King Of The World is een Nederlandse vierkoppige band, opgericht in 2011 met als leden: Ruud Weber (zang en bas), Stef Delbaere(gitaar), Govert van der Kolm(toetsen en zang) en Marion Pichel (drum en zang). Verwierven Blues Awards voor beste drummer, beste toetsenist, beste bassist (3x), beste gitarist en beste band met vijf albums op hun naam, weldra 29 mei een nieuw album “the Raw Project”, waaruit ze hier opstarten met “The New King”. Duidelijk hun nieuwe aanpak met richting naar de essentie van de blues. Vandaag een prachtige opening in deze grote tent, de band maakt er een feestje van met “I'm Getting Used To It”, “Space Captain”. Met prachtig zingende basman Ruud, is er altijd meer ruimte voor Stef zijn uitstekend opgezet solowerk op gitaar. Met “On My Way Back Home”, “Mama's Little Baby”, Rip It Up”, gooien ze al hun Rock & Roll troeven op tafel. Maar ook een soulvol “Back In My Hometown”, met Marion opvallend links mee vooraan als zingende drummer. Opstelling met drums vooraan is altijd indrukwekkend, zeker met een happy Marion. De vraag of we ready to sing zijn, wordt graag beantwoord in “Get Up, Get Down “. Ze blijven indrukwekkend, sfeer zit er volop in. Een luisterrijk “Blood On Your Hands” en een rocky “Same Old Trouble” met zinderend gitaarsolo van Stef in open hemd. Govert zelfs  Keith Emmerson achterna bovenop het Hammond atletisch met alle gewicht. Dan mag er ook nog gedanst worden op een meezingend “Don't Let Nobody Drag Your Spirit Down”. Wat een opstart, dit wordt zelfs moeilijk te evenaren zeggen we onder elkaar. The Too Bad Jims*  begon als een informele samenwerking tussen de bekroonde bluesveteranen Little Victor en Son Jack Jr. wat al snel aangroeide toen Nick Simonon (broer van Paul Simonon van The Clash) zich aansloot als drummer. De bandnaam is een knipoog naar het legendarische Fat Possum-album Too Bad Jim van de invloedrijke bluesmuzikant R.L. Burnside. Deze driekoppige band slaagt er zeker in de sfeer op deze warme dag erin te houden. We luisteren naar oerdegelijke blues in “Black Mattie”, “Long Haired Doney”, “Miss Maybelle”, “Skinny Woman”, “Miles & Miles”, “Peaches”, “Real Good”, “Over The Hill”, “Iraq”, “Alice Mae”, “44 Pistol”,  “Out On The Road” en als encore Burnside's meest bekende “Going Down South”. Hun toffe set, soms gekruid met wat JL Hooker peper, dan weer unieke rauwe samenzang en puur elektrisch gitaarwerk, bracht ook de meerwaarde aan deze dag, Moulin Blues op zijn best.

De Amerikaanse bluesrockzanger, gitarist en songwriter, uit St. Louis, Missouri, Marquise Knox trad naast B.B. King, Pinetop Perkins en David "Honeyboy" Edwards ook op op tientallen festivals en toerde door de VS en Europa. Vanaf 2010 maakte hij vijf bluesrock albums. De vierkoppige band wordt versterkt, voor een paar nummers, door gitaarman Sean McDonald, die hij zijn broer noemt en  we wat later hier zullen proeven met zijn eigen band. Nummers als “Too Many Women” verduidelijken de interactie met het publiek. Zijn buitengewone stem met harmonica sublimeert als het ware over onze hoofden. Springt dan ook twee maal van het podium als hij de warmte van het publiek voelt. Luisteren verder naar “Mercy Mercy” en zingen mee met “Walking “ en “I'm A Good , A Poor, A Bluesman” dan ook letterlijk voor en door hem geschreven. Wandelend zingend door de grote tent tot achteraan en verder tot buiten uit het zicht van de camera, pakt een biertje onderweg ter hand. Het blijft een hoogstaand feestje vandaag. Canyon Lights* is een bluesrock- en Americana-trio, opgericht door voormalige GA-20-leden Pat Faherty (vocals, gitaar) en Tim Carman (drums), aangevuld met multi-instrumentaliste Heather Gillis (bas, backing vocals). De band, gevestigd in Boston, combineert rockinvloeden uit de jaren 70, zoals Thin Lizzy met moderne songwriting. We krijgen swampy rockin' Americana, en heavy blues. Maar doordat Tim vandaag ook moest optreden, treedt Pat hier op met andere ritmesectie, die meesterlijk en met volle energie vervangt. Het wordt dan ook een onovertroffen uitspatting met nieuwe songs als “”Seventh Son”, “Let Me In”, “Late To The Ball”, “Love Me Sweetly”, “Running Wild”. Ook Elmore James achterna op een eigen geslaagde uitvoering van “Talk To My baby”. De sexy song “Moving Down” met een pauze middenin dit voorspel hoeft het geen vertaling. Pat heeft er duidelijk zin in en geeft een extra “Live Life Love”. Met drie afwisselende gitaren, verder met “Georgia Pine”, “Song Behind Tears” en Rock & Roll in volle glorie met “Walk Away”. Begeesterd live optreden wat soms wel een improviserende jam sessie leek. Deze ex-GA-20 frontman zette een uitstekende pas vooruit met dit nieuw werk, nieuwe band en nieuwe CD “Breathe Easy”, een aanrader.

De jonge Canadese Marcus Trummer combineert moderne gevoeligheden met traditie in zijn kenmerkende, soulvolle muziekstijl. In Calgary geboren won Trummer in 2023 als songwriter de Telluride Blues Challenge en het jaar daarop maakte hij zijn Amerikaanse debuut op het Telluride Blues & Brews Festival. In 2025 werd hij genomineerd voor "Bluesartiest van het Jaar" bij de Western Canadian Music Awards en onlangs werd hij uitgeroepen tot "Mannelijke Bluesvocalist van het Jaar" bij de Canadian Blues Music Awards 2026. Zijn debuutalbum, "From The Start", is geïnspireerd op de tijdloze klanken van de jaren 60 en 70. Met zijn warme en emotionele zang brengt Trummer een eerbetoon aan klassieke soulzangers als Bill Withers en Marvin Gaye. Zijn expressieve gitaarspel doet denken aan de gepassioneerde aanpak van gitaristen als B.B. King en zijn idool Derek Trucks. We luisteren naar eigen nummers vol rauwe emotie en eerlijkheid, met zijn broer op drums. “Let You down”, “Hard Tile”, “All In For You”, “Waiting For Change”, “Find Some Relief”, The Truth”, “Better Days”, “The Only Thing& “Bring It On Home To Me”, “Holding Out For You”. Hier voor de eerste keer in Europa, ook meer over hem te horen tijdens ons interview na dit grandioos optreden. Sergia Estella* is een Catalaanse zanger, multi-instrumentalist en songwriter wiens stijl verwant is aan blues, Amerikaanse folk, southern rock en rock & roll. Estella studeerde muziek pedagogiek aan de Universiteit van Barcelona (2010) en behaalde zijn middelbare school diploma aan L'Aula (het Liceu Conservatorium voor Jazz en Moderne Muziek, 2011). Hij kreeg in 2012 meer media aandacht, het jaar waarin hij de Sona wedstrijd won met een bluesformatie, het duo Empty Cage. Vanaf 2017 solo en maakte twee albums, net als de populaire one-man-bands uit de Amerikaanse blues. Brengt hier solo, met eigen gebouwde instrumenten, een toffe sfeer. “Personal Jesus” van Depeche Mode en Howlin' Wolf achterna met “You Made Me Crying”. Met twee versterkers en twee voeten voor eigen gebouwde ritmesectie, wordt hier alweer een succesvol feestje gebouwd. Johnny Cash achterna met “Don't Let It Call You Down”. Zijn teksten van eigen songs behandelen verder alledaagse gebeurtenissen en persoonlijke ervaringen, zowel in het Catalaans als in het Engels. Genieten verder van zijn satirische humor een indrukwekkende podiumpresentatie.

Sean "Mack" McDonald woont in Murfreesboro, Tennessee. De 23-jarige blues muzikant verhuisde daarheen nadat hij opgroeide in Augusta, Georgia. Maakt al muziek sinds hij op 12-jarige leeftijd een gitaar oppakte. Intussen met een succesvolle carrière als songwriter en producer van zijn Red Medicine recording studio. We zagen hem daarnet als ware virtuoos op de gitaar naast Marquise Knox, maar toont nu ook zijn superbe stem. Van alle markten thuis, we luisteren naar een veelzijdige repertoire van ingetogen blues tot uitbundige rock & roll, met snuifje R&B en jazz. Samen met Fabrice Bessouat (drums), Julien Dubois (bas) en Cédric Le Goff  (Keys). Alle subliem op een rijtje “Shulleboard Swing”, “If You Ever Get Lonesome”, “You Don't Love Me”, “Fakin It”, “Killing Me”,  “Certainly All”,  “Maybelline”, “Thirty Days”, “You Can't Catch Me”, “Let's Call It A Day”, “My Soul”en “Angel Baby”. Wanneer hij bemerkt dat er geen party dancing is, trekken ze met z'n vier weg van het podium. Maar  na onze luide oproep, brengt hij zelfs in eigen pas, een Chuck Berry walk, samen met “Lucille “.  Springt van het podium en trekt meesterlijk solerend door de zaal. Het blijft feesten vandaag op deze 39ste Moulin Blues... Zal het knallen bij 40 ? Eddy Smith & the 507* is een Londense band, met unieke hese stem. Eddy wordt algemeen erkend als één van de belangrijkste mannelijke vocalisten in het country-, soul- en bluescircuit, zijn aanstekelijke melodieën en soulvolle songwriting wordt vergeleken met artiesten als Joe Cocker en Marcus King. Stonden al in het voorprogramma van George Thorogood & The Destroyers in de Birmingham Symphony Hall. Staken dit jaar het kanaal over en begonnen in Spanje aan een Europese toer. Verleden maand ook voor een éérste Belgisch optreden in de Hnita Jazz Club. De nummers worden geplukt uit hun 2 EP’s die in 2019 verschenen en hun full length studio album, “Right Up ‘Til Now” (2023). We luisteren naar een heet en keihard “Praying The Days Away”, “Lost On You”, “I Don't Feel Much Like Living”, “Daze”, ”Strangers”, “Love Sick”, “The Ballad Of Bobby Grey”, “Feel Alright”, “Minnesota”, “Middle Of nowhere”, “The Good Times” en “With A Little Help From My Friends” met inderdaad imponerende Joe Cocker's stem. We zagen Eddy Smith (zang, gitaar, piano, orgel), Josh Davies (drums, zang), Will Franden (bas), Ricky O’Donnell (gitaar), Ashley Webb (gitaar, mondharmonica, lapsteel gitaar) & the Rainsford Brothers: Alex Rainsford (zang, gitaar), Oli Rainsford (zang, bas).

Darrell Nulisch geboren 14 september 1952, Dallas, Texas is een Amerikaanse elektrische blueszanger, songwriter en mondharmonicaspeler. Als gitarist sinds 1980 en voordat hij aan zijn solocarrière begon in 1990, was hij lid van Anson Funderburgh and the Rockets en The Broadcasters. Het repertoire van Nulisch combineert soul met R&B en Chicago blues, herwerkt om zijn kenmerkende zangstem. Negen albums op zijn naam. Hier als zeskoppige band bestaande uit de gitarist Chris Vitarello, bassist Erkan Özdemir, en zoon gitarist Kenan Özdemir, organist Dave Limina en drummer Lorne Entress. We luisteren naar hun voorname versmelting van Chicago blues en gospelachtige R&B in “After All”, “Morning Rain”, “Woke Up Screaming”, “Lost Without You”, “Love Attack”, “She's Murder”, “Playhouse”, “If You Believe / No Use Crying”, “Pouring Water”, “Domino”, “Worried” en als encore “Lonely Man”. Fascinerende zanger met waardige harmonica op zijn respectabele 74 jaar. Het Delta Fuse* Ierse bluesrock trio bestaat uit Darragh O' Dea zang en gitaar, Michael McCaffrey op drums en Niall O' Callaghan op basgitaar en zijn helemaal bezeten van Delta Blues en van elektrisch versterkte muziek met een flinke dosis fuse-60's psychedelica. Zo krijg je Delta Fuse.  Omschrijven zelf hun stijl als "Cut-Throat Brothel Blues". Het werd een rauw en zweterig live optreden met vette groove en schroeiend gitaarwerk, geen decibel meer of minder dan de 100 db. Darragh al vragend, of er geen Ieren aanwezig zijn ? Ja daar toch, uiteraard met bier, schertst hij. Tussen hun repertoire ook een nieuwe song “All Day Long”, uit hun 2025 album “Blown Fuse”. Kortom, weergaloos optreden.

Jovin Webb uit Baton Rouge, Louisiana, afkomstige Jovin Webb groeide op met blues uit de platenkast van zijn vader, en met gospel uit de zuidelijke Baptistenkerk. Op bij American Idol 2020 brak hij door met een weergaloze vertolking van Whipping Post. Brengt hier nummers uit zijn debuutalbum uit 2024 “Drifter”. Zingt predikend over liefde, verlies en verlossing, in een Louisiana gumbo van blues, gospel en rock & roll. Klagend grommende harmonica, zijn stem is doorleefd en schurend.Wanneer de volle grote tent “I Just Kissed My Baby” meezingt, is ook zijn opdracht geslaagd. Ieder lid van de band geeft zijn solo, ook het keyboard wiens aanwezigheid duidelijk kenmerkend is voor deze Moulin Blues editie. De vijfkoppige jonge formatie Connolly Hayes* uit Londen brengen een mix van blues, southern rock en soul. Hun debuutalbum “Remember Me” leverde de band direct twee nominaties op voor de UK Blues Awards. Centraal staat de warme stem van Jess Hayes en het vlijmscherpe slide gitaarwerk van Frankie Connolly. Ontvingen in 2024 met de band  de “Emerging Act of the Year” UK-award. Verder met Beau Barnard (bas), Joe Mac (keys) en Andy Wilder (drums). We luisteren naar prima gitaarpartijen en een frisse stem in “Fool's Game”, “Secret”, “Remember Me”, “Got To Be You”, “Shakey Grand”,  “Woman”, “Revelation”, “Lover Ain't A Fighter”, “Thet's What Love Will Make You Do”, “Misunderstood”, “Standing In Love” en “Love The One”, met een trots gepassioneerd samenspel. Een band waar we zeker nog meer van horen.

Brian Templeton & Kid Ramos waren al eens samen te horen in het all-star bluesensemble The Proven Ones, en werkten recent nog samen voor de gospelblues-sessie Strange Things Happening. Ervaring op het podium des te meer, Templeton kennen we als de charismatische frontman van The Radio Kings en de grote beer van de Delta Generators. Kompaan Ramos aan zijn zij, kennen we als gitarist bij The Fabulous Thunderbirds, Roomful of Blues en The Mannish Boys. Kid opent op gitaar, na paar minuten verschijnt de grote Brian er vorstelijk bij, op de American way. “Don't Loose Your Cool”, “He Knows The Rules” zijn de opwarmers van deze vijfkoppige band. BB King schitterend achterna met “Bad Case Of Love”. Dan Smiley Louis uit 1956 met “Shame Shame Shame”. Uit datzelfde jaar ook “Smokestack Lightning” van Howlin' Wolf. Buitengewone uitvoering over het gemis van je geliefde, als een wegrijdende stoomtrein. Machtige stem en hoogstaand snarenwerk. “Working On a Building”, een samensmelting van blues met gospel, spirituele warme song over zelf opbouw en volharding. Een ode aan Tevin Campbell met “Whom My Soul Loves”. Even epische uitvoering van “Nobody But The Lord” en “”Jesus Dropped The Charges”. “I'm A Good Man” overtreft ieders bewondering, alsook “Black Night”. Brian vraagt applaus voor alle medewerkers en vrijwilligers en herinnert zich nog zijn eerste maal op Moulin Blues in 1997. Iemand die kan zeggen dat hij met Muddy Waters en Eric Clapton speelde, kom je nog zelden tegen. Als laatste band in het Moulin Blues café horen we CM Wolf & the Backbones*. Chris “The Wolf” Moinichen stond zestien jaar lang aan het front van The Delta Bombers, een rockabilly- en bluesband die in 2008 werd opgericht. Hij heeft deze verlaten om zijn eigen muzikale pad te volgen, hier met zijn vierkoppige band. Brengen blues, rock en country, terwijl blues. Zijn rauwe, soulvolle zang bepaalt de identiteit van de band. Na vier weken touren door Ch, D, F, SP, B en nu NL brengen ze hun laatste show. Ook hier en op zijn facebook bedankt hij iedereen en belooft zeker terug te komen.

Boogie Beasts feat. Pablo van de Poel met een tribute aan RL Burnside, vieren dit jaar hun 15-jarig bestaan en het is ook precies 100 jaar geleden dat één van hun grootste inspiratiebronnen, de Amerikaanse blueslegende R.L. Burnside, werd geboren. Met deze ode aan Burnside, en de North Mississippi Hill Country Blues in het algemeen, keert het viertal terug naar hun muzikale roots. Het klinkt authentiek en doordrenkt van traditie, maar tegelijk avontuurlijk en eigenzinnig. Deze Belgisch alternatieve bluesband uit Limburg en Luik werd opgericht in 2011 en mixt blues en boogie met rock en garagerock, vallen op door hun dynamiek en mogen vanavond daarom ook afsluiten. Met Jan Jaspers en Patrick Louis beide zang en gitaar, Fabian Bennardo op mondharmonica en Gert Servaes op drums. Wij van Rootstime mochten hier mee genieten en bedanken dan ook alle organisators en medewerkers. Een dikke proficiat voor jullie 39ste festival !

Guy Cuypers