interview met
THE STEEPWATER BAND

The Steepwater Band is een Amerikaanse rock band, die in 1998 in Chicago door Jeff Massey (gitaar, zang), Joe Winters (drums) en Tod Bowers (bas) opgericht werd. De band ontleedde hun naam aan de naam van een vrachtschip dat Massey in een haven van Lake Michigan zag. Aanvankelijk speelde de band hun versies van originele klassieke (bij voorkeur Chicago) blues songs. Snel gaan ze eigen nummers schrijven. In 1999 brengen ze (met de hulp van singer-songwriter Michael Connelly) hun debuut EP “Goin' Back Home” uit. In 2000 vervoegt Connelly de band. In 2000 was de band voor het éérst te zien tijdens het Chicago Blues Festival. In 2001 bengt de band hun debuut studio album “Brother to the Snake” en een live studio album “Live...Half in the Bag”. Na het tekenen van een contract met Funzalo Records / Mike’s Artist Management brengen ze in 2004, met producers Sean Slade en Paul Kolderie (Radiohead, Warren Zevon, the Pixies, Uncle Tupelo) “Dharmakaya” uit. Connelly verlaat de band in oktober 2004. In 2005 treden ze al voor de vijfde keer op tijdens het Chicago Blues Festival en treden ze voor het éérst in Europa op. Dit doen ze over in 2007, wanneer ze in Barcelona op het podium staan samen met Gov’t Mule, John Mayall & the Bluesbreakers en Marc Ford (Black Crowes). Ook in 2007 brengen ze hun album “Songs From the Eighth Day” uit. In 2010 touren ze vijf weken in Europa. Dit doen ze gedeeltelijk samen met Marc Ford. In 2010 brengen ze ook “Live at the Double Door” uit. Eric Saylors vervoegt ook de band. Hun meest recente studio album heet “Shake Your Faith” (2016). Het is de opvolger van “Diamond Days” (2014). De muziek van de Steepwater Band kunnen we omschrijven als een mix van stijlen. Zo horen we de band rock, blues, pop en funk combineren tot haar eigen sound: The Steepwater Band sound. De gitaarpartijen van Jeff Massey en Saylors zijn werkelijk een lust voor het oor, of het nu de psychedelische uitstapjes zijn of de meer pop georiënteerde gitaarsolo's. Dit was ook duidelijk te horen tijdens hun optreden in Gevarenwinkel waar de gitaristen, wederom de juiste snaar wisten te raken. Vooraf konden we met deze twee heren even praten.

zie hier het interview 

interview met
CURTIS SALGADO

Curtis Salgado heeft al een hele muzikale geschiedenis achter de rug, teveel om op te noemen eigenlijk, maar wie Salgado ook maar één noot hoort zingen weet gelijk dat deze man uit het juiste hout gesneden is. Hij zingt de blues met ongelofelijk veel soul en elk optreden alsof het zijn laatste is. Het begon voor hem allemaal in de jaren 70 als bandleider van The Nighthawks. Hierna speelde hij zes jaar lang in The Robert Cray Band. Vervolgens speelde hij met onder anderen The Steve Miller Band en Santana om in 1999 solo te beginnen. Hij maakte tot dusver zes albums waarvan de laatste, "The Beautiful Lowdown" vorig jaar uitkwam. We mogen echter van geluk spreken dat Curtis Salgado er nog is, want in 2005 werd hij met leverkanker gediagnosticeerd. Gelukkig onderging Salgado een succesvolle levertransplantatie en zingt hij mogelijk nog meer vanuit zijn guts. Curtis Salgado, die als inspiratie gold voor de film The Blues Brothers (1980), liet zich door zijn ziekte niet van de wijs brengen en heeft onderhand veel erkenning gekregen voor zijn muziek. In 2010 en 2012 was hij ‘Soul Blues Male Artist of the Year’ en in 2013 won zijn album "Soul Shot" de ‘Soul Blues Album Of The Year Award’. Begrijpelijk als je dit allemaal weet dat hij één van de belangrijkste en beste blanke echte soul-en blues vocalisten van de laatste drie decennia is. Zijn stem behoort volgens mij tot de beste in dit genre, samen met die van Darell Nulish en "Sugar" Ray Norcia. Voorafgaand aan zijn optreden tijdens de 20ste editie van Gevarenwinkel hadden we een lang gesprek met Curtis Salgado. De goede man kan worden beschouwd als degene die mede verantwoordelijk was voor de opleving van de blues in de tachtiger jaren.

zie hier het interview 

interview met
ROBERT JON & THE WRECK

Robert Jon Burrison groeide op in Cerritos, CA. Zijn vader heeft zijn toekomst het sterkst bepaald, omdat hij thuis gitaar kon spelen, drummen en (heel belangrijk) naar de oude LP’s, met gospel muziek van zijn vader kon luisteren. Toen hij ouder werd, speelde hij thuis muziek in de garage en kon hij verschillende instrumenten uitproberen. Toen Burrison op de middelbare school zat, begon hij zijn eerste eigen nummers te schrijven. Op de universiteit in Glendora, ontmoet hij drummer Andrew Espantman en Wong. Als trio jammen ze regelmatig samen en ontmoeten ze Steve Maggiora. Later vervoegt de lead gitarist Kristopher Butcher. In februari van 2011 richt Robert Jon Burrison in Zuid Californië zijn band 'The Wreck' op. Zes maanden later hebben ze er al een eerste tournee opzitten en nemen ze hun debuut 'Fire Started' op, het begin van hun muzikale reis, meteen een ook een stevige bluesrock plaat met country en classic rock invloeden. Ze doen veel live ervaring op tijdens de tour door de Verenigde Staten die volgt om de cd te promoten. Na een paar kleine wisselingen in de bezetting gaan ze in 2013 met producer Warren Huart ( Aerosmith) de studio in. En komt even later de EP “Rhythm of the Road” op de markt. Gevolgd in 2014 met een volwaardig album “Glory Bound” dat “live / ter plekke” werd opgenomen zonder. Tijdens de Orange County Awards winnen ze de 'Best Live Band' award en worden ze genomineerd in de categorieën : 'Best Rock' en 'Best Blues'. Mede door een optreden op het SXSW festival komen ze ook in Europa in beeld. Veel optredens volgen en ze leven naar het motto dat ze ook op de website hebben staan: Music, Miles Whiskey. In 2016 komt het 4e album "Good Life Pie" met Warren Huart uit en laten ze opnieuw zien hoe breed Southern rock is. Sommige nummers doen denken aan The Allman Brothers (zie video), sommige aan Rival Sons. Via een ballad naar de countryrock, maar alles in een bluesy jasje. We kunnen op vrijdag tijdens het (ge)Varenwinkel festival hun optreden misschien wel zien als hoogtepunt van die avond. De organisatie probeerde het strakke uurschema te respecteren, maar door het dolenthousiaste publiek liep hun set uit. De presentator en headliner Jeff Jensen stonden klaar op het hoofdpodium, maar het publiek bleef in de rootstent staan en scanderen voor een bis van Robert Jon en zijn band. En dat kregen ze ook, en wij van Rootstime waren tevreden dat we erbij waren, en dat we even voordien even met deze muzikanten konden praten.

zie hier het interview 

interview met
JANIVA MAGNESS

Janiva Magness is afkomstig uit Detroit, Michigan, waar ze op jonge leeftijd reeds beïnvloed werd door blues, R&B en soulmuziek, die ze op de radio hoorde. Als tiener liep ze van huis weg, trok ze naar Californië en begon ze naar clubs te gaan, waar de blues microbe haar te pakken kreeg. Ze speelde met enkele muzikanten samen en er ontstonden bands. Ze werkte samen met bekende en minder bekende goden zoals Kid Ramos, Rick L.A. Holmes, Steve Mugalian… Tot ze begin jaren ‘90 Jeff Turmes ontmoette. Jeff bezorgde haar zelfgeschreven songs op cassette, want Janiva (die graag origineel materiaal brengt) schrijft zelf haast niets. In 1994 werd Turmes bassist bij Janiva's vaste band en een jaar later trouwden ze. Janiva passeerde zelfs in 2011 in Varenwinkel, nog geflankeerd door haar man. Echter is even later deze relatie stuk gelopen, en heeft ze blijkbaar die breuk ondertussen behoorlijk verteerd getuige haar laatste albums ('Stronger for It', 2012, 'Love Wins Again', 2016) en nominaties. Zo kreeg ze onlangs de Grammy voor Best Contemporary Blues Album, maar won zomaar 7 Blues Music Awards, waaronder BB King Entertainer of the Year. We kunnen dan ook best zeggen: alweer een zangeres aan wie het leven niet onopgemerkt voorbij is gegaan, maar ze is er gelukkig weer helemaal bovenop gekomen ... Magness kan grommen en grauwen en heeft steeds dat intense ruwe randje dat je kippevel kan bezorgen en in (ge)Varenwinkel bewees ze dit maar al te graag. Vooraf aan het concert van deze bluesdiva hadden we een leuke babbel in haar hotel, en vertelde ze graag over haar laatst verschenen EP, 'Blue Again'.

zie hier het interview 

interview met
KAZ HAWKINS BAND

Swing Wespelaar, noem het terecht gezien nog steeds gratis! 'Blues For The People', is toe aan zijn 30st editie. Een editie die door zijn programmatie, zeker van de blues liefhebbers én van de pers de nodige aandacht moet krijgen. Wat in 1988 bescheiden, toen met zeven bands, georganiseerd, werd is anno 2017 een begrip in de blues wereld. Voor ons Rootstime, als muziek website, is dit ook een reden om te zorgen voor de nodige verslagen en interviews met de aanwezige artiesten. Dit jaar hebben we op zaterdag afspraak gemaakt met de ‘Northern Ireland best-kept secret’ Kaz Hawkins, zoals ze vaak werd beschreven. Daar kwam gelukkig verandering in toen ze in maart van dit jaar, als vertegenwoordiger van Engeland, de winnaar van de European Blues Challenge werd. Het waren de kwaliteit van de songs, de positieve vibe van de band en de indrukwekkende stem van Kaz die de jury konden overtuigen (zie video’s). De Kaz Hawkins Band uit Noord-Ierland, werd echter al voor hun overwinning in Denemarken voor Wespelaar geboekt, wat nog maar eens de neus voor talent en kwaliteit van de organisatoren van Wespelaar bewijst. Kaz wordt vergeleken met Etta James en Janis Joplin om maar een paar te noemen. Haar debuutalbum "Get Ready", wat in augustus 2014 uitgebracht werd, dat vol originele nummers en soulvollel tracks staat, werd door zowel het publiek als door de critici uitgeroepen tot winnaar van het Blues Matters Magazine ‘Writers Poll Best Studio Album van 2015’ in de maand september van dat jaar. In dezelfde maand, accepteerde Kaz ook nog eens de prestigieuze Barry Middleton Award voor ‘Emerging Artist’ bij de British Blues Awards (de eerste ooit ontvanger van Noord-Ierland) én kreeg ze ook de ‘Pure M’ Award voor 2015 All-Ireland Best Female Act in Dublin. Dat Kaz met haar flamboyante verschijning en haar steeds gepassioneerde vertolkingen nu deze Final Tour aankondigt, komt voor de fans zeer hard aan. Voor Rootstime reden genoeg om met deze drie heren en onze favorite sweetheart even aan tafel te gaan zitten, want wat zijn de verder plannen van Kaz Hawkins na haar zegetocht in Wespelaar.

zie hier het interview 

interview met
CHRIS CAIN

De in San Francisco residerende zanger/gitarist Chris Cain is een multi-instrumentalist en singer-songwriter, die beïnvloed door B.B. en Albert King en verschillende jazz muzikanten, een mix van blues, jazz en funk speelt. Cain begon gitaar te spelen toen hij acht was. Begin jaren zeventig begon hij als professioneel muzikant te werken. Hij speelde midden jaren ’80 in meerdere clubs in Californië en kreeg een behoorlijke aanhang, waarna hij bij ‘Blue Rock’ it’ een platencontract aangeboden kreeg. Zijn debuut album "Late Night City Blues" (1987) (dat hij opnam met lead tenor saxofonist Noel Catura, bassist Ron Torbensen, saxofonist Mark Whitney en drummer Robert Higgins) kreeg vier Blues Music Award-nominaties. In 1988 kreeg de Chris Cain Band meerdere WC Handy Award nominaties (waaronder Blues Band of the Year & Guitarist of the Year). In 1990 tekende Cain een contract bij Blind Pig Records, waar hij zijn tweede studio album "Cuttin’ Loose" (1990), "Can’t Buy a Break" (1992) en "Somewhere Along the Way" (1995) uitbracht. Recent bracht Chris Cain bij Little Village Foundation het album "Chris Cain" (2017) uit. Chris Cain is een topgitarist die helaas zelden te zien was in België. Het moet van Blues Peer 1987 geleden zijn dat hij in ons land optrad. Hier gaat zeker verandering in komen, want Chris heeft zin om terug in Europa te touren en staat door move2blues in de MOD in Hasselt geprogrammeerd op 15 maart 2018. Hij beheerst werkelijk de jazzy subtiliteit van Ronnie Earl als de krachtige gitaartoon van Albert King en zijn stem doet aan BB King denken. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat Swing Wespelaar deze gitaarvirtuoos als eerste terug in de spotlights heeft gezet, voor ons ook de mogelijkheid om een openhartig gesprek met Cain te voeren

zie hier het interview 

interview met
BERNARD ALLISON

Bernard Allison is de zoon van wijlen blueslegende Luther Allison. Uiteraard weet hij hoe de blues gespeeld moet worden, dit is hem namelijk door zijn leermeester Luther met de paplepel ingegoten. Al op zijn 13e stond Bernard op het podium met zijn vader. Eén week na zijn schooldiploma kreeg hij telefoon van bluesqueen Koko Taylor om haar vaste gitarist te worden. Hij bleef 3 jaar in loondienst bij Koko en het is daar dat hij muzikaal gevormd werd. In de jaren 80 werd hij bevriend met Johnny Winter en Stevie Ray Vaughan en werd de invloed van deze bluesrockers duidelijk in zijn nieuwe sound. In 1997 overleed zijn vader en vond Bernard het zijn morele plicht om de bluesfakkel brandende te houden. Hij heeft de afgelopen jaren een stevige live-reputatie opgebouwd, wat met name te danken is aan de compositorische groei die hij heeft doorgemaakt en de variëteit die is aangebracht in zijn repertoire. Bluessongs met uitstapjes richting funk, soul en jazz die worden gedragen door Allison’s aangename stemgeluid, waarbij het fantastische gitaarwerk gelukkig nog altijd alle ruimte krijgt. In 1990 verscheen zijn debuut album "The Next Generation". Het album gaat niet onopgemerkt voorbij en in 1995 kan hij een contract tekenen bij het bekende RUF Records. Op dit label verschenen een tiental albums, waaronder de twee heel knappe albums "Keeping The Blues Alive" en "Higher Power". Het live album "Energized – Live in Europe" met bijbehorende dvd mag eveneens tot de hoogtepunten in de carrière van Bernard gerekend worden. In 2007 tekent hij dan bij Jazzhaus records. In datzelfde jaar verscheen op dat label "Chills & Thrills", in 2010 "The Otherside" en in 2011 het live album "Live At The Jazzhaus". Daarna werd het redelijk stil rond Bernard Allison. Vijf jaar na zijn laatste studio cd verscheen in 2015 het album "In The Mix". Bernard deed voor dit album ook de mixing en de productie. Voorlopig is het wachten op nieuw werk, maar Bernard heeft een zeer druk tourschema in Amerika. Wij zijn alvast fier dat deze bluesgitarist exclusief naar Wespelaar kwam, en dat wij wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

interview met
JIMMY BURNS

De 74-jarige Jimmy Burns werd geboren in Dublin, aan de Mississippi Delta. Hij bracht zijn eerste levensjaren door op de Hilliard Cotton Plantation, als jongste van elf kinderen. Hij leerde gitaar spelen, maar zijn muzikale opvoeding kreeg hij in het kerkkoor en hij was tegelijk gefascineerd door de bluesmuzikanten die overal te horen waren. Op 12 jarige leeftijd verhuisde hij met zijn familie naar Chicago. Al op zijn 16de nam hij met The Medaillonaires enkele doo-wop tracks op. In de jaren 60 trad hij vooral als soul en rhythm & blues artiest op in de regio van Chicago. Begin jaren 70 nam hij een break van ruim 20 jaar wegens het opvoeden van zijn zes kinderen en het runnen van een barbecue stand aan de Westside. De muziekmicrobe begon terug te kriebelen en begin jaren 90 werd hij resident in de Smokedaddy bluesclub. Het is daar dat Bob Koester van het gereputeerde Delmark Records hem opmerkte en prompt een contract aanbood. Zo kwam in 1996, als Jimmy al 53 jaar was, zijn debuut album "Leaving Here Walking" uit. Nu zijn wij ruim 20 jaar later en bracht Jimmy 6 albums uit waarvan zijn laatste album "It Ain't Right" in 2015 verscheen, en dit terwijl hij over de hele wereld tourde. Zijn delta roots, zijn door gospel gevormde stem en melodieus gitaarspel maken hem tot één van de meeste geliefde bluesveteranen uit de Windy City. En dat Jimmy Burns zijn Delta-roots combineert met R & B en soul, om een unieke eigen sound te creëren konden we ervaren op de eerste dag van Swing Wespelaar. Vooraf aan dit concert hadden we met deze charismatische performer een gezellig gesprek en speelde Jimmy zelfs voor ons nog een akoestische versie van het nummer "Rock Me Mamma".

zie hier het interview 

interview met
LUCA GIORDANO

De Italiaanse bluesgitarist Luca Giordano is helemaal geen onbekende, want we kennen hem ook van het album "Chicago '3011 Studios' Session" dat hij in 2013 uitbracht samen met de Spaanse mondharmonicaspeler Quique Gómez. Zowel Quique Gómez als Luca Giordano zijn grote liefhebbers van de Chicago blues en hebben zich hierin verdiept. Deze samenwerking met Quique Gómez zette Luca Giordano opnieuw wat meer in de kijker en bracht dit duo in 2015 naar Duvelblues als begeleiders van Jimmy Burns. En Luca bracht daarbuiten ook in datzelfde jaar het album "Off The Grid" uit. En met zijn eigen band was hij in het voorjaar van vorig jaar, in Brugge als begeleiding van Sharon Lewis en enkele maanden later met Nora Jean Bruso in Wespelaar. Luca blijft een veelgevraagde gitarist/sessiemuzikant, als begeleiding, met of zonder band, en dit van de grootste namen in de Chicago Bluesstijl. Dit bracht hem dit jaar alweer naar Swing Wespelaar, om samen met zijn band Chris Cain te begeleiden. Reden genoeg voor Rootstime om deze ondertussen bekende sideman ook wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

interview met
TENSFIELD

Tensfield is een karaktervolle bluesband met roots in Leuven. In november 2016 bracht de band hun debuutplaat ‘Freeze The Clock’ uit onder het Fandango label. De muziek van Tensfield is verfrissend en zit boordevol energie. Steengoede blues met een rock en jazzy funky ondertoon! Een recept dat al menig publiek wist te appreciëren! Een band die aangedreven wordt door een sterke ritmesectie bestaande uit Geert Zonderman (b/v) en Jurgen Moelans (d). Raffe Claes (g/v) en Koen Geudens (keys/v) kruiden het geheel af met indrukwekkend en inspirerend solowerk. Het warme en krachtige stemgeluid van Raffe Claes zorgt mee voor de typische sound van Tensfield. Vorig jaar stond de band in de finale van de Belgian Blues Challenge. Door het publiek en organisatie warm onthaald en volgens velen de revelatie van de wedstrijd! Met hun sterke debuutplaat op zak trekt de band langs verschillende podia en zo waren ze ook op zondag 20 augustus als opener in Swing Wespelaar geprogrammeerd. Even na hun verrassend optreden konden we even met Raffe en Koen spreken over hun toekomstplannen.

lees hier het interview 

interview met
JOHN CLEARY

Jon Cleary, hèt gezicht bij uitstek van de hedendaagse New Orleans scène, zit ruim vijfendertig jaar in de business en werkelijk iedereen kent zijn pianowerk en zijn talenten als songschrijver en begeleider van Dr. John tot Taj Mahal, van Elvis Costello tot Bonnie Raitt. Merkwaardig daarbij is, dat Jon niet eens van de Crescent City afkomstig is, maar er wel terecht kwam nadat hij in zijn Engelse geboortestad zijn middelbare studies had afgerond. Zijn oom, gitarist Johnny Johnson, was er net gaan spelen en had een koffer vol met obscure singles voor hem meegenomen en de telkens weer terugkerende namen als “Neville” en “Toussaint” bleken een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de jongeman uit te oefenen. Hij ging er dus eens kijken, raakte in de ban van de New Orleans funk en blues en is er eigenlijk nooit meer weggegaan. Vandaag is hij acht soloplaten ver in zijn carrière en wie de onvolprezen reeks “Treme” op TV zag, kon daar een beeld krijgen van de plaats die Jon er intussen bekleedt: hij is betrokken bij alles wat er echt toe doet en wordt door iedereen gevraagd en gerespecteerd. We hadden met Cleary een afspraak gemaakt en keken uit naar deze ontmoeting. Cleary, die door het touren en reizen erg moe was en er wat afwezig bij leek, maakte alsnog voor zijn optreden tijd voor ons vrij, om op onze vragen te beantwoorden.

lees hier het interview 

interview met
MIKE ZITO

De Amerikaanse bluesartiest Mike Zito is het levende bewijs dat alleen muzikaal talent niet volstaat in de harde wereld van de sex, drugs & rock ‘n’ roll. De inmiddels 46-jarige Zito kende al op jonge leeftijd succes. En dus ook verleidingen. De tijd van vluchten voor anderen, maar vooral zichzelf, zijn periode van drugsverslavingen heeft hij gelukkig achter zich gelaten. Vanaf het moment dat hij de beslissing nam om naar Texas te vertrekken ging het bergopwaarts en momenteel lijkt er weinig mis te kunnen gaan voor hem. Zeker is dat Mike Zito zich door al die jaren zich werkelijk tot de absolute top van de bluesrock katapulteert. Dat het leven vol verrassingen zit en dat je uiteindelijk toch goed terecht kunt komen, dàt is vandaag het levensmotto van de man die nog altijd een stem van donkerbruine signatuur heeft en een gitaarklank, die uit de duizend te herkennen is, en voor ons een reden om na vier jaar (ook in Peer) nog eens een gezellige babbel met hem te hebben.

Zie hier het interview 

interview met
THE RED DEVILS

Exact 25 jaar na het uitkomen van het legendarische album "King King" gingen de ‘original members‘ van The Red Devils weer toeren. Gitarist Paul Size, bassist Jonny Ray Bartel, drummer Bill Bateman (voorheen in The Blasters), gitarist Mike Flanigin die vroeger al eens meespeelde, maar later naar de groep van Jimmie Vaughan ging, en op mondharmonica en zang Big Pete die de rol van wijlen Lester Butler (overleden in 1998) op zich nam, waren in deze bezetting dan ook zo te zien en te horen tijdens Blues Peer 2017. Het bejubelde album was in 1992 een sensatie en maakte de band in een klap wereldberoemd met krakende blues die zelfs vijfentwintig jaar na dato nog bloedt, scheurt, jankt en schroeit! Ook Mick Jagger was een groot fan en dook meteen met de band de studio in en ook Johnny Cash liet zich door The Red Devils begeleiden. In 1994 werd de groep echter officieus ontbonden. De legendarische Red Devils-frontman Lester Butler stierf in 1998 op 38 jarige leeftijd aan een overdosis. Hij was een van de meest invloedrijke mondharmonicaspelers van de laatste decennia. Zijn prominente plaats wordt anno 2017 in volle glorie overgenomen door Pieter van der Pluijm, ook bekend als Big Pete. Maar dus nu, 25 jaar later, waren The Red Devils terug voor een nieuwe serie optredens waarvan we de gelegenheid niet lieten voorbij gaan om aan frontman Big Pete, Jonny Ray Bartel en Mike Flanigin wat vragen te stellen.

Zie hier het interview 

interview met
Ousmane Ag Mossa (TAMIKREST)

Vanaf het moment dat hun debuut "Adagh" uitkwam in 2010 werden deze erfgenamen van Tinariwen beschouwd als de speerpunten van de nieuwe generatie Touaregs. Het versmelten van woestijnblues en westerse rock deed Tinariwen reeds in de jaren 1980, maar deze jongeren voegen er andere invloeden en een jeugdig enthousiasme aan toe om de traditie te blijven vernieuwen. Ze komen uit Kidal, in het noord-oosten van Mali, de mannen van Tamikrest, en sinds 2006 hebben ze een unieke sound gedistilleerd, waarbij "Kidal", de nieuwe plaat die begin dit jaar verscheen, het orgelpunt zet. Bovendien is de groep ook erg begaan met de politiek in Mali. Over de oorlog, die momenteel het noorden van het land teistert, zal de frontman Ousmane Ag Mossa bijvoorbeeld nooit spreken in termen van winnaars en verliezers. Enkel de verschrikkelijke verscheuring, die hierdoor veroorzaakt wordt in de gemeenschap, komt ter sprake. De afwezigheid, het verraad, de pijn, de opstand, de hoop,... Tamikrest verwerkt al die pijnscheuten tot muziek en zet ze om in poëzie.

lees hier het interview 

ROOTSTIME UNPLUGGED

 

interview met
WOODY PINES

Het is algemeen bekend dat de straten van Nashville doordrongen zijn van rasmuziek. Woody Pines is de belichaming van deze authentieke Amerikaanse sound, en zal deze vol bravoure overbrengen naar Ospel. Woody Pines blijft zijn roots trouw en brengt een geluid dat ons terugbrengt naar de eerste helft van de 20e eeuw. Met behulp van een veelal akoestisch instrumentarium brengt Woody Pines heerlijke country blues, jugband, hokum, en hillbilly muziek. En daar spat de authenticiteit vanaf, muziek die het verdient om in de huidige tijdsgeest met een glimlach beluisterd te worden. In het verleden werd zijn muziek 'viper jazz' en 'hillbilly boogie' genoemd, maar je moet het zien om het te geloven: de band werkt zich in het zweet, Woody is een verhalenverteller, die zijn roots niet vergeet, maar er zeker niet in blijft steken. De zanger en gitarist oogt vermoeid, zijn hemd is nat van het zweet, maar hij is gelukkig, want hij heeft er dan ook net een energiek optreden opzitten op Moulin Blues.

lees hier het interview 

interview met
NICK SCHNEBELEN

Het was geen verrassing dat Nick Schnebelen een carrière in de muziek najoeg. Hij en zijn broers en zussen groeiden namelijk op onder de vleugels van de Kansas city blues scene. Met twee ouders die full-time muzikant waren, was een gitaar altijd binnen handbereik. Dit legde de jonge Nick Schnebelen geen windeieren; al op jonge leeftijd verdiepte hij zich in de blues en legde zich toe op een muzikale carrière van formaat. Voorgaande jaren stond Nick Schnebelen al eens op festivals in Nederland (Moulin Blues) en Belgie (Duvel Blues) om er twee te noemen, en dit steeds met de familieband Trampled Under Foot waarvan ook zijn zus Danielle Nicole Schnebelen deel uit maakte. Tegenwoordig leeft Nick de droom en tourt hij solo met zijn twee partners in crime de wereld over. Vijf jaar geleden interviewde we Trampled Under Foot, en ondertussen is de band 'no more', maar apart breken Danielle Schnebelen en haar broer Nick Schnebelen nu wel degelijk die potten: Danielle stond vorig jaar op Moulin Blues met een nieuw solo album onder de arm en dit jaar is het de beurt aan Nick, met "Live in Kansas City", en plannen voor een gloednieuw album met eigen nummers. Tijd dus voor een terug- en vooruitblik.

lees hier het interview

interview met
JAKE LABOTZ

Hij speelde in films aan de zijde van kaskrakeracteurs Steve Buscemi en Sylvester Stalone. Echter is dit niet de primaire roeping van Jake La Botz. Deze man heeft als specialisme het maken van roots en blues muziek. Op zijn vijftiende besloot hij te rond te gaan trekken, de wijde wereld in. Hij vond verschillende jobs in diverse steden, toch bleek zijn talent zich vooral op muzikaal gebied te bevinden. Jake La Botz is namelijk uitgegroeid tot een singer-songwriter van formaat. Zijn unieke stemgeluid levert metterdaad het bewijs van een robuust leven; this man has been places. Tesamen met zijn akoestische gitaar speelt La Botz diepgaande blues waarin de liefhebber een schrijnende tragiek herkent. Enerzijds vertelt hij het verhaal van pure lonesome blues, anderzijds grijpt hij terug naar de muzikale sfeer van grootheden zoals Hank Williams, Johnny Cash of Bob Dylan. In Ospel kregen we de kans de veelzijdige Amerikaan te spreken. Blijkt dat zingen en acteren niet zijn enige passies zijn. En wat heeft hij toch met tattooshops?

lees hier het interview

interview met
MR. SIPP

Een van die “nieuwe” namen van Moulin Blues 2015 én opnieuw op de affiche dit jaar!, was Mr. Sipp “The Mississippi Blues Child”, het alter ego van gospel gitarist Castro Coleman. Castro Coleman, geboren in 1976 als zoon van Johnell en Vera Coleman, is afkomstig uit een klein stadje McComb, in de staat Mississippi, zo’n 130 kilometer ten Zuiden van de hoofdstad Jackson. McComb blijkt een vruchtbare blues bodem te zijn, want ook artiesten als Bo Diddley, King Solomon Hill en Omar Kent Dykes komen hier vandaan. Sipp begon gitaar te spelen, toen hij zes was. Door hard werken is Sipp wat hij nu is. Een singer-songwriter, componist, multi-instrumentalist en vooral een geweldig muzikant en performer. Mr. Sipp was winnaar van de 2014 Vicksburg Blues Society IBC, was een 2014 Gibson Best Guitarist Award Winner en winnaar van de 2014 Jus' Blues Music Foundation Bobby Rush Entertainer's Award. Hoe zou het na twee jaar met "The Mississippi Blues Child" zijn? En, wat kan hij ons kan vertellen over zijn nieuwe album ‘KNOCK A HOLE IN IT’? ...

lees hier het interview 

interview met
DOYLE BRAMHALL II

Het nog steeds grootste en nog steeds gezelligste blues festival in Nederland, dat in 1986 met amper zeven bands voor het éérst met blues en roots artiesten de wei is opgegaan, stond er dit jaar op vrijdag 5 & zaterdag 6 mei ook weer. Één van de namen op de Moulin Blues 2017 affiche die inruk maakte was Doyle Bramhall II, zoon van drummer Doyle Bramhall (1949-2011). Het bewijs van zijn gitaarkwaliteiten laat hij al jaren zien en horen: zowel solo en, met de “grote” muziekgoden der aarden. Eric Clapton, met wie hij meer dan 10 jaar intensief samenwerkte, noemt hem “één van de meest waanzinnige gitaristen” waar hij ooit mee samenwerkte. Bramhall bleef eigen albums uitbrengen (‘Jellycream’ [1999] en ‘Welcome’ [2001]) en werkte al samen met o.a T-Bone Burnett, Elton John, Derek Trucks, Susan Tedeschi, Sheryl Crow, Gary Clark, Jr., Gregg Allman, Dr. John, Allen Toussaint, Billy Preston, Erykah Badu, Questlove en Meshell Ndegeocello. Nu, voor het eerst in 15 jaar, is er ‘Rich Man’, het vierde studio album, met zijn eigen band. ‘Rich Man’ is een album vol blues, rock en ballades (met exotische inslag) en ondersteund door briljant gitaarwerk. De muzikale kwaliteiten die Doyle Braham II ten gehore brengt, variëren van funky tot rootsrock tot prachtige blues en blues ballads. Tijdens zijn Europese tour deed hij in Nederland o.a. Ospel aan. Wij waren er tijdens Moulin Blues 2017 bij om aan deze intrigerende muzikant enkele vragen te stellen…

lees hier het interview

interview met
SOUTHERN AVENUE

Southern Avenue is een straat in Memphis die loopt van het meest oostelijke deel van de stad naar het gedeelte met de naam 'Soulsville'. En dit Soulsville is nu net de geboorteplek van het befaamde Stax Records - en dit is niet puur toevallig zo. Southern Avenue is namelijk ook de naam van een jonge en zeer talentvolle band uit Memphis. Ze brengen een soort blues dat we hier op ons continent nog niet al te veel zien: een mix van blues, r&b, soul en gospel. Deze mix wordt gebracht met enorm veel dynamiek en energie! De band is ontstaan rondom de zusjes Tierinii (vocals) en Tikyra Jackson (drums) die beide opgroeiden binnen de traditie van gospel. De jonge deerne Tierinni is een vrolijke spring in't veld en doet terug denken aan de beginjaren van een jonge tante Tina met dan wel op de voorgrond een moderne uitgave van de hedendaagse blues. Verder zijn er nog de geweldige Israelische gitarist Ori Naftaly, Daniel McKee (bas) en Jermey Powell op keyboards. Samen komen ze uit Memphis de stad van soul en blues, waar ze niets dan positieve recensies mogen ontvangen en waar ze ook door ‘Stax’ werden gecontacteerd voor het uitbrengen van hun debuutalbum dat onlangs is uitgekomen.

Bekijk hier het interview

interview met
THE SANTINI-JENSEN PROJECT

Sommige artiesten zijn voorbestemd met elkaar te werken, gewoonweg omdat hun muzikale visie en vaardigheden elkaar perfect liggen, én zelfs verbeteren. Dit is zeker het geval bij het Santini-Jensen Project. Artiesten Jeff Jensen en Brandon Santini maken namelijk met z’n tweeën muziek die tot in je botten voelbaar is. Het klinkt bij voorbaat al als een recept tot succes; een muzikale tovenaar met mondharmonica en een ongeëvenaarde gitarist die samengaan. Voeg hier vervolgens nog bassist Bill Ruffino, achtergrondgitarist Timo Arthur en drummer David Green aan toe en een supergroep is geboren. De band levert ijzersterke Memphis-blues, geïnspireerd op de muziek van grootheden als Abert King, Howlin’ Wolf en James Cotton. In 2011 kruistten hun wegen elkaar voor ’t eerst, iets dat leidde tot drie memorabele albums. In 2017 bundelen ze hun krachten wederom, om shows af te leveren waar zowel energie als kwaliteit vanaf spat. Getuige hun optreden tijdens Moulin Blues. Deze gelouterde bluesmusici leveren door hun schat aan ervaring en vaardigheden een garantie voor succes en met hun swingende mondharmonicasolo’s, scheurende gitaarriffs en betoverende zang, was dit tijdelijk en exclusieve project een lust voor oor en oog.

Bekijk hier het interview

 

 

NEWTON FAULKNER @ BOTANIQUE - BRUSSEL

COLD SPECKS @ BOTANIQUE - BRUSSEL

KT TUNSTALL @ BOTANIQUE - BRUSSEL

KINGS OF EDELGRAN @ BOTANIQUE - BRUSSEL

CABBAGE @ BOTANIQUE - BRUSSEL

MOTORPSYCHO @ BOTANIQUE - BRUSSEL

GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR @ BOTANIQUE - BRUSSEL


LIARS @ BOTANIQUE - BRUSSEL

LOST HORIZONS @ BOTANIQUE - BRUSSEL


CURTIS HARDING @ BOTANIQUE - BRUSSEL

TORRES @ BOTANIQUE - BRUSSEL



JP COOPER @ BOTANIQUE - BRUSSEL

CIARAN LAVERY @ BOTANIQUE - BRUSSEL

CD's TE WINNEN

TERRY KLEIN - GREAT NORTHERN

10 CD's TE WINNEN

Ze komen opduiken als waren ze paddenstoelen, de nieuwe namen, die het gild der singer- songwriters uitbreiden tot het haast onoverzichtelijk wordt. Dat Austin, Texas dé place to be is, voor mensen, die van liedjes schrijven en zingen hun beroep proberen te maken, is ook een behoorlijk grote open deur, die we toch maar even intrappen, omdat het inderdaad vanuit Austin is, dat ons deze nieuwkomer bereikt. Jenni Finlay verzorgt de promotie en dat is op zich al een kwaliteitslabel: die vrouw is namelijk geboren en getogen tussen de goeie songschrijvers en als ze er eentje hoort, herkent ze hem meteen. Datzelfde geldt voor Walt Wilkins, een mens, die we hier in de Lage Landen niet alleen kennen vanwege zijn werk met The Mystiqueros, maar ook vanwege zijn samenwerkingen met Bart De Win en beiden spelen een rol op deze debuutplaat.

Lees meer

 

SWEET BOURBON - NIGHT TURNED INTO DAY

10 CD's TE WINNEN

Oh wat zijn we blij met deze “Night Turned Into Day” van Sweet Bourbon ! Bij hun voorgaande “Live At Trianon” tekenden we nog enig licht voorbehoud aan door het feit dat die enkel uit covers bestond. Wel, deze uit elf, zelf gepende, nummers bestaande release neemt onze laatste twijfels weg en bevestigt moeiteloos al het goede dat we op de vorige uitgave al konden ontwaren. Door de drukke werkzaamheden van de vorige achtergrondzangeressen vormen nu Sonja Walters, Suzan Wattimena en Laura van der Vange de gesmaakte Bourbonnettes. De andere bezetting van de band blijft met frontman en gitarist Chris Janssen, drummer Martijn Cuijpers Willem van der Schoof (toetsen), Roeland van Laer (bas) en René van Onna (zang), de prima, ongewijzigde basis. Zelf stellen ze dat hun muziek gerust gekwalificeerd mag worden als “A New Blues Sound”. Zo ver willen wij niet gaan maar die, uitstekende, eigen nummers, waarvan de meeste credits op naam van Chris Janssen moge geschreven worden, variëren eerder van beklijvende ballads naar rockende- en ,vooral, soulvolle Blues. Trouwens, evenzeer kan je songs horen die funky en jazzy gekruid zijn. En het geheel? dat smaakt naar meer!

Lees meer

 

THE SIDNEY GREEN STREET BAND – HALF LIVE

10 CD's TE WINNEN

Als vier kameraden met dezelfde voorkeur voor muziek, elkaar in een club in New Jersey ontmoeten, dan is er vlug een muzikale vonk die overspringt. Vier kameraden, ik spreek hier over Lance Doss (gitaar), Steve Holley (drums), Justin Jordan (gitaar) en Paul Page (bas) of, samen over The Sidney Green Street Band (SGSB). Hun muziek is op Southern roots rock gebaseerd, maar kent ook R&B en jazz invloeden. Gitaristen Lance Doss en Justin Jordan zijn het hart van deze Amerikaanse gitaar rock band. Lance Doss verbleef lange tijd als muzikant in Key West, Florida, Chicago en New York en tourde enkele weken in Europa met John Cale. Doss treedt ook solo op in de regio NY, NJ en Alabama. Justin Jordan is al meer dan twintig jaren muzikant en speelt buiten gitaar ook mandoline en dobro. Jordan tourde al met Sean Fleming, Flo & Eddy (The Turtles), Shirley Allston Reeves (Shirelles) en Gary US Bonds.

Lees meer

 

THE BLUES OVERDRIVE – OVERDRIVE LIVE!

10 CD's TE WINNEN

Soms zegt een naam veel, dekt ze zowat de “lading”. Dit geldt zeker voor de Deense band The Blues Overdrive (TBO). TBO is een kwartet dat, al meer dan een decennia lang, bestaat uit singer-songwriter / gitarist Martin Olsen, gitarist Andreas Andersen, bassist / resonator gitarist Thomas Birck en drummer Lars Heiberg. De band brengt hedendaagse blues, die vooral gebaseerd is op klassieke Chicago blues. In 2003 won TBO de 25ste editie van de prestigieuze jaarlijkse blues competitie van de Mojo Blues Bar in Kopenhagen. De band tourde al uitgebreid in Scandinavië, Duitsland en Engeland. Met hun titelloos debuut studio album uit 2012 wonnen ze de ‘Debut Album of the Year Award’ van het Duitse magazine Wasser Prawda en, met ‘Clinch!’ [2015] bracht TBO hun tweede studio album uit. Nu is er ‘Overdrive Live’, hun éérste “live to tape – no dubs – no BS!” album. Op het live album staan vooral originele Martin Olsen nummers, aangevuld met twee covers. Het is een album met negen gevarieerde tracks, die we even door het beeld laten gaan.

Lees meer

 

TOKYO ROSENTHAL – THIS MINSTREL LIFE

10 CD's TE WINNEN

Folk- en Americana-zanger en songschrijver Tokyo Rosenthal hoeven we u hier allicht niet meer echt voor te stellen. ‘Toke’ zoals zijn vrienden hem mogen noemen, is hier bij ‘Rootstime’ al zo vaak te gast geweest met zijn vorige albums dat u zelf maar eens moet naslaan op deze pagina’s hoe vaak we hem en zijn werk in het verleden al hebben bejubeld. We zullen dan ook maar meteen overgaan tot de orde van de dag en u zijn allernieuwste plaat voorstellen. “This Minstrel Life” is het zevende studioalbum van Tokyo Rosenthal en volgt op zijn in 2015 verschenen plaat “Afterlife”. Er staan zes nieuwe, zelf gecomponeerde songs op deze plaat en vier live gebrachte liedjes, waarvan er drie ook door hem werden geschreven.

Lees meer

 

CHRIS “BAD NEWS” BARNES – HOKUM BLUES

10 CD's TE WINNEN

Zanger, harmonicaspeler, performer, acteur, schrijver, regisseur, componist, (homo) club eigenaar en… Christopher J. (Chris) “Bad News” Barnes startte zijn carrière op zeventienjarige leeftijd als opener (lees: improvisator) in Terry Dunnes’ legendarische ‘Tramps’, een NYC Blues club, waar op basis van originele blues nummers én op vraag van het publiek geïmproviseerd werd. Barnes opende er voor Koko Taylor, Pinetop Perkins en Hound Dog Taylor en was de protegé van harmonica legende “Big Eyes” Willie Smith. Barnes geraakte bevriend met componist (Elvis, Jerry Lee Lewis) en eigenaar van het Fever Label Otis Blackwell, bij wie hij een contract tekende. Na zijn verhuis naar Chicago, vervoegt Barnes de Famed second City Comedy Troup. In 1984, in het jaar van de presidentverkiezingen, schrijft hij “The Prez Rap”, een satirisch nummer dat hij opnam met Dave Mason (Traffic). Na rondzwervingen in Hollywood en LA en na een succesvolle TV carrière, keert hij terug naar zijn eerste liefde, de Hokum Blues.

Lees meer

 

MONK PARKER - CROWN OF SPARROWS

10 CD's TE WINNEN

Met een naam als deze, doe je mensen onwillekeurig aan jazz denken, maar bij deze Monk Parker -eigenlijk heet hij Mangham van z’n voornaam- is van jazz helemaal geen sprake, integendeel… De man heeft niet meteen de grootste faam bij muziekliefhebbers, maar daar zou met deze tweede soloplaat wel eens verandering kunnen in komen. Parker debuteerde als soloartiest pas twee jaar geleden, op z’n veertigste, al had hij er toen al wel een begin van een carrière opzitten als helft van het duo Parker & Lily en als lid van The Low Lows en wat meteen opvalt: zowel de Lily van toen, Lily Wolf, als de meeste leden van The Low Lows spelen mee op deze cd. Je kunt dus rustig veronderstellen dat deze Texaan, die een tijdje in New York verbleef, maar na een geestesziekte de heimat weer opzocht, rond zich een kringetje van bevriende en gelijkgestemde muzikanten verzameld heeft, waarmee hij zijn artistieke capaciteiten vorm kan geven.

Lees meer

 

WHISKEY JAM BAND – VOHEN

10 CD's TE WINNEN

Soms zegt de verpakking veel over de inhoud. Of dit ook geldt voor de Whiskey Jam Band, moet uit de volgende erg moeilijke reconstructie blijken. WJM zijn het duo Pavel Bialinsky (zang & percussie) & Siarhei Drasviansky (gitaar). Twee muzikanten, die uit Minsk, Belarus (Wit-Rusland) afkomstig zijn en, die na hun debuut EP ‘Kind of “Garage”’ [2015] nu met ‘Voheń’ [2017] iedereen die het wil horen wakker schudt met een portie rauwe, ongelimiteerde Trash/Punk Blues. “Krankzinnigheid” is hier misschien / waarschijnlijk het sleutelwoord. Op de track list staan negen nummers, waarvan vijf met een Engelse en de vier overige met een moeilijk leesbare titel. We (her)kennen uiteraard ”Black Betty”, ”Little Red Rooster” en ”Big Mama” van Left lane Cruiser van illustere voorgangers, die ze in Minsk door een molen gedraaid hebben en, die er ruig en volgens een eigen zienswijze uitgekomen zijn. “Bad To The Bone” (een Muddy Waters’ “Hoochie Coochie” derivaat) en de afsluiter ”Personal Jesus” zijn eigen nummers, die ze in het Engels doen.

Lees meer

 

PAUL BATTO – STRAIGHT TALK

10 CD's TE WINNEN

Paul Batto kennen we solo of met band (Riverside Blues: Steve Wilkinson, Paul "Daddy" Batto & Jan Císař - Paul Batto Jr. Trio) en sinds 2009 als duo met pianist Ondra Kříž. Batto is soms ook gast van Big Bands en Jazz combo’s (Czech Radio Big Band, SFV Big Band, Elmar Kluth Trio…). Eén man, één stem en één gitaar, meer is er niet nodig om van zijn nieuwe album ‘Straight Talk’ [2017] een gevoelvol lyrisch liedboek te maken, weliswaar (ook weer) zonder tekstboekje of verdere info. ‘Straight Talk’ kreeg als toevoegsel “dittles, dirges & rants”, wat ik vrij heb proberen te vertalen als “oplichterij, treurzangen & tirades”.

Lees meer

 

DYNAMITE DAZE – PHONE CALL FROM THE DIVE

10 CD's TE WINNEN

Ga je op zoek naar Dynamite Daze, dan kom je uit bij een meesterlijk album van Kevin Coyne uit 1978 of in Duitsland bij de Colin Jameson’s rock band, bestaande uit Colin Jamieson (drums), Diddy D (zang, harmonica), Martin Czemmel (gitaar) & Andrea Tognoli (bas). Voor Rootstime zijn dit géén onbekenden, want een college recencent schreef al eerder over hen: "Gek of geniaal, dat laten we aan u over…". Dynamite Daze doet op ‘Phone Call From the Dive’ wat ze al eerder deed en doet het op hun manier prima. Wie de band nog niet kent, kan nu een bijzondere Duitse blues rock ontdekken, er wel van uitgaande en wetende dat je bereid moet zijn, om niet te gaan zoeken naar het verband tussen waanzin en lawaai..

Lees meer