interview met
TOMMY CASTRO

Tommy Castro groeide op in San José Californië. Hij begon gitaar te spelen en onder zijn vroegste helden waren Eric Clapton, Elvin Bishop en Carlos Santana. Hij ging luisteren naar de helden van zijn helden, B.B. en Freddie King, Buddy Guy en andere bluesartiesten. Hij toerde twee jaar met The Dynatones en begon in 1991 onder eigen naam op te treden. Het zou nog tot 1996 duren voor hij zijn solodebuutalbum "Exception to the Rule" zou maken, waarmee hij meteen de aandacht van de internationale blues pers mee trok. En ze zijn lovend over hem, iemand als Carlos Santana noemt hem 'the future of the blues'. In 2001 verscheen "The Essential Tommy Castro", toen nog bij Blind Pig records. Hetzelfde jaar verscheen bij 33rd Street Records het album "Guilty of Love" en twee jaar later vond hij onderdak bij Heart and Soul Records, waar het album "Gratitude" verscheen, een album waarin hij een eerbetoon bracht aan zijn leermeesters: de oude blues- en soulmaten. Op deze plaat speelde hij zeer keurige uitvoeringen van B.B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf e.a. In 2005 verscheen "Soul Shaker" en in 2007 was het de beurt aan die prachtige cd "Painkiller", met producer John Porter (B.B. King, Elvis Costello, Buddy Guy). Deze cd waarop tevens ook Coco Montoya, Teresa James en Angela Strehli mee doen en het album "Soul Shaker" verschenen in zijn toen welvertrouwde Blind Pig stal. Voor het album "Hard Believer" (2009) verkoos hij wederom John Porter als producer, en is opgenomen in zijn thuishaven, San Rafael, Californië, maar is wel Castro's eerste release voor het Alligator label van Bruce Iglauer. Ondertussen is Castro bij dit label reeds toe aan zijn zesde release, met het album "Stompin’ Ground" (2017). Deze plaat bevat een twaalftal onweerstaanbare nummers, voor een deel nieuwe songs en een aantal covers van songs die hem inspireerde toen hij opgroeide in San Jose, Californi . Met gastoptredens van David Hidalgo ( Los Lobos), Charlie Musselwhite en Mike Zito. Het jarenlang zeer uitgebreid tourschema heeft van Tommy Castro een van de meest succesvolle artiesten gemaakt in de blues. Tommy’s soulvolle stem, in combinatie met zijn heldere bluesrockgitaarlicks en ondersteund door klasse muzikanten staan garant voor een perfecte bluesavond. Deze maand komt Tommy Castro voor een aantal optredens naar Nederland en Duitsland, maar vooraf was hij te gast in de Spirit of 66 in Verviers waar we de alom geprezen bluesheld in het halfduister wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

 

interview met
GHALIA & MAMA’S BOYS

De 25 jarige Ghalia Vautier is wellicht Brussels best bewaarde blues geheim. Al buskend leerde ze de stiel en de voorbije 5 jaar perfectioneerde ze haar skills tijdens meervoudige trips naar de US. Want sinds 2013 pendelt Ghalia al naar de grote muzieksteden in de US. Daar kreeg ze de gelegenheid om met zeer getalenteerde en inspirerende muzikanten in contact te komen. Zo was ze in Chicago, Memphis, Nashville, maar vond ook haar weg naar de roots van de Mississippi blues en de bayous van Lousiana. Ondertussen is Ghalia uitgegroeid tot een gerespecteerde muzikante in de muziekscène van Clarksdale, MS, de stad die men de Ground Zero van de bluesmuziek noemt. Haar passages aldaar en in NOLA gingen niet ongemerkt voorbij, ze speelde er onder andere op het Juke Joint Festival en won er de harten van de Mama’s Boys. Johnny Mastro & Mama’s boys zijn een van de leading blues bands in New Orleans en nodigden de jonge Brusselse prompt uit voor een opnamesessie. Het album is dan ook een goed voorbeeld van een Europees-Amerikaanse blues samenwerking. Het resultaat is een album met een ongepolijste rauwe blues sound. Ghalia’s rock ‘n’roll verleden is duidelijk in haar stem terug te horen. Zij heeft een onweerstaanbare snik in haar stem en dit gekoppeld aan het zeer rauwe geluid van Johnny Mastro’s band levert een prima bluesrock album op. De twaalf nummers op "Let The Demons Out" werden bijna allemaal door Ghalia zelf geschreven en werd opgenomen in de Music Shed studio in New Orleans en Legende David Farrell mixte en masterde het album. Begin deze maand november was Ghalia samen met de Mama's Boys in België, o.a. in Mechelen, Brussel, Gouvy en Gent, om hun debuut voor het Duitse RUF records (Ina Forsman, Tasha Taylor, Erja Lyytinen) voor te stellen. Hun laatste optreden van deze mini tour was in Gent, waar ze het podium van de Missy Sippy op gepaste wijze lieten daveren. Een uur daarvoor hadden we een gezellige babbel in hun kleedkamer. Het was een hartelijk weerzien, want het was al enkele jaren geleden dat we de Mama's Boys nog eens voor de microfoon hebben gehad en samen met Ghalia brachten ze voor het eerst en voor Rootstime een schitterende akoestische versie van de titelsong "Let The Demons Out". Veel interesse is er ondertussen al van vele festivals die deze zomer Ghalia & Mama's Boys in hun line-up willen hebben, en dit beginnende met het de Hageland Blues & Roots Night waar ze in Glabbeek op za. 24 maart 2018 zullen optreden..

zie hier het interview 

 

Nieuw TINY LEGS TIM album
LIVE AT SINT-JACOBS verschijnt op 24.11.17

De Gentse bluesmuzikant Tiny Legs Tim is verheugd om vrij snel na de bijzonder warm onthaalde plaat ‘Melodium Rag’ (verschenen in februari 2017) opnieuw een release voor te stellen. ‘Live At Sint-Jacobs’ – zijn vijfde album, intussen - is opgenomen tijdens de Gentse Feesten en biedt een ruime greep uit het 2,5 uur durende concert van Tim en zijn schitterende band op het groot podium van Sint-Jacobs op 16 juli 2016. Een momentopname om te koesteren! Tiny Legs Tim in topvorm nabij Het Trefpunt, het kloppend hart en de bakermat van de Gentse Feesten! 'Live At Sint-Jacobs' wordt uitgegeven door Sing My Title / NEWS en verschijnt enkel op vinyl & digitaal.

interview met
JONNY LANG

Eind vorige eeuw was onze Jonny nog een hyper getalenteerde Amerikaanse tiener. Als Kid Jonny Lang & The Big Bang bracht hij in 1995 al zijn eerste cd uit: "Smokin". Hij was toen nog geen 15 (en yep, zo jong en al smoren!?) en werd meteen al een blues-wonderkind genoemd. En terecht. Smokin zegt natuurlijk alles over zijn zang en speelstijl: ronkend en rokend. Sinds toen heeft Jonny Lang tal van succesvolle studioalbums uitgebracht en maakte een muzikale ontwikkeling door waarbij hij begon in de bluesrock en inmiddels enkele jaren zijn eigen stijl heeft gevonden in een ijzersterkte mix van blues, gospel, rock en soul, waarbij zowel zijn gitaarspel als fenomenale stemgeluid de boventoon voeren. Twee jaar later gooide hij meteen hoge ogen met het album "Lie To Me" (1997) en het jaar daarna kreeg hij een Grammy voor zijn album "Wander This World" (1998). Dit is inmiddels bijna twintig jaar geleden, nog wat albums verder, en we kunnen wel stellen dat het talent van deze Amerikaanse blueszanger niet slecht is opgedroogd. Hoewel zijn stijl moeilijk te categoriseren valt, worden Lang’s nummers gekenmerkt door sterke vocale melodieën, expressieve gitaarpartijen en een brede blik op de wereld. Dit heeft hem zeker geen windeieren gelegd, want in de afgelopen jaren deelde hij het podium met legendes als The Rolling Stones, B.B. King, Aerosmith en Sting. Zijn album "Fight For My Soul" stemt alweer uit 2013, maar onlangs zag "Signs" het licht en werd #1 Blues Album in de Amerikaanse billboard charts. Dit album is geïnspireerd op oudere blues met veel rauwe gitaren. Dat Jonny Lang anno 2017 nog steeds niet weet te vervelen was in Utrecht meer dan duidelijk. En dat we met deze gitaargod van de jongste, hyper getalenteerde en felbegeerde lichting vroeg in de namiddag konden interviewen was echt de max, want voor ons behoort Jonny Lang wel degelijk tot de eredivisie van de hedendaagse rock- en bluesmuzikanten.

zie hier het interview 

interview met
BEN MILLER BAND

Het Amerikaanse kwartet Ben Miller Band maakt een even unieke als onweerstaanbare mix van North Mississippi Hill Country blues, Appalachian mountain music, bluegrass en pure country, door de band zelf Ozark stomp gedoopt. De band sleet zijn dagen in relatieve anonimiteit tot ze in 2013 het voorprogramma van ZZ Top mochten doen en met hun bescheiden zelfbouwinstrumentarium moeiteloos overeind bleven in de grote zalen. "I don't remember having stood through an opening act's show in quite sometime but I couldn't seem to leave, they were that engaging" dixit Billy Gibbons. Mede door hun toegenomen bekendheid konden ze hun laatste plaat "Any Way, Shape Or Form" (2014) - zie recensie- , dat geproducet werd door Vance Powell (Jack White, Wanda Jackson, Kings of Leon), uitbrengen bij een groot label. Op dit album creëert de Ben Miller Band uit Missouri, toen nog als trio, een volstrekt nieuw en eigen muzikaal genre. Aan de ene kant behoorlijk traditioneel, puttend uit delta blues en bluegrass, aan de andere kant zo modern als wat. Miller is een sublieme gitarist, zanger en schrijver, Scott Leeper bespeelt de eensnarige theekistbas of zijn leven ervan afhangt en Doug Dicharry speelt alles waar geluid uitkomt. Live had de band al een enorme reputatie, die hadden ze vanaf toen ook in de studio. In de tussentijd heeft de Ben Miller Band een gedaantewisseling ondergaan. Trombonist-percussionist Doug Dicharry is er niet meer bij en werd vervangen door Smilin' Bob Lewis en Rachel Ammons, twee multi-instrumentalisten die het toch al excentrieke instrumentarium van de band aanvullen met enkele extra exotische aanwinsten (elektrische cactus, dulcimer, ...). Met een zinderende liveshow die alle verwachtingen overstijgt, charismatisch vocaal samenspel en warmbloedige arrangementen, en hun authentieke instrumenten, zijn ze opgemerkte gasten overal waar ze neerstrijken, dat was ook het geval in Utrecht waar we backstage even met dit aangenaam gezelschap mochten praten.

zie hier het interview 

interview met
SHANNON MCNALLY

De Amerikaanse singer-songwriter Shannon McNally werd geboren op Long Island, New York. In haar studentenjaren begon ze op te treden in clubs en bars. Haar talent werd al gauw opgemerkt en na haar afstuderen kreeg ze een contract bij Capitol Records, voor wie ze haar debuutalbum 'Jukebox Sparrows" (1997) opnam, dat pas enkele jaren later zou worden gereleased. (In de tussentijd deed ze supports voor onder andere Ryan Adams, Stevie Nicks en John Mellencamp.) Eerder dit jaar bracht ze met "Black Irish" (zie recensie) haar achtste album uit. Haar meest ambitieuze project tot dusver, en haar curriculum in acht genomen, wil dit wel wat zeggen. Meteen is dit ook een terugkeer naar de blues-americana waarmee het allemaal begon. Dit album, is het produkt van een vruchtbare samenwerking met producer Rodney Crowell. Die had al in 2012 aangegeven haar volgende album te willen produceren van 'deze donkerogige schoonheid, die volwassen nummers schrijft, een ruige Fender Stratocaster bespeelt, en bij momenten heel erg klinkt als Jesse Mae Hemphill. Het dragen van de zorg voor haar zieke moeder, de opvoeding van haar dochter en een scheiding hebben haar genoeg inzichten geleverd voor dit laatste album "Black Irish". Het is dan ook geen verrassing dat dit album gezien wordt als McNally’s meest persoonlijke werk. Bekijk hier het gesprek dat we in Utrecht met Shannon hadden tijdens het Ramblin’ Roots Festival.

zie hier het interview 

interview met
ANDREW COMBS

De in Texas geboren en tegenwoordig in Nashville wonende Andrew Combs liet voor het eerst van zich horen in 2010. De digitaal uitgebrachte ep "Tennessee Time" zette meteen alle antennes op scherp bij liefhebbers van popmuziek met vleugjes roots, country en americana. Stel je voor dat Harry Nilsson een ontmoeting heeft met Townes Van Zandt, en Guy Clark is ook niet ver weg. Met het digitaal album "Worried Man" (2012) brak Combs door naar een groter publiek, maar het succes van het in 2015 uitgebrachte "All These Dreams", dat vol staat met prachtige countryliedjes die recht uit het hart komen was nog veel groter. Klassieke country mag dan het hoofdingrediënt zijn, maar Combs vergeet niet om er lekkere scheut hedendaagse pop aan toe te voegen. Toch geeft hij zijn songs een nostalgische feel die herinnert aan de muziek uit de jaren 70. En vorig jaar verscheen "Canyons of My Mind", een plaat die de toch al hooggespannen verwachtingen nog maar eens overtreft. Dani Heyvaert schreef in zijn recensie over dit album: "Andrew Combs is een maatschappelijk en politiek geëngageerde, pas getrouwde toekomstige vader, die zijn bezorgdheid over het land en de wereld uitzingt, maar tegelijk vrouw en kind niet vergeet, dat vinden wij fijn. Dat hij daarvoor bijzonder knappe songs als vehikel gebruikt, dat is een extra troef. De nieuwe Andrew Combs, Dames en Heren, is er eentje om van te snoepen, maar het zijn niet allemaal zoete snoepjes, die hij serveert". Rootstime was dan ook tevreden even een gesprek te kunnen doen met deze 30 jarige rijzende ster die ondertussen al twee maanden, papa geworden is van een dochter en toch duidelijk veel last had van zijn jetlag. Ramblin' Roots was dan ook zijn eerste optreden in zijn Europese tour, maar ondanks dat kon Andrew ons alvast boeien met zijn antwoorden.

zie hier het interview 

interview met
LEVI PARHAM

Oklahoma heeft al flink wat succesvolle americana artiesten voortgebracht en singer-songwriter Levi Parham is hier zeker geen uitzondering op! Parham groeide aldaar op in McAlester. De uitgebreide platen collectie van zijn vader, die hij in zijn jeugd ontdekte, bepaalde zijn carrière als muzikant, die in 2013 begon. In hetzelfde jaar debuteerde hij met het album "An Okie Opera" en in 2014 volgde, ook in eigen beheer, een EP met zes tracks, "Avalon Drive". Terwijl hij in 2015 intensief tourde in de States, ontmoet Parham singer-songwriter en producer Jimmy LaFave die dit jaar op 61-jarige leeftijd overleed, maar hem wel twee jaar geleden de deur bij Music Road Records opende. Parham nam vorig jaar in de Cedar Creek Studio’s in Austin, TX, met Jimmy LaFave als producer zijn tweede studio album "These American Blues" op. De invloeden die je hier duidelijk hoort zijn blues, folk, soul, rock en country. “These American Blues” is een album met op één nummer na (”Chemical Train”, van Wink Burcham) , dat bestaat uit originele nummers. De muzikanten, met wie hij in de studio trok waren Seth Lee Jones (gitaar), Radoslav Lorkovic (piano, orgel), David Leach (bas), Michael Byars (drums), Phil Hurley (gitaar), Tim Easton (gitaar) en zangeressen Noelle Hampton, Jaimee Harris & Emily Shirley. Op het album is duidelijk de hand van LaFave terug te horen en hieruit blijkt dat de heren samen een gouden combinatie vormden. Het album werd vorig jaar niet voor niets uitgeroepen tot album van het jaar in de Euro Americana Chart! In onze eigen Rootstime jaarlijst belandde hij op de derde plaats. Reden genoeg voor Rootstime om deze vriendelijke liedjessmid ook wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

interview met
THE STEEPWATER BAND

The Steepwater Band is een Amerikaanse rock band, die in 1998 in Chicago door Jeff Massey (gitaar, zang), Joe Winters (drums) en Tod Bowers (bas) opgericht werd. De band ontleedde hun naam aan de naam van een vrachtschip dat Massey in een haven van Lake Michigan zag. Aanvankelijk speelde de band hun versies van originele klassieke (bij voorkeur Chicago) blues songs. Snel gaan ze eigen nummers schrijven. In 1999 brengen ze (met de hulp van singer-songwriter Michael Connelly) hun debuut EP “Goin' Back Home” uit. In 2000 vervoegt Connelly de band. In 2000 was de band voor het éérst te zien tijdens het Chicago Blues Festival. In 2001 bengt de band hun debuut studio album “Brother to the Snake” en een live studio album “Live...Half in the Bag”. Na het tekenen van een contract met Funzalo Records / Mike’s Artist Management brengen ze in 2004, met producers Sean Slade en Paul Kolderie (Radiohead, Warren Zevon, the Pixies, Uncle Tupelo) “Dharmakaya” uit. Connelly verlaat de band in oktober 2004. In 2005 treden ze al voor de vijfde keer op tijdens het Chicago Blues Festival en treden ze voor het éérst in Europa op. Dit doen ze over in 2007, wanneer ze in Barcelona op het podium staan samen met Gov’t Mule, John Mayall & the Bluesbreakers en Marc Ford (Black Crowes). Ook in 2007 brengen ze hun album “Songs From the Eighth Day” uit. In 2010 touren ze vijf weken in Europa. Dit doen ze gedeeltelijk samen met Marc Ford. In 2010 brengen ze ook “Live at the Double Door” uit. Eric Saylors vervoegt ook de band. Hun meest recente studio album heet “Shake Your Faith” (2016). Het is de opvolger van “Diamond Days” (2014). De muziek van de Steepwater Band kunnen we omschrijven als een mix van stijlen. Zo horen we de band rock, blues, pop en funk combineren tot haar eigen sound: The Steepwater Band sound. De gitaarpartijen van Jeff Massey en Saylors zijn werkelijk een lust voor het oor, of het nu de psychedelische uitstapjes zijn of de meer pop georiënteerde gitaarsolo's. Dit was ook duidelijk te horen tijdens hun optreden in Gevarenwinkel waar de gitaristen, wederom de juiste snaar wisten te raken. Vooraf konden we met deze twee heren even praten.

zie hier het interview 

interview met
CURTIS SALGADO

Curtis Salgado heeft al een hele muzikale geschiedenis achter de rug, teveel om op te noemen eigenlijk, maar wie Salgado ook maar één noot hoort zingen weet gelijk dat deze man uit het juiste hout gesneden is. Hij zingt de blues met ongelofelijk veel soul en elk optreden alsof het zijn laatste is. Het begon voor hem allemaal in de jaren 70 als bandleider van The Nighthawks. Hierna speelde hij zes jaar lang in The Robert Cray Band. Vervolgens speelde hij met onder anderen The Steve Miller Band en Santana om in 1999 solo te beginnen. Hij maakte tot dusver zes albums waarvan de laatste, "The Beautiful Lowdown" vorig jaar uitkwam. We mogen echter van geluk spreken dat Curtis Salgado er nog is, want in 2005 werd hij met leverkanker gediagnosticeerd. Gelukkig onderging Salgado een succesvolle levertransplantatie en zingt hij mogelijk nog meer vanuit zijn guts. Curtis Salgado, die als inspiratie gold voor de film The Blues Brothers (1980), liet zich door zijn ziekte niet van de wijs brengen en heeft onderhand veel erkenning gekregen voor zijn muziek. In 2010 en 2012 was hij ‘Soul Blues Male Artist of the Year’ en in 2013 won zijn album "Soul Shot" de ‘Soul Blues Album Of The Year Award’. Begrijpelijk als je dit allemaal weet dat hij één van de belangrijkste en beste blanke echte soul-en blues vocalisten van de laatste drie decennia is. Zijn stem behoort volgens mij tot de beste in dit genre, samen met die van Darell Nulish en "Sugar" Ray Norcia. Voorafgaand aan zijn optreden tijdens de 20ste editie van Gevarenwinkel hadden we een lang gesprek met Curtis Salgado. De goede man kan worden beschouwd als degene die mede verantwoordelijk was voor de opleving van de blues in de tachtiger jaren.

zie hier het interview 

interview met
ROBERT JON & THE WRECK

Robert Jon Burrison groeide op in Cerritos, CA. Zijn vader heeft zijn toekomst het sterkst bepaald, omdat hij thuis gitaar kon spelen, drummen en (heel belangrijk) naar de oude LP’s, met gospel muziek van zijn vader kon luisteren. Toen hij ouder werd, speelde hij thuis muziek in de garage en kon hij verschillende instrumenten uitproberen. Toen Burrison op de middelbare school zat, begon hij zijn eerste eigen nummers te schrijven. Op de universiteit in Glendora, ontmoet hij drummer Andrew Espantman en Wong. Als trio jammen ze regelmatig samen en ontmoeten ze Steve Maggiora. Later vervoegt de lead gitarist Kristopher Butcher. In februari van 2011 richt Robert Jon Burrison in Zuid Californië zijn band 'The Wreck' op. Zes maanden later hebben ze er al een eerste tournee opzitten en nemen ze hun debuut 'Fire Started' op, het begin van hun muzikale reis, meteen een ook een stevige bluesrock plaat met country en classic rock invloeden. Ze doen veel live ervaring op tijdens de tour door de Verenigde Staten die volgt om de cd te promoten. Na een paar kleine wisselingen in de bezetting gaan ze in 2013 met producer Warren Huart ( Aerosmith) de studio in. En komt even later de EP “Rhythm of the Road” op de markt. Gevolgd in 2014 met een volwaardig album “Glory Bound” dat “live / ter plekke” werd opgenomen zonder. Tijdens de Orange County Awards winnen ze de 'Best Live Band' award en worden ze genomineerd in de categorieën : 'Best Rock' en 'Best Blues'. Mede door een optreden op het SXSW festival komen ze ook in Europa in beeld. Veel optredens volgen en ze leven naar het motto dat ze ook op de website hebben staan: Music, Miles Whiskey. In 2016 komt het 4e album "Good Life Pie" met Warren Huart uit en laten ze opnieuw zien hoe breed Southern rock is. Sommige nummers doen denken aan The Allman Brothers (zie video), sommige aan Rival Sons. Via een ballad naar de countryrock, maar alles in een bluesy jasje. We kunnen op vrijdag tijdens het (ge)Varenwinkel festival hun optreden misschien wel zien als hoogtepunt van die avond. De organisatie probeerde het strakke uurschema te respecteren, maar door het dolenthousiaste publiek liep hun set uit. De presentator en headliner Jeff Jensen stonden klaar op het hoofdpodium, maar het publiek bleef in de rootstent staan en scanderen voor een bis van Robert Jon en zijn band. En dat kregen ze ook, en wij van Rootstime waren tevreden dat we erbij waren, en dat we even voordien even met deze muzikanten konden praten.

zie hier het interview 

interview met
JANIVA MAGNESS

Janiva Magness is afkomstig uit Detroit, Michigan, waar ze op jonge leeftijd reeds beïnvloed werd door blues, R&B en soulmuziek, die ze op de radio hoorde. Als tiener liep ze van huis weg, trok ze naar Californië en begon ze naar clubs te gaan, waar de blues microbe haar te pakken kreeg. Ze speelde met enkele muzikanten samen en er ontstonden bands. Ze werkte samen met bekende en minder bekende goden zoals Kid Ramos, Rick L.A. Holmes, Steve Mugalian… Tot ze begin jaren ‘90 Jeff Turmes ontmoette. Jeff bezorgde haar zelfgeschreven songs op cassette, want Janiva (die graag origineel materiaal brengt) schrijft zelf haast niets. In 1994 werd Turmes bassist bij Janiva's vaste band en een jaar later trouwden ze. Janiva passeerde zelfs in 2011 in Varenwinkel, nog geflankeerd door haar man. Echter is even later deze relatie stuk gelopen, en heeft ze blijkbaar die breuk ondertussen behoorlijk verteerd getuige haar laatste albums ('Stronger for It', 2012, 'Love Wins Again', 2016) en nominaties. Zo kreeg ze onlangs de Grammy voor Best Contemporary Blues Album, maar won zomaar 7 Blues Music Awards, waaronder BB King Entertainer of the Year. We kunnen dan ook best zeggen: alweer een zangeres aan wie het leven niet onopgemerkt voorbij is gegaan, maar ze is er gelukkig weer helemaal bovenop gekomen ... Magness kan grommen en grauwen en heeft steeds dat intense ruwe randje dat je kippevel kan bezorgen en in (ge)Varenwinkel bewees ze dit maar al te graag. Vooraf aan het concert van deze bluesdiva hadden we een leuke babbel in haar hotel, en vertelde ze graag over haar laatst verschenen EP, 'Blue Again'.

zie hier het interview 

interview met
KAZ HAWKINS BAND

Swing Wespelaar, noem het terecht gezien nog steeds gratis! 'Blues For The People', is toe aan zijn 30st editie. Een editie die door zijn programmatie, zeker van de blues liefhebbers én van de pers de nodige aandacht moet krijgen. Wat in 1988 bescheiden, toen met zeven bands, georganiseerd, werd is anno 2017 een begrip in de blues wereld. Voor ons Rootstime, als muziek website, is dit ook een reden om te zorgen voor de nodige verslagen en interviews met de aanwezige artiesten. Dit jaar hebben we op zaterdag afspraak gemaakt met de ‘Northern Ireland best-kept secret’ Kaz Hawkins, zoals ze vaak werd beschreven. Daar kwam gelukkig verandering in toen ze in maart van dit jaar, als vertegenwoordiger van Engeland, de winnaar van de European Blues Challenge werd. Het waren de kwaliteit van de songs, de positieve vibe van de band en de indrukwekkende stem van Kaz die de jury konden overtuigen (zie video’s). De Kaz Hawkins Band uit Noord-Ierland, werd echter al voor hun overwinning in Denemarken voor Wespelaar geboekt, wat nog maar eens de neus voor talent en kwaliteit van de organisatoren van Wespelaar bewijst. Kaz wordt vergeleken met Etta James en Janis Joplin om maar een paar te noemen. Haar debuutalbum "Get Ready", wat in augustus 2014 uitgebracht werd, dat vol originele nummers en soulvollel tracks staat, werd door zowel het publiek als door de critici uitgeroepen tot winnaar van het Blues Matters Magazine ‘Writers Poll Best Studio Album van 2015’ in de maand september van dat jaar. In dezelfde maand, accepteerde Kaz ook nog eens de prestigieuze Barry Middleton Award voor ‘Emerging Artist’ bij de British Blues Awards (de eerste ooit ontvanger van Noord-Ierland) én kreeg ze ook de ‘Pure M’ Award voor 2015 All-Ireland Best Female Act in Dublin. Dat Kaz met haar flamboyante verschijning en haar steeds gepassioneerde vertolkingen nu deze Final Tour aankondigt, komt voor de fans zeer hard aan. Voor Rootstime reden genoeg om met deze drie heren en onze favorite sweetheart even aan tafel te gaan zitten, want wat zijn de verder plannen van Kaz Hawkins na haar zegetocht in Wespelaar.

zie hier het interview 

interview met
CHRIS CAIN

De in San Francisco residerende zanger/gitarist Chris Cain is een multi-instrumentalist en singer-songwriter, die beïnvloed door B.B. en Albert King en verschillende jazz muzikanten, een mix van blues, jazz en funk speelt. Cain begon gitaar te spelen toen hij acht was. Begin jaren zeventig begon hij als professioneel muzikant te werken. Hij speelde midden jaren ’80 in meerdere clubs in Californië en kreeg een behoorlijke aanhang, waarna hij bij ‘Blue Rock’ it’ een platencontract aangeboden kreeg. Zijn debuut album "Late Night City Blues" (1987) (dat hij opnam met lead tenor saxofonist Noel Catura, bassist Ron Torbensen, saxofonist Mark Whitney en drummer Robert Higgins) kreeg vier Blues Music Award-nominaties. In 1988 kreeg de Chris Cain Band meerdere WC Handy Award nominaties (waaronder Blues Band of the Year & Guitarist of the Year). In 1990 tekende Cain een contract bij Blind Pig Records, waar hij zijn tweede studio album "Cuttin’ Loose" (1990), "Can’t Buy a Break" (1992) en "Somewhere Along the Way" (1995) uitbracht. Recent bracht Chris Cain bij Little Village Foundation het album "Chris Cain" (2017) uit. Chris Cain is een topgitarist die helaas zelden te zien was in België. Het moet van Blues Peer 1987 geleden zijn dat hij in ons land optrad. Hier gaat zeker verandering in komen, want Chris heeft zin om terug in Europa te touren en staat door move2blues in de MOD in Hasselt geprogrammeerd op 15 maart 2018. Hij beheerst werkelijk de jazzy subtiliteit van Ronnie Earl als de krachtige gitaartoon van Albert King en zijn stem doet aan BB King denken. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat Swing Wespelaar deze gitaarvirtuoos als eerste terug in de spotlights heeft gezet, voor ons ook de mogelijkheid om een openhartig gesprek met Cain te voeren

zie hier het interview 

interview met
BERNARD ALLISON

Bernard Allison is de zoon van wijlen blueslegende Luther Allison. Uiteraard weet hij hoe de blues gespeeld moet worden, dit is hem namelijk door zijn leermeester Luther met de paplepel ingegoten. Al op zijn 13e stond Bernard op het podium met zijn vader. Eén week na zijn schooldiploma kreeg hij telefoon van bluesqueen Koko Taylor om haar vaste gitarist te worden. Hij bleef 3 jaar in loondienst bij Koko en het is daar dat hij muzikaal gevormd werd. In de jaren 80 werd hij bevriend met Johnny Winter en Stevie Ray Vaughan en werd de invloed van deze bluesrockers duidelijk in zijn nieuwe sound. In 1997 overleed zijn vader en vond Bernard het zijn morele plicht om de bluesfakkel brandende te houden. Hij heeft de afgelopen jaren een stevige live-reputatie opgebouwd, wat met name te danken is aan de compositorische groei die hij heeft doorgemaakt en de variëteit die is aangebracht in zijn repertoire. Bluessongs met uitstapjes richting funk, soul en jazz die worden gedragen door Allison’s aangename stemgeluid, waarbij het fantastische gitaarwerk gelukkig nog altijd alle ruimte krijgt. In 1990 verscheen zijn debuut album "The Next Generation". Het album gaat niet onopgemerkt voorbij en in 1995 kan hij een contract tekenen bij het bekende RUF Records. Op dit label verschenen een tiental albums, waaronder de twee heel knappe albums "Keeping The Blues Alive" en "Higher Power". Het live album "Energized – Live in Europe" met bijbehorende dvd mag eveneens tot de hoogtepunten in de carrière van Bernard gerekend worden. In 2007 tekent hij dan bij Jazzhaus records. In datzelfde jaar verscheen op dat label "Chills & Thrills", in 2010 "The Otherside" en in 2011 het live album "Live At The Jazzhaus". Daarna werd het redelijk stil rond Bernard Allison. Vijf jaar na zijn laatste studio cd verscheen in 2015 het album "In The Mix". Bernard deed voor dit album ook de mixing en de productie. Voorlopig is het wachten op nieuw werk, maar Bernard heeft een zeer druk tourschema in Amerika. Wij zijn alvast fier dat deze bluesgitarist exclusief naar Wespelaar kwam, en dat wij wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

interview met
JIMMY BURNS

De 74-jarige Jimmy Burns werd geboren in Dublin, aan de Mississippi Delta. Hij bracht zijn eerste levensjaren door op de Hilliard Cotton Plantation, als jongste van elf kinderen. Hij leerde gitaar spelen, maar zijn muzikale opvoeding kreeg hij in het kerkkoor en hij was tegelijk gefascineerd door de bluesmuzikanten die overal te horen waren. Op 12 jarige leeftijd verhuisde hij met zijn familie naar Chicago. Al op zijn 16de nam hij met The Medaillonaires enkele doo-wop tracks op. In de jaren 60 trad hij vooral als soul en rhythm & blues artiest op in de regio van Chicago. Begin jaren 70 nam hij een break van ruim 20 jaar wegens het opvoeden van zijn zes kinderen en het runnen van een barbecue stand aan de Westside. De muziekmicrobe begon terug te kriebelen en begin jaren 90 werd hij resident in de Smokedaddy bluesclub. Het is daar dat Bob Koester van het gereputeerde Delmark Records hem opmerkte en prompt een contract aanbood. Zo kwam in 1996, als Jimmy al 53 jaar was, zijn debuut album "Leaving Here Walking" uit. Nu zijn wij ruim 20 jaar later en bracht Jimmy 6 albums uit waarvan zijn laatste album "It Ain't Right" in 2015 verscheen, en dit terwijl hij over de hele wereld tourde. Zijn delta roots, zijn door gospel gevormde stem en melodieus gitaarspel maken hem tot één van de meeste geliefde bluesveteranen uit de Windy City. En dat Jimmy Burns zijn Delta-roots combineert met R & B en soul, om een unieke eigen sound te creëren konden we ervaren op de eerste dag van Swing Wespelaar. Vooraf aan dit concert hadden we met deze charismatische performer een gezellig gesprek en speelde Jimmy zelfs voor ons nog een akoestische versie van het nummer "Rock Me Mamma".

zie hier het interview 

ROOTSTIME UNPLUGGED

 

 

CD's TE WINNEN

GASOLINE LOLLIPOPS - SOUL MINE

10 CD's TE WINNEN

De Gasoline Lollipops toeren binnenkort in de Lage Landen ! “Wie ?” hoor ik u vragen, en dat hoeft niet te verbazen want ze zijn in deze contreien nog niet gekend. Hopelijk mag hun nieuwe album “Soul Mine” daarin verandering brengen maar vooral heb ik een vermoeden dat hun live passage binnenkort weleens het één en het ander in een versnelde beweging zou kunnen brengen. En dat zou niet minder dan terecht zijn! Waar u de groep kan meemaken kan u onderaan dit artikel vinden maar wees maar zeker dat ze songs zullen brengen van hun in december te verschijnen nieuwe, uitstekende plaat.

Lees meer

Wednesday, November 15 Archipel Brussels, Belgium
Thursday, November 16 Heuvelzicht Essen, Belgium
Friday, November 17 Charlie Rockets Brugge, Belgium
Saturday, November 18 Bikoro Retie, Belgium
Sunday, November 19 't Spektakel Asten Heusden, Netherlands
Wednesday, November 22 Honky Tonk Brielle, Netherlands
Thursday, November 23 Tip Vorselaar, Belgium
Friday, November 24 TWO SHOWS:
Eureka,Evere, Belgium en De Crawaet Lille, Belgium
Saturday, November 25 TWO SHOWS
Hendrik’s Pub Alphen aan de Rijn, Netherlands
en Kaffee de Bonnefooi Stoofdijk 26, 4671 CR Dinteloord (Netherlands)
Sunday, November 26 Ace Café, Reet, Belgium
Tuesday, November 28 Jazzoet Mol, Belgium
Wednesday, November 29 Brigand Herentals, Belgium
Thursday, November 30 De Blauwe Koe Hingene, Belgium
Friday, December 1 Scooters Leeuwarden, Netherlands
Saturday, December Time Out Roosendaal, Netherlands
Sunday, December 3 De Bromfiets Bonheiden, Belgium

 

TINY LEGS TIM - LIVE AT SINT-JACOBS

10 CD's TE WINNEN

Eindelijk een live plaat van Tiny Legs Tim zijn we geneigd om te zeggen. We hebben de man nu al zo een –tig keer live aan het werk gezien en steeds waren we, op zijn zachtst uitgedrukt, onder de indruk van zijn prestatie. Het merkwaardige is wel dat deze “Live At Sint-Jacobs” al zo snel na zijn alom bejubelde plaat “Melodium Rag” verschijnt. Amper negen maanden zijn er tussen beiden maar met de wetenschap dat deze artiest nooit voor minder dan hoogstaande kwaliteit gaat mag hij wat ons betreft deze regelmaat gerust aanhouden.Soit, deze release is opgenomen tijdens de Gentse Feesten van vorig jaar en biedt een ruime en boeiende greep uit het 2,5 (sic) uren durende concert van Tim en zijn schitterende band op het groot podium van Sint-Jacobs. En wat was het viertal, met naast Tim, Steven Troch (bluesharp), drummer Frederik Van den Berghe en contrabassist Karel Algoed, in bloedvorm die avond! Het was trouwens over dit concert dat Het Nieuwsblad schreef: “Tiny Legs Tim wint twee uur durende thuismatch op Sint-Jacobs” en ook al was u er niet bij u kan bij beluistering haast aan de lijve ondervinden wat een haast magisch gebeuren dit wel was.

Lees meer

 

BRETT PERKINS– PUT A FORK IN ME, I’M DONE

10 CD's TE WINNEN

Brett Perkins werd geboren in Los Angeles, Californië maar hij verhuisde in 2004 naar zijn Europese geliefde in de Deense hoofdstad Kopenhagen, waar hij al sinds 1997 deel was gaan uitmaken van de lokale muziekscène en waar hij sindsdien vier platen heeft opgenomen en uitgebracht. Samen met zijn uit Scandinavische muzikanten Troels Alsted (basgitaar), Rune Højmark (gitaar, banjo, mandoline) en Jakob Rønlov (drums) samengestelde formatie ‘The Pawn Shop Preachers’ brengt Brett Perkins op hun eerste groepsalbum “Put A Fork In Me, I’m Done” muziek die zich laat omschrijven als een mix van country, hillbilly, rock en Americana. Dat is dus ook de basis van de twaalf korte nummers van 2 à 3 minuten die op deze plaat werden opgenomen en waarvoor een hele rits gastmuzikanten in de studio werd uitgenodigd.

Lees meer

 

BONEFISH – ATOMS

10 CD's TE WINNEN

Het titelloze debuutalbum “Bonefish” uit 2013 en het in 2014 verschenen ep-tje “Time To Market” waren de twee tot op heden uitgebrachte platen van de Zweedse formatie ‘Bonefish’ uit Stockholm. Dat is een kwartet bestaande uit leadzanger en gitarist Bie Karlsson, bassist Anders ‘Nylle’ Thoor, gitarist Matte Norberg en drummer Rasmus Rasmusson. Nu heeft het viertal een derde plaat klaargestoomd die onder de titel “Atoms” op de markt werd losgelaten. Bie Karlsson schreef tien van de elf tracks, terwijl de song” Hey Hi Ho” door de drummer Rasmus Rasmusson werd gecomponeerd. Het nieuwe album werd door de Zweedse producer Max Lorentz opgenomen in een studio in Wales, ver weg van het thuisfront en de nodige rust en concentratie opleverend voor het creëren van een mooie nieuwe plaat. In die legendarische ‘Rockfield Studios’ namen eerder ook o.a. ‘Queen’, ‘Pixies’ en Robert Plant hun platen op.

Lees meer

 

ANGUS CROWNE AND THE FAMILY JEWELS – SHAG RUG

10 CD's TE WINNEN

Punkrockmuziek spelen doe je normaal gezien met net niet goed genoeg afgestelde gitaren en de perfectie van de gebrachte nummers is ook geen al te groot objectief. Het Amerikaanse rockabillytrio ‘Angus Crowne’ trekt zich sinds hun ontstaan geen bal aan van al deze muziekstijl typerende kenmerken, want het belangrijkste instrument dat zij gebruiken voor het brengen van hun liedjes is de ukelele die bespeeld wordt door zanger en songschrijver Angelo La Pietra. Drumster Alejandra Arellano en gitarist Andrea Balestra completeerden de formatie uit Los Angeles, Californië voor het debuutalbum “Angus Crowne And The Family Jewels” dat we in april van dit jaar aan u voorstelden op deze pagina’s. Dat was een door dynamische rockabillytracks overladen album met cynische, humoristische en maatschappijkritische songteksten die allemaal door Angelo La Pietra werden gecomponeerd.

Lees meer

 

PETER GALLWAY – FEELS LIKE RELIGION

10 CD's TE WINNEN

We vragen ons af of Peter Gallway zelf nog wel zou weten aan hoeveel platen hij zijn artistieke bijdrage al heeft afgeleverd. Het moeten er enkele tientallen geweest zijn, zowel voor zijn soloplaten als voor zijn groep ‘The’ Fifth Avenue Band’ of voor ‘Hat Check Girl’, zijn duoproject met zangeres Annie Gallup, naast zijn rol als producer van meer dan 50 albums van andere muzikanten. Zijn poëtische songteksten zijn door de jaren heen een begrip geworden in muziekland en heel wat van zijn liedjes werden intussen door andere artiesten gecoverd. Dit jaar nog verscheen het in de vakpers sterk bejubelde album “Two Sides To Every Story” van ‘Hat Check Girl’ en nu is er alweer een nieuwe soloplaat van Peter Gallway in onze cd-speler beland.

Lees meer

 

DOM PIPKIN – SMOKIN’ BOOGIE

10 CD's TE WINNEN

Dom Pipkin bewijst van achter zijn piano dat New Orléans en Londen niet ver van elkaar liggen. De charismatische frontman van The Iko’s weet humor te combineren met de vurige passie voor zijn muziek. Pipkin was in New Orléans al aanwezig op het Jazz & Heritage Festival en tijdens de internationale en prestigieuze Piano Night. Wat de Iko’s samen houdt is hun gemeenschappelijke liefde voor piano en voor door blazers gedreven funk. De band werkt tijdens hun optredens vanuit het klassieke New Orléans song book principe, maar waarbij eigen nummers steeds belangrijker worden. Niet voor niets stond Pipkin al op het podium samen met Allen Toussaint, Jon Cleary, Marcia Ball en Ellis Marsalis. Door hun stomende optredens is de band toonaangevend geworden in de Britse jazz & blues scene.

Lees meer

 

HEMIFRAN PRESENTS – WON’T BE HOME FOR CHRISTMAS

10 CD's TE WINNEN

Het donkere jaareinde komt er weer met rasse schreden aan, met sombere duisternis als je ’s morgens opstaat en net zo donker als je ’s avonds na het werk weer naar huis rijdt. Midden oktober komt het besef er stilletjes aan dat Kerstmis weer heel dichtbij zit te komen. Het Zweedse onafhankelijke platenlabel ‘Paraply Records’ uit Borås doet er nog een schepje bovenop door samen met onze muzikale vriend Peter Holmstedt van ‘Hemifran’ nu al een verzamelplaat uit te brengen onder de titel “Won’t Be Home For Christmas”. Daarop staan 18 Kerstmis-gerelateerde liedjes van evenveel verschillende artiesten, vaak internationaal actieve singer-songwriters, maar ook enkele gevestigde namen uit Scandinavië zelf zoals Mikael Persson die het door hem gecomponeerde “This December Night” brengt, Janni Littlepage met “Now That Winter’s Come”, ‘Mudfish’ met “Winter’s Come To Life” en ‘Citizen K’ (aka Klas Qvist) die zijn zelfgeschreven liedje “I Won’t Be Home For Christmas” aan dit album heeft bijgedragen.

Lees meer

 

DOGHOUSE SAM & HIS MAGNATONES - GOING PLACES

10 CD's TE WINNEN

Bij Rootstime kijken we steeds reikhalzend uit naar een nieuw album van Doghouse Sam & his Magnatones. We waren in 2012 laaiend over zijn debuutalbum “Buddha Blue” en twee jaar later niet minder enthousiast over opvolger “Knock Knock”. Nog steeds omringd door de fantastische bassist Jack o' Roonie en dito drummer Franky Gomez, brengt Doghouse Sam met “Going Places” zijn derde album op de markt. De fans mogen gerust zijn, het gedreven trio is er opnieuw in geslaagd om een plaat af te leveren die als ronduit schitterend mag worden bestempeld. De grenzen van de applausmeter werden hier ten huize meermaals opgezocht en ondanks ’s mans herkenbare sound is hij er weer in geslaagd om ons verrassend te boeien van begin tot einde. “Gedreven” schreven we hierboven, en dat voel en hoor je gewoon bij beluistering. Het speelplezier spat uit de luidsprekers maar we kunnen niet om het werk heen van Alex Hall die in de gereputeerde Hi-Style Records Studio in Chicago briljant werk leverde en aldus een traditionele sound een toch wel modern klinkende kruiding bezorgde.

Lees meer

 

SUGARAY RAYFORD – THE WORLD THAT WE LIVE IN

10 CD's TE WINNEN

De Texaanse reus (1,95m) singer-songwriter Mr. Caron “Sugaray” Rayford was er bij tijdens het Moulin Blues Festival in 2014 (waar Rootstime hem interviewde) en hij was in hetzelfde najaar de gast van move2blues in de MOD in Hasselt. Sugaray Rayford stond in september met zijn Amerikaanse band, tijdens zijn Europese tour, voor een eenmalig concert in België, in het GC De Wildeman in Herent. Anderen zullen zich SR misschien herinneren als één van de lead zangers van The Mannish Boys, waarmee hij het album ‘Double Dynamite’ [2012] opnam, dat in 2013 tijdens de Blues Music Awards uitgeroepen werd als ‘Best Traditional Blues Album’. In 2016 was SR genomineerd voor 4 Blues Music Awards.’

Lees meer

 

LIGHTNIN’ ROD & THE THUNDERBOLTS – DELTA TIME

10 CD's TE WINNEN

Singer-songwriter/gitarist Lightnin’ Rod Wilson groeide op in een stadje in het zuidoosten van de “Wolverine” State (de "veelvraat” staat) Michigan. Wilson speelde gedurende enkele jaren in meerdere lokale rock/blues bands, met wie hij in de regio tourde. In 2003 richtte hij in Toledo, OH, een blues rock trio op, met wie hij optrad in de staten Michigan en Ohio. In 2004 kwam zijn debuut ‘All American Blues’ en in 2008 ‘After The Storm’ uit. Als opvolger van ‘Guilty of the Blues’ [2015] is er nu het album ‘Delta Time’. Momenteel woont Lightnin’ Rod Wilson in Nashville, TN. Het is moeilijk om de muziek van Lightnin’ Rod in een specifiek vakje te duwen. Doorheen de onmiskenbare portie blues rock zijn er ook soul, Motown, gospel en akoestische invloeden verweven.

Lees meer

 

MARY BATTIATA & LITTLE PINK - THE HEART, REGARDLESS

10 CD's TE WINNEN

Het is al ruim tien jaar geleden, dat we in deze kolommen nog eens wat te schrijven kregen over deze dame en haar band, die een verleden hebben in wat we ooit de alt. country noemden. Met deze CD -als ik het allemaal goed begrepen heb is dit de vierde- maken band en frontvrouwe een rechttoe-rechtaan beweging richting klassieke country, zij het met een absoluut hedendaags geluid. Mij was de band onbekend en dus heb ik het recht om u te melden dat ik haast achterover viel bij het horen van de stem van Mary Battiata, als ze haar mond opentrekt op opener “Sun That I Could Count On You”: wat een geluid, wat een wendbaarheid!

Lees meer

 

JAY JESSE JOHNSON BAND – DOWN THE HARD ROAD

10 CD's TE WINNEN

Jesse Jay Johnson is een blues rock gitarist uit Ohio. Op zijn achttiende verhuist hij naar de East Coast, waar hij met lokale bands en met Arc Angel (een rock band die zijn basis had in Connecticut) optreedt. Later maakt JJJ deel uit van de hardrock band Deadringer, waar Dennis Dunaway en Neal Smith (beiden Alice Cooper Band), Joe Bouchard (Blue Oyster Cult) en zanger Charlie Huhn (Foghat, Gary Moore) ook deel van uit maakten. Op zijn eerste solo album ‘Strange Imagination’ dat opgenomen wordt in 2004, kiest Jay JJJ voor de blues/rock, resoluut voor de roots. Op de opvolger ‘I’ve Got An Axe To Grind ‘ [2007] is zanger Charlie Huhn te horen. In 2009 verschijnt JJJ’s derde album ‘Play That Damn Guitar’ bij Grooveyard Records en in 2012 tekent hij bij Mike Varney’s Shrapnel Records, waar hij ‘Run With The Wolf’ [2012] uitbrengt. JJJ’s zesde studio album kreeg de naam ‘Down the Hard Road’

Lees meer

 

B3 – GET UP! LIVE AT THE A-TRANE

10 CD's TE WINNEN

Om deze albumrecensie te beginnen moeten we al meteen verduidelijken dat de groep die zich ‘B3’ noemt, eigenlijk uit vier leden bestaat. Het Berlijnse jazzrockkwartet werd samengesteld door Andreas Hommelsheim op Hammondorgel B3 (vandaar dus de groepsnaam) en keyboards, met zanger-gitarist Ron Spielman, bassist Christian Krauss en drummer Lutz Halfter. Dat jazz- en rockmuziek niet hand in hand zouden kunnen samengaan is één grote mythe. Dit viertal levert daarvan het duidelijke bewijs op hun live opgenomen album “Get Up!”. Die live opname gebeurde op 17 en 18 maart van dit jaar in de internationale jazzclub ‘The A-Trane’ in Berlijn. ‘B3’ brengt tien composities van Andreas Hommelsheim tijdens deze live show. Daarbij zijn enkele nummers die eerder als jamsessies mogen worden beschouwd en dus ook qua tijdsduur behoorlijk uitgelopen zijn.

Lees meer

 

JOHNNY MAX BAND – ROADHOUSE SOUL

10 CD's TE WINNEN

Zanger (met Schotse roots) Johnny McAneney a.k.a. Johnny Max is de frontman van de Johnny Max Band (JMB). Johnny Max moet helemaal niet onderdoen voor andere Canadese collega muzikanten als Sue Foley, Matt Andersen, Jimmy Bowskill, Monkey Junk en Jeff Healey (1966-2008) (om er enkelen te noemen). Max is immers in 2011 tijdens de Maple Blues Awards genomineerd als ‘Entertainer of the Year’ en twee van zijn bandleden (Vince Maccarone: drums en Johnny Johnson, trompet) vielen ook in de prijzen. De overige bandleden waren Wayne “Shifty” Deadder (bas), John Findlay (gitaar) en Jesse O'Brien (keys). Sinds zijn vierde album ‘A Lesson I’ve Learned’ [2007] noemt Johnny Max zijn muziek zelf “Roadhouse Soul”, wat staat voor een mix van soul, R&B en blues. Al de 10 nummers op zijn zesde album ‘Roadhouse Soul’ [2016] zijn van de hand van John McAneney en co-producer Kevin Vienneau.

Lees meer