De komende weken zullen er nieuwe bands aan de line-up toegevoegd worden.

De 'Vroege Vogel-actie' loopt nog steeds. Bestel je tickets hier vandaag nog aan een verlaagd tarief!

 

EERSTE NAMEN:

vr. 17/08/2018
- Black Cat Biscuit
- Jimmy Johnson
za. 18/08/2018
- Guitar Slim JR
- Matthew Skoller
- Hoodoo Monks
- Guy King
zo. 19/08/2018
- Hat Fitz & Cara
- Catfish
- Andy J Forest Swamp Crawlers
- Nick Ditmeier & the Sawdusters
- Diunna Greenleaf and Blue Mercy

In de komende weken zullen er nieuwe bands aan de line-up toegevoegd worden. 

 

Van half juni tot half september 2018 gooit OLT Rivierenhof weer de poorten open voor tal van nationale en internationale artiesten. De volgende namen maken alvast hun opwachting in hun feeërieke openluchttheater:

21.06 DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG
22.06 RADIO 1 JOHNNY CASH SESSIE
23.06 INTERGALACTIC LOVERS
24.06 JOHN CALE
01.07 CALEXICO + SUPPORT: DEPEDRO
02+03.07 ELVIS COSTELLO & THE IMPOSTERS *UITVERKOCHT*
04.07 STEVE WINWOOD
05.07 WIM HELSEN *UITVERKOCHT*
07.07 KAPITEIN WINOKIO *LAATSTE TICKETS*
09.07 GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR
10.07 MELODY GARDOT *UITVERKOCHT*
12.07 STEVE EARLE & THE DUKES + SOUTHSIDE JOHNNY & THE
ASBURY JUKES
19.07 ‘T HOF VAN COMMERCE + STIKSTOF
21.07 BRIGITTE KAANDORP *UITVERKOCHT*
22.07 PORTUGAL. THE MAN
24.07 BRIGITTE KAANDORP *EXTRA*
25.07 BONNIE RAITT
26.07 DWEEZIL ZAPPA
28.07 JANDINO ASPORAAT - KEIHARD
02.08 OH WONDER
07.08 FAT FREDDY’S DROP
08.08 SELAH SUE
14.08 STUFF. + BLACKWAVE.
15.08 DE GRUNGBLAVERS
16.08 JOHAN HELDENBERGH SPEELT MARX
18.08 BART PEETERS *EXTRA*
19.08 BART PEETERS *UITVERKOCHT*
25.08 JASPER STEVERLINCK
30.08 ARIEL PINK + JULIA HOLTER + FLYING HORSEMAN
04.09 JEFF TWEEDY
07.09 ABSYNTHE MINDED

DE TICKETVERKOOP START OP VRIJDAG 6 APRIL OM 12:30.

Na eerdere edities in Berlijn (2x), Toulouse, Riga, de succesvolle 5de editie in de AB in Brussel, Torrita di Sienna / Italië en Horsens / Denemarken vorig jaar, vond de 8ste editie van de European Blues Challenge plaats op 16 en 17 maart in Hell in Noorwegen. Dit “Eurosongfestival van de Blues”, met zijn 21 deelnemende landen, is een initiatief van de European Blues Union, die 29 verschillende nationaliteiten onder haar leden telt. The Ragtime Rumours uit Nederland werd door de Europese vakjury tot winnaar uitgeroepen. België werd vertegenwoordigd door Ed & The Gators. En voordat frontman Ed De Smul met zijn band op het podium zou staan hadden we even met hem een kort geprek. Tevens maakte we ook van de gelegenheid gebruik om Kjell Inge Brovoll van de Noorse organisatie, Nico De Cock van The Bluesbones, Herman Jansen van Moulin Blues en de presentator Eric “Slim” Zahl (ESZ & the South West Swingers) een paar 'lastige' vragen te mogen stellen.

 

interview met
MEMPHIS MOJO

Voor het eerste huisconcert in Rootstime Headquarters in Halen, Bed 'n Blues, viel de keuze op Memphis Mojo: Mario Pesic en Kris Valvekens. Deze laatste, de 'Kirri', zoals iedereen hem kent, is muzikaal van vele markten thuis. Naast solo-projecten en optredens met zijn band 'Travelin' Kitchen Jam' is hij de laatste jaren vooral ook bekend van Diamond On The Rocks en Greenwood, respectievelijk Neil Diamond en Fleetwood Mac tributes. Mario Pesic staat zowat synoniem voor blues. De frontman van onder andere D-Tale en Axl Pelemans' Camden is uit de Belgische bluesscene nauwelijks weg te denken. Ook als solo- en duo-artiest heeft hij zijn sporen intussen verdiend. Nieuwsgierig naar verleden, heden en toekomst konden we de gelegenheid niet voorbij laten gaan om aan dit sympathieke duo wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

 

interview met
TOMMY CASTRO

Tommy Castro groeide op in San José Californië. Hij begon gitaar te spelen en onder zijn vroegste helden waren Eric Clapton, Elvin Bishop en Carlos Santana. Hij ging luisteren naar de helden van zijn helden, B.B. en Freddie King, Buddy Guy en andere bluesartiesten. Hij toerde twee jaar met The Dynatones en begon in 1991 onder eigen naam op te treden. Het zou nog tot 1996 duren voor hij zijn solodebuutalbum "Exception to the Rule" zou maken, waarmee hij meteen de aandacht van de internationale blues pers mee trok. En ze zijn lovend over hem, iemand als Carlos Santana noemt hem 'the future of the blues'. In 2001 verscheen "The Essential Tommy Castro", toen nog bij Blind Pig records. Hetzelfde jaar verscheen bij 33rd Street Records het album "Guilty of Love" en twee jaar later vond hij onderdak bij Heart and Soul Records, waar het album "Gratitude" verscheen, een album waarin hij een eerbetoon bracht aan zijn leermeesters: de oude blues- en soulmaten. Op deze plaat speelde hij zeer keurige uitvoeringen van B.B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf e.a. In 2005 verscheen "Soul Shaker" en in 2007 was het de beurt aan die prachtige cd "Painkiller", met producer John Porter (B.B. King, Elvis Costello, Buddy Guy). Deze cd waarop tevens ook Coco Montoya, Teresa James en Angela Strehli mee doen en het album "Soul Shaker" verschenen in zijn toen welvertrouwde Blind Pig stal. Voor het album "Hard Believer" (2009) verkoos hij wederom John Porter als producer, en is opgenomen in zijn thuishaven, San Rafael, Californië, maar is wel Castro's eerste release voor het Alligator label van Bruce Iglauer. Ondertussen is Castro bij dit label reeds toe aan zijn zesde release, met het album "Stompin’ Ground" (2017). Deze plaat bevat een twaalftal onweerstaanbare nummers, voor een deel nieuwe songs en een aantal covers van songs die hem inspireerde toen hij opgroeide in San Jose, Californi . Met gastoptredens van David Hidalgo ( Los Lobos), Charlie Musselwhite en Mike Zito. Het jarenlang zeer uitgebreid tourschema heeft van Tommy Castro een van de meest succesvolle artiesten gemaakt in de blues. Tommy’s soulvolle stem, in combinatie met zijn heldere bluesrockgitaarlicks en ondersteund door klasse muzikanten staan garant voor een perfecte bluesavond. Deze maand komt Tommy Castro voor een aantal optredens naar Nederland en Duitsland, maar vooraf was hij te gast in de Spirit of 66 in Verviers waar we de alom geprezen bluesheld in het halfduister wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

 

interview met
GHALIA & MAMA’S BOYS

De 25 jarige Ghalia Vautier is wellicht Brussels best bewaarde blues geheim. Al buskend leerde ze de stiel en de voorbije 5 jaar perfectioneerde ze haar skills tijdens meervoudige trips naar de US. Want sinds 2013 pendelt Ghalia al naar de grote muzieksteden in de US. Daar kreeg ze de gelegenheid om met zeer getalenteerde en inspirerende muzikanten in contact te komen. Zo was ze in Chicago, Memphis, Nashville, maar vond ook haar weg naar de roots van de Mississippi blues en de bayous van Lousiana. Ondertussen is Ghalia uitgegroeid tot een gerespecteerde muzikante in de muziekscène van Clarksdale, MS, de stad die men de Ground Zero van de bluesmuziek noemt. Haar passages aldaar en in NOLA gingen niet ongemerkt voorbij, ze speelde er onder andere op het Juke Joint Festival en won er de harten van de Mama’s Boys. Johnny Mastro & Mama’s boys zijn een van de leading blues bands in New Orleans en nodigden de jonge Brusselse prompt uit voor een opnamesessie. Het album is dan ook een goed voorbeeld van een Europees-Amerikaanse blues samenwerking. Het resultaat is een album met een ongepolijste rauwe blues sound. Ghalia’s rock ‘n’roll verleden is duidelijk in haar stem terug te horen. Zij heeft een onweerstaanbare snik in haar stem en dit gekoppeld aan het zeer rauwe geluid van Johnny Mastro’s band levert een prima bluesrock album op. De twaalf nummers op "Let The Demons Out" werden bijna allemaal door Ghalia zelf geschreven en werd opgenomen in de Music Shed studio in New Orleans en Legende David Farrell mixte en masterde het album. Begin deze maand november was Ghalia samen met de Mama's Boys in België, o.a. in Mechelen, Brussel, Gouvy en Gent, om hun debuut voor het Duitse RUF records (Ina Forsman, Tasha Taylor, Erja Lyytinen) voor te stellen. Hun laatste optreden van deze mini tour was in Gent, waar ze het podium van de Missy Sippy op gepaste wijze lieten daveren. Een uur daarvoor hadden we een gezellige babbel in hun kleedkamer. Het was een hartelijk weerzien, want het was al enkele jaren geleden dat we de Mama's Boys nog eens voor de microfoon hebben gehad en samen met Ghalia brachten ze voor het eerst en voor Rootstime een schitterende akoestische versie van de titelsong "Let The Demons Out". Veel interesse is er ondertussen al van vele festivals die deze zomer Ghalia & Mama's Boys in hun line-up willen hebben, en dit beginnende met het de Hageland Blues & Roots Night waar ze in Glabbeek op za. 24 maart 2018 zullen optreden..

zie hier het interview 

interview met
JONNY LANG

Eind vorige eeuw was onze Jonny nog een hyper getalenteerde Amerikaanse tiener. Als Kid Jonny Lang & The Big Bang bracht hij in 1995 al zijn eerste cd uit: "Smokin". Hij was toen nog geen 15 (en yep, zo jong en al smoren!?) en werd meteen al een blues-wonderkind genoemd. En terecht. Smokin zegt natuurlijk alles over zijn zang en speelstijl: ronkend en rokend. Sinds toen heeft Jonny Lang tal van succesvolle studioalbums uitgebracht en maakte een muzikale ontwikkeling door waarbij hij begon in de bluesrock en inmiddels enkele jaren zijn eigen stijl heeft gevonden in een ijzersterkte mix van blues, gospel, rock en soul, waarbij zowel zijn gitaarspel als fenomenale stemgeluid de boventoon voeren. Twee jaar later gooide hij meteen hoge ogen met het album "Lie To Me" (1997) en het jaar daarna kreeg hij een Grammy voor zijn album "Wander This World" (1998). Dit is inmiddels bijna twintig jaar geleden, nog wat albums verder, en we kunnen wel stellen dat het talent van deze Amerikaanse blueszanger niet slecht is opgedroogd. Hoewel zijn stijl moeilijk te categoriseren valt, worden Lang’s nummers gekenmerkt door sterke vocale melodieën, expressieve gitaarpartijen en een brede blik op de wereld. Dit heeft hem zeker geen windeieren gelegd, want in de afgelopen jaren deelde hij het podium met legendes als The Rolling Stones, B.B. King, Aerosmith en Sting. Zijn album "Fight For My Soul" stemt alweer uit 2013, maar onlangs zag "Signs" het licht en werd #1 Blues Album in de Amerikaanse billboard charts. Dit album is geïnspireerd op oudere blues met veel rauwe gitaren. Dat Jonny Lang anno 2017 nog steeds niet weet te vervelen was in Utrecht meer dan duidelijk. En dat we met deze gitaargod van de jongste, hyper getalenteerde en felbegeerde lichting vroeg in de namiddag konden interviewen was echt de max, want voor ons behoort Jonny Lang wel degelijk tot de eredivisie van de hedendaagse rock- en bluesmuzikanten.

zie hier het interview 

interview met
BEN MILLER BAND

Het Amerikaanse kwartet Ben Miller Band maakt een even unieke als onweerstaanbare mix van North Mississippi Hill Country blues, Appalachian mountain music, bluegrass en pure country, door de band zelf Ozark stomp gedoopt. De band sleet zijn dagen in relatieve anonimiteit tot ze in 2013 het voorprogramma van ZZ Top mochten doen en met hun bescheiden zelfbouwinstrumentarium moeiteloos overeind bleven in de grote zalen. "I don't remember having stood through an opening act's show in quite sometime but I couldn't seem to leave, they were that engaging" dixit Billy Gibbons. Mede door hun toegenomen bekendheid konden ze hun laatste plaat "Any Way, Shape Or Form" (2014) - zie recensie- , dat geproducet werd door Vance Powell (Jack White, Wanda Jackson, Kings of Leon), uitbrengen bij een groot label. Op dit album creëert de Ben Miller Band uit Missouri, toen nog als trio, een volstrekt nieuw en eigen muzikaal genre. Aan de ene kant behoorlijk traditioneel, puttend uit delta blues en bluegrass, aan de andere kant zo modern als wat. Miller is een sublieme gitarist, zanger en schrijver, Scott Leeper bespeelt de eensnarige theekistbas of zijn leven ervan afhangt en Doug Dicharry speelt alles waar geluid uitkomt. Live had de band al een enorme reputatie, die hadden ze vanaf toen ook in de studio. In de tussentijd heeft de Ben Miller Band een gedaantewisseling ondergaan. Trombonist-percussionist Doug Dicharry is er niet meer bij en werd vervangen door Smilin' Bob Lewis en Rachel Ammons, twee multi-instrumentalisten die het toch al excentrieke instrumentarium van de band aanvullen met enkele extra exotische aanwinsten (elektrische cactus, dulcimer, ...). Met een zinderende liveshow die alle verwachtingen overstijgt, charismatisch vocaal samenspel en warmbloedige arrangementen, en hun authentieke instrumenten, zijn ze opgemerkte gasten overal waar ze neerstrijken, dat was ook het geval in Utrecht waar we backstage even met dit aangenaam gezelschap mochten praten.

zie hier het interview 

interview met
SHANNON MCNALLY

De Amerikaanse singer-songwriter Shannon McNally werd geboren op Long Island, New York. In haar studentenjaren begon ze op te treden in clubs en bars. Haar talent werd al gauw opgemerkt en na haar afstuderen kreeg ze een contract bij Capitol Records, voor wie ze haar debuutalbum 'Jukebox Sparrows" (1997) opnam, dat pas enkele jaren later zou worden gereleased. (In de tussentijd deed ze supports voor onder andere Ryan Adams, Stevie Nicks en John Mellencamp.) Eerder dit jaar bracht ze met "Black Irish" (zie recensie) haar achtste album uit. Haar meest ambitieuze project tot dusver, en haar curriculum in acht genomen, wil dit wel wat zeggen. Meteen is dit ook een terugkeer naar de blues-americana waarmee het allemaal begon. Dit album, is het produkt van een vruchtbare samenwerking met producer Rodney Crowell. Die had al in 2012 aangegeven haar volgende album te willen produceren van 'deze donkerogige schoonheid, die volwassen nummers schrijft, een ruige Fender Stratocaster bespeelt, en bij momenten heel erg klinkt als Jesse Mae Hemphill. Het dragen van de zorg voor haar zieke moeder, de opvoeding van haar dochter en een scheiding hebben haar genoeg inzichten geleverd voor dit laatste album "Black Irish". Het is dan ook geen verrassing dat dit album gezien wordt als McNally’s meest persoonlijke werk. Bekijk hier het gesprek dat we in Utrecht met Shannon hadden tijdens het Ramblin’ Roots Festival.

zie hier het interview 

interview met
ANDREW COMBS

De in Texas geboren en tegenwoordig in Nashville wonende Andrew Combs liet voor het eerst van zich horen in 2010. De digitaal uitgebrachte ep "Tennessee Time" zette meteen alle antennes op scherp bij liefhebbers van popmuziek met vleugjes roots, country en americana. Stel je voor dat Harry Nilsson een ontmoeting heeft met Townes Van Zandt, en Guy Clark is ook niet ver weg. Met het digitaal album "Worried Man" (2012) brak Combs door naar een groter publiek, maar het succes van het in 2015 uitgebrachte "All These Dreams", dat vol staat met prachtige countryliedjes die recht uit het hart komen was nog veel groter. Klassieke country mag dan het hoofdingrediënt zijn, maar Combs vergeet niet om er lekkere scheut hedendaagse pop aan toe te voegen. Toch geeft hij zijn songs een nostalgische feel die herinnert aan de muziek uit de jaren 70. En vorig jaar verscheen "Canyons of My Mind", een plaat die de toch al hooggespannen verwachtingen nog maar eens overtreft. Dani Heyvaert schreef in zijn recensie over dit album: "Andrew Combs is een maatschappelijk en politiek geëngageerde, pas getrouwde toekomstige vader, die zijn bezorgdheid over het land en de wereld uitzingt, maar tegelijk vrouw en kind niet vergeet, dat vinden wij fijn. Dat hij daarvoor bijzonder knappe songs als vehikel gebruikt, dat is een extra troef. De nieuwe Andrew Combs, Dames en Heren, is er eentje om van te snoepen, maar het zijn niet allemaal zoete snoepjes, die hij serveert". Rootstime was dan ook tevreden even een gesprek te kunnen doen met deze 30 jarige rijzende ster die ondertussen al twee maanden, papa geworden is van een dochter en toch duidelijk veel last had van zijn jetlag. Ramblin' Roots was dan ook zijn eerste optreden in zijn Europese tour, maar ondanks dat kon Andrew ons alvast boeien met zijn antwoorden.

zie hier het interview 

interview met
LEVI PARHAM

Oklahoma heeft al flink wat succesvolle americana artiesten voortgebracht en singer-songwriter Levi Parham is hier zeker geen uitzondering op! Parham groeide aldaar op in McAlester. De uitgebreide platen collectie van zijn vader, die hij in zijn jeugd ontdekte, bepaalde zijn carrière als muzikant, die in 2013 begon. In hetzelfde jaar debuteerde hij met het album "An Okie Opera" en in 2014 volgde, ook in eigen beheer, een EP met zes tracks, "Avalon Drive". Terwijl hij in 2015 intensief tourde in de States, ontmoet Parham singer-songwriter en producer Jimmy LaFave die dit jaar op 61-jarige leeftijd overleed, maar hem wel twee jaar geleden de deur bij Music Road Records opende. Parham nam vorig jaar in de Cedar Creek Studio’s in Austin, TX, met Jimmy LaFave als producer zijn tweede studio album "These American Blues" op. De invloeden die je hier duidelijk hoort zijn blues, folk, soul, rock en country. “These American Blues” is een album met op één nummer na (”Chemical Train”, van Wink Burcham) , dat bestaat uit originele nummers. De muzikanten, met wie hij in de studio trok waren Seth Lee Jones (gitaar), Radoslav Lorkovic (piano, orgel), David Leach (bas), Michael Byars (drums), Phil Hurley (gitaar), Tim Easton (gitaar) en zangeressen Noelle Hampton, Jaimee Harris & Emily Shirley. Op het album is duidelijk de hand van LaFave terug te horen en hieruit blijkt dat de heren samen een gouden combinatie vormden. Het album werd vorig jaar niet voor niets uitgeroepen tot album van het jaar in de Euro Americana Chart! In onze eigen Rootstime jaarlijst belandde hij op de derde plaats. Reden genoeg voor Rootstime om deze vriendelijke liedjessmid ook wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

interview met
THE STEEPWATER BAND

The Steepwater Band is een Amerikaanse rock band, die in 1998 in Chicago door Jeff Massey (gitaar, zang), Joe Winters (drums) en Tod Bowers (bas) opgericht werd. De band ontleedde hun naam aan de naam van een vrachtschip dat Massey in een haven van Lake Michigan zag. Aanvankelijk speelde de band hun versies van originele klassieke (bij voorkeur Chicago) blues songs. Snel gaan ze eigen nummers schrijven. In 1999 brengen ze (met de hulp van singer-songwriter Michael Connelly) hun debuut EP “Goin' Back Home” uit. In 2000 vervoegt Connelly de band. In 2000 was de band voor het éérst te zien tijdens het Chicago Blues Festival. In 2001 bengt de band hun debuut studio album “Brother to the Snake” en een live studio album “Live...Half in the Bag”. Na het tekenen van een contract met Funzalo Records / Mike’s Artist Management brengen ze in 2004, met producers Sean Slade en Paul Kolderie (Radiohead, Warren Zevon, the Pixies, Uncle Tupelo) “Dharmakaya” uit. Connelly verlaat de band in oktober 2004. In 2005 treden ze al voor de vijfde keer op tijdens het Chicago Blues Festival en treden ze voor het éérst in Europa op. Dit doen ze over in 2007, wanneer ze in Barcelona op het podium staan samen met Gov’t Mule, John Mayall & the Bluesbreakers en Marc Ford (Black Crowes). Ook in 2007 brengen ze hun album “Songs From the Eighth Day” uit. In 2010 touren ze vijf weken in Europa. Dit doen ze gedeeltelijk samen met Marc Ford. In 2010 brengen ze ook “Live at the Double Door” uit. Eric Saylors vervoegt ook de band. Hun meest recente studio album heet “Shake Your Faith” (2016). Het is de opvolger van “Diamond Days” (2014). De muziek van de Steepwater Band kunnen we omschrijven als een mix van stijlen. Zo horen we de band rock, blues, pop en funk combineren tot haar eigen sound: The Steepwater Band sound. De gitaarpartijen van Jeff Massey en Saylors zijn werkelijk een lust voor het oor, of het nu de psychedelische uitstapjes zijn of de meer pop georiënteerde gitaarsolo's. Dit was ook duidelijk te horen tijdens hun optreden in Gevarenwinkel waar de gitaristen, wederom de juiste snaar wisten te raken. Vooraf konden we met deze twee heren even praten.

zie hier het interview 

interview met
CURTIS SALGADO

Curtis Salgado heeft al een hele muzikale geschiedenis achter de rug, teveel om op te noemen eigenlijk, maar wie Salgado ook maar één noot hoort zingen weet gelijk dat deze man uit het juiste hout gesneden is. Hij zingt de blues met ongelofelijk veel soul en elk optreden alsof het zijn laatste is. Het begon voor hem allemaal in de jaren 70 als bandleider van The Nighthawks. Hierna speelde hij zes jaar lang in The Robert Cray Band. Vervolgens speelde hij met onder anderen The Steve Miller Band en Santana om in 1999 solo te beginnen. Hij maakte tot dusver zes albums waarvan de laatste, "The Beautiful Lowdown" vorig jaar uitkwam. We mogen echter van geluk spreken dat Curtis Salgado er nog is, want in 2005 werd hij met leverkanker gediagnosticeerd. Gelukkig onderging Salgado een succesvolle levertransplantatie en zingt hij mogelijk nog meer vanuit zijn guts. Curtis Salgado, die als inspiratie gold voor de film The Blues Brothers (1980), liet zich door zijn ziekte niet van de wijs brengen en heeft onderhand veel erkenning gekregen voor zijn muziek. In 2010 en 2012 was hij ‘Soul Blues Male Artist of the Year’ en in 2013 won zijn album "Soul Shot" de ‘Soul Blues Album Of The Year Award’. Begrijpelijk als je dit allemaal weet dat hij één van de belangrijkste en beste blanke echte soul-en blues vocalisten van de laatste drie decennia is. Zijn stem behoort volgens mij tot de beste in dit genre, samen met die van Darell Nulish en "Sugar" Ray Norcia. Voorafgaand aan zijn optreden tijdens de 20ste editie van Gevarenwinkel hadden we een lang gesprek met Curtis Salgado. De goede man kan worden beschouwd als degene die mede verantwoordelijk was voor de opleving van de blues in de tachtiger jaren.

zie hier het interview 

interview met
ROBERT JON & THE WRECK

Robert Jon Burrison groeide op in Cerritos, CA. Zijn vader heeft zijn toekomst het sterkst bepaald, omdat hij thuis gitaar kon spelen, drummen en (heel belangrijk) naar de oude LP’s, met gospel muziek van zijn vader kon luisteren. Toen hij ouder werd, speelde hij thuis muziek in de garage en kon hij verschillende instrumenten uitproberen. Toen Burrison op de middelbare school zat, begon hij zijn eerste eigen nummers te schrijven. Op de universiteit in Glendora, ontmoet hij drummer Andrew Espantman en Wong. Als trio jammen ze regelmatig samen en ontmoeten ze Steve Maggiora. Later vervoegt de lead gitarist Kristopher Butcher. In februari van 2011 richt Robert Jon Burrison in Zuid Californië zijn band 'The Wreck' op. Zes maanden later hebben ze er al een eerste tournee opzitten en nemen ze hun debuut 'Fire Started' op, het begin van hun muzikale reis, meteen een ook een stevige bluesrock plaat met country en classic rock invloeden. Ze doen veel live ervaring op tijdens de tour door de Verenigde Staten die volgt om de cd te promoten. Na een paar kleine wisselingen in de bezetting gaan ze in 2013 met producer Warren Huart ( Aerosmith) de studio in. En komt even later de EP “Rhythm of the Road” op de markt. Gevolgd in 2014 met een volwaardig album “Glory Bound” dat “live / ter plekke” werd opgenomen zonder. Tijdens de Orange County Awards winnen ze de 'Best Live Band' award en worden ze genomineerd in de categorieën : 'Best Rock' en 'Best Blues'. Mede door een optreden op het SXSW festival komen ze ook in Europa in beeld. Veel optredens volgen en ze leven naar het motto dat ze ook op de website hebben staan: Music, Miles Whiskey. In 2016 komt het 4e album "Good Life Pie" met Warren Huart uit en laten ze opnieuw zien hoe breed Southern rock is. Sommige nummers doen denken aan The Allman Brothers (zie video), sommige aan Rival Sons. Via een ballad naar de countryrock, maar alles in een bluesy jasje. We kunnen op vrijdag tijdens het (ge)Varenwinkel festival hun optreden misschien wel zien als hoogtepunt van die avond. De organisatie probeerde het strakke uurschema te respecteren, maar door het dolenthousiaste publiek liep hun set uit. De presentator en headliner Jeff Jensen stonden klaar op het hoofdpodium, maar het publiek bleef in de rootstent staan en scanderen voor een bis van Robert Jon en zijn band. En dat kregen ze ook, en wij van Rootstime waren tevreden dat we erbij waren, en dat we even voordien even met deze muzikanten konden praten.

zie hier het interview 

interview met
JANIVA MAGNESS

Janiva Magness is afkomstig uit Detroit, Michigan, waar ze op jonge leeftijd reeds beïnvloed werd door blues, R&B en soulmuziek, die ze op de radio hoorde. Als tiener liep ze van huis weg, trok ze naar Californië en begon ze naar clubs te gaan, waar de blues microbe haar te pakken kreeg. Ze speelde met enkele muzikanten samen en er ontstonden bands. Ze werkte samen met bekende en minder bekende goden zoals Kid Ramos, Rick L.A. Holmes, Steve Mugalian… Tot ze begin jaren ‘90 Jeff Turmes ontmoette. Jeff bezorgde haar zelfgeschreven songs op cassette, want Janiva (die graag origineel materiaal brengt) schrijft zelf haast niets. In 1994 werd Turmes bassist bij Janiva's vaste band en een jaar later trouwden ze. Janiva passeerde zelfs in 2011 in Varenwinkel, nog geflankeerd door haar man. Echter is even later deze relatie stuk gelopen, en heeft ze blijkbaar die breuk ondertussen behoorlijk verteerd getuige haar laatste albums ('Stronger for It', 2012, 'Love Wins Again', 2016) en nominaties. Zo kreeg ze onlangs de Grammy voor Best Contemporary Blues Album, maar won zomaar 7 Blues Music Awards, waaronder BB King Entertainer of the Year. We kunnen dan ook best zeggen: alweer een zangeres aan wie het leven niet onopgemerkt voorbij is gegaan, maar ze is er gelukkig weer helemaal bovenop gekomen ... Magness kan grommen en grauwen en heeft steeds dat intense ruwe randje dat je kippevel kan bezorgen en in (ge)Varenwinkel bewees ze dit maar al te graag. Vooraf aan het concert van deze bluesdiva hadden we een leuke babbel in haar hotel, en vertelde ze graag over haar laatst verschenen EP, 'Blue Again'.

zie hier het interview 

interview met
KAZ HAWKINS BAND

Swing Wespelaar, noem het terecht gezien nog steeds gratis! 'Blues For The People', is toe aan zijn 30st editie. Een editie die door zijn programmatie, zeker van de blues liefhebbers én van de pers de nodige aandacht moet krijgen. Wat in 1988 bescheiden, toen met zeven bands, georganiseerd, werd is anno 2017 een begrip in de blues wereld. Voor ons Rootstime, als muziek website, is dit ook een reden om te zorgen voor de nodige verslagen en interviews met de aanwezige artiesten. Dit jaar hebben we op zaterdag afspraak gemaakt met de ‘Northern Ireland best-kept secret’ Kaz Hawkins, zoals ze vaak werd beschreven. Daar kwam gelukkig verandering in toen ze in maart van dit jaar, als vertegenwoordiger van Engeland, de winnaar van de European Blues Challenge werd. Het waren de kwaliteit van de songs, de positieve vibe van de band en de indrukwekkende stem van Kaz die de jury konden overtuigen (zie video’s). De Kaz Hawkins Band uit Noord-Ierland, werd echter al voor hun overwinning in Denemarken voor Wespelaar geboekt, wat nog maar eens de neus voor talent en kwaliteit van de organisatoren van Wespelaar bewijst. Kaz wordt vergeleken met Etta James en Janis Joplin om maar een paar te noemen. Haar debuutalbum "Get Ready", wat in augustus 2014 uitgebracht werd, dat vol originele nummers en soulvollel tracks staat, werd door zowel het publiek als door de critici uitgeroepen tot winnaar van het Blues Matters Magazine ‘Writers Poll Best Studio Album van 2015’ in de maand september van dat jaar. In dezelfde maand, accepteerde Kaz ook nog eens de prestigieuze Barry Middleton Award voor ‘Emerging Artist’ bij de British Blues Awards (de eerste ooit ontvanger van Noord-Ierland) én kreeg ze ook de ‘Pure M’ Award voor 2015 All-Ireland Best Female Act in Dublin. Dat Kaz met haar flamboyante verschijning en haar steeds gepassioneerde vertolkingen nu deze Final Tour aankondigt, komt voor de fans zeer hard aan. Voor Rootstime reden genoeg om met deze drie heren en onze favorite sweetheart even aan tafel te gaan zitten, want wat zijn de verder plannen van Kaz Hawkins na haar zegetocht in Wespelaar.

zie hier het interview 

interview met
CHRIS CAIN

De in San Francisco residerende zanger/gitarist Chris Cain is een multi-instrumentalist en singer-songwriter, die beïnvloed door B.B. en Albert King en verschillende jazz muzikanten, een mix van blues, jazz en funk speelt. Cain begon gitaar te spelen toen hij acht was. Begin jaren zeventig begon hij als professioneel muzikant te werken. Hij speelde midden jaren ’80 in meerdere clubs in Californië en kreeg een behoorlijke aanhang, waarna hij bij ‘Blue Rock’ it’ een platencontract aangeboden kreeg. Zijn debuut album "Late Night City Blues" (1987) (dat hij opnam met lead tenor saxofonist Noel Catura, bassist Ron Torbensen, saxofonist Mark Whitney en drummer Robert Higgins) kreeg vier Blues Music Award-nominaties. In 1988 kreeg de Chris Cain Band meerdere WC Handy Award nominaties (waaronder Blues Band of the Year & Guitarist of the Year). In 1990 tekende Cain een contract bij Blind Pig Records, waar hij zijn tweede studio album "Cuttin’ Loose" (1990), "Can’t Buy a Break" (1992) en "Somewhere Along the Way" (1995) uitbracht. Recent bracht Chris Cain bij Little Village Foundation het album "Chris Cain" (2017) uit. Chris Cain is een topgitarist die helaas zelden te zien was in België. Het moet van Blues Peer 1987 geleden zijn dat hij in ons land optrad. Hier gaat zeker verandering in komen, want Chris heeft zin om terug in Europa te touren en staat door move2blues in de MOD in Hasselt geprogrammeerd op 15 maart 2018. Hij beheerst werkelijk de jazzy subtiliteit van Ronnie Earl als de krachtige gitaartoon van Albert King en zijn stem doet aan BB King denken. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat Swing Wespelaar deze gitaarvirtuoos als eerste terug in de spotlights heeft gezet, voor ons ook de mogelijkheid om een openhartig gesprek met Cain te voeren

zie hier het interview 

 


CD's TE WINNEN

BAD TEMPER JOE – AIN’T WORTH A DAMN

10 CD's TE WINNEN

In het voorbije jaar tourde Bad Temper Joe solo in België. Hij was in november in Café de Loge in Gent, waar zijn show voor een beperkt aantal mensen opgenomen en als ‘Ain’t Worth a Damn’ ingeblikt werd. Op zijn setlist stonden acht eigen composities (uit reeds eerder uitgebrachte albums) en “Spoonful”, een hommage aan Willie Dixon. Joe nam je die avond mee op een reis naar de moerassen en bedauwde weilanden in het Zuiden van de States. Bad Temper Joe is een Duitse “old school” roots artiest, singer-songwriter. Hij speelt gitaar vanaf zijn vijftiende en is qua speelwijze beïnvloed door Bob Dylan, maar ook door B.B. King, Buddy Guy, Muddy en de andere blues “groten”. Zijn artiestennaam moet je niet letterlijk nemen en heeft niets met zijn humeur te maken, maar meer met het feit dat hij niet veel zegt tijdens zijn optredens en altijd een zeer seriuese uitdrukking op zijn gezicht heeft.

Lees meer

 

BETTE SMITH – JETLAGGER

10 CD's TE WINNEN

Soul/R&B zangeres Bette Smith werd geboren en groeide op in Bedford-Stuyvesant, een ruige wijk in het centrum van het NY-se stadsdeel Brooklyn. De wijk behoort tot de Brooklyn Community Boards (3, 8 en 16). De wijk was berucht o.w.v. haar bende activiteiten. Bette’s oudere broer Junior beschermde haar tegen dat alles. Jaren geleden beloofde ze haar stervende broer om haar carrière als zangeres niet op te geven. Ze hield haar gelofte door optredens in de One Penn Plaza in NY en op het Boogie Woogie Festival in Brussel. "Ik doe het nu allemaal voor Junior", bevestigt ze op haar website. Met haar debuut studio album ‘Jetlagger’, dat ze opnam met Bronson Tew en producer Jimbo Mathus @ Dial Back Sound in Water Valley, MS, maakt Bette Smith een link met haar muzikale roots. Ze zong als kind met haar vader Gospels in de lokale kerk en luisterde naar Soul muziek, die ze nu nog steeds in Brooklyn hoort op de hoek van Nostrand en Fulton.

Lees meer

 

SHAKEDOWN TIM & THE RHYTHM REVUE - SHAKEDOWN’S TH’OWDOWN

10 CD's TE WINNEN

Zanger/gitarist ‘Shakedown Tim’ bracht een gloednieuw album uit met niemand minder dan de zeventigjarige bluesveteraan James Harman als producer. En volgens het commentaar van deze gelauwerde harmonicavirtuoos was dit album ‘a lot of fun to make’. Tim zelf, oftewel Tim Ielegems, houdt het bescheiden wanneer hij met zijn karakteristieke stem ‘Did The Best I Could’ zingt, een understatement want deze ‘Shakedown’s Th’owdown’ verdient alleen maar superlatieven. Sinds Tim het hoofdstuk met de bluesband ‘Fried Bourbon’ afsloot baande hij voor zichzelf een eigen weg, samen met het ‘Rhythm Revue’ ensemble, waarmee hij een jaar geleden het bejubelde album ‘Hard To Catch’ uitbracht. Dat hij in Amerika enige tijd in het Mississippi drasland rondtrok, en zelfs in een club in Clarksdale optrad, beïnvloedde wellicht zijn muziek, naast de vele vinylplaten die hij in zijn jeugd beluisterde. De talrijke shows samen met ‘Fried Bourbon’, Little Victor, Jo’Buddy - en ook met James Harman en Gene Taylor die op dit album meespelen,- maakten dat de Belgische Tim uit Boom inmiddels vergroeid is met de verschillende bluesgenres, van blues en boogie tot jump en Latijnse ritmes.


11/05 - De Walvis - Keerbergen
10/06 - Noeveren Kermis - Boom
01/07 - Zomerbar Bokaal - Terhagen
16/07 - Missy Sippy - Gent

Lees meer

 

RICHARD KOECHLI & BLUE ROOTS COMPANY - PARCOURS

10 CD's TE WINNEN

Behalve dat de Zwitserse zanger/gitarist zich al een kwart eeuw in het bluesgenre verdiept en intensief rondtoert met zijn ‘Blue Roots Company’ vindt hij ook nog tijd om te producen, workshops te geven en muziekboeken en filmmuziek te schrijven. Daarnaast groef hij zich in in de pioniersmuziek van de Afro-Amerikanen, wat ook zijn gitaarspel beïnvloedde. Zijn slidegitaar techniek leunt aan bij deze van de vooroorlogse gitaarhelden. Niet voor niets dat hij op dit inmiddels achtste album een song speciaal aan Tampa Red, ‘The Unsung King’, opdraagt, slidegitarist die lange tijd in Florida verbleef vooraleer hij naar Chicago verhuisde. De veelzijdige Koechli schreef er trouwens een boek over in de hoop dat deze gitaarvirtuoos niet langer een voetnoot zou blijven in de bluesgeschiedenis. In dit gevarieerd album brengt hij nog andere hommages zoals o.m. aan J.J. Cale in het weemoedige ‘Just Look What You Have Done’. In ‘Blue Collar Worker’, met bluesharp begeleiding, brengt hij hulde aan de dagloners die zwoegden voor het comfort van latere generaties. En het mijmerende ‘Of Em Gliche Grond Schtah’, met een zwoel basritme, komt over als een late dankzegging aan zijn ouders en geboortegrond.

Lees meer

 

VĒLONIŇOS – VĒLONIŇOS

10 CD's TE WINNEN

Als voorbereiding voor de uitgestelde (bijna vergeten) reünie van de Shakin’ Pyramids (een Schotse rockabilly band die eind jaren ’70 in Glasgow door Dave Duncan -zang, harmonica, percussie, James G. Creighton -akoestische & elektrische gitaar & "Railroad" Ken McLellan -akoestische gitaar, zang opgericht werd) schreven Davie Duncan and Kenny McLellan enkele nieuwe nummers om hun feestje extra in de verf te zetten. Een ontmoeting met Laurie Cuffe en Shug Jamieson (twee oude vrienden uit de music scene van Glasgow eind jaren ‘70s/begin jaren ’80 – ex The Cuban Heels) besliste echter anders over hun muzikale toekomstplannen.

Lees meer

 

STOMPIN’ HEAT – LIVE AT STUMMSCHE REITHALLE (EP)

10 CD's TE WINNEN

Dat Duitsland altijd een blues land geweest is hoef ik hier zeker niet uit te leggen. Uit de regio Saarland is het viertal dat onder de naam Stompin’ Heat zijn blues ding doet en dat bestaat uit “Blind Dog” Mayer (zang en percussie), Martin “Magnum” Müller (gitaar), Wilfried Ruth (bas) & Markus Rech (drums). De band tourde in 2016/2017 intensief tijdens hun “Rough ’n Rough Tour” waarin Mayer en Müller hun eigen blues stijl uitrolden en definieerden onder de naam “Rough Blues”, waarin (en ik citeer even uit hun website:) “elementen uit de Mississippi Delta gecombineerd worden met Jump ’n Jive accenten, Texas-blues, hobo melodieën, gospeltraditie en boogie”. Reacties, radiozendtijd en interviews volgden snel en een live album (dat ook hun debuut album is) kon dus niet langer uitblijven. ‘Live at Stummsche Reithalle’ is een EP, opgenomen in december 2017 in Neunkirchen met zes live songs, covers van niet de minsten als Hound Dog Taylor, Rory Gallager, The Doors, Sean Costello en Gary Clark Jr.

Lees meer

 

MELANIE DEKKER – SECRET SPOT

10 CD's TE WINNEN

“Secret Spot” is het vijfde album van de Canadese zangeres en songschrijfster Melanie Dekker dat ik voor ons ‘Rootstime’-magazine heb mogen recenseren. Het laatste exemplaar dat in 2015 de redactietafel passeerde was het album “Lekker Eh (Live In Europe)”, een verzamelplaat met haar bekendste liedjes die ze in een live versie tijdens 4 concerten in Europa heeft opgenomen. De bijna 47-jarige roots- en popzangeres heeft via haar ouders Nederlands bloed door de aderen stromen, maar ze woont al haar hele leven in Deep Cove nabij Vancouver, Brits Columbia. Nu stuurde ze ons dus haar allernieuwste plaat toe, getiteld “Secret Spot”, echter zonder te verduidelijken welk plekje ze daar nu juist mee bedoelt. 

Lees meer

 

TRAVELLIN’ BROTHERS – 13th AVENUE SOUTH

10 CD's TE WINNEN

De Baskische blues band Travellin' kennen we persoonlijk van optredens tijdens Moulin Blues 2016 en het Gevarenwinkel Blues & Roots Fest. 2016, maar we “ontdekten” hen eerder in Brussel in 2015 als winnaar van de EBC. België eindigde toen met Tim De Graeve aka Tiny Legs Tim (zeer) eervol derde. Deze zeskoppige band uit Bilbao speelt in verschillende bezettingen en treedt soms op als T’B Little en T’B Big Band, met resp. niet minder dan acht of zestien muzikanten op het podium. Travelin’ Brothers’ stijl is blues, maar ook swing, soul, gospel en rock. 

Lees meer

 

TRAVELLIN’ BROTHERS – 13th AVENUE SOUTH

10 CD's TE WINNEN

De Baskische blues band Travellin' kennen we persoonlijk van optredens tijdens Moulin Blues 2016 en het Gevarenwinkel Blues & Roots Fest. 2016, maar we “ontdekten” hen eerder in Brussel in 2015 als winnaar van de EBC. België eindigde toen met Tim De Graeve aka Tiny Legs Tim (zeer) eervol derde. Deze zeskoppige band uit Bilbao speelt in verschillende bezettingen en treedt soms op als T’B Little en T’B Big Band, met resp. niet minder dan acht of zestien muzikanten op het podium. Travelin’ Brothers’ stijl is blues, maar ook swing, soul, gospel en rock. 

Lees meer

 

ACHILLES WHEEL – SANCTUARY

10 CD's TE WINNEN

Achilles Wheel is een roots band uit Nevada City/Placerville (N-CA), die begin 2009 rond frontmannen Jonny “Mojo” Flores (lead zang, mandoline, dobro & lead gitaar) en Paul Kamm (gitaar & afwisselend lead zang), bassist Marty Holland (vervangen door Shelby Snow) en de twee drummers en backing vocalisten Gary Campus en Mark McCartney opgericht werd. Paul Kamm & Jonny Mojo treden ook op als The Achilles Wheel Duo, een akoestisch duo dat Country, Bluegrass en Gospel combineert. Achilles Wheel debuteerde in 2011 met het album ‘XIII Hours’, dat ze (op nauwelijks dertien uur) “live” in een historisch theater in Nevada City, CA, opnamen. Hierna volgden ‘Stones To Sand’ [2014] en ‘Devil In The Yard’ [2016]. Hun nieuwe album ‘Sanctuary’ telt opnieuw dertien tracks, die door door Kamm en Flores geschreven werden. De album line-up bestond naast de al genoemde namen van Flores, Kamm, Snow, Campus & McCartney nog uit een zesde muzikant, Ben Jacobs (keys, accordeon).

Lees meer

 

THE BLUES MESSENGERS - UNCUT

10 CD's TE WINNEN

Het driemanschap ‘Blues Messengers’ lijkt in zijn sobere samenspel met gitaar, contrabas en drum wel geworteld in de down-home blues, zoals de groovy ritmes en bluesy verhaalkunst zich versmelten. Deze ‘messengers’ zijn weliswaar Oostenrijkers, maar wanneer allround muzikant ‘Sir’ Oliver Mally in het project betrokken is, mag je er zeker van zijn dat alle songs geïnspireerd zijn door de oorspronkelijke authentieke blues. Als zanger/gitarist en songschrijver verdiepte hij zich al decennia lang in alle ‘duivelse’ bluesgenres en verstaat hij de kunst om aan te haken bij deze ongepolijste blues die verhaalt van hoop, liefde, zonde en desillusies. Met aan zijn zijde Alex Meik op contrabas en Peter Müller op drums groeide het album ‘Uncut’ uit tot een mix van pioniers- en ‘21st Century Blues’ , enig in zijn soort. Het tranceachtige ‘Devil’s Gone Fishing’, het relaxte ‘Tumblin’ en het ritmische ‘Back With A Bang’, met voortstuwende contrabas en drum, volgen het spoor van de survival blues doorheen alle wisselende landschappen in de blueshistorie. Alle songs, zelf of met zijn soulmaten geschreven, zijn doordrongen van de spirit van de oude blues, maar krijgen mede door het instrumentale samenspel een aparte inkleuring.

Lees meer

 

THE BLUESBONES - CHASING SHADOWS

10 CD's TE WINNEN

Zes jaar na hun debuutalbum, het meer dan uitstekende “Voodoo Guitar”, presenteren The BluesBones hun nieuwste plaat “Chasing Shadows”, hun vijfde al inmiddels. Op het gerenommeerde label “Naked” zorgt de band voor een verrassende, maar tegelijk herkenbare uitgave. Herkenbaar, niet in het minst door die typerende, fantastische stem van Nico De Cock die, we schreven het al eerder, onmiskenbaar mag gerekend worden tot de beste zangers van België in dit genre. En uiteraard ook wel door dat sublieme en gevoelige snarentalent van Stef Paglia. Van de elf eigen songs die het album sieren zijn er ook enkele die je als typisch BluesBones’ nummers kan omschrijven. En dat is goed, heel goed zelfs, getuige hun voorgaande platen. Maar door de komst van toetsenist Edwin Risbourg, die op deze uitgave ook een groot aandeel heeft als, al dan niet co-, auteur, bassist Geert Boeckx, idem, en drummer Koen Mertens, werden of worden toch wel nieuwe grenzen van de bluesrock afgetast. lees hier verder de recensie

Lees meer

 

THE LYNNeS – HEARTBREAK SONG FOR THE RADIO

10 CD's TE WINNEN

‘The LYNNeS’, dat zijn twee Canadese folk- en countryzangeressen die niet geheel toevallig ook allebei Lynn(e) als voornaam hebben. Lynn Miles en Lynne Hanson hadden eerder al muzikale samenwerkingen succesvol afgesloten door samen nummers te schrijven, samen op tournee te gaan en door het producerswerk van Lynn Miles voor twee albums van Lynne Hanson: “River Of Sand” in 2014 en “7 Deadly Spins” in 2015. Als soloartieste heeft Lynn Miles al 16 albums op haar conto staan en Lynn Hanson nam tot op heden 6 albums op. Het is echter voor het eerst dat het tweetal als zangeressen en multi-instrumentalisten samen een plaat hebben opgenomen onder de naam ‘The LYNNeS’. “Heartbreak Song For The Radio” bestaat uit tien nummers die de dames samen hebben geschreven en opgenomen in een studio in Ottawa, Ontario.

Lees meer

 

AJAY MATHUR – LITTLE BOAT

10 CD's TE WINNEN

Ajay Mathur is een voor een ‘Grammy Award’ genomineerde singer-songwriter met zijn roots in New Delhi en Mumbai, Indië, maar sinds geruime tijd permanent verblijvend in Zwitserland. In zijn liedjes zingt hij over allerlei dingen die in zijn dagelijkse leven gebeuren. Op zijn nieuwste album “Little Boat” heeft hij dertien van die eigen composities verzameld. Dit vierde schijfje is de opvolger van de albums “A Matter Of Time” uit 2011, “Come See Conquer” uit 2013 en “9 To 3” uit 2015 waarbij hij voor de daarop staande song “Nothing Really Matters” voor een ‘Grammy’ werd genomineerd in 2017. Hij schreef voor alle nummers op “Little Boat” de muziek, maar voor de songteksten deed hij met uitzondering van vijf liedjes een beroep op de hulp van Mary Lou von Wyl.

Lees meer

 

BRUCE MISSISSIPPI JOHNSON – THE DEAL BABY

10 CD's TE WINNEN

Bruce “Mississippi” Johnson is geboren in Starkville, MS, groeide op in Indianapolis, IA, was zeven jaar bij het US Marine Corps en beëindigde zijn diensttijd terwijl hij in Parijs gestationeerd was. Bruce was muzikaal sterk beinvloed door zijn vader’s muzikale liefde voor klassieke Soul en R&B. In muziek stad Parijs geproefd te hebben van het nachtleven, besloot hij muzikant te worden. Zijn éérste solo album ‘(That's) The Deal Baby’ [2017] kreeg in het voorbije jaar de Living Blues Critic's Award, "Artist Deserving More Attention". Het album werd in Parijs in de Studio Davout en Studio De La Reine met co-producer / keyboardspeler Johan Dalgaard opgenomen en gemixt door Grammy Award winnaar Veronica Ferraro. ‘The Deal Baby’ is op de eerste plaats een Funky Soul album, met ook Blues invloeden. De twaalf nummers schreef Bruce samen met de Deense pianist John Dalgaard, die sinds 1998 in Parijs woont. De inspiratie voor de nummers haalt hij uit de dingen die hij mee maakt of waarover hij leest. De nummers op het album gaan over de kunst lief te hebben en over problemen in de liefde. M.a.w. meer dan genoeg inspiratie!

Lees meer

 

ED ROMANOFF – THE ORPHAN KING

10 CD's TE WINNEN

Het is alweer bijna zes jaar geleden dat we hier mochten kennis maken met de Amerikaanse singer-songwriter Ed Romanoff uit Manhattan, New York. Zijn op 53-jarige leeftijd naar hemzelf vernoemde debuutplaat scoorde in 2012 zeer goede recensies in de vakbladen, mede dankzij de helpende hand van artiesten als Josh Ritter, Tift Merritt en Mary Gauthier. Sinds 1996 is hij ook de trotse eigenaar van zijn eigen platenlabel ‘PineRock Records’. Het hoeft dan ook niet echt te verbazen dat Ed Romanoff zeer snel zou worden opgemerkt door andere artiesten die graag met hem wilden samenwerken. Dat is nu dan ook gebeurd met singer-songwriter Simone Felice die met veel plezier de rol van producer voor “The Orphan King”, de nieuwste plaat van Ed Romanoff, voor zijn rekening heeft genomen.

Lees meer

 

SUMNER BROTHERS – TO ELLIOT IN REMEMBRANCE OF WOLF

10 CD's TE WINNEN

Brian en Bob Sumner zijn in de muziekwereld beter gekend als ‘The Sumner Brothers’, mede dankzij hun gelijknamige debuutplaat van eind 2008 die collega Marcie hier toen mocht recenseren en samenvatten als ‘ongepolijste songs van een begeesterend folkcountrybandje uit Vancouver, Canada’. Ondergetekende mocht zich daarna in 2012 ontfermen over hun album “I’ll Be There Tomorrow” en ik meende toen vergelijkingen te bespeuren tussen ‘The Sumner Brothers’ en andere broertjesgroepen als ‘The Felice Brothers’ en ‘The Avett Brothers’, maar hun muziek werd ook vergeleken met de sound van het Amerikaanse bluegrasskwartet ‘Chatham County Line’. Na album nummer twee volgde in 2016 een derde plaat van deze broers onder de titel “The Hell In Your Mind” die mij toen lyrische lofbetuigingen liet neerschrijven over de baritonstem van Brian naast de tenorstem van Bob Sumner.

Lees meer