde aan Rodger Collins, die zijn 1ste echte mentor werd. Estrin verhuist op zijn 19de naar Chicago, waar hij Muddy Waters ontmoet. Van Muddy kreeg Estrin het advies: “You outta sight, boy! You got that sound, boy! You play like a man, boy!...”. Door een gemiste telefoon ging een geplande tour van Estrin met Muddy (stomweg) niet door…Estrin verhuisde terug naar de SF Bay Area waar hij, samen met gitarist Charlie Baty, Little Charlie (Baty) & The Nightcats oprichtte. Estrin was meer dan 30 jaar hun frontman en nam met hen 9 albums op. De line-up bestond uit Rick Estrin (zang, harmonica), Charlie Baty (gitaar), Jay Hansen (drums) & Lorenzo Farrell (keys). Als Baty in 2008 op (bijna) pensioen gaat, gaan Estrin, Hansen en Farrell met gitarist Kid Andersen (Charlie Musselwhite) verder als Rick Estrin & the Nightcats. De “nieuwe” band Rick Estrin & the Nightcats debuteerde in 2009 bij Alligator Records met ‘Twisted’. Als opvolger van ‘One Wrong Turn’ (2012) volgt in 2017 ‘Groovin’ In Greaseland’ (2017). Het 4de Alligator album kreeg de naam ‘Contemporary’. Het is een album met 12 nieuwe Estrin nummers dat hij opnam in de Greaseland Studio van producer Kid Andersen in Santa Cruz, CA. Hij deed dit samen met Andersen, Lorenzo Farrell (keys) & Derrick “D’Mar” Martin (drums). Door covid en andere omstandigheden heeft Rick zijn komst naar Europa meerdere malen moeten uitstellen, maar uiteindelijk konden we hem live aan het werk zien in (Ge)varenwinkel waar we vooral een act kregen met een hoge entertainment waarde, een hoog niveau waarbij talloze fans meteen een dikke glimlach op hun gezicht kregen. Reden genoeg om voor zijn concert even een hartelijk gesprek te hebben.

Emmit Ellis Jr. aka BOBBY RUSH is de zoon van Ellis Sr. en Mattie Ellis. Voor velen is deze 86-jarige artiest nu al een levende legende. Zijn vader speelde gitaar en harmonica en als kind begon Bobby te experimenteren met zelfgemaakte muziekinstrumenten. Rond 1946 verhuisde hij met zijn familie naar Pine Bluff, Arkansas, waar zijn vader pastoor werd. Hier werd Bobby bevriend met blues legende Elmore James, slide gitarist Boyd Gilmore (de neef van Elmore) en pianist Moose John Walker. In 1953 verhuisde de familie naar Chicago, waar Bobby opgenomen werd in de lokale blues scene. In 1971 werd zijn nummer "Chicken Heads", dat hij met Calvin Carter schreef, een hit. Zijn eerste album ‘Rush Hour’ bracht Bobby uit in 1979 bij Philadelphia International. Na de release van zijn 22ste album kreeg Bobby Rush tijdens de uitreiking van de BMA’s, de award van de “Best Male Soul Blues Artis”. Voor zijn 2007-album ‘Raw’ kreeg hij de award “Best Acoustic Artist” en “Best Acoustic Album”. Zijn 2000-album ‘Hoochie Mama’ werd genomineerd voor een Grammy award. In 2006 werd hij Blues Hall of Fame Nominee en de jaren erna volgden nog méér dan een dozijn BMA’s. Pas in 2017, op zijn 83ste won Rush met ‘Porcupine Meat’ zijn éérste Grammy Award in de categorie “Best Traditional Blues Album”. In het voorbije jaar zat deze veteraan, componist en singer-songwriter niet stil. Hij schreef nieuwe nummers en is er al een opvolger voor ‘Sitting on Top of the Blues’ (2019). ‘Rawer Than Raw’ is het spiritueel vervolg op ‘Raw’ (2007). Het werd zijn éérste akoestische album, met “enkel” zijn gitaar, harmonica en zang. Bluesman, ouwe krak Bobby Rush liet ons in Wespelaar onvoorstelbaar horen hoe gedreven en vitaal hij als zanger, mondharmonicaspeler en gitarist nog steeds klinkt. Wij spraken met hem af even voor zijn optreden, en Bobby nam voor ons, Rootstime, alle tijd voor een interview dat we niet snel zullen vergeten.

De afsluiter van de 34ste editie van SWING was dit jaar een zeer grote naam: Kevin Roosevelt Moore, aka KEB’ MO’. Moore is een blues muzikant die als Keb’ Mo’ al vijf Grammy Awards en 14 BMA’s won, singer-songwriter en multi-instrumentalist en daarnaast ook acteur, activist en mentor voor jonge muzikanten. Hij woont momenteel met zijn vrouw Robbie Brooks Moore en hun twee zonen (Kevin II & Carter), in Nashville, TN. Moore kreeg zijn bijnaam Keb’ Mo’ van zijn eerste drummer Quentin Dennard. Deze naam werd later door zijn platen label overgenomen. Moore startte zijn muzikale carrière in een calypso band als (steel) drummer en contrabassist. In de jaren ’70 en ’80 speelde hij in meerdere blues en back-up bands. Zijn eerste opnames dateren van aanvang jaren ’70, toen Moore (toen 21) ingehuurd was door een R&B-band, genaamd Zulu. Deze band begeleidde blues violist “Papa” John Henry Creach (1917-1994) en is te horen op drie van zijn albums. Moore schreef in 1975 samen met John Creach het gouden nummer, “Git Fiddler”. Het nummer is te vinden op het album ‘Red Octopus’ (1975) van Jefferson Starship, een band met ex-Jefferson Airplane muzikanten, waarin Creach ook speelde. Mo’s toegankelijke muziek is geworteld in de Delta blues en wordt gekenmerkt door zijn typische warme stem en aanstekelijk gitaarspel. In Wespelaar kwam Keb’ Mo’ om zijn nieuwe album ‘Good to Be…’ (2022) te promoten. Keb’ Mo’ wil dat we ons met dit album, na de corona ellende, goed doen voelen. Hetgeen we ook voelden bij zijn optreden in Swing,
dit was echt genieten! Even voor dit geweldige optreden hadden we met deze stille verteller en songsmid een hartelijk gesprek.

IVY FORD is een 27-jarige veelzijdige, jonge getalenteerde, artieste / multi-instrumentaliste (piano, sax, bas, drums, gitaar) uit Waukegan, Illinois, die van het zingen van blues een, kunst maakt die mensen die luisteren verbindt. Of ze dit nu doet terwijl ze een volledige band leidt of het solo een serenade is voor een klein publiek, Ivy Ford’s energie is magisch. Ivy startte in 2015 haar carrière met openen voor Buddy Guy. Sindsdien speelde ze al op vele podia, debuteerde ze in 2016 met ‘Simply Solo’ (een album met enkel originele songs, dat ze zelf geproducet had), was ze in 2018 twee keer Blues Blast Music Award Nominee én, haalde ze finale tijdens de IBC 2019 in Memphis, TN. Ivy is niet alleen bezig met haar eigen blues, maar is ook bassiste van de Chicago Blues Hall of Fame Inductee, de legendarische gitarist, J.B. Ritchie. Haar 2020-album ‘Club 27’ verwijst naar de groep van beroemde muzikanten (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison, Kurt Cobain, Amy Winehouse…) die overleden op 27-jarige leeftijd. Er bestaat geen strikte afbakening over wie wel en wie niet bij de 27 club horen. “ Nice to hear on ‘Harvesting My Roots’ that Ivy Ford has gone a long way after recent years. Musically her songwriting, guitar playing and singing have improved. This is promising and makes us look forward to a live performance. Which promotor or festival will invite this talented young lady here quickly?... “ waren de woorden van onze rootstimer Eric Schuurmans, waarnaar de organisatie van Swing dan ook goed hebben geluisterd.