Vandaag trekken we naar het hartje van Vlaams Brabant waar Hageland Blues het oude Meensel Blues al sinds 2016 vervangt in de zaal Glazuur van Glabbeek, jawel een feestelijke 10de editie en opent traditiegetrouw als eerste festival van het nieuwe blues seizoen. Eerst en vooral een pluim voor de perfecte organisatie die dit jaar koos voor Belgische bands en één Britse. Stipt om 16h30 verwelkomt organisator Wim ons en stelt de eerste band voor: Bourbon Street. Deze band, ontstaan in 2010, maar in een nieuwe bezetting na de coronaperiode, met frontman zanger Mario Jossels aka Little M, op drums Wilfried Claesen aka Chopstick Will, op bas Alex “Lowdown” Rozka, mondharmonica Luk Boonen aka Daddy Bean en op gitaar Andy “Slick” Aerts. Het feest wordt hier geopend met eigen songs als “Hometown” en “Monday Lovers”, meteen met volle energie, lekkere mondharp solo's van Daddy Bean met de rauwe stem van Mario daarboven op. Met “Mississippi River Boat” draaien ook hun raderschepen op volle kracht New orleans tegemoet, hete stoom op Gibson en mondharp. Een uitdagende gitaarintro en Come on baby “Rolling With The Punches” brengt ons de nodige portie fascinerende funk in the house. Al is het een term uit de bokswereld, we voelen ons meer op een surfplank. “Whisky, Beer & Wine”, het is nog maar middag, we houden het hier voorlopig bij bier al nadert het nightlive met slowblues en een ssst! Stiltemoment gevraagd in “The Owl” voor een prachtige opbouw van daddy Bean zijn zinderende harp, live music op zijn best hier. “Boom Boom” hoeft geen uitleg, voor dat ritme zorgt Chopstick Will zijn drumstel wel voor. Even een duim voor Guy Forsyth zijn Suzy met “Don't Turn Me In”. Bourbon Street opende hier imposant en enorm begeesterd, spijtig geen bisnummers, strak tijdschema hier vandaag. Toch is iedereen even stevig tevreden.

The Rusty Zippers verzorgen ons tijdens de change over met zowel songs uit de delta, als hun eigen versies van “All Along The Watchtower”, “House of The Rising Sun”, “Nobody's Fault But Mine”,... gepassioneerd met z'n twee op gitaar afwisselend met banjo en lapsteel, 4 sets tussendoor. Ed De Smul, bekend van zijn werk met bluesband Ed & the Gators, en Tom De Poorter van Little Kim & the Alley Apple 3. Schertsend voelen ze hunzelf op dit kleine zijpodium als Waldorf en Statler, maar dan zuiver pickend op hun gitaar. Bij pot en pint, meer dan welkom.

Ook The Fast Food Kings zijn geworteld in onze Vlaamse bodem, de streek tussen Leuven, Tienen en Tongeren. In 2019 opgericht en al vele waters doorzwommen. Wim Degeest zang/harmonica (ex The Red Tails, The Blue Vibes), met ritmesectie Marc 'Rusty' Thomas op bas (ex Ben Crabbé & the Floorshow, The Hattricks) en Toon Desiron op drums (ex El Fish, Big Bill en Rudolf Hecke) met sinds 2024 een nieuwe gitarist, Bart Leven. Ook zij brengen hier een verrassende set van 45 minuten. De rode Gibson Hollowbodysolo van Bart verleidt iedereen in ”I Wanna Be Loved”. Terwijl de bluesharp van Wim de blues hoog in het vaandel houdt met “Sick & Tired”, of toch met zijn rood-witte Hero pet. Hij opent ook “Colar & Kind”, een nummer voor meeknikkende hoofden. Ook in “Don't Touch Me”, gitaar duidelijk troef hier. “Got My Eyse On You” en “Bad Luck Blues” zijn getuigenissen van het hardere blueswerk. Maar ook naast zijn doorwinterde bluesstem toont Wim op harp hoe je daar het betere werk op speelt. Niet kort maar krachtige smoeljob in “That's Allright” en zo voelen we ons ook. Allemaal hoogstaand eigenste werk nog met “The Big Whopper” en ”Cool Down”. Vier Topmuzikanten, getuig zelf op bijhorende videoclips.

De vijfhoofdige Mighty Black Camel Blues Band uit Oost-Vlaanderen (Balegem) bewijst dat blues niet alleen voor mensen met grijze haren is. Zanger Kobe Simoens is amper 24, maar heeft een stem als een rots. Pablo Vanderwaeren op orgel. Wim Stevens, de bebaarde bassist en vader van de broers Polle Stevens op gitaar en Roel Stevens op drums. Deze band zag het volle daglicht in de corona periode met eerste optredens rond de lockdowns in besloten kring. Daarna zijn ze met optredens verder gegroeid tot een vaste waarde in de bluesscène. Kobe met zijn grove stem imponeert meteen in het eerste nummer, “Blues in D Natural” en het even machtige “The Well”, een mix van blues en hedendaagse rock, met expressieve gitaarsolo's van Polle à la SRV, kleuren “Don't Pass Me By” en hun eigen versie van de upbeat song “Ride 'Em On Down”. De term dancin' & jivin' wordt ook duidelijk vooraan het podium. Hun liefde voor traditionele blues horen we in hun ingekorte versie Etta James song “I'd rather Go Blind”, slow blues ten top. Ook eigen waardige nummers als “Blue Dream” en “Weighing Me Down” en de spontane meeklapper met een riff om van te snoepen in “No Good” met dat uitmuntend snarenwerk van Polle Stevens krijgen hier een groot applaus van de vele bluesliefhebbers. “Boom Boom”...bang, bang... meezinger en als het volk niet dichterbij het podium wil dan heeft zijn draadloze mike de oplossing. Springt van het podium en in volle zaal kruipt hij zingend op een tafel als een jonge Bono (ref. U2 in de 70-ies). “Speak Of The Devil” met overtuigend see me crying gekeel, stem als een klok, een roestige kerkklok waarbij elke slag dieper snijdt in de blues. “Help Me (I Just Can't Make It By Myself)”, de authentieke gospel dat klinkt zoals een groene ajuin smaakt, ook Kobe weer van het podium tussen het volk zingend. Was dan ook meteen het laatste nummer met meeklappend publiek en hey hey meezingend. Of deze blues allright is? Hier op Hageland zeker.

Mississippi MacDonald is afkomstig uit Londen en ondanks zijn bijnaam Oli MacDonald, is deze bluesman stevig geworteld in de Amerikaanse blueswereld. Hij speelt al vanaf zijn elfde en vooral daar in de US veel op de planken met grote namen als Pinetop Perkins, Willie Big Eyes Smith, Otis Clay tot BB King. Door zijn opmerkelijk gitaarspel en soulvolle stem is hij een drievoudig winnaar in de British Blues Awards, CD nr 1 in de UK Blues Charts. Sloot zich ook aan bij de Take Me To The River All Stars, waar hij samen speelde met Carla Thomas, William Bell, Taj Mahal, Eric Gales en de High Rhythm Section. Viert nu zijn overwinning van 2025 met de release van het album vermeld als Oli Mac presents “Slim Pickin”. Een top akoestische mix van tien originals en covers. Enkele nummers hieruit komen er zeker, met een prachtige band: Lucy Kate Piper op drums, Brent Cundall op bas en als grote verrassing vandaag op zijn B3 Hammond Edwin Risbourg, ons zeker bekend van de BluesBones en Captain Keys, maar ook owner en zaakvoerder van Save The Music Studio. Na een stevige “Intro” ook zo genaamd, vliegen we erin met “Drinkers' Blues”, say no more en al ineens een nieuwe song uit die Slim Pickin album “My Bad Attitude”. Laten we even niet ingaan op de volgorde van deze twee songs. Zeker waard om de rustige maar even meeslepende akoestische versie te beluisteren, live hier vol solowerk van gitaar en hammond. Niet gewoon hoe Edwin zonder partituur noch gps zijn trukendoos bovenhaalt. Met uitmuntende stem en traag dierbaar ritme is het genieten bij “What Have You Done For Me”, gevolgd door “Blind Leading The Blind” uit zijn album This Is How It Is (2019). Graag ook het nieuwe Slim Pickin' werk “Going Down Slow” traag diep met het mes door merg en been, Howlin' Wolf en St Louis Jimmy Oden achterna (1941) en Oli's eigen even grootse song “I'm Sorry”. We worden verder gedoopt in de moderne Chicago waters met “Someone Is Steppin' In”, stevige shuffle groove en altijd strakke gitaar riffs, Muddy Waters en Little Walter meeknikkend achter zijn schouder. May we have fun? Jazeker, ook met great fantasy van Edwin op keys en even knap werk van Lacy Piper, UK born drummer en Brent uit Nashville/ Tenessee. We wandelen verder door de straten van The Windy City met “Heavy State Lovin' Blues”, de titelsong van zijn superbe HSLB album uit 2023 hier vol overweldigende gitaarsolo's en gedreven Hammond. Eindigen doen ze met “What Love Is” uit het album Do Right, Say Right....Ook weer geen bisnummer wegens de strakke timetable maar met deze leuze drinken we er nog één...right.

We mochten David Ronaldo & The Dice met hun rauwe Southernrock al menigmaal beleven. Verleden week is de band nog gevierd met hun 'best blues album 2025' op de Belgian Blues Awards in Herent, met hun album “Six String Preacher”... een must tussen je colllectie, hier nu wel met bas en keys. De band opgericht in 2019, bracht al vier studioalbums en een live album uit. We herkennen links Dirk Lekenne op gitaar, vooral slide en backing vocal, rechts Charly Verbinnen uit Boutersem, heer en meester op gitaar, Hans Boeye op drums, Ilse Van den Broeck als bas mama, Pieter Akkermans op orgel en natuurlijk zanger, gitarist en composer David Ronaldo. Met zijn roestige, ruige stem gerijpt en gedrenkt als het ware in de betere blended Tennessee whiskey openen ze met “Too Blind To See (And A Fool To Believe), het tweede nummer op hun gevierde nieuwe album. “Price On My head” en “Juke Joint Jamming” geschreven door David tijdens een tour door de VS, op een samenkomst ter ondersteuning van een begrafenis van een locale bluesmuzikant in een rauwe southern juke joint. Intense melancholie en toch swingende feeling, combinerende bluesrock met Americana elementen. Inclusief huilende hammond en slidegitaar, swingende ritmesectie, typisch voor Ronaldo's stijl, rauw organisch en geweldig livegevoel ! Daarbij aansluitende topper “Got The World Going Down The Drain Blues”, gevolgd door “Change Calls The Tune”, waarin vele uitgebreide jammings die leven van improvisatie en uitnodigende interactie met het publiek. Een nieuwe singel en primeur op dit feestje “Suzy's Home”. Gepassioneerde ode aan een band in de betere jaren met Peter Green “Oh Well”, Charlie virtuoos aan het stuur met één van de gitaarjuweeltjes uit zijn rek. Altijd heimwee bij dit nummer naar die goeie tijden van Het Cafe, de latere Plansjee in Antwerpen waar dit part I en II singeltje op de juke box stond. Oh Well ! Goede tijden van het cafe ernaast waar Jimi Hendrix en Pink Floyd nog optraden, het was 1968. Back to the future here over de moderne reizende blues- of rockmuzikant “Six Sting Preacher”. Over de ups en downs van het leven op tour. De passie en het delen van muziek als een missie. Met eerbetoon voor rocklegendes, maar ook enkele met het spijtige van volgende nummer “Too Old To Die at 27”. Net als Fleetwood's Oh Well heeft “Hunted Man” ook 2 parts, we all love it but maybe deny it. Ook met de wijsvinger nog een nieuwe song voor een volgend album “Don't Die Before You're Dead”. Spontane handgeklap terwijl deze song wordt uitgerafeld met ieders solo-ke op keys, bas en drums. Als laatste “Burried Up My Love” waarin David de band graag voorstelt, waarna de ganse zaal Get Ready en Burried Up My Love meezingt. Spijtig weer geen bisnummer toegelaten wegens tijdschema maar wat een topact, mooi afgerond.

Missy Sippy All Stars, is een collectief van vaste muzikanten die mekaar ontmoeten en samenspelen in Gent, sinds 2015 de befaamde Missy Sippy Blues Club. Klein Turkije was in de 70- & 80-ies ook al befaamd om bv. als milicien af te zwaaien in de juke joints aldaar. Elke woensdagavond kwamen muzikanten jarenlang samen onder de inspirerende leiding van Tiny Legs Tim, helaas overleden 25 mei 2022, op 44 jarige leeftijd, een zwarte dag en groot figuur in de Belgische blueswereld die nog altijd wordt herdacht. Na zijn dood besloten de All Stars zijn nalatenschap levend te houden, de jams vinden nog altijd elke week plaats. De groep blijft alzo groeien en bloeien met bekende en nieuwe meestal jonge gezichten. Trekken ook door Vlaanderen en Nederland met een kern van vijf. Hier op de planken van zaal Glazuur met: Leander Vandereecken (zang, gitaar), Matt T Mahony (Mattias De Rijke gitaar, zang), Olivier Vander Bauwede (mondharmonica, zang), Karel Algoed (contrabas) en Frederik Van den Berghe (drums).Hun trein start op als ode aan Howlin' Wolf met “Smokestack Lightning”. De vonken en de who-ho van de stoomtrein in de nacht als het bluezy gevoel van verlangen en gemis. Leander zijn wolfkreten worden voor sommigen besmettelijk, 'does humor belong in music' stelde Zappa zich als vraag. Matt neemt nu de zangstem over in “Runaway”, met prachtig solowerk van Olivier en Leander, harmonica en gitaar op zijn best, Blues met een grote B. Vervolgens Olivier in de boogie “Your Mind Is On Vacation”. Hun goed geoliede trein maakt het allemaal zo eenvoudig en de stem beurtrol gaat terug naar links bij Leander met “Disease To Please” uit de Vol II. album. “2:19” de classic blues song van Louisiana Red en vertrektijd van de nachttrein in New Orleans, metafoor voor le de ve de. “Pretty Thing” ook weer zang voor Matt en Olivier in de boogie “Ride Through The Rain” uit de Vol I. cd, met een adembenemende bassolo van Karel. Voorname bluesharp intro met machtige opbouw in “Lonely Avenue”. Het imposante “Wolf Teeth” van JD McPherson, met het meezingertje, hier door Leander: My ma My my Lover Girl. Het is al ver voorbij midnight, en de hard fans genieten hier nog volop. “Coming In Hot” Mississippi blues all night long. Wie de man van de match was vandaag is niet te beantwoorden. Allemaal topmuzikanten hier op de planken vandaag, dikke proficiat nogmaals aan organisatie en alle vrijwilligers!

Guy Cuypers