KATE MACLEOD OP TOUR

De Amerikaanse Kate MacLeod is een singer-songwriter en violiste die folk met americana mengt. Charles Sawtelle van de legendarische bluegrassband Hot Rize lanceerde haar in 1995. Sindsdien bouwde ze een indrukwekkende carrière uit. Nog steeds bekleedt ze een vooraanstaande positie in de internationale folkscene. Kenners situeren Kate MacLeod in de traditie van de legendarische Carter Family. Ze deelde het podium met grote namen als Rosanne Cash en Dan Fogelberg. Haar album 'Blooming' werd geproduced door grammy- winnaar Tim O'Brien en wereldwijd warm ontvangen. In 2014 bracht ze het live-album 'At Ken Sanders Rare Books' uit. Nu is er het nieuwe album van Kate MacLeod dat ze gedurende de maand oktober in België en Nederland zal komen voorstellen, op de volgende locaties:

Oct 17 - RAMBLE ON TUESDAY - NIJMEGEN (NL)
Oct 19 - CC DE BREUGHEL - BREE (BE)
Oct 20 - PETER EN LENI - STEENDAM (NL)
Oct 21 - RAMBLIN' ROOTS FESTIVAL - UTRECHT (NL)
Oct 22 - BELLEFLEUR - SIEGERSWOUDE (NL)
Oct 25 - HEUVELZICHT - ESSEN (BE)
Oct 27 - EXPOHUIS - ANTWERPEN (BE)
Oct 28 - DE KNOCKE - NIEUWKAPELLE (BE)
Oct 29 - HOUSE CONCERT - LAKEN (BE)
Oct 31 - CROSSROADS - BERGEN-OP-ZOOM (NL)
Nov 1 - ROOTS IN T GROEN - GELDROP (NL)

Wil je kans maken om haar nieuwe album te winnen , dan mail je ons gewoon even: je naam, je adres en de vermelding: KATE MACLEOD . Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken. Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen

interview met
THE STEEPWATER BAND

The Steepwater Band is een Amerikaanse rock band, die in 1998 in Chicago door Jeff Massey (gitaar, zang), Joe Winters (drums) en Tod Bowers (bas) opgericht werd. De band ontleedde hun naam aan de naam van een vrachtschip dat Massey in een haven van Lake Michigan zag. Aanvankelijk speelde de band hun versies van originele klassieke (bij voorkeur Chicago) blues songs. Snel gaan ze eigen nummers schrijven. In 1999 brengen ze (met de hulp van singer-songwriter Michael Connelly) hun debuut EP “Goin' Back Home” uit. In 2000 vervoegt Connelly de band. In 2000 was de band voor het éérst te zien tijdens het Chicago Blues Festival. In 2001 bengt de band hun debuut studio album “Brother to the Snake” en een live studio album “Live...Half in the Bag”. Na het tekenen van een contract met Funzalo Records / Mike’s Artist Management brengen ze in 2004, met producers Sean Slade en Paul Kolderie (Radiohead, Warren Zevon, the Pixies, Uncle Tupelo) “Dharmakaya” uit. Connelly verlaat de band in oktober 2004. In 2005 treden ze al voor de vijfde keer op tijdens het Chicago Blues Festival en treden ze voor het éérst in Europa op. Dit doen ze over in 2007, wanneer ze in Barcelona op het podium staan samen met Gov’t Mule, John Mayall & the Bluesbreakers en Marc Ford (Black Crowes). Ook in 2007 brengen ze hun album “Songs From the Eighth Day” uit. In 2010 touren ze vijf weken in Europa. Dit doen ze gedeeltelijk samen met Marc Ford. In 2010 brengen ze ook “Live at the Double Door” uit. Eric Saylors vervoegt ook de band. Hun meest recente studio album heet “Shake Your Faith” (2016). Het is de opvolger van “Diamond Days” (2014). De muziek van de Steepwater Band kunnen we omschrijven als een mix van stijlen. Zo horen we de band rock, blues, pop en funk combineren tot haar eigen sound: The Steepwater Band sound. De gitaarpartijen van Jeff Massey en Saylors zijn werkelijk een lust voor het oor, of het nu de psychedelische uitstapjes zijn of de meer pop georiënteerde gitaarsolo's. Dit was ook duidelijk te horen tijdens hun optreden in Gevarenwinkel waar de gitaristen, wederom de juiste snaar wisten te raken. Vooraf konden we met deze twee heren even praten.

zie hier het interview 

interview met
CURTIS SALGADO

Curtis Salgado heeft al een hele muzikale geschiedenis achter de rug, teveel om op te noemen eigenlijk, maar wie Salgado ook maar één noot hoort zingen weet gelijk dat deze man uit het juiste hout gesneden is. Hij zingt de blues met ongelofelijk veel soul en elk optreden alsof het zijn laatste is. Het begon voor hem allemaal in de jaren 70 als bandleider van The Nighthawks. Hierna speelde hij zes jaar lang in The Robert Cray Band. Vervolgens speelde hij met onder anderen The Steve Miller Band en Santana om in 1999 solo te beginnen. Hij maakte tot dusver zes albums waarvan de laatste, "The Beautiful Lowdown" vorig jaar uitkwam. We mogen echter van geluk spreken dat Curtis Salgado er nog is, want in 2005 werd hij met leverkanker gediagnosticeerd. Gelukkig onderging Salgado een succesvolle levertransplantatie en zingt hij mogelijk nog meer vanuit zijn guts. Curtis Salgado, die als inspiratie gold voor de film The Blues Brothers (1980), liet zich door zijn ziekte niet van de wijs brengen en heeft onderhand veel erkenning gekregen voor zijn muziek. In 2010 en 2012 was hij ‘Soul Blues Male Artist of the Year’ en in 2013 won zijn album "Soul Shot" de ‘Soul Blues Album Of The Year Award’. Begrijpelijk als je dit allemaal weet dat hij één van de belangrijkste en beste blanke echte soul-en blues vocalisten van de laatste drie decennia is. Zijn stem behoort volgens mij tot de beste in dit genre, samen met die van Darell Nulish en "Sugar" Ray Norcia. Voorafgaand aan zijn optreden tijdens de 20ste editie van Gevarenwinkel hadden we een lang gesprek met Curtis Salgado. De goede man kan worden beschouwd als degene die mede verantwoordelijk was voor de opleving van de blues in de tachtiger jaren.

zie hier het interview 

interview met
ROBERT JON & THE WRECK

Robert Jon Burrison groeide op in Cerritos, CA. Zijn vader heeft zijn toekomst het sterkst bepaald, omdat hij thuis gitaar kon spelen, drummen en (heel belangrijk) naar de oude LP’s, met gospel muziek van zijn vader kon luisteren. Toen hij ouder werd, speelde hij thuis muziek in de garage en kon hij verschillende instrumenten uitproberen. Toen Burrison op de middelbare school zat, begon hij zijn eerste eigen nummers te schrijven. Op de universiteit in Glendora, ontmoet hij drummer Andrew Espantman en Wong. Als trio jammen ze regelmatig samen en ontmoeten ze Steve Maggiora. Later vervoegt de lead gitarist Kristopher Butcher. In februari van 2011 richt Robert Jon Burrison in Zuid Californië zijn band 'The Wreck' op. Zes maanden later hebben ze er al een eerste tournee opzitten en nemen ze hun debuut 'Fire Started' op, het begin van hun muzikale reis, meteen een ook een stevige bluesrock plaat met country en classic rock invloeden. Ze doen veel live ervaring op tijdens de tour door de Verenigde Staten die volgt om de cd te promoten. Na een paar kleine wisselingen in de bezetting gaan ze in 2013 met producer Warren Huart ( Aerosmith) de studio in. En komt even later de EP “Rhythm of the Road” op de markt. Gevolgd in 2014 met een volwaardig album “Glory Bound” dat “live / ter plekke” werd opgenomen zonder. Tijdens de Orange County Awards winnen ze de 'Best Live Band' award en worden ze genomineerd in de categorieën : 'Best Rock' en 'Best Blues'. Mede door een optreden op het SXSW festival komen ze ook in Europa in beeld. Veel optredens volgen en ze leven naar het motto dat ze ook op de website hebben staan: Music, Miles Whiskey. In 2016 komt het 4e album "Good Life Pie" met Warren Huart uit en laten ze opnieuw zien hoe breed Southern rock is. Sommige nummers doen denken aan The Allman Brothers (zie video), sommige aan Rival Sons. Via een ballad naar de countryrock, maar alles in een bluesy jasje. We kunnen op vrijdag tijdens het (ge)Varenwinkel festival hun optreden misschien wel zien als hoogtepunt van die avond. De organisatie probeerde het strakke uurschema te respecteren, maar door het dolenthousiaste publiek liep hun set uit. De presentator en headliner Jeff Jensen stonden klaar op het hoofdpodium, maar het publiek bleef in de rootstent staan en scanderen voor een bis van Robert Jon en zijn band. En dat kregen ze ook, en wij van Rootstime waren tevreden dat we erbij waren, en dat we even voordien even met deze muzikanten konden praten.

zie hier het interview 

interview met
JANIVA MAGNESS

Janiva Magness is afkomstig uit Detroit, Michigan, waar ze op jonge leeftijd reeds beïnvloed werd door blues, R&B en soulmuziek, die ze op de radio hoorde. Als tiener liep ze van huis weg, trok ze naar Californië en begon ze naar clubs te gaan, waar de blues microbe haar te pakken kreeg. Ze speelde met enkele muzikanten samen en er ontstonden bands. Ze werkte samen met bekende en minder bekende goden zoals Kid Ramos, Rick L.A. Holmes, Steve Mugalian… Tot ze begin jaren ‘90 Jeff Turmes ontmoette. Jeff bezorgde haar zelfgeschreven songs op cassette, want Janiva (die graag origineel materiaal brengt) schrijft zelf haast niets. In 1994 werd Turmes bassist bij Janiva's vaste band en een jaar later trouwden ze. Janiva passeerde zelfs in 2011 in Varenwinkel, nog geflankeerd door haar man. Echter is even later deze relatie stuk gelopen, en heeft ze blijkbaar die breuk ondertussen behoorlijk verteerd getuige haar laatste albums ('Stronger for It', 2012, 'Love Wins Again', 2016) en nominaties. Zo kreeg ze onlangs de Grammy voor Best Contemporary Blues Album, maar won zomaar 7 Blues Music Awards, waaronder BB King Entertainer of the Year. We kunnen dan ook best zeggen: alweer een zangeres aan wie het leven niet onopgemerkt voorbij is gegaan, maar ze is er gelukkig weer helemaal bovenop gekomen ... Magness kan grommen en grauwen en heeft steeds dat intense ruwe randje dat je kippevel kan bezorgen en in (ge)Varenwinkel bewees ze dit maar al te graag. Vooraf aan het concert van deze bluesdiva hadden we een leuke babbel in haar hotel, en vertelde ze graag over haar laatst verschenen EP, 'Blue Again'.

zie hier het interview 

interview met
KAZ HAWKINS BAND

Swing Wespelaar, noem het terecht gezien nog steeds gratis! 'Blues For The People', is toe aan zijn 30st editie. Een editie die door zijn programmatie, zeker van de blues liefhebbers én van de pers de nodige aandacht moet krijgen. Wat in 1988 bescheiden, toen met zeven bands, georganiseerd, werd is anno 2017 een begrip in de blues wereld. Voor ons Rootstime, als muziek website, is dit ook een reden om te zorgen voor de nodige verslagen en interviews met de aanwezige artiesten. Dit jaar hebben we op zaterdag afspraak gemaakt met de ‘Northern Ireland best-kept secret’ Kaz Hawkins, zoals ze vaak werd beschreven. Daar kwam gelukkig verandering in toen ze in maart van dit jaar, als vertegenwoordiger van Engeland, de winnaar van de European Blues Challenge werd. Het waren de kwaliteit van de songs, de positieve vibe van de band en de indrukwekkende stem van Kaz die de jury konden overtuigen (zie video’s). De Kaz Hawkins Band uit Noord-Ierland, werd echter al voor hun overwinning in Denemarken voor Wespelaar geboekt, wat nog maar eens de neus voor talent en kwaliteit van de organisatoren van Wespelaar bewijst. Kaz wordt vergeleken met Etta James en Janis Joplin om maar een paar te noemen. Haar debuutalbum "Get Ready", wat in augustus 2014 uitgebracht werd, dat vol originele nummers en soulvollel tracks staat, werd door zowel het publiek als door de critici uitgeroepen tot winnaar van het Blues Matters Magazine ‘Writers Poll Best Studio Album van 2015’ in de maand september van dat jaar. In dezelfde maand, accepteerde Kaz ook nog eens de prestigieuze Barry Middleton Award voor ‘Emerging Artist’ bij de British Blues Awards (de eerste ooit ontvanger van Noord-Ierland) én kreeg ze ook de ‘Pure M’ Award voor 2015 All-Ireland Best Female Act in Dublin. Dat Kaz met haar flamboyante verschijning en haar steeds gepassioneerde vertolkingen nu deze Final Tour aankondigt, komt voor de fans zeer hard aan. Voor Rootstime reden genoeg om met deze drie heren en onze favorite sweetheart even aan tafel te gaan zitten, want wat zijn de verder plannen van Kaz Hawkins na haar zegetocht in Wespelaar.

zie hier het interview 

interview met
CHRIS CAIN

De in San Francisco residerende zanger/gitarist Chris Cain is een multi-instrumentalist en singer-songwriter, die beïnvloed door B.B. en Albert King en verschillende jazz muzikanten, een mix van blues, jazz en funk speelt. Cain begon gitaar te spelen toen hij acht was. Begin jaren zeventig begon hij als professioneel muzikant te werken. Hij speelde midden jaren ’80 in meerdere clubs in Californië en kreeg een behoorlijke aanhang, waarna hij bij ‘Blue Rock’ it’ een platencontract aangeboden kreeg. Zijn debuut album "Late Night City Blues" (1987) (dat hij opnam met lead tenor saxofonist Noel Catura, bassist Ron Torbensen, saxofonist Mark Whitney en drummer Robert Higgins) kreeg vier Blues Music Award-nominaties. In 1988 kreeg de Chris Cain Band meerdere WC Handy Award nominaties (waaronder Blues Band of the Year & Guitarist of the Year). In 1990 tekende Cain een contract bij Blind Pig Records, waar hij zijn tweede studio album "Cuttin’ Loose" (1990), "Can’t Buy a Break" (1992) en "Somewhere Along the Way" (1995) uitbracht. Recent bracht Chris Cain bij Little Village Foundation het album "Chris Cain" (2017) uit. Chris Cain is een topgitarist die helaas zelden te zien was in België. Het moet van Blues Peer 1987 geleden zijn dat hij in ons land optrad. Hier gaat zeker verandering in komen, want Chris heeft zin om terug in Europa te touren en staat door move2blues in de MOD in Hasselt geprogrammeerd op 15 maart 2018. Hij beheerst werkelijk de jazzy subtiliteit van Ronnie Earl als de krachtige gitaartoon van Albert King en zijn stem doet aan BB King denken. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat Swing Wespelaar deze gitaarvirtuoos als eerste terug in de spotlights heeft gezet, voor ons ook de mogelijkheid om een openhartig gesprek met Cain te voeren

zie hier het interview 

interview met
BERNARD ALLISON

Bernard Allison is de zoon van wijlen blueslegende Luther Allison. Uiteraard weet hij hoe de blues gespeeld moet worden, dit is hem namelijk door zijn leermeester Luther met de paplepel ingegoten. Al op zijn 13e stond Bernard op het podium met zijn vader. Eén week na zijn schooldiploma kreeg hij telefoon van bluesqueen Koko Taylor om haar vaste gitarist te worden. Hij bleef 3 jaar in loondienst bij Koko en het is daar dat hij muzikaal gevormd werd. In de jaren 80 werd hij bevriend met Johnny Winter en Stevie Ray Vaughan en werd de invloed van deze bluesrockers duidelijk in zijn nieuwe sound. In 1997 overleed zijn vader en vond Bernard het zijn morele plicht om de bluesfakkel brandende te houden. Hij heeft de afgelopen jaren een stevige live-reputatie opgebouwd, wat met name te danken is aan de compositorische groei die hij heeft doorgemaakt en de variëteit die is aangebracht in zijn repertoire. Bluessongs met uitstapjes richting funk, soul en jazz die worden gedragen door Allison’s aangename stemgeluid, waarbij het fantastische gitaarwerk gelukkig nog altijd alle ruimte krijgt. In 1990 verscheen zijn debuut album "The Next Generation". Het album gaat niet onopgemerkt voorbij en in 1995 kan hij een contract tekenen bij het bekende RUF Records. Op dit label verschenen een tiental albums, waaronder de twee heel knappe albums "Keeping The Blues Alive" en "Higher Power". Het live album "Energized – Live in Europe" met bijbehorende dvd mag eveneens tot de hoogtepunten in de carrière van Bernard gerekend worden. In 2007 tekent hij dan bij Jazzhaus records. In datzelfde jaar verscheen op dat label "Chills & Thrills", in 2010 "The Otherside" en in 2011 het live album "Live At The Jazzhaus". Daarna werd het redelijk stil rond Bernard Allison. Vijf jaar na zijn laatste studio cd verscheen in 2015 het album "In The Mix". Bernard deed voor dit album ook de mixing en de productie. Voorlopig is het wachten op nieuw werk, maar Bernard heeft een zeer druk tourschema in Amerika. Wij zijn alvast fier dat deze bluesgitarist exclusief naar Wespelaar kwam, en dat wij wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

interview met
JIMMY BURNS

De 74-jarige Jimmy Burns werd geboren in Dublin, aan de Mississippi Delta. Hij bracht zijn eerste levensjaren door op de Hilliard Cotton Plantation, als jongste van elf kinderen. Hij leerde gitaar spelen, maar zijn muzikale opvoeding kreeg hij in het kerkkoor en hij was tegelijk gefascineerd door de bluesmuzikanten die overal te horen waren. Op 12 jarige leeftijd verhuisde hij met zijn familie naar Chicago. Al op zijn 16de nam hij met The Medaillonaires enkele doo-wop tracks op. In de jaren 60 trad hij vooral als soul en rhythm & blues artiest op in de regio van Chicago. Begin jaren 70 nam hij een break van ruim 20 jaar wegens het opvoeden van zijn zes kinderen en het runnen van een barbecue stand aan de Westside. De muziekmicrobe begon terug te kriebelen en begin jaren 90 werd hij resident in de Smokedaddy bluesclub. Het is daar dat Bob Koester van het gereputeerde Delmark Records hem opmerkte en prompt een contract aanbood. Zo kwam in 1996, als Jimmy al 53 jaar was, zijn debuut album "Leaving Here Walking" uit. Nu zijn wij ruim 20 jaar later en bracht Jimmy 6 albums uit waarvan zijn laatste album "It Ain't Right" in 2015 verscheen, en dit terwijl hij over de hele wereld tourde. Zijn delta roots, zijn door gospel gevormde stem en melodieus gitaarspel maken hem tot één van de meeste geliefde bluesveteranen uit de Windy City. En dat Jimmy Burns zijn Delta-roots combineert met R & B en soul, om een unieke eigen sound te creëren konden we ervaren op de eerste dag van Swing Wespelaar. Vooraf aan dit concert hadden we met deze charismatische performer een gezellig gesprek en speelde Jimmy zelfs voor ons nog een akoestische versie van het nummer "Rock Me Mamma".

zie hier het interview 

interview met
LUCA GIORDANO

De Italiaanse bluesgitarist Luca Giordano is helemaal geen onbekende, want we kennen hem ook van het album "Chicago '3011 Studios' Session" dat hij in 2013 uitbracht samen met de Spaanse mondharmonicaspeler Quique Gómez. Zowel Quique Gómez als Luca Giordano zijn grote liefhebbers van de Chicago blues en hebben zich hierin verdiept. Deze samenwerking met Quique Gómez zette Luca Giordano opnieuw wat meer in de kijker en bracht dit duo in 2015 naar Duvelblues als begeleiders van Jimmy Burns. En Luca bracht daarbuiten ook in datzelfde jaar het album "Off The Grid" uit. En met zijn eigen band was hij in het voorjaar van vorig jaar, in Brugge als begeleiding van Sharon Lewis en enkele maanden later met Nora Jean Bruso in Wespelaar. Luca blijft een veelgevraagde gitarist/sessiemuzikant, als begeleiding, met of zonder band, en dit van de grootste namen in de Chicago Bluesstijl. Dit bracht hem dit jaar alweer naar Swing Wespelaar, om samen met zijn band Chris Cain te begeleiden. Reden genoeg voor Rootstime om deze ondertussen bekende sideman ook wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

interview met
TENSFIELD

Tensfield is een karaktervolle bluesband met roots in Leuven. In november 2016 bracht de band hun debuutplaat ‘Freeze The Clock’ uit onder het Fandango label. De muziek van Tensfield is verfrissend en zit boordevol energie. Steengoede blues met een rock en jazzy funky ondertoon! Een recept dat al menig publiek wist te appreciëren! Een band die aangedreven wordt door een sterke ritmesectie bestaande uit Geert Zonderman (b/v) en Jurgen Moelans (d). Raffe Claes (g/v) en Koen Geudens (keys/v) kruiden het geheel af met indrukwekkend en inspirerend solowerk. Het warme en krachtige stemgeluid van Raffe Claes zorgt mee voor de typische sound van Tensfield. Vorig jaar stond de band in de finale van de Belgian Blues Challenge. Door het publiek en organisatie warm onthaald en volgens velen de revelatie van de wedstrijd! Met hun sterke debuutplaat op zak trekt de band langs verschillende podia en zo waren ze ook op zondag 20 augustus als opener in Swing Wespelaar geprogrammeerd. Even na hun verrassend optreden konden we even met Raffe en Koen spreken over hun toekomstplannen.

lees hier het interview 

interview met
JOHN CLEARY

Jon Cleary, hèt gezicht bij uitstek van de hedendaagse New Orleans scène, zit ruim vijfendertig jaar in de business en werkelijk iedereen kent zijn pianowerk en zijn talenten als songschrijver en begeleider van Dr. John tot Taj Mahal, van Elvis Costello tot Bonnie Raitt. Merkwaardig daarbij is, dat Jon niet eens van de Crescent City afkomstig is, maar er wel terecht kwam nadat hij in zijn Engelse geboortestad zijn middelbare studies had afgerond. Zijn oom, gitarist Johnny Johnson, was er net gaan spelen en had een koffer vol met obscure singles voor hem meegenomen en de telkens weer terugkerende namen als “Neville” en “Toussaint” bleken een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de jongeman uit te oefenen. Hij ging er dus eens kijken, raakte in de ban van de New Orleans funk en blues en is er eigenlijk nooit meer weggegaan. Vandaag is hij acht soloplaten ver in zijn carrière en wie de onvolprezen reeks “Treme” op TV zag, kon daar een beeld krijgen van de plaats die Jon er intussen bekleedt: hij is betrokken bij alles wat er echt toe doet en wordt door iedereen gevraagd en gerespecteerd. We hadden met Cleary een afspraak gemaakt en keken uit naar deze ontmoeting. Cleary, die door het touren en reizen erg moe was en er wat afwezig bij leek, maakte alsnog voor zijn optreden tijd voor ons vrij, om op onze vragen te beantwoorden.

lees hier het interview 

interview met
MIKE ZITO

De Amerikaanse bluesartiest Mike Zito is het levende bewijs dat alleen muzikaal talent niet volstaat in de harde wereld van de sex, drugs & rock ‘n’ roll. De inmiddels 46-jarige Zito kende al op jonge leeftijd succes. En dus ook verleidingen. De tijd van vluchten voor anderen, maar vooral zichzelf, zijn periode van drugsverslavingen heeft hij gelukkig achter zich gelaten. Vanaf het moment dat hij de beslissing nam om naar Texas te vertrekken ging het bergopwaarts en momenteel lijkt er weinig mis te kunnen gaan voor hem. Zeker is dat Mike Zito zich door al die jaren zich werkelijk tot de absolute top van de bluesrock katapulteert. Dat het leven vol verrassingen zit en dat je uiteindelijk toch goed terecht kunt komen, dàt is vandaag het levensmotto van de man die nog altijd een stem van donkerbruine signatuur heeft en een gitaarklank, die uit de duizend te herkennen is, en voor ons een reden om na vier jaar (ook in Peer) nog eens een gezellige babbel met hem te hebben.

Zie hier het interview 

interview met
THE RED DEVILS

Exact 25 jaar na het uitkomen van het legendarische album "King King" gingen de ‘original members‘ van The Red Devils weer toeren. Gitarist Paul Size, bassist Jonny Ray Bartel, drummer Bill Bateman (voorheen in The Blasters), gitarist Mike Flanigin die vroeger al eens meespeelde, maar later naar de groep van Jimmie Vaughan ging, en op mondharmonica en zang Big Pete die de rol van wijlen Lester Butler (overleden in 1998) op zich nam, waren in deze bezetting dan ook zo te zien en te horen tijdens Blues Peer 2017. Het bejubelde album was in 1992 een sensatie en maakte de band in een klap wereldberoemd met krakende blues die zelfs vijfentwintig jaar na dato nog bloedt, scheurt, jankt en schroeit! Ook Mick Jagger was een groot fan en dook meteen met de band de studio in en ook Johnny Cash liet zich door The Red Devils begeleiden. In 1994 werd de groep echter officieus ontbonden. De legendarische Red Devils-frontman Lester Butler stierf in 1998 op 38 jarige leeftijd aan een overdosis. Hij was een van de meest invloedrijke mondharmonicaspelers van de laatste decennia. Zijn prominente plaats wordt anno 2017 in volle glorie overgenomen door Pieter van der Pluijm, ook bekend als Big Pete. Maar dus nu, 25 jaar later, waren The Red Devils terug voor een nieuwe serie optredens waarvan we de gelegenheid niet lieten voorbij gaan om aan frontman Big Pete, Jonny Ray Bartel en Mike Flanigin wat vragen te stellen.

Zie hier het interview 

interview met
Ousmane Ag Mossa (TAMIKREST)

Vanaf het moment dat hun debuut "Adagh" uitkwam in 2010 werden deze erfgenamen van Tinariwen beschouwd als de speerpunten van de nieuwe generatie Touaregs. Het versmelten van woestijnblues en westerse rock deed Tinariwen reeds in de jaren 1980, maar deze jongeren voegen er andere invloeden en een jeugdig enthousiasme aan toe om de traditie te blijven vernieuwen. Ze komen uit Kidal, in het noord-oosten van Mali, de mannen van Tamikrest, en sinds 2006 hebben ze een unieke sound gedistilleerd, waarbij "Kidal", de nieuwe plaat die begin dit jaar verscheen, het orgelpunt zet. Bovendien is de groep ook erg begaan met de politiek in Mali. Over de oorlog, die momenteel het noorden van het land teistert, zal de frontman Ousmane Ag Mossa bijvoorbeeld nooit spreken in termen van winnaars en verliezers. Enkel de verschrikkelijke verscheuring, die hierdoor veroorzaakt wordt in de gemeenschap, komt ter sprake. De afwezigheid, het verraad, de pijn, de opstand, de hoop,... Tamikrest verwerkt al die pijnscheuten tot muziek en zet ze om in poëzie.

lees hier het interview 

ROOTSTIME UNPLUGGED

 

interview met
WOODY PINES

Het is algemeen bekend dat de straten van Nashville doordrongen zijn van rasmuziek. Woody Pines is de belichaming van deze authentieke Amerikaanse sound, en zal deze vol bravoure overbrengen naar Ospel. Woody Pines blijft zijn roots trouw en brengt een geluid dat ons terugbrengt naar de eerste helft van de 20e eeuw. Met behulp van een veelal akoestisch instrumentarium brengt Woody Pines heerlijke country blues, jugband, hokum, en hillbilly muziek. En daar spat de authenticiteit vanaf, muziek die het verdient om in de huidige tijdsgeest met een glimlach beluisterd te worden. In het verleden werd zijn muziek 'viper jazz' en 'hillbilly boogie' genoemd, maar je moet het zien om het te geloven: de band werkt zich in het zweet, Woody is een verhalenverteller, die zijn roots niet vergeet, maar er zeker niet in blijft steken. De zanger en gitarist oogt vermoeid, zijn hemd is nat van het zweet, maar hij is gelukkig, want hij heeft er dan ook net een energiek optreden opzitten op Moulin Blues.

lees hier het interview 

interview met
NICK SCHNEBELEN

Het was geen verrassing dat Nick Schnebelen een carrière in de muziek najoeg. Hij en zijn broers en zussen groeiden namelijk op onder de vleugels van de Kansas city blues scene. Met twee ouders die full-time muzikant waren, was een gitaar altijd binnen handbereik. Dit legde de jonge Nick Schnebelen geen windeieren; al op jonge leeftijd verdiepte hij zich in de blues en legde zich toe op een muzikale carrière van formaat. Voorgaande jaren stond Nick Schnebelen al eens op festivals in Nederland (Moulin Blues) en Belgie (Duvel Blues) om er twee te noemen, en dit steeds met de familieband Trampled Under Foot waarvan ook zijn zus Danielle Nicole Schnebelen deel uit maakte. Tegenwoordig leeft Nick de droom en tourt hij solo met zijn twee partners in crime de wereld over. Vijf jaar geleden interviewde we Trampled Under Foot, en ondertussen is de band 'no more', maar apart breken Danielle Schnebelen en haar broer Nick Schnebelen nu wel degelijk die potten: Danielle stond vorig jaar op Moulin Blues met een nieuw solo album onder de arm en dit jaar is het de beurt aan Nick, met "Live in Kansas City", en plannen voor een gloednieuw album met eigen nummers. Tijd dus voor een terug- en vooruitblik.

lees hier het interview

interview met
JAKE LABOTZ

Hij speelde in films aan de zijde van kaskrakeracteurs Steve Buscemi en Sylvester Stalone. Echter is dit niet de primaire roeping van Jake La Botz. Deze man heeft als specialisme het maken van roots en blues muziek. Op zijn vijftiende besloot hij te rond te gaan trekken, de wijde wereld in. Hij vond verschillende jobs in diverse steden, toch bleek zijn talent zich vooral op muzikaal gebied te bevinden. Jake La Botz is namelijk uitgegroeid tot een singer-songwriter van formaat. Zijn unieke stemgeluid levert metterdaad het bewijs van een robuust leven; this man has been places. Tesamen met zijn akoestische gitaar speelt La Botz diepgaande blues waarin de liefhebber een schrijnende tragiek herkent. Enerzijds vertelt hij het verhaal van pure lonesome blues, anderzijds grijpt hij terug naar de muzikale sfeer van grootheden zoals Hank Williams, Johnny Cash of Bob Dylan. In Ospel kregen we de kans de veelzijdige Amerikaan te spreken. Blijkt dat zingen en acteren niet zijn enige passies zijn. En wat heeft hij toch met tattooshops?

lees hier het interview

interview met
MR. SIPP

Een van die “nieuwe” namen van Moulin Blues 2015 én opnieuw op de affiche dit jaar!, was Mr. Sipp “The Mississippi Blues Child”, het alter ego van gospel gitarist Castro Coleman. Castro Coleman, geboren in 1976 als zoon van Johnell en Vera Coleman, is afkomstig uit een klein stadje McComb, in de staat Mississippi, zo’n 130 kilometer ten Zuiden van de hoofdstad Jackson. McComb blijkt een vruchtbare blues bodem te zijn, want ook artiesten als Bo Diddley, King Solomon Hill en Omar Kent Dykes komen hier vandaan. Sipp begon gitaar te spelen, toen hij zes was. Door hard werken is Sipp wat hij nu is. Een singer-songwriter, componist, multi-instrumentalist en vooral een geweldig muzikant en performer. Mr. Sipp was winnaar van de 2014 Vicksburg Blues Society IBC, was een 2014 Gibson Best Guitarist Award Winner en winnaar van de 2014 Jus' Blues Music Foundation Bobby Rush Entertainer's Award. Hoe zou het na twee jaar met "The Mississippi Blues Child" zijn? En, wat kan hij ons kan vertellen over zijn nieuwe album ‘KNOCK A HOLE IN IT’? ...

lees hier het interview 

interview met
DOYLE BRAMHALL II

Het nog steeds grootste en nog steeds gezelligste blues festival in Nederland, dat in 1986 met amper zeven bands voor het éérst met blues en roots artiesten de wei is opgegaan, stond er dit jaar op vrijdag 5 & zaterdag 6 mei ook weer. Één van de namen op de Moulin Blues 2017 affiche die inruk maakte was Doyle Bramhall II, zoon van drummer Doyle Bramhall (1949-2011). Het bewijs van zijn gitaarkwaliteiten laat hij al jaren zien en horen: zowel solo en, met de “grote” muziekgoden der aarden. Eric Clapton, met wie hij meer dan 10 jaar intensief samenwerkte, noemt hem “één van de meest waanzinnige gitaristen” waar hij ooit mee samenwerkte. Bramhall bleef eigen albums uitbrengen (‘Jellycream’ [1999] en ‘Welcome’ [2001]) en werkte al samen met o.a T-Bone Burnett, Elton John, Derek Trucks, Susan Tedeschi, Sheryl Crow, Gary Clark, Jr., Gregg Allman, Dr. John, Allen Toussaint, Billy Preston, Erykah Badu, Questlove en Meshell Ndegeocello. Nu, voor het eerst in 15 jaar, is er ‘Rich Man’, het vierde studio album, met zijn eigen band. ‘Rich Man’ is een album vol blues, rock en ballades (met exotische inslag) en ondersteund door briljant gitaarwerk. De muzikale kwaliteiten die Doyle Braham II ten gehore brengt, variëren van funky tot rootsrock tot prachtige blues en blues ballads. Tijdens zijn Europese tour deed hij in Nederland o.a. Ospel aan. Wij waren er tijdens Moulin Blues 2017 bij om aan deze intrigerende muzikant enkele vragen te stellen…

lees hier het interview

interview met
SOUTHERN AVENUE

Southern Avenue is een straat in Memphis die loopt van het meest oostelijke deel van de stad naar het gedeelte met de naam 'Soulsville'. En dit Soulsville is nu net de geboorteplek van het befaamde Stax Records - en dit is niet puur toevallig zo. Southern Avenue is namelijk ook de naam van een jonge en zeer talentvolle band uit Memphis. Ze brengen een soort blues dat we hier op ons continent nog niet al te veel zien: een mix van blues, r&b, soul en gospel. Deze mix wordt gebracht met enorm veel dynamiek en energie! De band is ontstaan rondom de zusjes Tierinii (vocals) en Tikyra Jackson (drums) die beide opgroeiden binnen de traditie van gospel. De jonge deerne Tierinni is een vrolijke spring in't veld en doet terug denken aan de beginjaren van een jonge tante Tina met dan wel op de voorgrond een moderne uitgave van de hedendaagse blues. Verder zijn er nog de geweldige Israelische gitarist Ori Naftaly, Daniel McKee (bas) en Jermey Powell op keyboards. Samen komen ze uit Memphis de stad van soul en blues, waar ze niets dan positieve recensies mogen ontvangen en waar ze ook door ‘Stax’ werden gecontacteerd voor het uitbrengen van hun debuutalbum dat onlangs is uitgekomen.

Bekijk hier het interview

interview met
THE SANTINI-JENSEN PROJECT

Sommige artiesten zijn voorbestemd met elkaar te werken, gewoonweg omdat hun muzikale visie en vaardigheden elkaar perfect liggen, én zelfs verbeteren. Dit is zeker het geval bij het Santini-Jensen Project. Artiesten Jeff Jensen en Brandon Santini maken namelijk met z’n tweeën muziek die tot in je botten voelbaar is. Het klinkt bij voorbaat al als een recept tot succes; een muzikale tovenaar met mondharmonica en een ongeëvenaarde gitarist die samengaan. Voeg hier vervolgens nog bassist Bill Ruffino, achtergrondgitarist Timo Arthur en drummer David Green aan toe en een supergroep is geboren. De band levert ijzersterke Memphis-blues, geïnspireerd op de muziek van grootheden als Abert King, Howlin’ Wolf en James Cotton. In 2011 kruistten hun wegen elkaar voor ’t eerst, iets dat leidde tot drie memorabele albums. In 2017 bundelen ze hun krachten wederom, om shows af te leveren waar zowel energie als kwaliteit vanaf spat. Getuige hun optreden tijdens Moulin Blues. Deze gelouterde bluesmusici leveren door hun schat aan ervaring en vaardigheden een garantie voor succes en met hun swingende mondharmonicasolo’s, scheurende gitaarriffs en betoverende zang, was dit tijdelijk en exclusieve project een lust voor oor en oog.

Bekijk hier het interview

 

 



CD's TE WINNEN

JAY JESSE JOHNSON BAND – DOWN THE HARD ROAD

10 CD's TE WINNEN

Jesse Jay Johnson is een blues rock gitarist uit Ohio. Op zijn achttiende verhuist hij naar de East Coast, waar hij met lokale bands en met Arc Angel (een rock band die zijn basis had in Connecticut) optreedt. Later maakt JJJ deel uit van de hardrock band Deadringer, waar Dennis Dunaway en Neal Smith (beiden Alice Cooper Band), Joe Bouchard (Blue Oyster Cult) en zanger Charlie Huhn (Foghat, Gary Moore) ook deel van uit maakten. Op zijn eerste solo album ‘Strange Imagination’ dat opgenomen wordt in 2004, kiest Jay JJJ voor de blues/rock, resoluut voor de roots. Op de opvolger ‘I’ve Got An Axe To Grind ‘ [2007] is zanger Charlie Huhn te horen. In 2009 verschijnt JJJ’s derde album ‘Play That Damn Guitar’ bij Grooveyard Records en in 2012 tekent hij bij Mike Varney’s Shrapnel Records, waar hij ‘Run With The Wolf’ [2012] uitbrengt. JJJ’s zesde studio album kreeg de naam ‘Down the Hard Road’

Lees meer

 

B3 – GET UP! LIVE AT THE A-TRANE

10 CD's TE WINNEN

Om deze albumrecensie te beginnen moeten we al meteen verduidelijken dat de groep die zich ‘B3’ noemt, eigenlijk uit vier leden bestaat. Het Berlijnse jazzrockkwartet werd samengesteld door Andreas Hommelsheim op Hammondorgel B3 (vandaar dus de groepsnaam) en keyboards, met zanger-gitarist Ron Spielman, bassist Christian Krauss en drummer Lutz Halfter. Dat jazz- en rockmuziek niet hand in hand zouden kunnen samengaan is één grote mythe. Dit viertal levert daarvan het duidelijke bewijs op hun live opgenomen album “Get Up!”. Die live opname gebeurde op 17 en 18 maart van dit jaar in de internationale jazzclub ‘The A-Trane’ in Berlijn. ‘B3’ brengt tien composities van Andreas Hommelsheim tijdens deze live show. Daarbij zijn enkele nummers die eerder als jamsessies mogen worden beschouwd en dus ook qua tijdsduur behoorlijk uitgelopen zijn.

Lees meer

 

JOHNNY MAX BAND – ROADHOUSE SOUL

10 CD's TE WINNEN

Zanger (met Schotse roots) Johnny McAneney a.k.a. Johnny Max is de frontman van de Johnny Max Band (JMB). Johnny Max moet helemaal niet onderdoen voor andere Canadese collega muzikanten als Sue Foley, Matt Andersen, Jimmy Bowskill, Monkey Junk en Jeff Healey (1966-2008) (om er enkelen te noemen). Max is immers in 2011 tijdens de Maple Blues Awards genomineerd als ‘Entertainer of the Year’ en twee van zijn bandleden (Vince Maccarone: drums en Johnny Johnson, trompet) vielen ook in de prijzen. De overige bandleden waren Wayne “Shifty” Deadder (bas), John Findlay (gitaar) en Jesse O'Brien (keys). Sinds zijn vierde album ‘A Lesson I’ve Learned’ [2007] noemt Johnny Max zijn muziek zelf “Roadhouse Soul”, wat staat voor een mix van soul, R&B en blues. Al de 10 nummers op zijn zesde album ‘Roadhouse Soul’ [2016] zijn van de hand van John McAneney en co-producer Kevin Vienneau.

Lees meer

 

KING KING – EXILE & GRACE

10 CD's TE WINNEN

De Schotse singer-songwriter / gitarist Alan Nimmo had met zijn oudere broer Stevie bijna twee decennia lang, één ding gemeen: samen optreden als The Nimmo Brothers. Singer-songwriter / blues rock gitarist Stevie is zelf ook een geweldige solo artiest en treedt daarnaast ook op als Stevie Nimmo Trio. In 2009 wordt er bij Stevie kanker geconstateerd waardoor hij moet stoppen met optreden. Hij trekt zich terug in zijn woning in Frankrijk, waar hij, na een succesvolle behandeling herstelt, zijn beste songs schrijft en solo verder gaat.  In 2015 wordt 'Reaching For The Light', hun derde studio album uitgebracht. ´King King Live´ werd vorig jaar in mei in de O2 in Glasgow opgenomen en werd uitgebracht op 2 CD’s. De bijhorende DVD werd een maand eerder in de Holmfirth Picturedrome in Yorkshire opgenomen. Het is het éérste live album van de band. De opvolger, King King’s nieuwe (lees: vierde) studio album ‘Exile & Grace’ komt uit in oktober. Het album werd opgenomen in de Superfly Studio’s en bewerkt door Chris Sheldon (Foo Fighters, Feeder & Therapy?). Volgens frontman Alan is dit album meer rock georienteerd, dan de vorige albums.

Lees meer

 

BOB BRADSHAW – AMERICAN ECHOES

10 CD's TE WINNEN

Op de foto die het ingesloten tekstboekje van de cd “American Echoes” van Bob Bradshaw siert, lijkt deze folkrockzanger en songschrijver gewoon een ‘boy next door’ of ‘jongen van hiernaast’ te zijn. Met bluejeans en een zwart T-shirt zit hij op een krukje en tokkelt hij wat op een akoestische gitaar. Misschien is deze in het Ierse Cork geboren muzikant ook een gewone, eenvoudige kerel die intussen al een mid-vijftiger is, graag liedjes schrijft en zingt en verder met rust gelaten wil worden. Vier jaar geleden hoorden wij bij ‘Rootstime’ voor het eerst van deze Bob Bradshaw via zijn toen uitgebrachte soloplaat “Home”, een album dat hij in de Amerikaanse stad Boston opnam waar hij zich sinds 2003 heeft gevestigd. Voorafgaand had hij in 2008 echter nog een akoestisch album “Bag Of Knives” samen met Chad Manning opgenomen en in 2015 volgde ook nog zijn meest recente soloplaat “Whatever You Wanted”.

Lees meer

 

TIM BENNETT – THE VIEW FROM HERE

10 CD's TE WINNEN

Wie kent de song “Tonight I’ll Be Staying Here With You” van Bob Dylan? Je moet al goed thuis zijn in de muziekwereld en bovendien al wat jaartjes op de teller hebben staan om de afsluitende track van Dylan’s album “Nashville Skyline” uit 1967 te herkennen. Toch werd deze song heel vaak gecoverd in de voorbije 50 jaar, o.a. door ‘My Morning Jacket’, Johnny Cash, Ben E. King, Cher, Jeff Beck en ‘The Black Crowes’. Het is nu ook het enige gecoverde nummer op het nieuwe album “The View From Here” van de Californische singer-songwriter Tim Bennett en die keuze geeft meteen ook aan waar deze artiest uit Orange County zijn inspiratiebron als componist en performer heeft gehaald. Zijn op country en rock gebaseerde nummers klinken fris, zowel triest als vrolijk en de liedjesteksten zijn uit het dagelijkse leven gegrepen en zullen elke luisteraar wel ergens diep weten te raken.

Lees meer

 

ILL RIVER - A TALE TO TELL

10 CD's TE WINNEN

Als ik “Ill River” lees, dan denk ik als vanzelf aan de Franse rivier van die naam, die door Colmar, Mulhouse en Straatsburg stroomt en wat blijkt? Het blijkt dat de uit Kentucky afkomstige Cary T. Brown al ruim twintig jaar geleden neergestreken is in de Franse Elzas en de naam van de rivier uitkoos als groepsnaam nu hij, na nogal wat optredens en opnames in duoformaat -onder meer die met Aurélien Boileau blijft zeer beluisterbaar- beslist heeft om met een full band de hort op te gaan. De plaat is al enige tijd uit, maar, zoals dat gaat, blijken de grenzen tussen ons landsdeel en de binnen- en buitenlandse zuiderburen nogal effectief te zijn en wordt de plaat nu pas onze richting uit gestuurd. Ze bevat tien composities van de hand van Brown zelf en gitarist Stéphane Bonacci, een muzikale duizendpoot met wie Brown een voorliefde voor potige southern rock deelt. Begeleid door een aantal Elzasser muzikanten, die vroeger als The Airscraft Dusters de regionale scene bespeelden, werken Brown en Bonacci door ruim 42 minuten erg fraaie, melodieuze rock die aanleunt bij wat we veel beter kennen: Elliott Murphy, Tom Petty, zelfs Springsteen…dat soort rock dus, waar flinke geuten “roots” doorheen gehusseld zijn en wat vandaag in de markt gezet wordt door Wilco.

Lees meer

 

THE MIKE ELDRED TRIO – ELVIS UNLEADED

10 CD's TE WINNEN

Met het “Mike Eldred Trio” op reis naar Graceland Memphis, Tennessee… Mike Eldred, John Bazz en Jerry Angel, niet zomaar een trio! Mike Eldred, de frontman speelde nog samen met “Stray Cat” Lee Rocker. Lee, alias Leon Drucker richtte samen met zijn schoolvrienden Brian Setzer en James McDonnel (alias “Slim Jim Phantom”) de rockabillyband, de “Stray Cats” op. John Bazz en Jerry Angel waren de rhythm sectie van de Californische R&R band van de gebroeders Phil en Dave Alvin “The Blasters”!

Lees meer

 

MIKE BROOKFIELD – BROOKFIELD

10 CD's TE WINNEN

Singer-songwriter / gitarist Mike Brookfield werd, toen hij nog in Liverpool studeerde en een jazz opleiding volgde, samen met de gekende Amerikaanse jazz pianist en componist Charlie Banacos (1946-2009), genomineerd als ‘Jazz Musician of the Year’. Hij begon zijn muzikale carrière in 1989 in West End Londen, waar hij (o.a. als Eddie Cochran) optrad in rock musicals en werkte als freelance en sessie muzikant. Mike is een van Ierlands belangrijkste instructeur in blues, rock en jazz gitaar. Hij geeft gitaarles in zijn eigen muziekschool in Portmarnock en wereldwijd via internet. ‘Brookfield’ [2017], het derde studio album en de opvolger van het hier reeds eerder gerecenseerde album ‘Love Breaks The Fall’ [2015] dat Brookfield met drummer Andrew Lavery opnam, is op de eerste plaats, al was het al o.w.v. de titels, een blues album.

Lees meer

 

MARK T. – FROM BLUES TO REMBETIKA

10 CD's TE WINNEN

‘From Blues to Rembetika’ is Mark T.’s tiende album. Om de muziek op het album te begrijpen, is het goed te we weten wat Rembetika betekent. Rembetika (ook: Rebetika, Grieks: ρεμπέτικο en ρεμπέτικα) is de Griekse 'blues'. De rembetika ontstond ergens eind 19e eeuw, maar brak pas begin 20e eeuw echt door. Rebetika is de Griekse stadsmuziek bij uitstek. De vroege rebetika is vooral oriëntaals getint. Dit is niet zo vreemd, omdat deze veelal werd uitgevoerd door vluchtelingen uit Smyrna (het huidige İzmir). Deze vluchtelingen kwamen na de herovering van Smyrna door de Turken vooral terecht in de havensteden Thessaloniki en Athene (Piraeus). De eerste liederen gingen dan ook vooral over de verschrikkingen van het vluchtelingenbestaan. Ontheemding, eenzaamheid en het gemis van geliefden was dan ook een geliefd thema in deze hartverscheurende liederen. De Bouzouki neemt in de rembetika een centrale plaats in.

Lees meer

 

JR CLARK and THE ALL STAR BLUES MOB – JANUARY RAIN

10 CD's TE WINNEN

JR Clark, een gitarist / singer-songwriter uit Michigan, nam met zijn band The Allstar Blues Mob, een vierde studio album op. Je mag ze gerust “Allstars” noemen, want het gaat hier over bassist Johnny B Gayden (Albert Collins), Buddy Guy/Magic Slim’s drummer Jerry ‘Bam Bam’ Porter en keyboardspeler Willie Styles. De blazers die hen in de studo vervoegden zijn Johnny Cotton (trombone) en Kenny Anderson (trompet). JR schreef (op één cover van James Brown na) al de nummers en Johnny B de arrangementen van drie songs. ‘January Rain’, want zo heet het album, werd door Blaise Barton en Brian Leach (doet ook de percussie op “Shakin’ Margaritas”) opgenomen in Joy Ride Studio’s in Chicago.

Lees meer