STEVEN TROCH BAND
RHYMES FOR MELLOW MINDS

Steven Troch en zijn bende vonden dat het tijd was om eens de balans op te maken en de opgedane 'bagage' te gebruiken voor zijn nieuwste album 'Rhymes For Mellow Minds'. Het is een plaatje geworden voor licht aangeschoten zielen, soms melancholisch, rustig rockend dan weer wild swingend en vaak gevuld met humoristische observaties. Een veelzijdige plaat, je hoort echo's van blues en andere roots-stijlen, melodisch herkenbaar, maar duidelijk naar eigen hand gezet. De nummers bewandelen een slecht verlicht bluespad langs verloren zieltjes, naamloze gezichten en passeren zelfs een sterrenstelsel, heel, heel ver weg. Ze ademen de sfeer uit van rokerige kroegen en rammelde stoomtreinen, geurend naar de twintigste eeuw. 'Rhymes For Mellow Minds' is een album dat van begin tot eind 'bougeert' en uitnodigt tot heupwiegen en vingerknippen. (zie recensie)

 

THE BLUESBONES - CHASING SHADOWS

 

Op 23 maart brengt het NAKED-label, het nieuwe studioalbum "Chasing Shadows" van The Bluesbones uit. Bekijk hier alvast de trailer
CD-release party - 22 maart 2018 - MOD Hasselt

 

 

EERBETOON AAN GEESTELIJK VADER
AD VAN MEURS

Het Naked Song festival herdenkt met een Ad van Meurs tribute de man zonder wie het festival er niet zou zijn geweest. Van Meurs overleed in november vorig jaar. Ad van Meurs was – zoals bij talloze andere singer-songwriter en rootsinitiatieven in de Brabantse regio – aanstichter van Naked Song. Zijn vrouw Ankie Keultjes vertelt: “Toen Frank Veenstra van Muziekgebouw Eindhoven kwam met het voorstel om op Naked Song een tribute voor Ad te organiseren was ik daar echt door geroerd, omdat Ad tenslotte aan de wieg van het Naked Song Festival heeft gestaan. Maar ook omdat op die manier aandacht besteed kan worden aan zijn bijzondere muzikale erfenis

 

MOULIN BLUES 2018 - 4 en 5 mei 2018
VOORLOPIGE LINE-UP

Nick Moss Band ft. Dennis Gruenling
Hollis Brown
Hamish Anderson
Aaron Keylock
Doghouse Sam & his Magnatones
Eric Gales
Blues Caravan 2018
ft. Mike Zito, Bernard Allison & Vanja Sky
Monster Mike Welch & Mike Ledbetter
Robert Jon & the Wreck
Corey Dennison Band
Bette Smith
Jonn "Del Toro" Richardson
Kokomo Kings ft. Harmonica Sam
Paul Benjaman Band

Moulin Blues 2018 is nu al niet te missen!

De voorverkoop voor Moulin Blues 2018 start op woensdag 17 januari. Net als vorig jaar is er een vroeg-voordeel ticketactie. 350 weekendtickets tegen gereduceerd tarief zijn beschikbaar voor de vroege vogels. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Natuurlijk zijn ook de overige tickets en weekendtickets beschikbaar vanaf 17 januari.

 

 

de eerste namen voor #OLT18

 

Van half juni tot half september 2018 gooit OLT Rivierenhof weer de poorten open voor tal van nationale en internationale artiesten. De volgende namen maken alvast hun opwachting in hun feeërieke openluchttheater:

23.06- INTERGALACTIC LOVERS
01.07-CALEXICO + SUPPORT: DEPEDRO
02+03.07-ELVIS COSTELLO & THE IMPOSTERS
07.07-KAPITEIN WINOKIO
10.07-MELODY GARDOT
12.07- STEVE EARLE & THE DUKES
+ SOUTHSIDE JOHNNY & THE ASBURY JUKES
21.07- BRIGITTE KAANDORP
22.07-PORTUGAL. THE MAN
26.07-DWEEZIL ZAPPA
08.08- SELAH SUE
14.08-STUFF. + BLACKWAVE.
04.09-JEFF TWEEDY

Binnenkort worden er meer namen aan het programma toegevoegd.

 

interview met
TOMMY CASTRO

Tommy Castro groeide op in San José Californië. Hij begon gitaar te spelen en onder zijn vroegste helden waren Eric Clapton, Elvin Bishop en Carlos Santana. Hij ging luisteren naar de helden van zijn helden, B.B. en Freddie King, Buddy Guy en andere bluesartiesten. Hij toerde twee jaar met The Dynatones en begon in 1991 onder eigen naam op te treden. Het zou nog tot 1996 duren voor hij zijn solodebuutalbum "Exception to the Rule" zou maken, waarmee hij meteen de aandacht van de internationale blues pers mee trok. En ze zijn lovend over hem, iemand als Carlos Santana noemt hem 'the future of the blues'. In 2001 verscheen "The Essential Tommy Castro", toen nog bij Blind Pig records. Hetzelfde jaar verscheen bij 33rd Street Records het album "Guilty of Love" en twee jaar later vond hij onderdak bij Heart and Soul Records, waar het album "Gratitude" verscheen, een album waarin hij een eerbetoon bracht aan zijn leermeesters: de oude blues- en soulmaten. Op deze plaat speelde hij zeer keurige uitvoeringen van B.B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf e.a. In 2005 verscheen "Soul Shaker" en in 2007 was het de beurt aan die prachtige cd "Painkiller", met producer John Porter (B.B. King, Elvis Costello, Buddy Guy). Deze cd waarop tevens ook Coco Montoya, Teresa James en Angela Strehli mee doen en het album "Soul Shaker" verschenen in zijn toen welvertrouwde Blind Pig stal. Voor het album "Hard Believer" (2009) verkoos hij wederom John Porter als producer, en is opgenomen in zijn thuishaven, San Rafael, Californië, maar is wel Castro's eerste release voor het Alligator label van Bruce Iglauer. Ondertussen is Castro bij dit label reeds toe aan zijn zesde release, met het album "Stompin’ Ground" (2017). Deze plaat bevat een twaalftal onweerstaanbare nummers, voor een deel nieuwe songs en een aantal covers van songs die hem inspireerde toen hij opgroeide in San Jose, Californi . Met gastoptredens van David Hidalgo ( Los Lobos), Charlie Musselwhite en Mike Zito. Het jarenlang zeer uitgebreid tourschema heeft van Tommy Castro een van de meest succesvolle artiesten gemaakt in de blues. Tommy’s soulvolle stem, in combinatie met zijn heldere bluesrockgitaarlicks en ondersteund door klasse muzikanten staan garant voor een perfecte bluesavond. Deze maand komt Tommy Castro voor een aantal optredens naar Nederland en Duitsland, maar vooraf was hij te gast in de Spirit of 66 in Verviers waar we de alom geprezen bluesheld in het halfduister wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

 

interview met
GHALIA & MAMA’S BOYS

De 25 jarige Ghalia Vautier is wellicht Brussels best bewaarde blues geheim. Al buskend leerde ze de stiel en de voorbije 5 jaar perfectioneerde ze haar skills tijdens meervoudige trips naar de US. Want sinds 2013 pendelt Ghalia al naar de grote muzieksteden in de US. Daar kreeg ze de gelegenheid om met zeer getalenteerde en inspirerende muzikanten in contact te komen. Zo was ze in Chicago, Memphis, Nashville, maar vond ook haar weg naar de roots van de Mississippi blues en de bayous van Lousiana. Ondertussen is Ghalia uitgegroeid tot een gerespecteerde muzikante in de muziekscène van Clarksdale, MS, de stad die men de Ground Zero van de bluesmuziek noemt. Haar passages aldaar en in NOLA gingen niet ongemerkt voorbij, ze speelde er onder andere op het Juke Joint Festival en won er de harten van de Mama’s Boys. Johnny Mastro & Mama’s boys zijn een van de leading blues bands in New Orleans en nodigden de jonge Brusselse prompt uit voor een opnamesessie. Het album is dan ook een goed voorbeeld van een Europees-Amerikaanse blues samenwerking. Het resultaat is een album met een ongepolijste rauwe blues sound. Ghalia’s rock ‘n’roll verleden is duidelijk in haar stem terug te horen. Zij heeft een onweerstaanbare snik in haar stem en dit gekoppeld aan het zeer rauwe geluid van Johnny Mastro’s band levert een prima bluesrock album op. De twaalf nummers op "Let The Demons Out" werden bijna allemaal door Ghalia zelf geschreven en werd opgenomen in de Music Shed studio in New Orleans en Legende David Farrell mixte en masterde het album. Begin deze maand november was Ghalia samen met de Mama's Boys in België, o.a. in Mechelen, Brussel, Gouvy en Gent, om hun debuut voor het Duitse RUF records (Ina Forsman, Tasha Taylor, Erja Lyytinen) voor te stellen. Hun laatste optreden van deze mini tour was in Gent, waar ze het podium van de Missy Sippy op gepaste wijze lieten daveren. Een uur daarvoor hadden we een gezellige babbel in hun kleedkamer. Het was een hartelijk weerzien, want het was al enkele jaren geleden dat we de Mama's Boys nog eens voor de microfoon hebben gehad en samen met Ghalia brachten ze voor het eerst en voor Rootstime een schitterende akoestische versie van de titelsong "Let The Demons Out". Veel interesse is er ondertussen al van vele festivals die deze zomer Ghalia & Mama's Boys in hun line-up willen hebben, en dit beginnende met het de Hageland Blues & Roots Night waar ze in Glabbeek op za. 24 maart 2018 zullen optreden..

zie hier het interview 

interview met
JONNY LANG

Eind vorige eeuw was onze Jonny nog een hyper getalenteerde Amerikaanse tiener. Als Kid Jonny Lang & The Big Bang bracht hij in 1995 al zijn eerste cd uit: "Smokin". Hij was toen nog geen 15 (en yep, zo jong en al smoren!?) en werd meteen al een blues-wonderkind genoemd. En terecht. Smokin zegt natuurlijk alles over zijn zang en speelstijl: ronkend en rokend. Sinds toen heeft Jonny Lang tal van succesvolle studioalbums uitgebracht en maakte een muzikale ontwikkeling door waarbij hij begon in de bluesrock en inmiddels enkele jaren zijn eigen stijl heeft gevonden in een ijzersterkte mix van blues, gospel, rock en soul, waarbij zowel zijn gitaarspel als fenomenale stemgeluid de boventoon voeren. Twee jaar later gooide hij meteen hoge ogen met het album "Lie To Me" (1997) en het jaar daarna kreeg hij een Grammy voor zijn album "Wander This World" (1998). Dit is inmiddels bijna twintig jaar geleden, nog wat albums verder, en we kunnen wel stellen dat het talent van deze Amerikaanse blueszanger niet slecht is opgedroogd. Hoewel zijn stijl moeilijk te categoriseren valt, worden Lang’s nummers gekenmerkt door sterke vocale melodieën, expressieve gitaarpartijen en een brede blik op de wereld. Dit heeft hem zeker geen windeieren gelegd, want in de afgelopen jaren deelde hij het podium met legendes als The Rolling Stones, B.B. King, Aerosmith en Sting. Zijn album "Fight For My Soul" stemt alweer uit 2013, maar onlangs zag "Signs" het licht en werd #1 Blues Album in de Amerikaanse billboard charts. Dit album is geïnspireerd op oudere blues met veel rauwe gitaren. Dat Jonny Lang anno 2017 nog steeds niet weet te vervelen was in Utrecht meer dan duidelijk. En dat we met deze gitaargod van de jongste, hyper getalenteerde en felbegeerde lichting vroeg in de namiddag konden interviewen was echt de max, want voor ons behoort Jonny Lang wel degelijk tot de eredivisie van de hedendaagse rock- en bluesmuzikanten.

zie hier het interview 

interview met
BEN MILLER BAND

Het Amerikaanse kwartet Ben Miller Band maakt een even unieke als onweerstaanbare mix van North Mississippi Hill Country blues, Appalachian mountain music, bluegrass en pure country, door de band zelf Ozark stomp gedoopt. De band sleet zijn dagen in relatieve anonimiteit tot ze in 2013 het voorprogramma van ZZ Top mochten doen en met hun bescheiden zelfbouwinstrumentarium moeiteloos overeind bleven in de grote zalen. "I don't remember having stood through an opening act's show in quite sometime but I couldn't seem to leave, they were that engaging" dixit Billy Gibbons. Mede door hun toegenomen bekendheid konden ze hun laatste plaat "Any Way, Shape Or Form" (2014) - zie recensie- , dat geproducet werd door Vance Powell (Jack White, Wanda Jackson, Kings of Leon), uitbrengen bij een groot label. Op dit album creëert de Ben Miller Band uit Missouri, toen nog als trio, een volstrekt nieuw en eigen muzikaal genre. Aan de ene kant behoorlijk traditioneel, puttend uit delta blues en bluegrass, aan de andere kant zo modern als wat. Miller is een sublieme gitarist, zanger en schrijver, Scott Leeper bespeelt de eensnarige theekistbas of zijn leven ervan afhangt en Doug Dicharry speelt alles waar geluid uitkomt. Live had de band al een enorme reputatie, die hadden ze vanaf toen ook in de studio. In de tussentijd heeft de Ben Miller Band een gedaantewisseling ondergaan. Trombonist-percussionist Doug Dicharry is er niet meer bij en werd vervangen door Smilin' Bob Lewis en Rachel Ammons, twee multi-instrumentalisten die het toch al excentrieke instrumentarium van de band aanvullen met enkele extra exotische aanwinsten (elektrische cactus, dulcimer, ...). Met een zinderende liveshow die alle verwachtingen overstijgt, charismatisch vocaal samenspel en warmbloedige arrangementen, en hun authentieke instrumenten, zijn ze opgemerkte gasten overal waar ze neerstrijken, dat was ook het geval in Utrecht waar we backstage even met dit aangenaam gezelschap mochten praten.

zie hier het interview 

interview met
SHANNON MCNALLY

De Amerikaanse singer-songwriter Shannon McNally werd geboren op Long Island, New York. In haar studentenjaren begon ze op te treden in clubs en bars. Haar talent werd al gauw opgemerkt en na haar afstuderen kreeg ze een contract bij Capitol Records, voor wie ze haar debuutalbum 'Jukebox Sparrows" (1997) opnam, dat pas enkele jaren later zou worden gereleased. (In de tussentijd deed ze supports voor onder andere Ryan Adams, Stevie Nicks en John Mellencamp.) Eerder dit jaar bracht ze met "Black Irish" (zie recensie) haar achtste album uit. Haar meest ambitieuze project tot dusver, en haar curriculum in acht genomen, wil dit wel wat zeggen. Meteen is dit ook een terugkeer naar de blues-americana waarmee het allemaal begon. Dit album, is het produkt van een vruchtbare samenwerking met producer Rodney Crowell. Die had al in 2012 aangegeven haar volgende album te willen produceren van 'deze donkerogige schoonheid, die volwassen nummers schrijft, een ruige Fender Stratocaster bespeelt, en bij momenten heel erg klinkt als Jesse Mae Hemphill. Het dragen van de zorg voor haar zieke moeder, de opvoeding van haar dochter en een scheiding hebben haar genoeg inzichten geleverd voor dit laatste album "Black Irish". Het is dan ook geen verrassing dat dit album gezien wordt als McNally’s meest persoonlijke werk. Bekijk hier het gesprek dat we in Utrecht met Shannon hadden tijdens het Ramblin’ Roots Festival.

zie hier het interview 

interview met
ANDREW COMBS

De in Texas geboren en tegenwoordig in Nashville wonende Andrew Combs liet voor het eerst van zich horen in 2010. De digitaal uitgebrachte ep "Tennessee Time" zette meteen alle antennes op scherp bij liefhebbers van popmuziek met vleugjes roots, country en americana. Stel je voor dat Harry Nilsson een ontmoeting heeft met Townes Van Zandt, en Guy Clark is ook niet ver weg. Met het digitaal album "Worried Man" (2012) brak Combs door naar een groter publiek, maar het succes van het in 2015 uitgebrachte "All These Dreams", dat vol staat met prachtige countryliedjes die recht uit het hart komen was nog veel groter. Klassieke country mag dan het hoofdingrediënt zijn, maar Combs vergeet niet om er lekkere scheut hedendaagse pop aan toe te voegen. Toch geeft hij zijn songs een nostalgische feel die herinnert aan de muziek uit de jaren 70. En vorig jaar verscheen "Canyons of My Mind", een plaat die de toch al hooggespannen verwachtingen nog maar eens overtreft. Dani Heyvaert schreef in zijn recensie over dit album: "Andrew Combs is een maatschappelijk en politiek geëngageerde, pas getrouwde toekomstige vader, die zijn bezorgdheid over het land en de wereld uitzingt, maar tegelijk vrouw en kind niet vergeet, dat vinden wij fijn. Dat hij daarvoor bijzonder knappe songs als vehikel gebruikt, dat is een extra troef. De nieuwe Andrew Combs, Dames en Heren, is er eentje om van te snoepen, maar het zijn niet allemaal zoete snoepjes, die hij serveert". Rootstime was dan ook tevreden even een gesprek te kunnen doen met deze 30 jarige rijzende ster die ondertussen al twee maanden, papa geworden is van een dochter en toch duidelijk veel last had van zijn jetlag. Ramblin' Roots was dan ook zijn eerste optreden in zijn Europese tour, maar ondanks dat kon Andrew ons alvast boeien met zijn antwoorden.

zie hier het interview 

interview met
LEVI PARHAM

Oklahoma heeft al flink wat succesvolle americana artiesten voortgebracht en singer-songwriter Levi Parham is hier zeker geen uitzondering op! Parham groeide aldaar op in McAlester. De uitgebreide platen collectie van zijn vader, die hij in zijn jeugd ontdekte, bepaalde zijn carrière als muzikant, die in 2013 begon. In hetzelfde jaar debuteerde hij met het album "An Okie Opera" en in 2014 volgde, ook in eigen beheer, een EP met zes tracks, "Avalon Drive". Terwijl hij in 2015 intensief tourde in de States, ontmoet Parham singer-songwriter en producer Jimmy LaFave die dit jaar op 61-jarige leeftijd overleed, maar hem wel twee jaar geleden de deur bij Music Road Records opende. Parham nam vorig jaar in de Cedar Creek Studio’s in Austin, TX, met Jimmy LaFave als producer zijn tweede studio album "These American Blues" op. De invloeden die je hier duidelijk hoort zijn blues, folk, soul, rock en country. “These American Blues” is een album met op één nummer na (”Chemical Train”, van Wink Burcham) , dat bestaat uit originele nummers. De muzikanten, met wie hij in de studio trok waren Seth Lee Jones (gitaar), Radoslav Lorkovic (piano, orgel), David Leach (bas), Michael Byars (drums), Phil Hurley (gitaar), Tim Easton (gitaar) en zangeressen Noelle Hampton, Jaimee Harris & Emily Shirley. Op het album is duidelijk de hand van LaFave terug te horen en hieruit blijkt dat de heren samen een gouden combinatie vormden. Het album werd vorig jaar niet voor niets uitgeroepen tot album van het jaar in de Euro Americana Chart! In onze eigen Rootstime jaarlijst belandde hij op de derde plaats. Reden genoeg voor Rootstime om deze vriendelijke liedjessmid ook wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

interview met
THE STEEPWATER BAND

The Steepwater Band is een Amerikaanse rock band, die in 1998 in Chicago door Jeff Massey (gitaar, zang), Joe Winters (drums) en Tod Bowers (bas) opgericht werd. De band ontleedde hun naam aan de naam van een vrachtschip dat Massey in een haven van Lake Michigan zag. Aanvankelijk speelde de band hun versies van originele klassieke (bij voorkeur Chicago) blues songs. Snel gaan ze eigen nummers schrijven. In 1999 brengen ze (met de hulp van singer-songwriter Michael Connelly) hun debuut EP “Goin' Back Home” uit. In 2000 vervoegt Connelly de band. In 2000 was de band voor het éérst te zien tijdens het Chicago Blues Festival. In 2001 bengt de band hun debuut studio album “Brother to the Snake” en een live studio album “Live...Half in the Bag”. Na het tekenen van een contract met Funzalo Records / Mike’s Artist Management brengen ze in 2004, met producers Sean Slade en Paul Kolderie (Radiohead, Warren Zevon, the Pixies, Uncle Tupelo) “Dharmakaya” uit. Connelly verlaat de band in oktober 2004. In 2005 treden ze al voor de vijfde keer op tijdens het Chicago Blues Festival en treden ze voor het éérst in Europa op. Dit doen ze over in 2007, wanneer ze in Barcelona op het podium staan samen met Gov’t Mule, John Mayall & the Bluesbreakers en Marc Ford (Black Crowes). Ook in 2007 brengen ze hun album “Songs From the Eighth Day” uit. In 2010 touren ze vijf weken in Europa. Dit doen ze gedeeltelijk samen met Marc Ford. In 2010 brengen ze ook “Live at the Double Door” uit. Eric Saylors vervoegt ook de band. Hun meest recente studio album heet “Shake Your Faith” (2016). Het is de opvolger van “Diamond Days” (2014). De muziek van de Steepwater Band kunnen we omschrijven als een mix van stijlen. Zo horen we de band rock, blues, pop en funk combineren tot haar eigen sound: The Steepwater Band sound. De gitaarpartijen van Jeff Massey en Saylors zijn werkelijk een lust voor het oor, of het nu de psychedelische uitstapjes zijn of de meer pop georiënteerde gitaarsolo's. Dit was ook duidelijk te horen tijdens hun optreden in Gevarenwinkel waar de gitaristen, wederom de juiste snaar wisten te raken. Vooraf konden we met deze twee heren even praten.

zie hier het interview 

interview met
CURTIS SALGADO

Curtis Salgado heeft al een hele muzikale geschiedenis achter de rug, teveel om op te noemen eigenlijk, maar wie Salgado ook maar één noot hoort zingen weet gelijk dat deze man uit het juiste hout gesneden is. Hij zingt de blues met ongelofelijk veel soul en elk optreden alsof het zijn laatste is. Het begon voor hem allemaal in de jaren 70 als bandleider van The Nighthawks. Hierna speelde hij zes jaar lang in The Robert Cray Band. Vervolgens speelde hij met onder anderen The Steve Miller Band en Santana om in 1999 solo te beginnen. Hij maakte tot dusver zes albums waarvan de laatste, "The Beautiful Lowdown" vorig jaar uitkwam. We mogen echter van geluk spreken dat Curtis Salgado er nog is, want in 2005 werd hij met leverkanker gediagnosticeerd. Gelukkig onderging Salgado een succesvolle levertransplantatie en zingt hij mogelijk nog meer vanuit zijn guts. Curtis Salgado, die als inspiratie gold voor de film The Blues Brothers (1980), liet zich door zijn ziekte niet van de wijs brengen en heeft onderhand veel erkenning gekregen voor zijn muziek. In 2010 en 2012 was hij ‘Soul Blues Male Artist of the Year’ en in 2013 won zijn album "Soul Shot" de ‘Soul Blues Album Of The Year Award’. Begrijpelijk als je dit allemaal weet dat hij één van de belangrijkste en beste blanke echte soul-en blues vocalisten van de laatste drie decennia is. Zijn stem behoort volgens mij tot de beste in dit genre, samen met die van Darell Nulish en "Sugar" Ray Norcia. Voorafgaand aan zijn optreden tijdens de 20ste editie van Gevarenwinkel hadden we een lang gesprek met Curtis Salgado. De goede man kan worden beschouwd als degene die mede verantwoordelijk was voor de opleving van de blues in de tachtiger jaren.

zie hier het interview 

interview met
ROBERT JON & THE WRECK

Robert Jon Burrison groeide op in Cerritos, CA. Zijn vader heeft zijn toekomst het sterkst bepaald, omdat hij thuis gitaar kon spelen, drummen en (heel belangrijk) naar de oude LP’s, met gospel muziek van zijn vader kon luisteren. Toen hij ouder werd, speelde hij thuis muziek in de garage en kon hij verschillende instrumenten uitproberen. Toen Burrison op de middelbare school zat, begon hij zijn eerste eigen nummers te schrijven. Op de universiteit in Glendora, ontmoet hij drummer Andrew Espantman en Wong. Als trio jammen ze regelmatig samen en ontmoeten ze Steve Maggiora. Later vervoegt de lead gitarist Kristopher Butcher. In februari van 2011 richt Robert Jon Burrison in Zuid Californië zijn band 'The Wreck' op. Zes maanden later hebben ze er al een eerste tournee opzitten en nemen ze hun debuut 'Fire Started' op, het begin van hun muzikale reis, meteen een ook een stevige bluesrock plaat met country en classic rock invloeden. Ze doen veel live ervaring op tijdens de tour door de Verenigde Staten die volgt om de cd te promoten. Na een paar kleine wisselingen in de bezetting gaan ze in 2013 met producer Warren Huart ( Aerosmith) de studio in. En komt even later de EP “Rhythm of the Road” op de markt. Gevolgd in 2014 met een volwaardig album “Glory Bound” dat “live / ter plekke” werd opgenomen zonder. Tijdens de Orange County Awards winnen ze de 'Best Live Band' award en worden ze genomineerd in de categorieën : 'Best Rock' en 'Best Blues'. Mede door een optreden op het SXSW festival komen ze ook in Europa in beeld. Veel optredens volgen en ze leven naar het motto dat ze ook op de website hebben staan: Music, Miles Whiskey. In 2016 komt het 4e album "Good Life Pie" met Warren Huart uit en laten ze opnieuw zien hoe breed Southern rock is. Sommige nummers doen denken aan The Allman Brothers (zie video), sommige aan Rival Sons. Via een ballad naar de countryrock, maar alles in een bluesy jasje. We kunnen op vrijdag tijdens het (ge)Varenwinkel festival hun optreden misschien wel zien als hoogtepunt van die avond. De organisatie probeerde het strakke uurschema te respecteren, maar door het dolenthousiaste publiek liep hun set uit. De presentator en headliner Jeff Jensen stonden klaar op het hoofdpodium, maar het publiek bleef in de rootstent staan en scanderen voor een bis van Robert Jon en zijn band. En dat kregen ze ook, en wij van Rootstime waren tevreden dat we erbij waren, en dat we even voordien even met deze muzikanten konden praten.

zie hier het interview 

interview met
JANIVA MAGNESS

Janiva Magness is afkomstig uit Detroit, Michigan, waar ze op jonge leeftijd reeds beïnvloed werd door blues, R&B en soulmuziek, die ze op de radio hoorde. Als tiener liep ze van huis weg, trok ze naar Californië en begon ze naar clubs te gaan, waar de blues microbe haar te pakken kreeg. Ze speelde met enkele muzikanten samen en er ontstonden bands. Ze werkte samen met bekende en minder bekende goden zoals Kid Ramos, Rick L.A. Holmes, Steve Mugalian… Tot ze begin jaren ‘90 Jeff Turmes ontmoette. Jeff bezorgde haar zelfgeschreven songs op cassette, want Janiva (die graag origineel materiaal brengt) schrijft zelf haast niets. In 1994 werd Turmes bassist bij Janiva's vaste band en een jaar later trouwden ze. Janiva passeerde zelfs in 2011 in Varenwinkel, nog geflankeerd door haar man. Echter is even later deze relatie stuk gelopen, en heeft ze blijkbaar die breuk ondertussen behoorlijk verteerd getuige haar laatste albums ('Stronger for It', 2012, 'Love Wins Again', 2016) en nominaties. Zo kreeg ze onlangs de Grammy voor Best Contemporary Blues Album, maar won zomaar 7 Blues Music Awards, waaronder BB King Entertainer of the Year. We kunnen dan ook best zeggen: alweer een zangeres aan wie het leven niet onopgemerkt voorbij is gegaan, maar ze is er gelukkig weer helemaal bovenop gekomen ... Magness kan grommen en grauwen en heeft steeds dat intense ruwe randje dat je kippevel kan bezorgen en in (ge)Varenwinkel bewees ze dit maar al te graag. Vooraf aan het concert van deze bluesdiva hadden we een leuke babbel in haar hotel, en vertelde ze graag over haar laatst verschenen EP, 'Blue Again'.

zie hier het interview 

interview met
KAZ HAWKINS BAND

Swing Wespelaar, noem het terecht gezien nog steeds gratis! 'Blues For The People', is toe aan zijn 30st editie. Een editie die door zijn programmatie, zeker van de blues liefhebbers én van de pers de nodige aandacht moet krijgen. Wat in 1988 bescheiden, toen met zeven bands, georganiseerd, werd is anno 2017 een begrip in de blues wereld. Voor ons Rootstime, als muziek website, is dit ook een reden om te zorgen voor de nodige verslagen en interviews met de aanwezige artiesten. Dit jaar hebben we op zaterdag afspraak gemaakt met de ‘Northern Ireland best-kept secret’ Kaz Hawkins, zoals ze vaak werd beschreven. Daar kwam gelukkig verandering in toen ze in maart van dit jaar, als vertegenwoordiger van Engeland, de winnaar van de European Blues Challenge werd. Het waren de kwaliteit van de songs, de positieve vibe van de band en de indrukwekkende stem van Kaz die de jury konden overtuigen (zie video’s). De Kaz Hawkins Band uit Noord-Ierland, werd echter al voor hun overwinning in Denemarken voor Wespelaar geboekt, wat nog maar eens de neus voor talent en kwaliteit van de organisatoren van Wespelaar bewijst. Kaz wordt vergeleken met Etta James en Janis Joplin om maar een paar te noemen. Haar debuutalbum "Get Ready", wat in augustus 2014 uitgebracht werd, dat vol originele nummers en soulvollel tracks staat, werd door zowel het publiek als door de critici uitgeroepen tot winnaar van het Blues Matters Magazine ‘Writers Poll Best Studio Album van 2015’ in de maand september van dat jaar. In dezelfde maand, accepteerde Kaz ook nog eens de prestigieuze Barry Middleton Award voor ‘Emerging Artist’ bij de British Blues Awards (de eerste ooit ontvanger van Noord-Ierland) én kreeg ze ook de ‘Pure M’ Award voor 2015 All-Ireland Best Female Act in Dublin. Dat Kaz met haar flamboyante verschijning en haar steeds gepassioneerde vertolkingen nu deze Final Tour aankondigt, komt voor de fans zeer hard aan. Voor Rootstime reden genoeg om met deze drie heren en onze favorite sweetheart even aan tafel te gaan zitten, want wat zijn de verder plannen van Kaz Hawkins na haar zegetocht in Wespelaar.

zie hier het interview 

interview met
CHRIS CAIN

De in San Francisco residerende zanger/gitarist Chris Cain is een multi-instrumentalist en singer-songwriter, die beïnvloed door B.B. en Albert King en verschillende jazz muzikanten, een mix van blues, jazz en funk speelt. Cain begon gitaar te spelen toen hij acht was. Begin jaren zeventig begon hij als professioneel muzikant te werken. Hij speelde midden jaren ’80 in meerdere clubs in Californië en kreeg een behoorlijke aanhang, waarna hij bij ‘Blue Rock’ it’ een platencontract aangeboden kreeg. Zijn debuut album "Late Night City Blues" (1987) (dat hij opnam met lead tenor saxofonist Noel Catura, bassist Ron Torbensen, saxofonist Mark Whitney en drummer Robert Higgins) kreeg vier Blues Music Award-nominaties. In 1988 kreeg de Chris Cain Band meerdere WC Handy Award nominaties (waaronder Blues Band of the Year & Guitarist of the Year). In 1990 tekende Cain een contract bij Blind Pig Records, waar hij zijn tweede studio album "Cuttin’ Loose" (1990), "Can’t Buy a Break" (1992) en "Somewhere Along the Way" (1995) uitbracht. Recent bracht Chris Cain bij Little Village Foundation het album "Chris Cain" (2017) uit. Chris Cain is een topgitarist die helaas zelden te zien was in België. Het moet van Blues Peer 1987 geleden zijn dat hij in ons land optrad. Hier gaat zeker verandering in komen, want Chris heeft zin om terug in Europa te touren en staat door move2blues in de MOD in Hasselt geprogrammeerd op 15 maart 2018. Hij beheerst werkelijk de jazzy subtiliteit van Ronnie Earl als de krachtige gitaartoon van Albert King en zijn stem doet aan BB King denken. Dus zeker niet te missen! Wij waren alvast tevreden dat Swing Wespelaar deze gitaarvirtuoos als eerste terug in de spotlights heeft gezet, voor ons ook de mogelijkheid om een openhartig gesprek met Cain te voeren

zie hier het interview 

interview met
BERNARD ALLISON

Bernard Allison is de zoon van wijlen blueslegende Luther Allison. Uiteraard weet hij hoe de blues gespeeld moet worden, dit is hem namelijk door zijn leermeester Luther met de paplepel ingegoten. Al op zijn 13e stond Bernard op het podium met zijn vader. Eén week na zijn schooldiploma kreeg hij telefoon van bluesqueen Koko Taylor om haar vaste gitarist te worden. Hij bleef 3 jaar in loondienst bij Koko en het is daar dat hij muzikaal gevormd werd. In de jaren 80 werd hij bevriend met Johnny Winter en Stevie Ray Vaughan en werd de invloed van deze bluesrockers duidelijk in zijn nieuwe sound. In 1997 overleed zijn vader en vond Bernard het zijn morele plicht om de bluesfakkel brandende te houden. Hij heeft de afgelopen jaren een stevige live-reputatie opgebouwd, wat met name te danken is aan de compositorische groei die hij heeft doorgemaakt en de variëteit die is aangebracht in zijn repertoire. Bluessongs met uitstapjes richting funk, soul en jazz die worden gedragen door Allison’s aangename stemgeluid, waarbij het fantastische gitaarwerk gelukkig nog altijd alle ruimte krijgt. In 1990 verscheen zijn debuut album "The Next Generation". Het album gaat niet onopgemerkt voorbij en in 1995 kan hij een contract tekenen bij het bekende RUF Records. Op dit label verschenen een tiental albums, waaronder de twee heel knappe albums "Keeping The Blues Alive" en "Higher Power". Het live album "Energized – Live in Europe" met bijbehorende dvd mag eveneens tot de hoogtepunten in de carrière van Bernard gerekend worden. In 2007 tekent hij dan bij Jazzhaus records. In datzelfde jaar verscheen op dat label "Chills & Thrills", in 2010 "The Otherside" en in 2011 het live album "Live At The Jazzhaus". Daarna werd het redelijk stil rond Bernard Allison. Vijf jaar na zijn laatste studio cd verscheen in 2015 het album "In The Mix". Bernard deed voor dit album ook de mixing en de productie. Voorlopig is het wachten op nieuw werk, maar Bernard heeft een zeer druk tourschema in Amerika. Wij zijn alvast fier dat deze bluesgitarist exclusief naar Wespelaar kwam, en dat wij wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

interview met
JIMMY BURNS

De 74-jarige Jimmy Burns werd geboren in Dublin, aan de Mississippi Delta. Hij bracht zijn eerste levensjaren door op de Hilliard Cotton Plantation, als jongste van elf kinderen. Hij leerde gitaar spelen, maar zijn muzikale opvoeding kreeg hij in het kerkkoor en hij was tegelijk gefascineerd door de bluesmuzikanten die overal te horen waren. Op 12 jarige leeftijd verhuisde hij met zijn familie naar Chicago. Al op zijn 16de nam hij met The Medaillonaires enkele doo-wop tracks op. In de jaren 60 trad hij vooral als soul en rhythm & blues artiest op in de regio van Chicago. Begin jaren 70 nam hij een break van ruim 20 jaar wegens het opvoeden van zijn zes kinderen en het runnen van een barbecue stand aan de Westside. De muziekmicrobe begon terug te kriebelen en begin jaren 90 werd hij resident in de Smokedaddy bluesclub. Het is daar dat Bob Koester van het gereputeerde Delmark Records hem opmerkte en prompt een contract aanbood. Zo kwam in 1996, als Jimmy al 53 jaar was, zijn debuut album "Leaving Here Walking" uit. Nu zijn wij ruim 20 jaar later en bracht Jimmy 6 albums uit waarvan zijn laatste album "It Ain't Right" in 2015 verscheen, en dit terwijl hij over de hele wereld tourde. Zijn delta roots, zijn door gospel gevormde stem en melodieus gitaarspel maken hem tot één van de meeste geliefde bluesveteranen uit de Windy City. En dat Jimmy Burns zijn Delta-roots combineert met R & B en soul, om een unieke eigen sound te creëren konden we ervaren op de eerste dag van Swing Wespelaar. Vooraf aan dit concert hadden we met deze charismatische performer een gezellig gesprek en speelde Jimmy zelfs voor ons nog een akoestische versie van het nummer "Rock Me Mamma".

zie hier het interview 

ROOTSTIME UNPLUGGED

 

 





CD's TE WINNEN

ED ROMANOFF – THE ORPHAN KING

10 CD's TE WINNEN

Het is alweer bijna zes jaar geleden dat we hier mochten kennis maken met de Amerikaanse singer-songwriter Ed Romanoff uit Manhattan, New York. Zijn op 53-jarige leeftijd naar hemzelf vernoemde debuutplaat scoorde in 2012 zeer goede recensies in de vakbladen, mede dankzij de helpende hand van artiesten als Josh Ritter, Tift Merritt en Mary Gauthier. Sinds 1996 is hij ook de trotse eigenaar van zijn eigen platenlabel ‘PineRock Records’. Het hoeft dan ook niet echt te verbazen dat Ed Romanoff zeer snel zou worden opgemerkt door andere artiesten die graag met hem wilden samenwerken. Dat is nu dan ook gebeurd met singer-songwriter Simone Felice die met veel plezier de rol van producer voor “The Orphan King”, de nieuwste plaat van Ed Romanoff, voor zijn rekening heeft genomen.

Lees meer

 

SUMNER BROTHERS – TO ELLIOT IN REMEMBRANCE OF WOLF

10 CD's TE WINNEN

Brian en Bob Sumner zijn in de muziekwereld beter gekend als ‘The Sumner Brothers’, mede dankzij hun gelijknamige debuutplaat van eind 2008 die collega Marcie hier toen mocht recenseren en samenvatten als ‘ongepolijste songs van een begeesterend folkcountrybandje uit Vancouver, Canada’. Ondergetekende mocht zich daarna in 2012 ontfermen over hun album “I’ll Be There Tomorrow” en ik meende toen vergelijkingen te bespeuren tussen ‘The Sumner Brothers’ en andere broertjesgroepen als ‘The Felice Brothers’ en ‘The Avett Brothers’, maar hun muziek werd ook vergeleken met de sound van het Amerikaanse bluegrasskwartet ‘Chatham County Line’. Na album nummer twee volgde in 2016 een derde plaat van deze broers onder de titel “The Hell In Your Mind” die mij toen lyrische lofbetuigingen liet neerschrijven over de baritonstem van Brian naast de tenorstem van Bob Sumner.

Lees meer

 

STEVEN TROCH BAND - RHYMES FOR MELLOW MINDS

10 CD's TE WINNEN

Belgische bluesmuzikanten, die bijna een kwart eeuw prominent actief zijn in het bluescircuit en zich toch telkens weer heruitvinden, zijn eerder een zeldzaamheid. Daar heb je de wisselwerking van drive, energie, creativiteit en spirit voor nodig. Harmonicaspeler Steven Troch, ‘King of Swing’, heeft deze talenten in overvloed, wat hij trouwens ook Live tot ver buiten de landsgrenzen bewees. Ook vandaag nog weet hij steeds weer te verrassen, zonder daarom aan authenticiteit in te boeten. In het verleden kwam zijn virtuoos meesterschap op de bluesharp al tot volle wasdom aan de zijde van o.m. Roland Van Campenhout, Tiny Legs Tim, Rusty Zinn, John Nemeth, de Finse Ina Forsman, de Deen Tim Lother en de Amerikaan Lon Eldridge, bluesgitarist uit Chattanooga. Daarnaast vindt hij nog de tijd om introductielessen mondharmonica aan beginnende muzikanten te geven die eveneens dat ingewikkeld instrument willen beheersen. En dus ook tijd om wederom met nieuwe songs in een opnamestudio te duiken! Ditmaal in de ‘Rootshouse’ studio van Patrick Cuypers in Hechtel.

Lees meer

 

WENTUS BLUES BAND – THROWBACK

10 CD's TE WINNEN

In Kokkola, meer dan drie decennia geleden, zag de Finse Wentus Blues Band het licht. Het vijftal debuteerde in 1989 met een titelloos album. In 2007 vierden zij hun 20-jarig jubileum met het uitbrengen van ‘Family Meeting’, een dubbele live CD, opgenomen in het Alexander Theatre in Helsinki. Wat de registratie bijzonder maakt is de indrukwekkende line-up met enkele rock en blues legendes, zoals de overleden Eddie Kirkland (1923-2011), Phil Guy (1940-2008) & Louisiana Red (1932-2012) en Lazy Lester, (ex-Rolling Stone) Mick Taylor, Kim Wilson, Omar Dykes, Barrence Whitfield, Sven Zetterberg, Eric Bibb en de Zweedse producer/componist Clas Yngström. Hun dertigste verjaardag vierden ze met ‘Lucky Strike Mama’ [2016] en ‘Throwback’, dat deze maand uitkwam, is hun elfde studio album.

Lees meer

 

RIGO – CASH MACHINE 

10 CD's TE WINNEN

Antonio Righetti aka Rigo is een Italiaanse zanger en bassist die in de jaren ’80 lid was van de cult rock band The Rocking Chairs, met wie hij voor EMI vier albums* opnam. Vanaf 1994 backte hij met Mel Previte (gitaar) en Robby Pellati (drums) de opkomende populaire Italiaanse rock artiest Luciano Ligabue aka Liga. Daarnaast werkte Rigo ook samen met Elliott Murphy, Willie Nile, Steve Wynn en Mick Talyor. Na 2005 bracht hij meerdere albums uit met o.a. instrumentaal bas georienteerd werk, tot singer-songwriter en schreef hij twee boeken.‘Cash Machine’, Rigo’s nieuwe album, is een verzameling van in het Engels geschreven nummers, die zoals zijn laatste boek "Schiavoni Blues", over alledaagse persoonijke ervaringen gaan. De opnames gebeurden in Italië, maar werden in Wales verder door sound ingenieur Chris Peet afgewerkt. Peet speelt op het album op akoestische gitaar en als drummers werkten Robby Pellati en Dave Harris aan het project mee. Rigo zelf, die alle nummers schreef, speelt bas, akoestische gitaar en zingt. Mel Previte is te horen op elektrische gitaar en Antonio Gramentieri aka Don Antonio, op elektrische gitaar en lap steel.

Lees meer

 

RUPERT WATES – THE LIGHTS OF PARIS

10 CD's TE WINNEN

De in Londen geboren, maar sinds een tiental jaren in New York en Colorado wonende singer-songwriter Rupert Wates heeft zijn nieuwe plaat “The Lights Of Paris” genoemd. Dat is de opvolger voor het in 2016 verschenen album “Colorado Mornings (True Love Songs)” en het 2 jaar eerder verschenen album “the Rank Outsiders Ball”, beiden indertijd gerecenseerd door ondergetekende op deze ‘Rootstime’-pagina’s. Het dateert allicht terug naar de beginjaren 2000 toen hij die lichtjes langs de Seine of op de zichzelf de mooiste laan ter wereld noemende Champs-Élysées persoonlijk heeft gezien tijdens zijn toenmalig verblijf in de Franse lichtstad. Zijn fantasie hierover heeft hem alvast doen besluiten om er in de titel van zijn nieuwste album naar te verwijzen. “The Lights Of Paris” is bovendien ook de titel van de elfde en laatste track op deze plaat en het blijkt een liefdesliedje te zijn dat opgedragen wordt aan alle slachtoffers van de terroristische aanslagen in Parijs, maar ook elders in de wereld. Met dat nobele gebaar voor ogen kijken we toch een beetje anders naar de overige songs die voor deze cd werden opgenomen.

Lees meer

 

STEVE BAKER – PERFECT GETAWAY

10 CD's TE WINNEN

Over de van origine Britse muzikant (niet de Britse conservatieve politieker en niet de Amerikaanse motorracer) Steve Baker vind je de volgende beknopte info: tweetalig / professionel mondharmonica speler / leraar en schrijver / consultant voor Hohner / organisator en instructeur van workshops. Baker, die in Londen geboren werd, verblijft al jaren in Duitsland en is een van de baanbrekers in de Europese mondharmonica scene. Hij is baanbreker o.w.v. zijn innovatieve speelwijze en zijn typische stijl. Steve Baker’s éérste solo project ‘Perfect Getaway’ zet Baker zelf in de belangstelling, los van de andere zangers/muzikanten (ik noem hier o.a. Tony Sheridan, Chris Jones en de Duitse blues legende Abi Wallenstein), die hij in het verleden altijd als sideman en/of sessie muzikant met zijn harmonica begeleidde. Op zijn solo debuut vindt hij zichzelf opnieuw als songer-songwriter, bandleider, arrangeur en producer uit en levert hij niet minder dan veertien originele nummers af die het brede gamma van invloeden, die hij in de loop der jaren absorbeerde, weerspiegelen. 

Lees meer

 

KELSEA BALLERINI– UNAPOLOGETICALLY

10 CD's TE WINNEN

Twee en half jaar geleden verscheen het debuutalbum “The First Time” van de Amerikaanse zangeres en songschrijfster Kelsea Ballerini. Drie singles uit die schijf belanden allemaal op nummer één in de countryhitlijsten. Dit jaar viert ze in september haar 25e verjaardag en de release van haar tweede plaat die de titel “Unapologetically” kreeg. Dat album leverde haar al een nominatie op voor een ‘Grammy Award’ als beste nieuwe artieste van 2017. De liedjes van deze vanuit Nashville, Tennessee opererende zangeres horen ontegensprekelijk thuis in de genres pop en country. Met haar eerste plaat kon ze indertijd al rekenen op heel wat airplay bij de Amerikaanse radiostations en voor de thema’s van de liedjes op het tweede album kon ze terugvallen op eigen ervaringen, vooral in de liefde maar ook in het dagelijkse leven.

Lees meer

 

EMILY HERRING– GLIDING

10 CD's TE WINNEN

In september 2016 verloor de Amerikaanse zangeres en songschrijfster Emily Herring haar moeder en ook haar grootste fan, steun en toeverlaat. Dat die gebeurtenis een grote impact heeft gehad op de songs die ze sindsdien heeft geschreven, hoeft dan ook niet echt te verwonderen. Daarnaast was het via haar vader dat ze zes jaar geleden kennis maakte met producer en muzikant Steve Fishell, eerder o.a. actief als producer voor Rodney Crowell en Emmylou Harris. Ze wist al gauw dat hij de producer van haar nieuwe, vierde plaat “Gliding” zou gaan worden en dat hij ook zou meespelen op o.a. pedal steel en dobro. Andere topmuzikanten die tot het eindresultaat van die opname bijdroegen zijn gitarist Redd Volkaert, assist Glenn Fukunaga en drummers Dave Sanger en Will Armstrong, terwijl extra vocale support verleend werd door Mary Cutrufello bij het door haar gecomponeerde honky tonk-nummer “All The Millers In Milwaukee” en backing vocaliste Sophia Johnson op heel wat andere songs.

Lees meer

 

STEELER’S TRIO – OUTMODED & LO-FI

10 CD's TE WINNEN

De Portugese muzikant Jorge Fortunato is, als lid van verschillende vintage-rock'n roll bands (Tennessee Boys / 49 Special / Moonshine Reunion), bijzonder goed op steel gitaar. Fortunato (steel gitaar & trompet), Steven Michielsen (drums & percussie) en Jack O Roonie (staande bas met strijkstok – ook bassist bij Doghouse Sam & his Magnatones) brachten onder de naam Steeler’s Trio vorig jaar een instrumentaal debuutalbum ‘Outmoded & Lo-Fi ’uit. Het trio zoekt zijn inspiratie in Jazz, Blues, Country, Bossa Nova en Western Swing. Het een atypisch trio dat soms een kwartet wordt als een sax (hier op het album: Roel Jacobs) of gitaar (hier op het album op lead gitaar: Mário Morais) zich vervoegen.

Lees meer

 

WHITHERWARD – THE ANCHOR

10 CD's TE WINNEN

‘Whitherward’ is een indiefolkkwartet uit Nashville, Tennessee dat oorspronkelijk nog als een duo optrad met zangeres Ashley E. Norton en haar levenspartner zanger-gitarist Edward A. Williams. Na een tijdje trad violiste Stephanie Groot toe tot de formatie en nog recenter vervolledigde bassist Patrick Hershey het kwartet. Hun door rock, folk, jazz en singer-songwritermuziek beïnvloede sound als viertal is nu voor het eerst duidelijk te horen op hun vijfde album “The Anchor”. Dat is eigenlijk de eerste volwaardige studioplaat na de release van vier eerdere ep’s: “Stardust” in 2014, “Music Monster” en “Vulnerable” in 2015 en “Clockwork Heart” in 2016, ep-tjes die allemaal nog als duo op de markt zijn verschenen.

Lees meer

 

HAMISH ANDERSON –  RESTLESS / LITTLE LIES / TROUBLE

10 CD's TE WINNEN

Hamish Anderson is een blues/rock artiest (gitarist/singer-songwriter) uit Melbourne, AU, die in 2014, o.w.v. de roots van de Blues & de Rock muziek, naar Los Angeles verhuisde. Er zijn zeker optredens die hij nu al op zijn palmares mag schrijven: hij was op 11/10/2014 de laatste artiest die (in de House of Blues in Chicago) opende voor BB King (1925-2015) én hij tourde ondertussen ook al met The Rides (Steven Stills, Kenny Wayne Shepherd & Barry Goldberg). Hamish debuteerde in 2016 (na enkele EP’s en een Live album) met zijn album ‘Trouble’. De singel “Burn” uitgebracht op zijn tweede EP ‘Restless’ [2014] kreeg in 2015, tijdens de uitreiking van de Independent Music Awards, een Award als “Best Blues Song - Blues” en werd in de geschreven pers in 2015 omscheven als “Future of Blues Music”. ‘Trouble’ [2016] is Hamish Anderson’s debuut studio album. Hij nam de twaalf originele nummers op met producer Jim Scott en drummers Frederik Bokkenheuser, Aaron Sterling & Johnny Radelat, bassisten Chris Bruce & Rob Calder, keyboardspelers Chris Joyner & Jason Borger aka Jerry Borgé en saxophonist Steve Berlin.

04/05/2018: MOULIN BLUES, OSPEL – NL

Lees meer

 

KYLE CAREY – THE ART OF FORGETTING

10 CD's TE WINNEN

New Hampshire is een staat in de ‘New England’-regio in het noordoosten van de Verenigde Staten. Het is de geboortestreek van de nu in Brooklyn, New York wonende 29-jarige zangeres en songschrijfster Kyle Carey, die zich voor haar muzikale carrière heeft toegespitst op het brengen van Keltische en Appalachian folkliedjes. Ze debuteerde in 2011 op plaat met het album “Monongah”, dat in 2013 een vervolg kreeg met de ep “One Morning In May” en in 2014 met een tweede studioplaat “North Star”. Met “The Art Of Forgetting” komt Kyle Carey nu met een splinternieuw derde studioalbum op de proppen. Twaalf nummers in de door haar zelf ‘Gaelic Americana’ genoemde stijl kregen een plaatsje op deze schijf. Zelf leerde ze ook de Schots-Gallische taal die ze vlekkeloos weet te spreken en ze zingt op haar platen dan ook liedjes in deze voor ons totaal onverstaanbare taal.

Lees meer