interview met
RUTHIE FOSTER

Na haar doortocht twee jaar geleden in Puurs was Ruthie Foster, de act, waar we bij Blues Peer 2018 het meest naar uitkeken! Ze groeide op in het kleine stadje Gause (Texas), maar ontgroeide dit dorpje al snel vanwege haar vocale capaciteiten. De kerkdiensten in het dorp en de muziek van powervrouwen Mavis Staples en Aretha Franklin legden de basis voor Foster’s muzikale stijl. Ze heeft een eigen sound die moeilijk toegeschreven kan worden aan één enkel genre. Foster heeft altijd haar eigen pad bewandeld. Tijdens haar tijd bij de Navy ontdekte ze haar voorliefde voor optredens. Na haar ‘service to the country’ vertrok ze dus ook naar New York om te kijken of het artiestenbestaan iets voor haar was. Al snel kreeg ze een aanbod van een major platenlabel als gedroomd popidool. Eigenwijs als ze is sloeg ze die deal af om terug te keren naar haar roots. Terug in Texas vestigde Foster zichzelf al snel als een up-and-coming singer-songwriter. Ze tekende bij het kleinere Blue Corn Music en vond daar de support die de afgelopen 20 jaar haar dromen heeft doen uitkomen. Foster heeft er een droevige tijd op zitten, met een echtscheiding en een gevecht om het hoederecht voor een dochter als voornaamste oorzaken. Deze droevige periode hoor je in haar laatste album "Joy Comes Back" dat vorig jaar verscheen, een album vol met songs over liefde en verlies. Haar kracht om nummers geschreven door artiesten als John Hurt, Grace Pettis, Chris Stapleton en Black Sabbath om te toveren tot haar eigen songs weerspiegelt een kracht die kenmerkend is voor Ruthie. Maar, sterk als ze is, is ze er bovenop gekomen en worden haar concerten weer de hallelujah-momenten, zoals we hiervan konden genieten op zondag, en tevens het onverzadigde publiek haar terugriep voor een toegift. Rootstime was dan ook blij om de Texaanse blueszangeres even voor de camera te halen.

zie hier het interview 

 

interview met
MITCH WOODS

Toen Mitch Woods in 1987 voor de eerste keer in Blues Peer te gast was, had deze geweldige pianist welgeteld één LP uit, die dan nog niet eens reguliere verdeling kende in Europa. De man, die toen de platenstand uitbaatte, had zijn huiswerk wel goed gemaakt en had een paar honderd exemplaren van die 'Steady Date' laten overkomen vanuit de States en die vlogen stuk voor stuk de deur uit, binnen het uur na dat concert dat bij velen tot hun top 5 aller tijden van Peer gerekend wordt. 31 jaar later staat hij hier terug, met onder de arm zijn twaalfde cd, die heel toepasselijk 'Friends along the Way' getiteld is en waarop zowel Van Morrison als Ruthie Foster en Kenny Neal kwamen meespelen en -zingen. In zijn band vind je mensen terug, die hun sporen verdienden bij Dr. John, Allen Toussaint en Fats Domino en dus zonder twijfel tot de topmuzikanten van New Orleans behoren. Deze plaat is dan ook zo'n weergave van zo een concert waar je achteraf spijt van hebt er niet bij geweest te zijn. Dit album is, met zijn muziek en artiesten waar de passie en het speelplezier van afdruipen, zo ééntje die gerust opwindend mag genoemd worden alsook zijn optreden in Blues Peer. De erfenis waar Mitch en zijn mannen de beheerders van zijn, is er eentje met wortels in de jaren veertig en vijftig van vorige eeuw Louis Jordan, Wynonie Harris, Amos Milburn, Roy Milton, Joe & Jimmy Liggins maakten de pompende, hotsende en botsende jump & jive tot wat ze vandaag is. Mitch en de zijnen voegden er elementen uit de rhythm and blues en de rock aan toe en wat je dan krijgt, is een New Orleans sound om van te smullen. Sindsdien is Mitch onafgebroken blijven spelen en toeren en deed hij zowat elk festival en bluescruise aan, die naam waardig en eigenlijk is het dus niet meer dan normaal, dat hij er na al die jaren nog eens terug bij was in Peer, en voor ons ook de kans om deze ‘rock-a-boogie’ pianist voor de camera te halen.

zie hier het interview 

 

interview met
KENNY NEAL -

De afsluiter op zaterdag tijdens Blues Peer, was niet minder dan blueslegende Kenny Neal die onlangs zestig jaar werd, maar toch al bijna vijftig jaar in het bluescircuit meedraait: eerst in de band van papa Raful Neal, later onder eigen naam en met zijn broers Fred en Darnell in The Band of Brothers. Ze zijn met velen, de tweede generatie Neal’s: zo zitten ze met z’n vijven in de huidige versie van de broertjesband en was Noel jarenlang bassist bij James Cotton. De meesterlijke gitarist en harmonicaspeler uit Baton Rouge is een van de ware kenners van de blues uit zijn regio, maar hij blijft niet in de traditie steken: als je opgroeit in een gezin van muzikanten en als daarbij Buddy Guy en Slim Harpo vrienden van je vader zijn, dan word je groot met de Blues. Veel muzikanten blijven dan kopiëren wat ze kennen, maar dat doet Kenny dus niet. Hij speelde op z’n 17de al bas bij Buddy Guy, kreeg op z’n derde al zijn eerste harmonica van Slim Harpo en toerde haast onophoudelijk tot hij in 1987 zijn eerste plaat onder eigen naam opnam. Die werd opgemerkt door de mensen van Alligator Records, waar Kenny later vier CD’s opnam, die de directe aanleiding waren voor zijn eerste passage in Peer, alweer 22 jaar geleden. Mensen die er toen of drie jaar later bij waren, herinneren zich vast de mix van zompige Louisiana-blues met Chicago- en Memphis Soul, waarin zijn scheurende of huilende gitaar knap vermengd wordt met stomende harmonica en een zangstem, die je aan een twintig jaar oudere man doet denken. Maar wel allemaal “The Blues”. Hij ging er even geleden een jaartje tussenuit, maar sinds een achttal maanden is hij back in full force. De recensies van over de oceaan liegen er niet om: Kenny Neal is tegenwoordig in superconditie hetgeen hij ook op zaterdagavond bewees en ons de gelegenheid gaf om op zondag een aangenaam gesprek met deze ontspannen en steeds vriendelijke multi-instrumentalist te doen.

zie hier het interview 

 

interview met
ALBERT LEE

'De gitarist onder de gitaristen', zo noemen collega’s deze man van vele oorlogen, die trouwens dit jaar de gedeelde ouderdomsdeken is onder onze artiesten. Hij werd op exact dezelfde dag geboren als Walter 'Wolfman Washington' en wordt dus eind dit jaar 75, al is dat nauwelijks aan hem te zien en al helemaal niet aan hem te horen. Albert werd al op zijn zestiende voltijds muzikant en de eerste successen boekte hij als lid van de Thunderbirds van Chris Farlowe. Dat situeert hem in de soul en rhythm & blues à la Stax, maar Albert wilde liever country spelen en, via bands als Head, Hands & Feet, Country Fever en The Kingpins, werd hij, tegen het eind van de jaren ’60 een veelgevraagd sessiemuzikant en stonden de groten te trappelen om hem in hun live band op te nemen. Dat had heel veel te maken met de vingervlugheid van Albert, gekoppeld aan zijn zin voor melodie: je kon hem, toen al, moeiteloos inpassen in om het even welk repertoire, want hij kon toen al letterlijk alle stijlen aan. Midden de jaren ’70 verhuisde hij naar Los Angeles, deed er sessiewerk voor The Crickets en werd vanaf 1976 lid van de Hot Band van Emmylou Harris, waar hij andere groten als Rodney Crowell en Ricky Skaggs tegenkwam. Vanaf 1978 werd Eric Clapton de nieuwe werkgever, al was hij in die tijd ook de man achter het reünie-concert van The Everly Brothers, voor wie hij gedurende meer dan twintig jaar werkte. Earl Scruggs inviteerde hem voor de “Earl Scruggs and Friends”-plaat en hij maakte ook zijn opwachting op het “Concert for George”-gebeuren in 2002. Tijdens zijn optreden in Blues Peer hoorden we dan ook virtuoze vertolkingen van de liedjes waar hij het meest van houdt en, natuurlijk, vurig gitaarwerk. Na zijn optreden spraken we met deze gentleman die de betekenis van het woord ego absoluut niet kent.

zie hier het interview 

 

interview met
BILLY GIBBONS & FABRIZIO GROSSI

In 2015 ontstond bij een drietal muzikanten, te weten Texas bluesrocker Lance Lopez, producer / bassist Fabrizio Grossi en drummer Kenny Aronoff het idee om hun krachten te bundelen. Dit illustere drietal heeft al ruimschoots hun sporen verdiend in de hedendaagse bluesrock wereld en hebben gespeeld met alle groten der aarde. Binnen no time werd de Supersonic Blues Machine geboren, en het doet gelijk het woord Supergroep in mijn hoofd oproepen. De zoveelste zou je denken. Ja, dat is waar, maar eigenlijk alleen al SUPER door de vele bekende muzikanten die op hun twee albums meespelen. Het nieuwste album "Californisoul" werd eind 2017 uitgebracht op Provogue / Mascot Label Group en bevat features van o.a. Billy F. Gibbons, Steve Lukather, Eric Gales, Robben Ford en Walter Trout. En ook op deze plaat horen we weer een bijzonder lekkere en gevarieerde mix van diverse stijlen die het hokje bluesrock ver overstijgt. Om "Californiasoul" live voor te stellen kwam dit powertrio op 10 juli naar De Casino te Sint-Niklaas en hadden voor deze Europese tournee een speciale gast gitarist mee, niemand minder dan ZZ Top-Legende Billy Gibbons. De band beloofde vooraf een aantal ZZ Top-nummers te brengen, dit dan afgewisseld met eigen songs en blues-klassiekers. En dat het een avondje met een ruig potje bluesrock is geworden kan je alvast lezen en zien op onze 'LIVE', samen met tal van video's. Vooraf aan dit optreden konden we Billy Gibbons en Fabrizio Grossi voor de camera halen, hetgeen allemaal wat hectisch verliep daar de band 10 minuten later al op het podium moest staan. We gingen het hier in dit gesprek zeker niet over het WK voetbal of ZZ Top hebben, maar o.a. over het ontstaan van Supersonic Blues Machine en the man himself, de bebaarde Billy Gibbons die alle tijd nam om op onze vragen te antwoorden.

zie hier het interview 

 

interview met
BARRENCE WHITFIELD

Barry White aka Barrence Whitfield begon met zingen in een gospelkoor om in zijn puberteit naar funk en rock over te stappen. Hij werkte tevens in een platenzaak, waar hij van tijd tot tijd een lied ten gehore gaf en werd daar opgemerkt door gitarist Peter Greenberg van de garagerock band Lyres. White startte zijn eigen band, The Savages, en die bandnaam staat precies voor het soort muziek dat Barrence destijds, en ook nu nog, maakt. Een zeer wilde en rauwe vorm van rhythm & blues, die vermengd is met garagerock. De krijsende zang van Barrence en de gemene gitaarriffs spelen daar een belangrijke rol in en, niet te vergeten, de altijd aanwezige honkende saxofoon. Hij ziet zichzelf als een ‘soul screamer’ in de geest van Little Richard, Wilson Pickett en Solomon Burke. In 1984 kwam het debuutalbum uit, de teller staat sindsdien op 14 albums. De muziek valt het beste te omschrijven als energieke R&B soul-rockabilly, terwijl ze tegelijkertijd garage rock spelen. Opnamen in de studio geschieden veelal live, zodat de rauwe energie ook op de plaat komt. Met zijn komst naar Goezot stelde ik me de vraag of hij na al die jaren nog zo wild is of zou hij zijn wilde haren verloren hebben? De afwezigen op dit gezellige festival kan ik geruststellen, Barrence klinkt nog steeds zo rauw, wild en intens als in zijn beginjaren. Met Whitfields powerstrot, de reteswingende saxofoonsolo’s en het groovende gitaarspel was dit alvast een kleine sensatie. Vooraf konden we met deze ‘King of Soul, Shout & Jive & Roll’ een luchtig gesprek hebben.

zie hier het interview 

 

interview met
JETBONE

Jetbone is een vuige Zweedse rock band uit Sundsvall die zijn roots vindt in de rock van de jaren ‘60 en ‘70 en is zwaar beïnvloed door funk & soul. De band kwam er na de zomer van 2008 nadat Alin Riabouchkin en Gustav “Gus” Sjödén elkaar troffen op de rockschool. Ze begonnen aanvankelijk als punk band onder de naam Degeneration. De band veranderde in 2012 van naam, werd Jetbone en bestaat momenteel uit: Alin Riabouchkin (zang & gitaar), Gustav “Gus” Sjödén (zang & bas), Sebastian Engberg (lead gitaar), Rasmus Fors (piano & orgel) & Albin Linder (drums). De band debuteerde in 2012 met een titelloos album ‘Jetbone’, daarna volgden ‘Magical Ride’ (2015) en meer recent bij BMG Scandinavia, ‘Come Out and Play’ (2018). De band heeft een missie: het terug brengen van de klassieke groovy rock ‘n roll. Het is dan ook niet verrassend dat hun laatste album volstaat met simpele doch catchy tracks. Liefhebbers van The Faces, Rolling Stones of Black Crowes gaan geheid voor de bijl bij het beluisteren van dit album. Als Jagger, Richards, Wyman, Jones en Watts niet in de sixties waren begonnen, maar in dit decennium, hadden ze waarschijnlijk geklonken zoals Jetbone nu. Op het nieuwe album ‘Come Out and Play’ bruist dit sterke collectief van de energie en weet dat in pakkende liedjes om te zetten, het klinkt dan ook van voor tot achter lekker rauw en oprecht. Naast de overheersende Engelse invloeden, bespeuren we soms ook wat Amerikaanse invloeden, zoals een vleugje Lynyrd Skynyrd. En zo was ook hun optreden in Goezot, waarbij Jetbone zich kenmerkte door hun onuitputtelijke energie dat nu live nog even aangedikt klonk. Vooraf aan dit wervelende optreden brachten we Alin Riabouchkin en Gustav “Gus” Sjödén voor de camera.

zie hier het interview 

 

interview met
SUE FOLEY

Sue Foley komt uit Ottawa, de hoofdstad van Canada. Dertien was ze toen ze de gitaar ter hand nam. Via The Rolling Stones geraakte ze geïnteresseerd in de blues (de functie van doorgeefluik vervullen de intussen hoogbejaarde rockers gelukkig al heel hun loopbaan…) Toen ze zestien was, deed ze haar eerste optreden. Na high school verhuist ze naar Vancouver, dus de hele andere kant van het reusachtige Canada. Daar vormt ze haar Sue Foley Band. Maar al snel zakt ze af naar de States, dichter bij de bakermat van de blues: als ze 21 is vinden we haar in Austin, Texas, waar ze opneemt voor het legendarische Antone’s Record Label, door Clifford Antone opgericht in 1987 in het verlengde van zijn muziekwinkel en night club (na diens dood in 2006 gaat het label failliet, maar de club bestaat en bloeit nog altijd). Na haar twee laatste albums die ze samen opnam met Peter Karp in 2010 en 2012, verscheen pas het langverwachte ‘The Ice Queen’ soloalbum, naar de song die ze over zichzelf schreef, zoals ze aangeeft in het begin van de live opname van ‘Ice Queen’ tijdens de Toronto Blues Awards in de Jazz Bistro op 27 juli 2016, met John Dymond op bas en Gary Craig op drums. ‘The Ice Queen’ verscheen op Franse Dixiefrog label. Op de cd geven trouwens straffe lieden present: Charlie Sexton op ‘Come To Me’, Jimmie Vaughan op ‘The Lucky Ones’, en Billy Gibbons, ja, die van ZZ Top op ‘Fool’s Gold’. Sue Foley mag dan een ijskoningin heten, als ze haar gitaar laat spreken krijgt de rechtgeaarde bluesliefhebber het er warm van. Ten bewijze was ze op dond. 31 maart in Hasselt waar ze in de oververhitte Move2Blues club een indrukwekkende show gaf en het voor de bezoekers een uitstekende gelegenheid was om haar meesterschap in het gitaarspel (op de roze Telecaster!) te bewonderen. Voordien hadden we met haar een aangenaam gesprek.

zie hier het interview 

 

interview met
JJ THAMES

JJ Thames is sinds vorig jaar geen onbekende meer in Belgenland en daarbij denken we aan haar verschijning in Wespelaar en even later in de Banana Peel: wat zij met haar uitstekende begeleiders aldaar bracht tart elke beschrijving. JJ moest en zou terugkeren, en dat deed ze dan ook in Puurs, tijdens het Duvelblues fest. waar JJ even de tijd maakte om met ons een gezellige babbel te hebben. JJ komt uit Troy (Michigan) en woont nu in New Orleans… maar zoals zovele muzikanten is ze in wezen kosmopoliet, altijd onderweg om de blijde boodschap van de blues te verkondigen, en dat aan beide zijden van de oceaan. Die veelkleurige mix van blues, soul en gospel heeft ze van overal waar die muziekvormen ontstaan zijn, maar vooral uit het diepe zuiden. Het leverde haar de bijnaam ‘Mississippi Blues Diva’ op. JJ is niet voor één gat te vangen: ze zingt bij en schrijft songs voor muzikanten die soms heel ver van de blues staan, of lijken te staan. Wat denk je van rock-reggae band Outlaw Nation en rockgroep-met-brede-actieradius Fishbone waarmee ze toert. Nog sterker: The Beat (in de States bekend als The English Beat) en Bad Brains, en de rootsreggaetrio (later duo) Israel Vibration. Het zijn stuk voor stuk namen die in hun genre voor kwaliteit staan. Het gevolg is dat fans van JJ Thames te vinden zijn in de milieus van blues en soul over punk, pop, rock, rockabilly, tot reggae en ska, een zelden of nooit geziene diversiteit, maar vooral een bewijs van JJ’s capaciteiten. Haar hart gaat echter vooral uit naar de blues, en meer bepaald de blueszangeressen van begin en midden vorige eeuw. Zo zong JJ Thames al duizenden keren ‘I’d Rather Go Blind’ van Etta James, een nummer dat ze telkens weer bracht met elke vezel in haar lijf. Ze denkt daarbij niet aan een zieltogende verhouding met een man, maar wel aan een overrompelende tragedie in haar leven waar we hier liever niets over zeggen, drama dat haar diep in de miserie stortte, maar waar ze zelf uitklom en allicht sterker uit kwam, zonder verbittering maar vastbesloten om haar boodschap van liefde, hoop en vrijheidsdrang uit te dragen. Muziek als therapie. Als ze het zo voelt, vertelt ze er wel over in het interview.

zie hier het interview 

 

interview met
NICO BACKTON

Als je een muzikant die diverse instrumenten bespeelt als: elektrische en akoestische gitaar, dobro, 12-snarige gitaar, cigar box guitar, Hammond, piano en daarnaast ook nog de vocalen voor zijn rekening neemt, dan moet je hem toch wel onder de noemer ‘multi-instrumentalist’ plaatsen? In ieder geval wij noemen een persoon als Nico Backton een multi-instrumentalist. Nu zul je je afvragen wie is dan wel Nico Backton? Een Belg van geboorte is deze Backton, maar de Franse blueswereld annexeert hem maar al te graag als een van hen. De in Gent geboren bluesman woont al jaren in Zuid-Frankrijk. Maar het is vooral op podia overal ter wereld, dat Backton zich thuis voelt. Hij ontbindt er zijn duivels, graaft diep in de ontstaansgeschiedenis van de blues en wisselt klassiekers uit de bluescatalogus af met eigen pareltjes. Nico is vooral beïnvloedt door de groten uit de Mississippi Delta en dat is duidelijk te horen in zijn muziek. Na de succesrijke albums "Back Door Blues" en "Blues on My Front Door", pakken Nico & Wizards in 2004 uit met "Roots and Stories" en in 2014 met "Down The Line" en dit voor Naked Productions. Hij heeft een heel prettig stemgeluid. Een diepe stem met een rauw randje maar wel warm en intens. We waren dan ook blij dat deze Belgische singer/songwriter in Puurs tijdens Duvelblues na een toch wat lange afwezigheid in ons landje weer op het podium stond. Nico Backton en zijn wizards of blues hadden duidelijk goed gerepeteerd voor deze primeur in België, want na de opener duurde het niet lang vooraleer het spelplezier en het vuur waarmee de band op het podium stond zijn uitwerking had op het verzamelde publiek. De Frans-Belgische unit had ook niet misstaan in de grote tent. Dit viertal zou evenzo vanaf een groot podium het publiek kunnen lokken met de magie van hun originele blues. Dat de organisatie blijvend moeite deed om deze band te strikken wordt bijgevolg in hoge mate geapprecieerd. En voor ons ook een reden om met Nico even een babbel te doen. Wat meteen opviel was zijn vriendelijkheid en zijn charisma, maar natuurlijk had hij ons ook veel te vertellen.

zie hier het interview 

 

interview met
LON ELDRIDGE & STEVEN TROCH

Lon Eldridge is een jonge rootsmuzikant uit Chattanooga, Tennessee. Zijn gitaarspel roept de geest op van artiesten als Mississippi John Hurt, Robert Johnson en Blind Blake. De stijlvolle Amerikaan met de sierlijk krullende snor schuift graag langs de zijkantjes van de blues, met speelse uitstappen naar andere rootsy genres uit lang vervlogen tijden. Ragtime, swing en traditionele folk: Eldrigde tovert het met sprekend gemak uit zijn Resonator gitaar. Iedereen die Eldridge ooit live aan het werk zag weet dat deze jongeman boordevol talent zit. Het lijkt wel of hij geboren is in de verkeerde tijdsperiode. Hij loopt, praat, speelt en zingt alsof hij in het begin van de twintigste eeuw thuishoort. Lon is een excentrieke verschijning (met een snor om U tegen te zeggen), een sensationeel gitarist, een aanstekelijke zanger met slimme teksten. Een totaalpakket dat maar zeer weinig andere artiesten bezitten. Ondanks zijn zeer jeugdige leeftijd heeft hij reeds intensief getoerd in de Verenigde Staten en doet nu voor o.a. Duvel Blues de vierde maal het Europese continent aan. Een artiest voor de echte liefhebber en een aangename ontdekking voor de muzikale avonturier. Steven Troch is een Jack-of-all Trades, je kan hem op het podium vinden met zijn eigen band, aan de zijde van Tiny Legs Tim, met HARP4 of met nog iets anders. Altijd en overal blaast hij een fantastisch stukje harmonica en zijn reputatie reikt ondertussen tot ver buiten de landsgrenzen. Troch zijn speelse maar diep in traditie gewortelde stijl blend perfect met Eldridge swingende gitaarspel. Lon Eldridge brengt met Steven Troch aan zijn zijde een unieke mix van traditionele vooroorlogse blues, ragtime, en swing. En dit is ook te horen op hun pas verschenen album "Cool Iron" die ze natuurlijk nu op hun driedaagse tour in ons land kwamen voorstellen.

zie hier het interview 

 

interview met
NICK MOSS & DENNIS GRUENLING

Nick Moss mogen we absoluut bestempelen als een gevestigde naam in de blueswereld. Deze 'grote meneer' speelde in het verleden als (bass)gitarist met artiesten als Buddy Scott, Jimmy Dawkins en Jimmy Rogers. Na jarenlang een 'bandlid' te zijn geweest, besloot hij voor zijn eigen kansen te gaan en lanceerde hij zijn solo carrière. Dit was een slimme zet van Moss. De Nick Moss Band is van vele markten thuis, denk aan Texas-, Chicago-, jumpblues, variërend van uptempo, midtempo, slow- en soulblues. Nick Moss’ gitaarspel, dat bij mij soms associaties oproept aan Albert King en Buddy Guy, is de ene keer relaxed, dan lyrisch en hij kan dan weer fel te keer gaan. Een uitstekende gitarist en het is niet voor niets dat iemand als Ronnie Earl hem tot een van zijn favoriete gitaristen rekent. De Nick Moss Band won door de jaren heen diverse prijzen en kende wisselende bezettingen. Onder meer Mike Ledbetter maakte in het recente verleden deel uit van deze groep. Het wisselen van de bezetting van de band gebeurde zeer recent weer, en hoe! Mondharmonica-virtuoos Dennis Gruenling werd toegevoegd aan de band. Gruenling's passie voor de mondharmonica mogen we inmiddels een levensproject noemen, van jongs af aan is hij bezeten door het instrument en dat is te horen. De excentrieke Gruenling heeft al een succesvolle solo-carriè op zak en ook hij speelde met de 'groten der aarde': Pinetop Perkins, Snooky Pryor, John Mayall, Southside Johnny & the Asbury Jukes, Mick Taylor, Jimmy Dawkins, Rod Piazza, Rick Estrin, Kim Wilson, Rusty Zinn en Mark Hummel deden allen een beroep op hem! Gruenling is een topper op alle fronten, geen wonder dat hij met enige regelmaat in de prijzen valt en de nodige awards heeft binnengehaald. Moss & Gruenling hebben nu de handen ineen geslagen en dat kon niets anders beloven dan vuurwerk. En hier waren we getuige van want deze twee bluesvirtuozen hadden samen met een ijzersterke begeleidingsband de 33ste editie van dit festival superieur afgesloten. De dag voordien hadden we in hun hotel een zeer ontspannen gesprek met deze heren.

zie hier het interview 

 

interview met
MIKE ZITO & BERNARD ALLISON

In het veertiende succesvolle jaar heeft het Duitse Ruf Records opnieuw een Blues Caravan georganiseerd, die momenteel met Vanja Sky, Mike Zito en Bernard Allison door de USA toert. Twee weken geleden werd in Nederland het Moulin Blues Fest. aangedaan maar later dit jaar zijn ze opnieuw in de Lage Landen. Op 22/09 zijn te gast in De Bosuil te Weert, op 23/09 in de Gouden Leeuw in Dongen, op 28/09 in De Korenbloem in Zingem, op 29/09 staan ze op het Boxmeer Blues Festival in Boxmeer en op 30/09 zijn ze te gast in Oosterlo-Geel. Wij keken in Ospel vooral uit om met de Kroatische schone, Vanja Sky, een babbel te doen, en dit gebeurde reeds snel na haar optreden, tot de heren Zito en Allison ons aanspraken. ‘We kennen jullie van vorig jaar niet’.... en idd. we hadden ook met Zito en Allison vorig jaar reeds een interview gedaan. Met Zito zelfs een vijftal jaren geleden in Peer. Ondertussen hebben deze ijverige gasten beide opnieuw een nieuw album uit, en daar wilden ze toch graag wat over vertellen en hierbij promoten we dan ook graag deze vriendelijke zanger- gitaristen.

zie hier het interview 

 

interview met
KIM WILSON

Kim Wilson behoeft bij de bluesliefhebber eigenlijk geen introductie, als frontman van The Fabulous Thunderbirds is zijn naam in de blueshistorie gebeiteld. Als zoon van musicerende ouders kreeg hij de liefde voor de muziek al vroeg mee. Op high school leerde hij de blues kennen en schakelde hij van gitaar en trombone over op de mondharmonica. In de Bay Area blues scene in San Francisco viel zijn talent op en speelde hij onder andere met blues grootheden als Charlie Musselwhite, John Lee Hooker en Sonny Rhodes. Halverwege de jaren zeventig, nadat hij naar Austin Texas verhuist was, was het niemand minder dan Muddy Waters die het talent in Kim Wilson herkende. In Austin richtte Wilson met Jimmy Vaughan The Fabulous Thunderbirds op en als huisband in Antone’s Nightclub begeleidde hij vele grote bluesartiesten. Dat kreeg de goedkeuring van Waters die zich als een mentor naar hem toe opstelde. The Fabulous Thunderbirds groeiden uit tot een bluessensatie en verdienden hun plek in de blues "Hall of Fame". In Austin is Wilson's voorliefde voor de blues uit de jaren 50 en eerder ontstaan, zijn interesse in de historie legt hij vast in zijn solo projecten. Zo deed Wilson dat ook onlangs op zijn zeer goed ontvangen solo-album "Blues and Boogie vol. 1" (2017). Voor Moulin Blues 2018 kwam Kim Wilson exclusief over uit de VS. Dit enige optreden in Europa was dan ook niet echt te missen, hetgeen veel bluesliefhebbers dan ook wisten. Er werd tijdens het concert geen seconde gelachen, wat dan niet alleen heel strak lijkt, het is een uitzonderlijk spektakel waarin Kim's harmonica alles overheerst, op het gitaarwerk van Billy Flynn na. Traditionele blues, zoals dit concert ook overkomt, met een grootsheid van de living blues der overlevenden. Voor Rootstime reden genoeg om exclusief Kim Wilson voor onze camera te halen.

zie hier het interview 

 

interview met
VANJA SKY

Het gerenommeerde Duitse blueslabel Ruf Records presenteert ieder jaar de zogenaamde Blues Caravan, een wisselend collectief met een mix van aanstormend talent en gevestigde namen. Vorig jaar speelde de Blues Caravan 2017 (met o.a. Big Daddy Wilson, Si Cranstoun en Vanessa Collier) op Moulin Blues. Dit jaar pakt Ruf Records uit met een wel heel speciale samenstelling van blues-zwaargewichten. De eerste naam in dit ensemble is die van Mike Zito, en dat is zeker geen onbekende voor de bezoekers van Moulin Blues. Zito heeft zijn naam in de blueswereld absoluut gevestigd en stond tevens in 2010 al eens met zijn band in Ospel. Wat we kunnen verwachten van Mike Zito? Rauwe funky blues met rockinvloeden, intens gitaarwerk en een herkenbare zang. Zito staat garant voor een kwalitatief hoogstaand optreden. Naast Mike Zito, verwelkomt de Blues Caravan 2018, niemand minder dan Bernard Allison in haar gelederen. Ook de Allisons zijn geen onbekenden in Ospel, vader en legende Luther Allison stond in 1994 op Moulin Blues en zoon Bernard betrad in 2002 de Ospelse planken. Uiteraard weet hij hoe de blues gespeeld moet worden, dit is hem namelijk door zijn vader en leermeester Luther met de paplepel ingegoten. Het talent binnen deze editie van de Blues Caravan is de Kroatische Vanja Sky. Een vriendelijke jonge dame die de nodige elegantie toevoegt aan deze Blues Caravan. Maar pas op schijn bedriegt, deze dame laat de gitaar scheuren en kraken waarbij je veelvuldig aan Stevie Ray Vaughan moet denken. 'Ladies first' dachten we, en zo hoffelijk als steeds, hadden we eerst een leuke babbel Vanja Sky, die ons zo graag wat vertelde over haar laatst verschenen album 'Bad Penny'.

zie hier het interview 

 

interview met
THE RAGTIME RUMOURS

In december 2013 werd in de Noord-Limburgse Maasdelta bij Reuver op initiatief van Tom ’’Howlin Stone’’ Janssen een nieuwe band uit het moeras getrokken, The Ragtime Rumours. En zoals hun naam doet vermoeden brengt deze band een bruisende mix van ragtime, drunk-swing, swampy blues, hillbilly en western ten gehore. Stel je voor wat je krijgt als Pokey Lafarge en Tom Waits bij Django Reinhard op bezoek gaan, een flinke pot koffie drinken en daarbij naar Robert Johnson luisteren. En dan hun instrumenten oppakken… zelf noemen ze het "Rag 'n Roll". De deelname van The Ragtime Rumours aan de Dutch Blues Challenge 2017 was namelijk succesvol. Of beter gezegd: maximaal! Ze behaalden de eerste plek. Met dit resultaat was de weg vrij voor de International Blues Challenge in Memphis en de European Blues Challenge in het Noorse Hell. Hier in Noorwegen won dit Limburgse viertal deze Challenge en dan heb je wat in je mars! Voor ons was dit alvast een terechte keuze. Samen zijn ze een kleurrijk gezelschap dat op zaterdag Moulin Blues met hun groot enthousiasme en muzikaliteit deze tweede festivaldag mocht openen, hetgeen ze ook toonden in het gezellige gesprek dat we snel na hun optreden konden doen, want veel tijd was er niet. Busje was al weer geladen, want omwille van het Bevrijdingsfestival Limburg in Roermond waren ze daar niet de opener maar wel de afsluiter van de avond.

zie hier het interview 

 

interview met
COREY DENNISON

Corey Dennison en zijn band mogen op bluesgebied gerust "the next big thing uit Chicago" genoemd worden. Dit zeer talentvolle collectief werd niet voor niets genomineerd voor de International Blues Awards "Best Emerging Artist Album", en wonnen ze de "Best Blues Album" award bij Le Prix Blues Awards in Frankrijk. Op zesjarige leeftijd al verpande Corey zijn hart aan de gitaar. Avonden lang luisterde hij naar o.a. Albert King, Gatemouth Brown en Albert Collins op de radio en probeerde dit vervolgens na te spelen. Een oefening die hem later geen windeieren legde, zo bleek. Dennison is namelijk een heuse gitaarvirtuoos die zijn tokkelende hand niet omdraait voor wat pittige solo’s. Daarnaast zorgde diezelfde radio voor een flinke invloed op zijn muziek en zang in het bijzonder. Naast de blues heeft Dennison een voorliefde voor soul in de stijl van Wilson Pickett, Curtis Mayfield & Sam Cooke en dit is duidelijk terug te horen. Corey Dennison en zijn band klinken daardoor misschien anders dan een traditionele Chicago Blues Band en anders dan hun uiterlijk doet vermoeden: deze getatoeëerde figuren met bakkebaarden geven je niet snel een zachtaardige impressie. Toch combineren zij stevige Chicago Blues met intense soul-invloeden. Het beste van twee werelden dus. De Corey Dennison Band is dan ook één van de beste dingen, die je van de Chicago blues scène op dit ogenblik mag verwachten. Voor velen de revelatie van dag 2 in Ospel.

zie hier het interview 

 

interview met
BETTE SMITH

Stel: Mavis Staples, Tina Turner en Big Mama Thornton zouden een gedeelde zwangerschap ondergaan, welk kind zou daar uit komen? Het levende antwoord op deze vraag staat dit jaar op Moulin Blues. De naam van deze aanvoerdster van de nieuwe Soul-generatie? Bette Smith. Als kind tussen het gangstergeweld in de wijk Bedford-Stuyvesant in Brooklyn, New York was het vechten voor je bestaansrecht. Wellicht dat deze voluptueuze, donkere dame daarom de kracht bezit die ze uitstraalt. Met haar immense afro-kapsel en prikkelende zang vult ze het hele podium. Vooral op het gebied van zang is Bette Smith multifunctioneel, ze beschikt over het gehele pallet: haar hoge tonen raken je in je hart, de lage tonen maken de bassist bijna overbodig. Daarbij is de mix tussen soul, R&B en blues de rode draad in haar oeuvre. Geen verrassing trouwens; haar idolen heten o.a. Tina Turner, James Brown en Mick Jagger. Bette Smith is één van de nieuwe vaandeldragers van oprechte soul die 'rockt'. Met subtiele ritmes en verwarmende stem bracht ze op vrijdagavond een stukje Brooklyn naar Ospel, waar we genoten van een spetterende show. Daarbij kwamen alle songs aan bod uit haar pas verschenen debuut album ‘Jetlagger’, dat ze opnam met Bronson Tew en producer Jimbo Mathus in Water Valley, Mississippi.

zie hier het interview 

 

interview met
MONSTER MIKE WELCH & MIKE LEDBETTER

Aanschouw hier de toekomst van de blues! Deze twee "Mikes" ontmoetten elkaar tijdens een eerbetoon aan Otis Rush op het drieëndertigste Chicago Blues Festival. Tijdens deze eerste muzikale kennismaking knalde het dusdanig dat een serieus vervolg een hele logische stap zou zijn. Het resulteerde in het album ‘Right Place, Right Time’. Een album, dat een eerbetoon is aan de klassieke blues uit de vijftiger en zestiger jaren. Een zeer interessante samenwerking was geboren. Een bluesgitarist van 37 jaar oud, die al 25 jaar in het vak zit. Toch is dat wel degelijk het geval bij Monster Mike Welch. Als 11-jarig jochie werd hij ontdekt en zijn bijnaam “Monster” kreeg hij twee jaar later van Blues Brother Dan Aykroyd. In 1996 stond hij als 'brookie' al op het Moulin Blues Festival. Inmiddels is Welch uitgegroeid tot één van de toonaangevende gitaristen binnen de blues wereld. Hij speelde o.a. met Sugar Ray & The Bluetones (MB 2014), Duke Robillard, Nick Moss en Darrell Nulisch. Mike Ledbetter, naar verluid verre familie van de legendarische Leadbelly, werd hevig beinvloed door de 50’er en 60’er blues en soul muziek. Ledbetter verdiende zijn muzikale sporen in verschillende muziekstijlen zoals soul, gospel, jazz en zelfs in de opera! Mentor Nick Moss overtuigde hem uiteindelijk van zijn blues-talent en een veelbelovende én unieke bluesartiest was geboren. Op vrijdagavond tijdens Moulin Blues brachten deze twee gasten met een ontzettende bezieling een show die het best omschreven kan worden als kippenvelmateriaal met songs die voornamelijk kwamen uit hun schitterende album ‘Right Place, RightTime’ dat in 2017 bij Delta Groove Records verscheen. Ze weten elkaar muzikaal feilloos te vinden en aan te vullen. Moulin Blues had hiermee een optreden van formaat, monsterlijk goed- dat durven we best te zeggen!

zie hier het interview 

 

interview met
THE CORNFEDS

Het is een publiek geheim dat Scandinavië barst van het blues & roots talent... en als je in een land als Denemarken de Blues Challenge (2016) wint dan doe je op muzikaal vlak iets heel goed. Dit is absoluut het geval bij The Cornfeds. Deze Denen brengen semi-akoestische blues & roots uit de jaren '30 en '40 en zij doen dit op een frisse, eigentijdse, manier waardoor ze een heel unieke sound ontwikkeld hebben. In het geluid van The Cornfeds hoor je een mix van delta blues, hill country blues vertaald naar de dag van vandaag. Muziek voor vandaag met wortels in een (ver) verleden, dat brengen de heren van The Cornfeds: Sune Bjerre (zang, mondharmonica, reso gitaar & banjo), Jostein Burmann (gitaar), Kasper Bjerre (bas) en Jakob Kjaerlund (drums).

zie hier het interview 

 

interview met
HAMISH ANDERSON

Hamish Anderson groeide op in Melbourne (AUS) maar verhuisde een tijdje geleden 'voor de muziek' naar de Verenigde Staten, Los Angeles om precies te zijn. De ingrediënten om een grote te worden zijn bij Hamish Anderson in ruime mate aanwezig. Hamish kent de juiste mensen in het wereldje, voor zijn debuutalbum "Trouble" (geproduceerd door Jim Scott, o.a. Tedeschi Trucks Band, Tom Petty en Wilco) leende hij muzikanten van Ryan Adams, John Mayer, Los Lobos, Gary Clark Jr. en Angus & Julia Stone. Hij stond tevens in het voorprogramma van o.a. B.B. King, Stephen Stills en Kenny Wayne Shepherd. Hamish Anderson beschikt daarnaast over een stem waar je alle kanten mee op kan: hij hoeft de rockkant zeker niet te schuwen, maar kan ook makkelijk een soulvolle ballad uit zijn hoed toveren. Wat hij zingt doet er ook nog eens toe, hij heeft bovengemiddelde songwriter vaardigheden. En als laatste is hij ook nog eens een geweldige gitarist, waarmee hij het muziekgeluid van de nodige blues voorziet. Kortom een zeer en getalenteerd en veelbelovend artiest. Het geluid kunnen we het beste omschrijven als een old school geluid vol met invloeden van blues en rock. In de VS omschrijven is het mooier: "a beautiful sound that digs a deep groove and fills it with cotton balls. It feels effortless and yet hits the bulls-eye with every toss".

zie hier het interview 

 

 

CD's TE WINNEN

JOSE LUIS PARDO – RUCCULA FOR DRACULA

10 CD's TE WINNEN

José Luis Pardo is een Argentijnse zanger / gitarist wiens naam ik al eens tegen kwam op ‘Songs For Muddy, the Madrid Session’ [2011], een album van blues man Willie Buck (Willie Crawford), waar ook de wat minder bekende Spaanse harmonicaspeler Quique Gómez aan meewerkte. Pardo gaan anderen dan misschien herkennen onder een van zijn aliassen als J.L. Pardo, José Luis "Cheo" Pardo, José Luis "DJ Afro" Pardo of José Luis Pardo van Los Amigos Invisibles. Buiten Pardo’s opnames met enkele andere bands (waaronder de Albert King Tribute Band, Rawayana en The Mojo Workers) debuteerde Pardo in 2004 solo met ‘As the Years Go Passing By’. In 2014 bracht hij ‘13 Formas de Limpiar una Sartén’ (een bedachtzaam flirten met Spaanse pop songs) en, in 2016 laat hij opnieuw van zich horen met (wat een titel!) ‘Ruccula for Dracula’. Het is een album met “13 new songs” featuring: Bob Stroger (bas op ”J L Shuffle”), Kenny “Blues Boss” Wayne (piano), Vasti Jackson (gitaar), Doug “Mr. Low” James (sax op “JL Shuffle” en ”Don’t Leave Me”), Quique Gómez (harmonica), David Carrasco (sax) “and many more”

Lees meer

 

JOSH HOYER & SOUL COLOSSAL – DO IT NOW

10 CD's TE WINNEN

Josh Hoyer is een singer-songwriter en multi-instrumentalist die uit Lincoln, Nebraska afkomstig is. In de voorbije decennia trad hij zowel solo als met verschillende bands (Son of 76 & The Watchmen, Electric Soul Method, Lil’ Slim Blues Band) op. Hoyer is verder ook sessie muzikant en arrangeur en treedt regelmatig op en in de legendarische Zoo Bar in Lincoln. Hoyer wordt beschouwd als een belangrijke vertegenwoordiger van de “funk & soul & blues youth movement”. Geïnspireerd door de sound van Stax, Motown, Muscle Shoals, New Orléans, Philly en San Francisco, startte Hoyer in Lincoln, in het najaar van 2012 met zijn soul, funk en R&B band Soul Colossal. De vijfkoppige band bestaat naast Josh Hoyer (zang, keys) verder uit Benjamin Kushner (gitaar), Blake DeForest (trompet), Mike Keeling (bas) en Larell Ware (drums).

Lees meer

 

LITTLE CHEVY – LUCKY GIRL

10 CD's TE WINNEN

De Zwitserse Evelyne Péquignot aka Little Chevy, gaat al enkele jaren door het leven als zangeres en frontdame van de gelijknamige blues en soul band Little Chevy. In april bracht Little Chevy, als opvolger van haar debuut album ‘Sweet Home’ [2014], haar nieuwe album ‘Lucky Girl’ uit. Samen met haar vriendje en drummer van de band Andy Lang, schreef Evelyne de veertien nummers voor het album. Pianist Roland Köppel schreef mee aan ”If I Was a Man” en ”Too Cold Outside”. Voor de opnames kon ze rekenen op de leden van haar tour band (Markus Werner: gitaar, Rainer Schudel: bas, Andy Lang: drums, Christoph Schwaninger: piano, Roland Köppel: piano, keys & Daniel Wäch: Hammond) én “Special Guest” Fabio Bianchi (sousafoon). Ook ditmaal stond de band zelf garant voor de productie en werkten ze in de studio samen met Serge Krebs.

Lees meer

 

LUKE TUCHSCHERER - PIECES

10 CD's TE WINNEN

In de lente van vorig jaar kregen we het album “Dorado” van een band die ‘Son Of The Velvet Rat’ heette op onze redactie aangeleverd, met het vriendelijke verzoek om er een recensie over te schrijven. Onze zoektocht op het wereldwijde web naar informatie over de band leverde ons daarbij de wetenschap op dat dit al de zesde plaat van deze Oostenrijkse formatie was. ‘Son Of The Velvet Rat’ werd opgericht in 2003 door zanger Georg Altziebler samen met zijn echtgenote, organiste en accordeoniste Heike Binder. In datzelfde jaar debuteerde de toen met bassist Albrecht Klinger, drummer Michael ‘Muck’ Willmann en trompettist Kolja Radenkovic aangevulde groep met een album dat “By My Side” heette.

Lees meer

 

SON OF THE VELVET RAT – THE LATE SHOW

10 CD's TE WINNEN

In de lente van vorig jaar kregen we het album “Dorado” van een band die ‘Son Of The Velvet Rat’ heette op onze redactie aangeleverd, met het vriendelijke verzoek om er een recensie over te schrijven. Onze zoektocht op het wereldwijde web naar informatie over de band leverde ons daarbij de wetenschap op dat dit al de zesde plaat van deze Oostenrijkse formatie was. ‘Son Of The Velvet Rat’ werd opgericht in 2003 door zanger Georg Altziebler samen met zijn echtgenote, organiste en accordeoniste Heike Binder. In datzelfde jaar debuteerde de toen met bassist Albrecht Klinger, drummer Michael ‘Muck’ Willmann en trompettist Kolja Radenkovic aangevulde groep met een album dat “By My Side” heette.

Lees meer

 

EUGENE HIDEAWAY BRIDGES – LIVE IN TALLAHASSEE

10 CD's TE WINNEN

In de voorbije maand bracht Armadillo Music Eugene Hideaway Bridges’ tweede live album uit. Eerder in 2009 nam hij ‘Live in San Antonio’ op. Op 11/08/2017 trad hij (met David Webb: piano, orgel - Kelpie McKenzie: bas & Pat Manske: drums) op in de historische Bradfordville Blues Club in Tallahassee, Florida. Bridges nam de achttien nummers (1u20) op ter ere van zijn vader Othineil Bridges Sr. ‘Hideaway Slim’, die hem toonde hoe hij de blues moest spelen. Met het album gaat Bridges terug naar zijn roots en grabbelt hij in het vat waarin vele van zijn songs zitten.

Lees meer

 

LITTLE KIM & THE ALLEY APPLE 3 - SUGARBIRD

10 CD's TE WINNEN

De groepsnaam doet aan een kinderliedje denken, maar in werkelijkheid ontstond deze formatie tien jaar geleden ergens in het Meetjesland toen zangeres Kimberley Claeys, componist/gitarist Tom De Poorter, contrabassist Selim Meiresonne en Patrick Cattoir, met zijn fifties Fender Custom Double 8 lapsteel, ontdekten dat zij een gemeenschappelijke liefde deelden voor de swingende jaren veertig/vijftig muziek, Honky Tonk en gipsy jazz en zeldzame vintage apparatuur. Ook in dit inmiddels vierde album bleven zij trouw aan de oorspronkelijke swing groove waarin vage americana invloeden zijn vermengd. Zowel het broeierige van de Zuiderse zwampregio’s, het avontuurlijke van de Appalachian als Indiaanse echo’s zijn erin vermengd. Little Kim varieert soepel in haar zangstijlen, soms sensueel zoals op ‘Ooh La Blues’, dartel als het zusje Patty Andrews in het zwierige ‘Two Timing Roscoe’ of zelfs met emotionele uithalen als een Cherokeese squaw, zoals in ‘Little Kim’s Blues’ met aanvurend handgeklap van de bandleden.

Lees meer

 

MICKE BJORKLOF & BLUE STRIP - TWENTYFIVE LIVE AT BLUES BALTICA

10 CD's TE WINNEN

Bij Rootstime zijn we al een tijdje niet meer verbaasd dat er uitstekende bluesplaten komen binnen gewaaid uit het Hoge Noorden. Aan dit lijstje mag ook deze "Twentyfive Live at Blues Baltica" van de Finse band Micke Bjorklof & Blue Strip worden toegevoegd. De titel verwijst naar meer dan 25 jaar 'on the road' ervaring en is het eerste live album na zes studioplaten. De bezetting van de band is de laatste vijftien jaar zowat ongewijzigd gebleven en bestaat naast de originele leden, zanger-gitarist en harmonicaspeler Micke Bjorklof en bassist Seppo Nuolikoski ook nog uit Teemu Vuorela (drums), Timo Roiko-Jokela (percussie, MalletKAT) en Lefty Leppänen (gitaren, zang). Die laatste tekent voor het gros van de originele nummers die te beluisteren vallen.De dubbele cd is een weergave van hun optreden in mei vorig jaar op Blues Baltica, een groot Bluesfestival in het Noord Duitse Eutin. Het is een prima weergave van een energieke show, iets waarvoor de Finnen trouwens bekend staan.

Lees meer

 

CRYBABY – STILL

10 CD's TE WINNEN

Zangeres en songschrijfster Rae Billing is een bekende naam op onze redactie, mede dankzij haar titelloze debuutplaat uit 2011, maar ook door de opvolgers “Blue Black Night” uit 2008 en “Walls And Fences” uit 2013. Maar voor het beginnen aan haar solocarrière had deze uit Toronto afkomstige zangeres ook al het zangwerk verzorgd op het in 1996 op de markt verschenen album “Paintings” van de Canadese alt.countryformatie ‘Crybaby’, een plaat waarvoor ze toen ook al de liedjes had gecomponeerd. We durven vermoeden dat de groepsnaam gekozen werd als eerbetoon aan het nummer “Cry Baby” uit de in 1971 postuum verscheen legendarische plaat “Pearl” van de betreurde Janis Joplin. Jammer genoeg was de formatie ‘Crybaby’ ook maar een kort leven beschoren door de keuze van Rae Billing om solo te gaan werken.

Lees meer

 

ELIZABETH CORNISH – WHERE WERE WE THEN

10 CD's TE WINNEN

In juli 2014 schreef ik op deze pagina’s een recensie over het debuutalbum “Displaced” van de Britse singer-songwriter Elizabeth Cornish. Toen woonde deze nog als 24-jarige in het Engelse stadje Leicester. Anno 2018 is ze dus vier jaar ouder en verhuisde ze om ons nog duistere redenen naar Duitsland, met name naar Freiburg im Breisgau. Daar schreef ze in alle rust teksten en muziek voor tien nieuwe liedjes die ze in de herfst van vorig jaar in Freiburg voor een nieuw album opnam met producer Jason Skinner. “Where Were We Then” is de prangende vraag die ze zich stelt in de albumtitel, een vraag die wij met ‘in Leicester’ zouden willen beantwoorden. Maar alle gekheid op een stokje, de muziek van Elizabeth Cornish dient ernstig te worden genomen. Haar ambitie om betekenisvolle verhalen te vertellen in haar songs blijft even belangrijk als bij haar eerste plaat.

Lees meer

 

MELISSA CARPER & REBECCA PATEK
BRAND NEW OLD-TIME SONGS

10 CD's TE WINNEN

Melissa Carper is de contrabassiste in ‘The Carper Family’ uit Austin, Texas; een folk, bluegrass en country spelend muzikale trio met Beth Chrisman als violiste en Jenn Miori op akoestische gitaar. Daarnaast vormt ze ook een akoestisch duo met bluegrass-fiddler Rebecca Patek in ‘Buffalo Gals’ en in die hoedanigheid hebben beide dames nu een akoestisch album uitgebracht dat “Brand New Old-Time Songs” als titel kreeg. Die titel dekt dan ook volledig de lading die u in de elf nummers op deze plaat kunt terugvinden, want op één song na zijn alle songs nieuwe composities van Melissa Carper en/of Rebecca Patek, hoewel men bij de beluistering vaak de indruk krijgt dat het om stokoude bluegrass-, country- of folkdeuntjes gaat, in een modern akoestisch kleedje gestoken door dit duo.

Lees meer

 

PAUL MESSINGER – LOVE WILL FIND YOU: 9 DEGREES OF RELATIONSHIP

10 CD's TE WINNEN

Paul Messinger is een uit New York afkomstige dichter en singer-songwriter, die sinds geruime tijd naar Chapel Hill in North Carolina verhuisde om er van het creëren en live brengen van muziek zijn beroep te maken. Hij is een gekende bespeler van het ‘diatonic’ mondharmonica, een instrument dat een heel ander geluid weergeeft dan het gechromeerde mondharmonica. Bekende artiesten die dat voornamelijk in de blues-, folk- en rockmuziek gehanteerde mondharmonica ook bespelen zijn o.a. Neil Young, Bob Dylan, Huey Lewis en Charlie Musselwhite. Dat instrument is dan ook veelvuldig te horen in de nummers op de platen van Paul Messinger, zoals op zijn vorige album “America 2.0” uit 2017. Zo ook nu op zijn meest recente release “Love Will Find You: 9 Degrees Of Relationship”. In de negen pop- en rocktracks op dit album vertelt hij verhalen over de gewone mensen in de wereld rondom ons, met teksten die gebaseerd zijn op allerlei gevoelens en emoties die opduiken in relaties tussen twee personen.

Lees meer

 

MIKE SPINE – FORAGE & GLEAN Volumes I & II

10 CD's TE WINNEN

Eind vorig jaar mocht ik een recensie schrijven over het album “Don’t Let It Bring You Down” van de uit Seattle, Washington afkomstige singer-songwriter Mike Spine. Dat was zijn eerste soloplaat met folk- en rocksongs, maar hij is al meer dan twintig jaar actief bezig met het creëren en spelen van muziek, o.a. in de punkrockgroep ‘At The Spine’ en bij de folkrockformatie ‘The Beautiful Sunsets’. Nu kregen we een als “Forage & Glean Volumes I & II” getiteld dubbelalbum van Mike Spine in onze bus. Daarop heeft hij 32 nummers samengebracht die als een bloemlezing van al zijn vroegere releases kan worden beschouwd, zeg maar een veredeld verzamelalbum.

Lees meer