WIN TICKETS voor AB, DE ROMA, HET DEPOT, DE BOSUIL, DE ZWERVER, HNITA...

JO CARLEY AND THE OLD DRY SKULLS – I’LL PUT MY VOODOO ON YOU

Aan een strand aan de oostkust van Engeland is er anno 2022 nog altijd dezelfde gestoorde dame Jo Carley, die tijdens de donkerste dagen en langste nachten nog steeds de driekoppige voodoo band, The Old Dry Skulls leidt. Jo en Tim Carley -ze zijn ondertussen man + vrouw- waren in de nineties beiden muzikanten in de Britse metal en punk scene die elkaar -zoals muzikanten dat vaker doen- bij een probleem elkaar uit de nood hielpen. Jo leende haar drumkit uit aan Tim en vroeg haar te helpen, bij het schrijven van haar nummers. Jaren later ontdekte Jo de muziek van de Amerikaanse bluegrass muzikanten Bill Monroe (Blue Grass Boys) en violiste Alison Krauss en leerde ze mandoline en viool spelen. Ze stelde voor aan Tim om samen met haar een bluegrass/country/roots band te beginnen, maar uiteindelijk werd het een roots band, die zijn Ska en Punk roots niet kon verbergen. Jo treedt momenteel alleen nog op als Jo Carley and The Old Dry Skulls, een trio met Tim Carley en sinds 2017 met James Le Huray als vaste bassist. Hun muziek omschrijven ze zelf als “voodoo vaudeville blues”.

Lees meer

RAY WYLIE HUBBARD – CO-STARRING TOO

De Amerikaanse blues- en countryrockzanger en songschrijver Ray Wylie Hubbard vierde op 13 november zijn 76e verjaardag. Hij werd in 1946 geboren in het stadje Soper in de staat Oklahoma maar het grootste deel van zijn leven bracht hij door in Oak Cliff, nabij Dallas in Texas waar hij zijn vele platen (een twintigtal) in deze uiteenlopende muziekgenres heeft opgenomen en uitgebracht. In 2017 verscheen zijn laatste soloplaat “Tell The Devil That I’m Getting There As Fast As I Can” waarop hij meer naar de rock’n’roll- en ‘outlaw country’-sound afweek. In 2020 kwam er een vervolg in de vorm van het album “Co-Starring”, een plaat waarop Ray Wylie Hubbard een serie muzikale collega’s had uitgenodigd om tien van zijn composities samen met hem te komen inzingen. Daarbij waren o.a. Ringo Starr, Aaron Lee Tasjan, Pam Tillis, ‘Larkin Poe’ en Peter Rowan. Het enorme succes van die plaat was meteen ook de inspiratiebron voor een tweede album dat dezer dagen op de platenmarkt zal verschijnen. Met de toepasselijke titel “Co-Starring Too” krijgen we deze keer elf nieuwe songs van Ray Wylie Hubbard die samen gebracht worden met o.a. Wilie Nelson, Steve Earle, Hayes Carll, Wynonna Judd, ‘The Band Of Heathens’ en opnieuw Beatles-drummer Ringo Starr. Het nummer “Stone Blind Horses” dat in een duet met Willie Nelson wordt gezongen krijgt u van ons ter beluistering mee op de eerste video. De andere hier toegevoegde song is een audiovideo van het bluesrocknummer “Only A Fool” dat samen met ‘The Bluebonnets’, een meidenrockgroep uit Austin, Texas werd opgenomen.

Lees meer

GALVEZTON – PERSEVERE

Bij het horen van de eerste song “Li” uit het negen tracks tellende nieuwe album “Persevere” van de Texaanse folkrocker Robert Kuhn uit Galveston kunnen we ons al niet meer van de indruk ontdoen dat zijn sound wel erg sterk lijkt op die van de Amerikaanse indierockgroep ‘Lord Huron’ uit Los Angeles. De oorspronkelijk in Houston, Texas geboren Robert Kuhn keerde na een verblijf van tien jaar uit Nicaragua terug naar de USA waar hij zich als singer-songwriter ‘Galvezton’ laat noemen, begrijpelijkerwijze daarmee verwijzend naar de plaats van zijn afkomst in Texas. Die gelijkenis met ‘Lord Huron’ wordt nadien zelfs nog eens versterkt in het van een erg lange intro voorziene tweede ritmische nummer “Dragons” op deze zeer aangenaam beluisterbare plaat. Het had bijna helemaal voorbij kunnen geweest zijn voor Robert Kuhn nadat hij eind augustus 2019 in Colorado betrokken geraakte in een zeer zwaar ongeval dat hem een heel lange en moeilijke revalidatieperiode kostte waardoor hij zich lange tijd niet met het maken van muziek kon bezighouden. Het was pas na deze gebeurtenis dat hij besloot om niet langer onder zijn eigen naam muziek op te nemen maar zijn artiestennaam ‘Galvezton’ te gaan gebruiken en zijn songs bovendien wat meer instrumentaal te gaan aankleden door het gebruik van keyboards en synthesizers.

Lees meer

AYNSLEY LISTER – ALONG FOR THE RIDE

Het gebeurt niet vaak, dat een door de Lage Landen toerende artiest op het einde van zijn tour nog snel, voor hij de ferry naar huis neemt, zijn nieuwe album persoonlijk komt afleveren op het thuisadres van Rootstime. De Britse zanger/gitarist Aynsley Lister deed het n.a.v. zijn achtste hier toepasselijke album, ‘Along for the Ride’. Lister nam het album (met 13 nieuwe eigen nummers) op met producer / klankingenieur Scott Mckeon, die ook gitaar speelt op het album. ‘Along for the Ride’ verschijnt deze maand bij Straight Talkin’ Records. Aynsley Lister bouwde in de loop der jaren snel zijn reputatie op als een denderende live-artiest en een van 's werelds beste blues/rock gitaristen. Hij steunde grote artiesten als Jools Holland, John Mayall, Robert Cray, Buddy Guy, Walter Trout en ZZ Top, verkocht meer dan 100.000 platen en ontving talloze lovende kritieken. Hij won ook de “Songwriter of the Year Award” van de British Blues Awards. Op ‘Along for the Ride’ graaft Lister dieper in zijn rijke blues invloeden en, vallen zijn typische manier van verhalen vertellen en zijn vermogen om eigenwijze rocknummers te maken, nog méér op. Lister legt hier zijn hart en ziel in eigen merk, gevoed door een “all-out / amp-to-11” muzikale filosofie. “Geweldig!” zal een muziekliefhebber durven te stellen.

Lees meer

STEVE HILL – DEAR ILLUSION

Op 16-jarige leeftijd startte de Canadees Steve Hill als gitarist zijn muzikale loopbaan en als hij 20 was, trad hij jaarlijks al meer dan 200 keer op. In 1997 debuteerde hij met een titelloos album, dat door de lezers van Vancouver’s Real Blues Magazine gekozen werd als “Best Canadian Debut Recording”. Steve Hill zelf, werd door dezelfde lezers tot “Best Young Blues Guitar Player in North America” uitgeroepen. In 1997/1998 toerde hij door Canada, Frankrijk en België en in 1999 verscheen er al een tweede studio album, ‘Call It What You Will’. Hierna trad Hill op samen met o.a. Ray Charles, B.B. King, Jimmie Vaughan, Buddy Guy en Johnny Lang. Tijdens de Toronto’s Maple Blues Awards in 1999 ontving hij de “Electric Act of the Year” award en won het tweede album een Juno Nomination als “Blues Album of the Year”. In 2012, vijftien jaren na zijn eerste album, besluit Hill als one-man band verder te gaan en gaat hij met ‘Solo Recordings Volume 1’ terug naar de blues. Hill bewijst op het album dat hij bij de beste gitaristen uit Noord Amerika behoort en dat hij de betere singer-songwriter is. Na ‘Volume 1’ volgt in 2013 de ep ‘Solo Recordings Volume 1 ½’, in 2014 ‘Solo Recordings Volume 2’ en in 2016 -het logische vervolg- ‘Solo Recordings Volume 3’. Met zijn veertiende album, ‘Dear Illusion’ -merk op, het is een bijzondere release!- viert Dave Hill zijn 25-jarig bestaan als muzikant/singer-songwriter. We kennen de multi-instrumentalist de afgelopen tien jaar als one-man band, maar op zijn nieuwe album doet hij het samen met een blazerssectie, The Devil Horns én 7-voudig “UK Blues Awards Drummer of the Year”, Wayne Proctor ( A.A. Williams, Oli Brown, King King, Ben Poole). Proctor heeft ook het album, dat in 2020 door Corona niet kon uitkomen, gemixt en gemasterd.

Lees meer

UMBERTO PORCARO – TAKE ME HOME

Zanger en gitarist Umberto Porcaro werd geboren in Palermo, de hoofdstad van de autonome regio Sicilië. In zijn thuisland Italië, wordt hij al jaren beschouwd als een groot blues talent, maar ook buiten de grenzen wordt hij erg gewaardeerd. Met zijn éérste band The Rollercoaster nam hij in 2002 het album ‘You Belong to Me’ op. In 2005 debuteerde hij solo met ‘Burn the Day Away’ en trok hij tijdelijk naar de VS, waar hij in de regio tussen Los Angeles en San Francisco dicht bij de “groten” verbleef. Hij trad er o.a. op met Kim Wilson, Kid Ramos, Junior Watson, Mark Hummel en RJ Mischo. Daar kon hij zijn persoonlijke stijl verder ontwikkelen en verfijnen. Met zijn nieuwe band nam hij ‘Pleasure Is My Business’ (2013) op. The Shuffle Kings zijn op bas, Luca “Loppo” Tonani en op drums, Lele Zamperini. ‘Pleasure Is My Business’ was het eerste album van een geplande trilogie, die nog later zou uitgebracht worden. Umberto Porcaro bracht recent ‘Take Me Home’ uit omdat (ik citeer) “het voor mij echt een terugkeer naar huis betekent, de blues is en zal altijd mijn thuis zijn. In dit album wilde ik mijn vreugde, mijn pijn, mijn wonden fotograferen. Wie ik nu ben, is te danken aan alle ervaringen die ik heb opgedaan en de littekens die ik met me meedraag…”.

Lees meer

COMMITTEE OF VULTURES – EVERYBODY

Wie wil er kennis maken met een comité van gieren? Ga dan op internet op zoek naar Committee of Vultures, een 30-koppig muzikaal gezelschap uit Branchburg (New Jersey) rond Robert Van Kull en multi-instrumentalist en songwriter Benny Harrison, dat “diep graaft in de wortels van hun gedeelde muzikale erfgoed en terugkeert met rijkdom, wijsheid en groove…”. Verwacht je bij dit groot aantal niet aan een losgelaten en ongecontroleerd gezelschap dat muzikaal maar wat aanmoddert, integendeel, het omgekeerde is hier waar. C.O.V. maakt gebruik van een eclectische mix van genres, die het volledige spectrum van rootsmuziek omvat, variërend van rock and roll, blues, soul en swamp boogie tot Americana, alt-country en gospel. Dit allemaal onder het gemeenschappelijke motto: "Serve the Music" en, om de mystieke tradities van "The Jersey Delta" te eren. Het comité neemt al sinds 2012 onafgebroken op en vergaarde zo een collectie van van opnames met meer dan 30 muzikanten en vocalisten, die de band een steeds veranderend geluid geven. Hun, door Benny Harrison & Bob Zaleski geproduceerde, album kreeg de titel ‘Everybody Wants Me’.

Lees meer

SAMUEL JAMES TAYLOR – WILD TALES AND BROKEN HEARTS

Het gebeurt niet vaak, dat een door de Lage Landen toerende artiest op het einde van zijn tour nog snel, voor hij de ferry naar huis neemt, zijn nieuwe album persoonlijk komt afleveren op het thuisadres van Rootstime. De Britse zanger/gitarist Aynsley Lister deed het n.a.v. zijn achtste hier toepasselijke album, ‘Along for the Ride’. Lister nam het album (met 13 nieuwe eigen nummers) op met producer / klankingenieur Scott Mckeon, die ook gitaar speelt op het album. ‘Along for the Ride’ verschijnt deze maand bij Straight Talkin’ Records. Aynsley Lister bouwde in de loop der jaren snel zijn reputatie op als een denderende live-artiest en een van 's werelds beste blues/rock gitaristen. Hij steunde grote artiesten als Jools Holland, John Mayall, Robert Cray, Buddy Guy, Walter Trout en ZZ Top, verkocht meer dan 100.000 platen en ontving talloze lovende kritieken. Hij won ook de “Songwriter of the Year Award” van de British Blues Awards. Op ‘Along for the Ride’ graaft Lister dieper in zijn rijke blues invloeden en, vallen zijn typische manier van verhalen vertellen en zijn vermogen om eigenwijze rocknummers te maken, nog méér op. Lister legt hier zijn hart en ziel in eigen merk, gevoed door een “all-out / amp-to-11” muzikale filosofie. “Geweldig!” zal een muziekliefhebber durven te stellen.

Lees meer

JOHNNY RAWLS – GOING BACK TO MISSISSIPPI

Johnny Rawls richtte rond de eeuwwisseling zijn eigen Deep South Soul label op, maar bracht ook in 2005 bij Catfood Records het album ‘No Boundaries’ uit. Zijn 2006-album ‘Heart & Soul’ werd genomineerd met een Blues Music Award als “Best Soul Blues Album of the Year” en hijzelf werd genomineerd in de West Coast Blues Hall of Fame als “Best Vocalist”. Rawls kreeg net als Little Milton en Tyrone Davis in Hattiesburg een Blues Trail Marker (een markeerpaal langs de Mississippi Blues route). Zijn 2009-album ‘Ace of Spades’, een tribute aan zijn mentor O. V. Wright, was zijn eerste album dat een Blues Music Award als “Best Soul Blues Album of the Year” kreeg. ‘Memphis Still Got Soul’ (2011) werd in 2012 genomineerd als “Blues Music Award Soul Album of the Year”, de titelsong als “Song of the Year” en Rawls zelf, als “Male Soul Artist of the Year”. Op zijn album ‘Remembering O.V.’ was Otis Clay “special guest”. Het album werd in 2014 genomineerd als “Soul Album of the Year” en Rawls opnieuw als “Male Soul Artist of the Year” (zijn 11de en 12de BMA-nominaties!). ‘I’m Still Around’ (2018), de opvolger van ‘Waiting for the Train’ (2017) en ‘Tiger in a Cage’ (2016) en ‘I Miss Otis Clay (2019), werden uitgebracht bij Third Street Cigar Records. Ook het album ‘Where Have All the Soul Men Gone’ (2020) werd uitgegeven in de 20N, 3rd St, Waterville, Ohio. Johnny Rawls zat niet stil, want ‘Going Back to Mississippi’ is al de naam van zijn nieuwe release, die hij opnam met de Özdemir familie en The Watervolle Horns

Lees meer

CHRIS CANAS – DETROIT

Chris Canas schreef op zijn vijftiende zijn eerste nummers en in 2002 debuteerde hij met ‘Shades of Blue’. Met twee nummers uit zijn debuut album (die hij nu nog altijd speelt) won hij de Ann Arbor Talent Show. Chris kwam in contact met Thornetta Davis en werd op 18-jarige leeftijd onder haar hoede genomen. Ze opende zijn ogen voor de rijke Detroit Music-scene en stelde hem bloot aan talloze professionele muzikanten. In 2003 vormde Canas de Chris Canas Hyper Dynamic Blues Revolution band, die later werd ingekort tot The Chris Canas Blues Revolution, die nog eens verkort werd tot The C2BR en uiteindelijk de Chris Canas Band werd. In 2007 won de CCB hun eerste Blues Challenge, tijdens de West Michigan Blues Society's Challenge. Ze wonnen ook de Kalamazoo Valley Blues Association Challenge in 2010, de Detroit Blues Society-uitdaging in 2012 en 2014. Uiteindelijk bereikten ze de top van de berg in 2020 bij de IBC om een elite Blues Challenge-finalist te worden. Chris Canas heeft ondertussen al acht albums uitgebracht. Zijn laatste officiële album was ‘Would You Mind?’ (2020) en de opvolger kreeg de naam ‘Detroit’. Het is een eerbetoon aan de rijke muziek geschiedenis van de grootste stad van Michigan aan de gelijknamige rivier, waar blues als muziek erg belangrijk is. De nummers werden opgenomen in de Bigfoot Studios in Waterville (OH), eigendom van Grammy-genomineerde opnametechnicus Travis Geiman. ‘Detroit’ is een muzikale achtbaanrit van emotie en veelzijdigheid. De smaak, stijl en emoties van Chris vloeien naadloos voort uit blues/rock, swamp blues, juke joint blues, soul-infused blues, blues ballads en funky Blues. De band waarin Chris de lead zingt en gitaar speelt (plus af en toe bas) zijn verder Derek “DC” Washington op bas en Marc Anthony Guillory op drums.

Lees meer

THE B. CHRISTOPHER BAND – SNAPSHOTS FROM THE SECOND FLOOR

B. Christopher was als tv-componist en studiomuzikanten een drukbezet man. Zijn muziek is al duizenden keer in tv-shows gebruikt en zelf tourde hij 20 jaar lang door N-Amerika. Tijdens een ingelaste “pauze” in 2002 werd hij gecontacteerd door de muziekregisseur van ABC's "All My Children", die op zoek was naar blues muziek. Dit was de onvermijdelijke volgende stap in zijn carrière. De tv-blues sessies waren de aanleiding voor o.a. ‘Two Rivers Back’ (2019), het solo album dat Christopher opnam met een all star band. Met een aangeboren gevoel voor melodie zal zijn muzikale aanbod zeker de meest veeleisende behagen. Dankzij deze kwaliteiten werkte al samen met de “grootsten” in de branche als Nathan East, Anton Fig, Gerald Albright, Shawn Pelton, Michael Powers, Andy Snitzer, Stu Hamm, Kenny Aronoff, Bruce Katz en Jerry Portno. Dit maakte hem tot een uitstekende gereputeerde studiomuzikant, waar zijn werk altijd veel gevraagd is geweest. Recent verscheen ‘Snapshots from the Second Floor’. Het is een uitstekend album in alle opzichte met muzikale referenties en overeenkomsten van legendarische gitaristen als Mick Bloomfield of Roy Buchanan. Het hoge kwaliteitsniveau werd tijdens de opnames gegarandeerd door de steun van een groep foutloze muzikanten als EJ "Moose" Boles op zang (een zanger met een indrukwekkende stem vol nuances), Studebaker John op mondharmonica, bassisten Nick Douglas en Eric Collier en drummer Anton Fig.

Lees meer

FISH EYED BLUES – IT’S NOT YOU… IT’S ME

Fish Eyed Blues, op die naam kwamen gitarist en leider Jeff Bavaro en zanger Paul Iannizzotto toen ze in 2018 in Middletown Township in New Jersey aan hun blues/rock project begonnen. FEBlues mixt eigenzinnig traditionele en hedendaagse blues met rock en versmelt zo de geest en de ziel van de blues, met de energie van rock and roll, met respect voor de artiesten die alles bedachten. Hun origineel materiaal vindt zijn inspiratie in de blues tradities, verreikt met een eigentijdse vibe en feel. Fish Eyed Blues, een actief lid van de Jersey Shore Jazz & Blues Foundation, gooide dit jaar al twee albums op de markt. De pandemie hield beiden inderdaad niet tegen, want in mei verscheen bij Jersey Shore Records, ‘Nothing Personal’ en een maand eerder ‘It’s Not You… It’s Me’

Lees meer

GA-20 – CRACKDOWN

GA-20 (een trio dat uitgeklede Chicago blues uit de jaren '50/'60-stijl speelt met veel vervorming en zonder bas): hoe alles begon? In Boston, Massachusetts, besloten twee vrienden t.t.z. Pat Faherty en Matthew Stubb -ze deelden een enorme liefde voor traditionele blues, r&b en r‘n’r uit de late jaren ‘50 en vroege jaren ’60 en voor legendarische artiesten als Lazy Lester, J.B. Lenoir, Earl Hooker, Buddy Guy, Otis Rush en Junior Wells...- in het najaar van 2017 om een bluesband op te richten. Gitarist Stubbs speelde in de band van harmonica blues master Charlie Musselwhite en met zijn eigen Psych/Rock groep The Antiguas. Aanvankelijk speelden beiden met verschillende drummers en verschillende andere muzikanten, waaronder harmonicaspeler Matt Prozialeck en drummer Chris Anzelone (Roomful of Blues), die later op hun debuutalbum ‘Lonely Soul’ (2019) drumt. Begin 2018 kozen ze voor de naam GA-20, verwijzend naar de bijna iconische versterker die door Gibson tussen 1950 en 1961 geproduceerd werd. Ongeveer een jaar na hun oprichting sloten ze een deal af met Karma Chief Records. ‘Crackdown’, is opnieuw een album met de signature elementen van GA-20: twee gitaren + drums én GO… voor een portie uitgeklede elektrische blues, die de meesters in leven houdt in deze met veel hightech opgef*ckte wereld.

Lees meer

TIP JAR – SONGS ABOUT LOVE AND LIFE ON THE HIPPIE SIDE OF COUNTRY

De Nederlandse groep ‘Tip Jar’ is het muzikale liefdeskind van singer-songwriter en toetsenist Bart de Win (piano, orgel, keyboards en accordeon) en zijn zingende partner Arianne Knegt uit het Noord-Brabantse Nuenen. Hun gehanteerde muziekgenre varieert tussen folk, country en Americana en ze hebben hun muzikale lot voor een deel verbonden aan de Amerikaanse folk- en countrytroubadour Walt Wilkins uit Austin, Texas die op heel wat van hun platen meezingt en meespeelt op gitaar, toch als hij en zijn vrouwtje Tina in hun tweede thuishaven in Nederland vertoeven. Zelf heeft Walt Wilkins een tiental soloplaten op zijn conto staan en ook vier albums met de groep ‘The Mighty Mystiqueros’ waar hij de leadzang voor zijn rekening neemt en waar Bart de Win ook in meespeelt als de band in Europa concerteert. Omdat de liefde veelvuldig aanwezig is tussen Bart de Win en Arianne Knegt gaan hun liedjes vaak over het amoureuze thema. Sinds 2014 volgen wij met grote belangstelling de verwezenlijkingen van ‘Tip Jar’ op hun platen die wij haast altijd van een enthousiaste recensie hebben voorzien. Begin vorig jaar hebben wij hier hun laatste plaat “One Lifetime” nog stevig onder de loep genomen en nu gaan we dit even kritisch doen met hun begin december op de markt komende zesde studioplaat “Songs About Love And Life On The Hippie Side Of Country”, een titel die eigenlijk al goed samenvat wat voor liedjes we in de twaalf songs op het album we mogen verwachten.

Lees meer

THE MINERS – MEGUNTICOOK

‘The Miners’ is de groepsnaam van een reeds in 2007 opgerichte kwartet Amerikaanse alt.countrymuzikanten uit Philadelphia, Pennsylvania. Ze debuteerden op plaat in 2012 met een zes songs tellende EP “Miners’ Rebellion” maar het duurde daarna tien jaar vooraleer ze met het tien tracks tellende album “Megunticook” opnieuw op de platenmarkt opdoken. De samenstelling van deze band wordt gevormd door leadzanger, akoestisch en elektrisch gitarist, banjospeler en songschrijver en producer Keith Marlowe, bassist Gregg Hiestand, drummer en backing vocalist Vaughn Shinkus en pedal steelgitarist Brian Herder die ook op slidegitaar, dobro en contrabas speelt op één nummer. De twee eerste tracks van dit album hebben we in de bijgevoegde video’s ter kennismaking met ‘The Miners’ meegegeven. Eerst hoort u op de audiovideo het openingsnummer en eerste single “Without You”, een liefdesliedje van Keith Marlowe voor zijn vrouw die een harde strijd tegen borstkanker wist te winnen. Daarna krijgt u de officiële video te zien van hun tweede single “Leaving For Ohio”.

Lees meer

MÖNSTER – LIFE SCIENCE

Zanger, gitarist en keyboardsspeler Olov Lundberg, bassist Markus Wikman, gitarist Mikael Hänström en drummer Henrik Nilsson vormen samen de Zweedse underground-groep ‘Mönster’ uit Uppsala. Hun repertoire bestaat uit dromerige folk-, pop- en rockmuziek die beïnvloed werd door de sound van diverse klassieke Britse bands. ‘Mönster’ heeft recent een debuutalbum opgenomen dat nu op de platenmarkt terechtkomt onder de titel “Life Science”. Ze brengen daarop tien nummers die in totaal goed zijn voor drie kwartier mooie muziek. Op de bijgaande audiovideo’s laten we ter staving van deze bewering twee tracks horen uit dit album met eerst de song “Save Me” gevolgd door “When Winds Bent The Grass”.

Lees meer

JOHANNA LILLVIK – THE LOVE HATE SYNDROME

Sinds 2017 brengt de Zweedse zangeres en songschrijfster Johanna Lillvik uit Borås haar songs uit op plaat, eerst nog op een titelloze EP en daarna in 2020 op haar eerste volwaardige debuutplaat “Blues Escape”. Zij studeerde eerst Scandinavische folkmuziek en ging daarna als artieste werken voor het beroemde ‘Cirque Du Soleil’ tot ze vijf jaar geleden besloot om zich volledig toe te gaan leggen op de ontwikkeling van een eigen muzikale solocarrière. De internationale doorbraak zou er nu moeten komen dankzij de release van haar derde plaat “The Love Hate Syndrome” met twaalf eigen composities in het Engels over liefde, gevoelens, emoties en passie. Voorafgaand aan de release van dit album werden er al drie singles uit getrokken met de twee nummers die u op de video’s kunt beluisteren: “Hydra” en “Mothers Blues” en de recent uitgebrachte jazzy single “Wolves”. Haar sound omschrijven is niet zo eenvoudig omdat ze klassieke instrumenten als piano en blazers combineert met rockmuziek gespeeld op gitaren, basgitaar en drums. Vocaal en muzikaal doet haar werk ons denken aan andere vrouwelijke artiesten als Kate Bush en Regina Spektor.

Lees meer

DAN NAVARRO – HORIZON LINE

Sinds meer dan 30 jaar schrijft de Amerikaanse folk- en countryzanger Dan Navarro uit Venice, Californië nummers voor andere artiesten in beide muziekgenres waaronder Jackson Browne, Dave Edmunds, Dionne Warwick, Pat Benatar en ‘The Bangles’. In de lente van 2019 bracht hij echter zijn eerste soloalbum “Shed My Skin” met acht eigen liedjes en vier coversongs uit. In de opnamestudio hadden toen meerdere legendarische instrumentalisten uit Californië daarvoor een bijdrage afgeleverd. Die muzikanten met o.a. de gitaristen Doug Pettibone, Steve Postell en Brian Whelan en pianisten Peter Adams, Phil Parlapiano en Carlos Murguía op Hammond B3-orgel waren ook nu weer van de partij bij de opname van “Horizon Line”. Dat is de nieuwe plaat van Dan Navarro die in de ‘Plyrz Studios’ in Santa Clarita, Californië door de van zijn werk bij o.a. Tom Petty, ‘Wilco’ en Neal Casal gekende Jim Scott werd geproducet.Op dit album staan deze keer tien eigen composities van Dan Navarro met songs die hij vaak met co-componisten heeft geschreven, naast vier nummers waarvoor hijzelf zowel de teksten als de muziek heeft gecomponeerd.

Lees meer

PAUL GURNEY – BLUE HORIZON

Misschien heeft u in het verleden wel al eens gehoord van de Nieuw-Zeelandse muzikant Paul Gurney uit Auckland. Hij is gedurende vele jaren leadzanger en gitarist bij de Americana-, countryblues- en rootsmuziek spelende formatie ‘The DeSotos’ waarvan ik begin 2009 het schitterende debuutalbum “Cross Your Heart” met 13 rock-, country- en bluesliedjes voor ‘Rootstime’ mocht recenseren. In 2011 bracht hij samen met bassist Stuart McIntyre, toetsenist Ron Stevens en drummer Bryan Harris een tweede ‘The DeSotos’-album uit met “Your Highway For Tonight” maar daarna opteerde Paul Gurney voor het ontwikkelen van een solocarrière naast het groepswerk. In 2017 bracht de singer-songwriter met die prachtige stem zijn eerste soloplaat uit die “Shadow Of Love” als titel kreeg. Pas vijf jaartjes later komt hij nu op de proppen met een volwaardige opvolger voor dat album met de elf nieuwe nummers tellende plaat “Blue Horizon”. In die nummers blijft Paul Gurney trouw aan zijn geliefde muziekstijlen Americana en countryblues die af en toe tot een zachtjes rockende sound leiden. In de songteksten behandelt hij diverse thema’s die werden opgepikt uit zijn persoonlijke leven: twijfels, inwendige strubbelingen en de turbulente tijden van de laatste jaren maar ook het oprechte geloof dat ons een betere toekomst te wachten zal staan.

Lees meer

DIANE PATTERSON – SATCHEL OF SONGS

De Amerikaanse folkzangeres en songschrijfster Diane Patterson werd geboren in San Diego en groeide op in Red Bluff, een klein dorpje in Noord-Californië. Zoals vele Amerikanen plegen te doen verhuisde ze tijdens haar leven enkele keren waardoor ze o.a. woonde in Santa Cruz en Mendocino. Sinds enkele jaren verblijft ze in New Orleans, waar ze de buurvrouw werd van haar idool en muzikale voorbeeld: folkzangeres Ani DiFranco. Haar muzikale specialisatie gaat trouwens eenzelfde richting uit als die van DiFranco, zoals blijkt uit de meerdere albums die ze sinds de start van haar carrière heeft opgenomen. Daar komt nu een zesde soloplaat bij in de vorm van de tien tracks tellende plaat “Satchel Of Songs” die in de USA reeds in maart van dit jaar op de markt kwam en nu internationaal wordt gelanceerd. Diane Patterson heeft altijd veel belangstelling en succes gehad in de Scandinavische landen Zweden en Denemarken en ook in Duitsland waar ze regelmatig op tournee gaat om haar songs en platen te promoten. In haar liedjes vertelt ze als geëngageerde activiste vaak sociaal en politiek geïnspireerde verhalen en dat is ook het geval in enkele songs op “Satchel Of Songs”.

Lees meer

COURTNEY HALE REVIA – GROWING PAINS

De Amerikaanse staat Texas is al sinds jaar en dag hofleverancier van uitstekende muzikanten die vaak vooral actief zijn in het folk-, country- en Americana-genre. Zo krijgen we nu zangeres en songschrijfster Courtney Hale Revia uit Seven Oaks in Polk County in het zuidoosten van Texas op een gouden schaaltje aangeboden. In het dagelijkse leven is ze actief als lerares maar ze is tegelijkertijd een liefhebbende dochter, moeder en echtgenote. Zij debuteerde in 2015 op plaat met haar album “Simple Things” en kwam drie jaar later in 2018 met een opvolger in de vorm van de plaat “Tattered”. Voor de release van haar derde studioalbum “Growing Pains” wachtte ze deze keer vier jaar tot midden oktober 2022. Deze nieuwe plaat draagt ze op aan haar vader James T. Hale die vorig jaar op 25 juli 2021 aan Covid-19 overleed. Ook hij was actief als singer-songwriter en ze eert hem op “Growing Pains” door het door hem in 1989 gecomponeerde liedje “Bloom Where You Are” live te zingen in de ‘7 Oaks Event Garden’.

Lees meer

STEVE MCNAUGHTON – JOURNEYMAN

Steve McNaughton is een Australische singer-songwriter uit Sydney die met de plaat “Journeyman” aan zijn vierde soloalbum toegekomen is. Het is de opvolger van het in de lente van 2017 op de markt verschenen album “Eagles Aloft” dat we toen ook al op deze pagina’s hebben besproken. Daarvoor bracht hij ook nog zijn debuutplaat “Hardly Soft Rock” uit in 1999 gevolgd door “Storm Chaser” in 2009. Op “Journeyman” brengt Steve McNaughton veertien nummers die hij op één na allemaal zelf van teksten en muziek heeft voorzien. Enkel de traditional “Skye Boat Song” is een Schots volksliedje dat hij tussen zijn eigen nummers heeft geplaatst. Die song werd in het verleden in 1976 ook al gecoverd door Nana Mouskouri en in 1986 door Des O’Connor & Roger Whittaker. Het nummer is in 2014 ook nog opgedoken op de soundtrack van de populaire historische drama-televisieserie ‘Outlander’. De muziek bij de songs op “Journeyman” werd in twee Nieuw-Zeelandse opnamestudio’s ingespeeld door een tiental instrumentalisten waaronder album co-producer Rod Motbey die meespeelt op gitaren, basgitaar, keyboards en banjo.

Lees meer

TOMISLAV GOLUBAN – 20 YEARS ON THE ROAD

Tomislav “Little Pigeon” Goluban is een zanger en muzikant uit Zagorje Hrvatsko, een historisch-geografisch gebied in de Republiek Kroatië, ten noorden van de hoofdstad Zagreb. Goluban is op de éérste plaats en al sinds 1997 een blues harpist en bracht ondertussen al 14 studio albums uit. Zijn inspiratie zoekt hij o.a. bij Sonny Terry, Slim Harpo, Paul Butterfield, Gary Primich en Kim Wilson. Naast artiest is Goluban ook een internationaal toerende blues zanger, leider van zijn eigen band, blues pedagoog, radio-dj en festivalorganisator. Zijn discografie onthult diverse stijlen, waaronder Delta, country en Chicago blues, zydeco, rock 'n' roll en wereldmuziek. Goluban’s unieke benadering van de blues leverde hem al vijf Porin en drie Musicians Union awards op, de meest prestigieuze nationale muziekprijzen van Kroatië. Voor Tomislav Goluban is ’20 Years on the Road’, zijn veertiende studioalbum, een carrièremijlpaal: de herdenking van de 20ste verjaardag van zijn eerste soloconcert, dat op 16/12/2001 in zijn Kroatische geboorteplaats plaats vond. Alle 14 nummers werden live opgenomen in de studio met drie verschillende sets muzikanten, in Kroatië en Oostenrijk. Gastvocalisten, voornamelijk uit de Blue Heart / Nola Blue / Blind Raccoon-familie) droegen bij aan bijna alle nummers.

Lees meer

BILLY HECTOR – ROCK NIGHT IN JERSEY

Billy Hector -hij noemt zichzelf “muzikant van de werkman”- is een blues gitarist en singer-songwriter uit Orange in de staat New Jersey (in de Mid-Atlantische en Noordoostelijke regio’s van de VS). Nadat hij tijdens de Ed Sullivan Show voor het eerst The Beatles zag, veranderde voor hem de wereld. Later werd hij aangetrokken door de blues. Hector kreeg zijn eerste gitaar lessen als hij negen is en gaat later jazz gitaar en muziekgeschiedenis studeren aan de William Patterson universiteit. Eerder speelde Hector in blues bands en trad hij op in kleine clubs. In de voorbije twintig jaren, nam Hector zo’n zeventien albums op. Zijn gitaarstijl is een combinatie van Jersey Shore blues, funk en R&R. Hector is ondertussen al vijf decennia muzikant. Hij heeft in verschillende formaties gespeeld en heeft ook getoerd als gitarist van o.a. Hubert Sumlin en Joe Louis Walker. Na midden jaren tachtig eerst met een vijfkoppige blues/rock band The fairlanes te hebben opgetreden, besloot hij in 1993 door te gaan als trio onder de naam The Billy Hector Band (met naast Billy op gitaar en zang, Sim Cain op drums & Tim Tindall op bas). Zijn reguliere bandleden zijn Timmy Tindall op bas en Dan Hickey op drums. Met ‘Rock Night in Jersey’ brengt Billy Hector (als opvolger van ‘In These Times’, 2019) zijn veertiende studio album bij het Ghetto Surf Music label uit.

Lees meer

INTERVIEW - SEAN CHAMBERS

Fans van bluesgitarist en zanger Hubert Sumlin (1931-2011) zullen zeker ook zijn protegé gitarist Sean Chambers kennen, die van 1998 tot 2003 zijn gitarist en bandleider. Sumlin zelf was van 1950 tot 1960 de vaste gitarist van Chester Burnett Howlin' Wolf (). Sumblin’s typisch gitaarspel is onder meer te horen op de Chuster Burnett aka Howlin’ Wolf klassiekers “Killing Floor” (1964), “The (Little) Red Rooster” (Willie Dixon/Chester Burnett, 1961), “Smokestack Lightning” (1956). Sumlin inspireerde latere artiesten waaronder Eric Clapton, Keith Richards, Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix. In 2003, na Sumlin’s dood, ging Sean Chambers solo en vormde hij zijn eigen band. In 2004, kort na de release van zijn tweede album 'Humble Spirits', werd Chambers gedwongen om te verhuizen. Zijn huis in Florida werd getroffen door twee grote orkanen en door het water helemaal vernield. Door deze tegenslag kon de jonge gitarist niet anders dan de professionele muziek even stopzetten. Hij zocht een baan en ging elke dag keihard werken om een nieuw huis te kopen en, om zijn leven terug op te bouwen. Optreden deed hij nog als hobby in zijn omgeving voor zijn vaste fans. Het duurde tot 2009 eer Chambers terug de studio introk om een album op te nemen. 'Ten Til Midnight' is zijn meest succesvolle album tot op heden. In maart 2020 ging Chambers de studio in en nam zijn 8ste album ‘That’s What I’m Talking About – A Tribute to Hubert Sumlin’ op, een eerbetoon aan zijn mentor, wijlen de grote Hubert Sumlin. Het werd opgenomen met Ben Elliott (1952-2020), die een maand nadat het album was opgenomen plotseling overleed. Ben Elliott was een Amerikaanse producer, audio engineer en mede-eigenaar/hoofdingenieur van Showplace Studios in Dover, NJ. Het album werd uitgebracht door het Quarto Valley Record. Het is dan ook een album met vooral Willie Dixon (4) en Chester Burnett (4) covers. Dit waren de nummers die hij vaak speelde als hij tourde met Sumlin. Sean Chambers is momenteel aan zijn Europese tour 2022 begonnen met in de maand oktober concerten in Belgie, Nederland, Duitsland en Zwitserland en dit met special guests: Patt de Salvo op bas en Garnet Grimm op drums, beiden van de legendarische Savoy Brown Band. Tijdens deze concerten in Belgie waren ze voor een viertal dagen te gast in onze Bed 'n Blues in Halen en even voor het geweldige optreden van John Mary Go round hadden we met dit trio een hartelijk gesprek.

INTERVIEW - JAX HOLLOW

Singer-songwriter Jax Hollow is afkomstig uit Nashville, TN, en wordt gezien als de nieuwe gitaarsensatie, zodat haar naam in één adem genoemd wordt met andere, grote vrouwelijke gitaristen. Ze is, zoals dat zo mooi heet, een badass rock’n roll vrouw die de wereld wel even op haar grondvesten zal laten schudden met haar gitaarwerk. Naast haar zeer rauw vlammend gitaargeluid heeft Jax een stem die ergens tussen Pat Benatar, Beth Hart en Alanis Morissette in zit. In 2021 verscheen haar geweldig debuutalbum "Underdog Anthems". Voor de productie van dit album heeft ze niemand minder dan producer Michael Wagener (Metallica, Skid Row, Extreme) weten te strikken. Met zo’n man aan de knoppen zit het qua sound wel goed. Dit album is dan ook een rock muziek explosie met een frisse en unieke mix van rock, blues, en americana. Als een mix van Jimmy Page, Brandi Carlile, en Chris Stapleton, is Jax Hollow een performer die zeker in de muziekwereld zal blijven met haar hartveroverende stem, en authentieke songwriting. In de lente van 2023 zal haar nieuw album "Only The Wild Ones" verschijnen. Deze plaat is opgenomen in de ‘Sound Emporium Studios’ in Nashville waar ook het recente album "Raise The Roof" van Robert Plant & Alison Krauss werd opgenomen, iets waar Jax Hollow toch zeer trots op is. In september toert ze door Europa als solo act en treedt op tijdens het Sinner Rock Fest. in Duitsland naast andere grote festivals en zalen. Tijdens haar concerten in Duitsland kwam ze speciaal voor Rootstime even naar Belgie voor een concert in onze Living Room in Halen. Voor dit geweldige optreden hadden we met deze jonge rockster een hartelijk gesprek.

INTERVIEW - RICK ESTRIN

Rick Estrin groeide als tiener op in San Francisco, waar hij op straat de “andere” wereld met zijn eigen karakteristieke figuren leerde kennen. Hij was 12, als hij van zijn oudere zus Ray Charles’ album ‘The Genius Sings The Blues’ (1961) krijgt. Daarna ontdekte hij ook Jimmy Reed, Champion Jack Dupree, Mose Allison en Nina Simone. Op zijn 15de krijgt Rick zijn 1ste harmonica en op zijn 18de treedt hij al op in lokale clubs. Hij jamde voor het eerst met blues master/gitarist Lowell Fulson (1921-1999) en speelde daarna met R&B giant Z.Z. Hill en met gitaar legende Travis Phillips (in een band met frontman Fillmore Slim), die hem voorstelde aan Rodger Collins, die zijn 1ste echte mentor werd. Estrin verhuist op zijn 19de naar Chicago, waar hij Muddy Waters ontmoet. Van Muddy kreeg Estrin het advies: “You outta sight, boy! You got that sound, boy! You play like a man, boy!...”. Door een gemiste telefoon ging een geplande tour van Estrin met Muddy (stomweg) niet door…Estrin verhuisde terug naar de SF Bay Area waar hij, samen met gitarist Charlie Baty, Little Charlie (Baty) & The Nightcats oprichtte. Estrin was meer dan 30 jaar hun frontman en nam met hen 9 albums op. De line-up bestond uit Rick Estrin (zang, harmonica), Charlie Baty (gitaar), Jay Hansen (drums) & Lorenzo Farrell (keys). Als Baty in 2008 op (bijna) pensioen gaat, gaan Estrin, Hansen en Farrell met gitarist Kid Andersen (Charlie Musselwhite) verder als Rick Estrin & the Nightcats. De “nieuwe” band Rick Estrin & the Nightcats debuteerde in 2009 bij Alligator Records met ‘Twisted’. Als opvolger van ‘One Wrong Turn’ (2012) volgt in 2017 ‘Groovin’ In Greaseland’ (2017). Het 4de Alligator album kreeg de naam ‘Contemporary’. Het is een album met 12 nieuwe Estrin nummers dat hij opnam in de Greaseland Studio van producer Kid Andersen in Santa Cruz, CA. Hij deed dit samen met Andersen, Lorenzo Farrell (keys) & Derrick “D’Mar” Martin (drums). Door covid en andere omstandigheden heeft Rick zijn komst naar Europa meerdere malen moeten uitstellen, maar uiteindelijk konden we hem live aan het werk zien in (Ge)varenwinkel waar we vooral een act kregen met een hoge entertainment waarde, een hoog niveau waarbij talloze fans meteen een dikke glimlach op hun gezicht kregen. Reden genoeg om voor zijn concert even een hartelijk gesprek te hebben.

INTERVIEW - CRYSTAL THOMAS

Hoewel Crystal Thomas eigenlijk in Shreveport / Louisiana woont, groeide ze op met het luisteren naar muziek die zijn oorsprong vond in de Lone Star staat Texas. Crystal Thomas zingt al heel haar leven. Ze mist misschien wat naambekendheid, maar weet hoe ze iedere noot moet zingen. Ze maakte in Dallas als tromboniste even deel uit van de band van de legendarische soulzanger Johnnie Taylor, de man die de wereld verwonderde met zijn (enige) wereldhit “Disco Lady”. Crystal bracht al eerder enkele albums in eigen beheer uit (waaronder ‘Drank of My Love’, 2018) en was te horen op een album van de Japanse band Bloodest Saxophone, getiteld ‘Texas Queens 5’ (2019). In Tokyo werd in 1998 o.l.v. saxophonist Koda “Young Corn” Shintaro de jump blues/swing band Bloodest Saxophone, met de ambitie “to rule the world with the saxophone”, opgericht. Het was een idee van Eddie Stout, producer en legendarische baas van het Dialtone Records label, nadat hij deze blazende veteranen eerder in Austin, TX tijdens het jaarlijkse Eastside Kings Festival -ze openden er in 2017 in Antone’s Night Club- aan het werk had gezien, om de retrosound van Bloodest Saxophone te combineren met de stemmen van enkele “big female ladies” -al dan niet- uit Texas. De dames die op zijn aanbod ingingen waren Diunna Greenleaf, Lauren Cervantes & Angela Miller (Soul Supporters), Jai Malano & Chrystal Thomas. Lokale helden Nick Connolly (keys), Kaz Kazanoff (tenorsax) & Johnny Moeller (gitaar) zorgden voor wat extra “gewicht”. Vorig jaar verscheen haar album ‘Now Dig It!’, Crystal's eerste solo release bij Dialtone Records. Het is een album met enkel cover songs, dat ze opnam met o.a. toetsenist wijlen Lucky Peterson, Chuck Rainey (bas), de Moeller Brothers (gitaar/drums), James Fenner op conga's en veteraan Chuck Rainey op basgitaar. Wij van Rootstime spraken af om kort bij te praten en keken (en genoten) van haar optreden tijdens het (Ge)varenwinkel festival.

INTERVIEW - BOBBY RUSH

Emmit Ellis Jr. aka BOBBY RUSH is de zoon van Ellis Sr. en Mattie Ellis. Voor velen is deze 86-jarige artiest nu al een levende legende. Zijn vader speelde gitaar en harmonica en als kind begon Bobby te experimenteren met zelfgemaakte muziekinstrumenten. Rond 1946 verhuisde hij met zijn familie naar Pine Bluff, Arkansas, waar zijn vader pastoor werd. Hier werd Bobby bevriend met blues legende Elmore James, slide gitarist Boyd Gilmore (de neef van Elmore) en pianist Moose John Walker. In 1953 verhuisde de familie naar Chicago, waar Bobby opgenomen werd in de lokale blues scene. In 1971 werd zijn nummer "Chicken Heads", dat hij met Calvin Carter schreef, een hit. Zijn eerste album ‘Rush Hour’ bracht Bobby uit in 1979 bij Philadelphia International. Na de release van zijn 22ste album kreeg Bobby Rush tijdens de uitreiking van de BMA’s, de award van de “Best Male Soul Blues Artis”. Voor zijn 2007-album ‘Raw’ kreeg hij de award “Best Acoustic Artist” en “Best Acoustic Album”. Zijn 2000-album ‘Hoochie Mama’ werd genomineerd voor een Grammy award. In 2006 werd hij Blues Hall of Fame Nominee en de jaren erna volgden nog méér dan een dozijn BMA’s. Pas in 2017, op zijn 83ste won Rush met ‘Porcupine Meat’ zijn éérste Grammy Award in de categorie “Best Traditional Blues Album”. In het voorbije jaar zat deze veteraan, componist en singer-songwriter niet stil. Hij schreef nieuwe nummers en is er al een opvolger voor ‘Sitting on Top of the Blues’ (2019). ‘Rawer Than Raw’ is het spiritueel vervolg op ‘Raw’ (2007). Het werd zijn éérste akoestische album, met “enkel” zijn gitaar, harmonica en zang. Bluesman, ouwe krak Bobby Rush liet ons in Wespelaar onvoorstelbaar horen hoe gedreven en vitaal hij als zanger, mondharmonicaspeler en gitarist nog steeds klinkt. Wij spraken met hem af even voor zijn optreden, en Bobby nam voor ons, Rootstime, alle tijd voor een interview dat we niet snel zullen vergeten.

INTERVIEW - KEB’ MO’

De afsluiter van de 34ste editie van SWING was dit jaar een zeer grote naam: Kevin Roosevelt Moore, aka KEB’ MO’. Moore is een blues muzikant die als Keb’ Mo’ al vijf Grammy Awards en 14 BMA’s won, singer-songwriter en multi-instrumentalist en daarnaast ook acteur, activist en mentor voor jonge muzikanten. Hij woont momenteel met zijn vrouw Robbie Brooks Moore en hun twee zonen (Kevin II & Carter), in Nashville, TN. Moore kreeg zijn bijnaam Keb’ Mo’ van zijn eerste drummer Quentin Dennard. Deze naam werd later door zijn platen label overgenomen. Moore startte zijn muzikale carrière in een calypso band als (steel) drummer en contrabassist. In de jaren ’70 en ’80 speelde hij in meerdere blues en back-up bands. Zijn eerste opnames dateren van aanvang jaren ’70, toen Moore (toen 21) ingehuurd was door een R&B-band, genaamd Zulu. Deze band begeleidde blues violist “Papa” John Henry Creach (1917-1994) en is te horen op drie van zijn albums. Moore schreef in 1975 samen met John Creach het gouden nummer, “Git Fiddler”. Het nummer is te vinden op het album ‘Red Octopus’ (1975) van Jefferson Starship, een band met ex-Jefferson Airplane muzikanten, waarin Creach ook speelde. Mo’s toegankelijke muziek is geworteld in de Delta blues en wordt gekenmerkt door zijn typische warme stem en aanstekelijk gitaarspel. In Wespelaar kwam Keb’ Mo’ om zijn nieuwe album ‘Good to Be…’ (2022) te promoten. Keb’ Mo’ wil dat we ons met dit album, na de corona ellende, goed doen voelen. Hetgeen we ook voelden bij zijn optreden in Swing,
dit was echt genieten! Even voor dit geweldige optreden hadden we met deze stille verteller en songsmid een hartelijk gesprek.

INTERVIEW - BEN LEVIN

Levin begon piano te spelen toen hij 8 jaar oud was en volgde lessen bij zijn mentor, de legendarische boogie en blues pianist Ricky Nye. Naast Nye zijn grootste invloeden Pinetop Perkins, Big Joe Duskin en professor Longhair. Invloeden die we meteen horen op zijn vorig album, "Carryout or Delivery", geschreven en opgenomen tijdens de pandemie van 2020. Op deze plaat verkent Ben de serieuze neveneffecten van het opgesloten zijn met een gestaag dieet van afhaalvoeding, maar hij slaagt er ook in om veel plezier te hebben en de dingen in het leven te vieren die we nog steeds hebben, namelijk liefde en muziek. Op "Carryout Or Delivery" breidt Ben zijn songwriting uit naar verschillende schakeringen van blues, soul en funk, terwijl hij ook laat zien dat hij naast piano meer dan capabel is op de B3 en de Wurlitzer elektrische piano. Waar Levin even de hulp van grote artiesten schuwt voor deze plaat schakelt hij in plaats daarvan zijn familie en vrienden in. Zijn vader Aron Levin speelt gitaar en zingt op het titelnummer samen met zijn broer, Josh Levin, Howard Cohen en Matt Hueneman. Chris Douglass (bas) en Oscar Bernal (drums / percussie) vormen de ritmesectie. Ben Levin speelt piano, orgel, elektrische piano en neemt de leadzang voor zijn rekening. En het gekke is dat Ben, nu voor zijn laatste album "Still Here" de gastenlijst deze keer nog verder afslankt, met alleen zijn vader / vaste bandgenoot, gitarist Aron Levin, bassist Chris Douglass en drummer Oscar Bernal. En Ben zelf houdt het hier uitsluitend bij akoestische piano en neemt de leadzang voor zijn rekening. De afgeslankte aanpak heeft een groot effect, want dit is zijn beste werk tot nu toe. In ieder geval hebben we er een jonge blues pianist en soulvolle zanger erbij waarbij we in zijn pianospel zoveel van de grote pianisten uit het verleden weerklinken, hij brengt werkelijk het echte werk mee en laat je het ook voelen. Reden genoeg om met deze wonderboy even een babbel te doen.

INTERVIEW - IVY FORD

IVY FORD is een 27-jarige veelzijdige, jonge getalenteerde, artieste / multi-instrumentaliste (piano, sax, bas, drums, gitaar) uit Waukegan, Illinois, die van het zingen van blues een, kunst maakt die mensen die luisteren verbindt. Of ze dit nu doet terwijl ze een volledige band leidt of het solo een serenade is voor een klein publiek, Ivy Ford’s energie is magisch. Ivy startte in 2015 haar carrière met openen voor Buddy Guy. Sindsdien speelde ze al op vele podia, debuteerde ze in 2016 met ‘Simply Solo’ (een album met enkel originele songs, dat ze zelf geproducet had), was ze in 2018 twee keer Blues Blast Music Award Nominee én, haalde ze finale tijdens de IBC 2019 in Memphis, TN. Ivy is niet alleen bezig met haar eigen blues, maar is ook bassiste van de Chicago Blues Hall of Fame Inductee, de legendarische gitarist, J.B. Ritchie. Haar 2020-album ‘Club 27’ verwijst naar de groep van beroemde muzikanten (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison, Kurt Cobain, Amy Winehouse…) die overleden op 27-jarige leeftijd. Er bestaat geen strikte afbakening over wie wel en wie niet bij de 27 club horen. “ Nice to hear on ‘Harvesting My Roots’ that Ivy Ford has gone a long way after recent years. Musically her songwriting, guitar playing and singing have improved. This is promising and makes us look forward to a live performance. Which promotor or festival will invite this talented young lady here quickly?... “ waren de woorden van onze rootstimer Eric Schuurmans, waarnaar de organisatie van Swing dan ook goed hebben geluisterd.

INTERVIEW - ARTUR MENEZES

Bluesrockgitarist Artur Menezes werd in 1985 geboren in Fortaleza, in het noordoosten van Brazilië. Zijn muzikale carrière begon in 2001 en sinds 2016 heeft hij Los Angeles als uitvalsbasis. Het grote publiek leerde hem kennen toen hij in 2018 de Gibson / Albert King Award for Best Guitarist won en derde werd op de IBC. In 2019 mocht Menezes optreden tijdens Eric Clapton’s Crossroads Guitar Festival, waarop enkel de beste gitaristen uitgenodigd worden. Menezes bracht al vijf albums uit, waarvan zijn laatste, "Fading Away" eind 2020 verscheen. Dit meesterwerk werd geproduceerd door Josh Smith en bevat bijdragen van Joe Bonamassa. Deze plaat bevat wederom zijn indrukwekkend gitaarwerk, zijn geïnspireerde zang en songwriting, in 10 originele composities. Het album is geproduceerd door Josh Smith en bevat gastoptredens van zowel Smith als Joe Bonamassa. Artur Menezes toerde voor de Covid-pandemie al een keer in Europa, maar in Wespelaar kon Rootstime voor het eerst met hem kennis maken.

INTERVIEW - BAI KAMARA Jr.

Bai Kamara Jr., zoon van de voormalige ambassadeur van Sierra Leone in Brussel, die opgroeide in het Verenigd Koninkrijk en al meer dan 25 jaar in Brussel woont, is een geëngageerde singer-songwriter die zijn Afrikaanse roots niet onder stoelen of banken steekt. Een warme stem, soms funky maar even goed ingetogen en intiem. Zijn muziek is een opwindende smeltkroes van afro, pop, soul, funk, blues en jazzy invloeden. Bai Kamara Jr. is een geëngageerde singer-songwriter die zijn West-Afrikaanse roots volledig laat ontpoppen in zijn muziek. Zijn engagement voor internationale ngo’s die het vluchtelingenthema onder de aandacht brengen resulteerde in een samenwerking met wereldster Youssou N’Dour. Een geniale songsmid die in zijn 6 albums (Living Room, Urban Gipsy, Disposable Society, This Is Home, Bai kamara Jr Presents The Mystical Survivors and Some Rare Earthlings Vol 1, Salone) zijn muzikaal talent op verschillende wijze laat bovendrijven. Het succes van de in Sierra Leone geboren Bai Kamara Jr. groeide zienderogen. Hij deelde podia met internationale artiesten als Habib Koité, Cassandra Wilson, Rokia Traoré en Keziah Jones of liet zich on stage flankeren door Dani Klein van Vaya Con Dios. Twee songs werden opgepikt door de Spaanse regisseur Paco Torres voor de film El Vuelo Del Tren (The Magic Of Hope). Bai Kamara Jr. speelde overigens zelf een rol in deze langspeelfilm. Op vraag van de UNHCR, het Hoger Commissariaat voor Vluchtelingen van de Verenigde Naties, werkte Bai Kamara Jr. met Youssou N’Dour aan het project Refugee Voices in Senegal en Zwitserland. Hij zet zich in voor ngo’s en non-profitorganisaties als UNICEF en Amnesty International die aandacht vragen voor het vluchtelingenthema. Tijdens de tweede dag van Hookrock 2022, waren we getuige van zijn opwindende muziek, een smeltkroes van R&B, soul, blues, funk en jazz. Het was gewoon een top concert: diep emotioneel en intens klonk het zeker en het zal weinig blues & rootsliefhebbers onberoerd hebben gelaten. Hij beschikt over een warme stem, soms funky en dan weer ingetogen, die niet zelden wordt vergeleken met die van Sting, Seal of Michael Kiwanuka. Tijd voor Rootstime om met Bai Kamara Jr. even voor dit geweldige optreden een hartelijk gesprek te hebben.

INTERVIEW - JUWANA JENKINS

Juwana Jenkins is geboren in Philadelphia waar ze als klein meisje elke zondag in de kerk de gospels zong. Maar gepassioneerd door architectuur, cultuur en schoonheid kwam Juwana op zesentwintig jarige leeftijd in Praag terecht, dat haar thuisbasis werd. Door over de hele wereld op te treden en door haar talenten als singer / songwriter, waarbij ze old school moeiteloos blendt met hedendaagse smaken, kwam ze in contact met musici van topniveau, die haar bestempelen als Amerika’s fijnste exportproduct en treedt ze op menig festival aan als headliner. Ze heeft ook samengewerkt met een breed scala aan artiesten, als frontvrouw voor bands als Tonny's Blues Band, Murphy Band, Tina Turner Tribute, en haar eigen All-Star Mojo Band. Haar veelgeprezen samenwerking met de bekende harmonicaspeler Charlie Slavik, 'The Blues Keeps You Alive' (2012), trok de aandacht van muziekcritici en bezorgde Jenkins de titel van 'Blues Queen'. Tijdens het Hookrock festival nam Juwana haar publiek mee op een ruwe reis door Amerika, waarbij ze de toeschouwers onderdompelt in de diepe traditie van blues met gospel, Memphissoul en een beetje Motown. Juist na voor haar optreden hadden we een heerlijk gesprek met deze succesvolle zangeres.

INTERVIEW - DOUG MACLEOD

Doug MacLeod woont in Memphis,TN, is net 76 geworden en hij begon zijn professionele carrière in 1979. Daarnaast is hij een vertellende op Delta-leest geschoeide blues muzikant, een zanger, gitarist én een geweldig entertainer, die je zeker bijblijft. MacLeod is een singer-songwriter van de oude Amerikaanse traditie, die rondreist en zingt over de ervaringen uit zijn eigen omgeving en leven. Hij is bekend voor zijn geweldige teksten en zijn kunstig gitaarspel, dat uniek en gedreven is. Hij is een meester op akoestische gitaar en zijn bottleneck slidetechniek is intrigerend en meeslepend. Doug speelde o.a. samen met Muddy Waters’ mondharmonicaspeler George “Harmonica” Smith, Big Joe Turner, Pee Wee Crayton, Eddie “Cleanhead” Vinson, Lowell Fulson en Big Mama Thornton. “Harmonica” Smith (1924-1983) was zijn mentor en inspirator, van wie Doug de bijnaam “Dubb” kreeg. Van hem leerde hij hoe het publiek te bespelen en, hoe mensen in verrukking te brengen. MacLeod’s songs zijn gecoverd door veel artiesten en sommige van zijn nummers zijn gebruikt in tv films. Zelf presenteerde hij van 1999 tot 2004 op de radio de “Nothing But the Blues” en was hij tien jaar lang columnist in het blues Revue Magazine “Doug’s Back Porch”. Doug MacLeod is een meervoudig Blues Music Award winnaar. In 2020 won hij een Music Award als “Acoustic Artist of the Year” en in 2018 won hij met zijn album ‘Break the Chain’ de “Acoustic Album of the Year” award. Na meer dan 30 jaar, 22 studio-albums, verschillende live-opnames, compilaties, een instructie-dvd voor blues gitaren en een dvd met live optredens, zijn de kritieken op zijn naam nog steeds lovend. ‘A Soul to Claim’ is het eerste album van Doug sinds hij vanuit LA naar Memphis verhuisde. Op zijn nieuwste en met momenten erg emotioneel en herkenbaar album, werkt blueszanger en verhalenverteller Doug MacLeod samen met de legendarische producer Jim Gaines (Santana, Stevie Ray Vaughn, Luther Allison, Steve Miller Band). Doug MacLeod toert deze maand in Europa en houdt voor optredens in Belgie en Nederland op meerdere plaatsen halt. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat deze liedjessmid voor de start van zijn tour eerst in onze Rootstime Living Room wou langskomen om met hem een openhartig gesprek te voeren en meer te weten te komen over ‘A Soul to Claim’, een topplaat die hij nu op deze tour komt voorstellen, en waarvan we exclusief voor Rootstime live in onze Living Room een voorsmaakje kregen.