Howlin’ Bill was de band van Antwerpenaar Wim De Vos, frontman, zanger en mondharmonicaspeler Howlin’ Bill. De band debuteerde in 2003, met “Cool It”. Trad in de Antwerpse contreien al op voor de eeuwwisseling, misschien herinner je ook nog een andere Antwerpse favoriet Little Chris als leadguitarist (1999-2007) in die beginjaren, in cafés als den Engel op de Antwerpse Grote markt, de Muze, Bluescargo op de hoek van de Lange Nieuwstraat, Goorblues, Kids café en daarover de Cabron, Crossroads destijds Mechelse steenweg en later Paardenmarkt, om er maar enkele te noemen, maar met veel heimwee naar die tijden. Hierna volgen in 2006‘Strike’ en in 2009, een live album opgenomen in een uitverkochte AB. Howlin' Bill stond in Peer al drie keren op de affiche van het BRBF, het grootste bluesfestival van Belgie. Uitzonderlijk tegen Swing's traditie twee maal, dan wel met andere bezetting, op Swing Wespelaar in 2002 (& His Blues Circus) en 2015, het grootste gratis bluesfestival van Belgie. Howlin’ Bill was in Berlijn de winnaar van de 1st EBC, we noteren 2011. In 2012 volgt album “Date With The Devil”. In 2013 “Midnight Hero” een vrij uitgebreide dubbel CD, één studio opname en de andere live, samen 32 tracks om van te snoepen. Om hun 15de verjaardag te vieren, werd in 2014 een vierde studio album ‘Hungry’ uitgebracht. Toen met de vaste bezetting Jimmy Hontelé (gitaar), Winne Penninckx (bas), Daddy T (drums) en toetsenman Patrick Cuyvers, opgenomen in de Fandango studio van Dirk Lekenne in Kerkom. De huidige band lag in de doopvont door een nieuw project samen met de Slowburners (2019). Hun meest recente (2024) noemt “Trouble”, een EP met vijf sterke eigen songs. Zij spelen een frisse mix van blues & roots met invloeden van rock ‘n’ roll, country, rockabilly en andere Amerikaanse subgenres. Samen hebben deze muzikanten al jarenlange ervaring en zijn helemaal op elkaar ingespeeld. Op gitaar Johan de Laat, op drums Steve “Dynamite” Wouters en op bas Niels “Nashville” Timmermans.

Daar we vandaag middenin een hittegolf zitten, met zelfs rood alarm voor Limburg, werd er gelukkig gezorgd voor enkele ventilators. Maar ondanks dit snikhete weer geeft de band er een stevige “lap” op, sommigen onder ons met een welkome natte “lap” rond de nek. Het wordt aldus op voorhand onvergetelijk en met hun setopener “Wait On Time” klinkt dat nog duidelijker. De Fabulous Thunderbirds achterna met eigen phrases in “Wait On Time”. “My Own World” uit Howlin' Bill periode en de voortreffelijke live CD “Midnight Hero”. Even weergaloos swingend en shuffelend “Just a Little Bit” de standard bluescover van Rosco Gordon (1959). Twee songs de titeltrack en enige Elvis cover (1958) “Trouble” en een meezinger ”Company Man” verduidelijken nog maar eens de briljante kenmerkende signature sound van Bill met zijn Burners. Meer dan gedreven trotseren ze ook deze hitte, de vocale rijkdom van Wim De Vos is en blijft dan ook fenomenaal, laten we zeker ook het kostelijk werk op zijn bluesharpen niet vergeten. Ik herinner me ooit een optreden op Goorblues waar dag ervoor de harmonicatas was gestolen van de gastvedette. Geen probleem daar voor Paul en Michel, een telefoontje naar Wim was voldoende om zijn harmonica koffer even te lenen, altijd mooi staaltje blues sportiviteit. Steve nu met mallets op zijn drums, de eigen diep ingetogen song “Gone To Soon”, uit het Midnight Hero album. Even de andere Howlin' man achterna met “Killing Floor”en met sterk geïnspireerde tekst “Move To The City”, als laatste voor de noodzakelijke drankpauze.

Set twee wordt al even dynamisch en fascinerend ingezet met “Lowdown & Evil”, een bluesballade met respectvolle stilte voor de story, dan ook typisch voor deze Livingroom. Een verkwikkende upbeat “Shape 'M In”maakt het hier nog tijdlozer. Bill excuseert zich al vooraf iets van Kylie Minogue te brengen, maar het boeide hem zo, ook deels door de uitvoering met Jools Holland en zijn R&B Orchestra in 2001. Steve beweert half eisend dat we zeker gaan meezingen. “Should I Stay, Or Should I Go” kent dan ook iedereen. Maar ikzelf ken de oorsprong van een band op Jazz Bilzen 1977, toen de punk ook België overspoelde vanuit Engeland. Jawel, misschien verdoken nummer van the Clash, geschreven door Mick Jones wat later in 1982, wat de keuze van dit foute nummer helemaal kwijtscheldt. Dan een hoogtepunt met “The Doctor” - echte song is "Don't Answer The Door" van BB King - mijn lievelingslied vertelt Bill. Niet alleen hij brengt hier een voorname solo op bluesharp, ook Johan breekt hier letterlijk uit en stapt van het podium, solerend om je duim en vingers af te likken, toppunt van expressie en genot. Ik herinner me dat hij de enige is die hier in de Livingroom tussen ons soleert. (Na de 29-jarige overleden Matt Long in 2024, meer dan talentvolle gitarist van Catfish, zij traden ook hier nog op in september 2019). Ook nog een boogie cover vanop Exile On Main Straat, jawel met “Hipshake” herinneren sommigen zich de Stones, maar betreft eigenlijk een swamp blues van Slim Harpo uit 1966. Met deze hittegolf is “Hell Freezes Over” meer dan goed gekozen en na warm, ja heet applaus kan het niet anders dan nog een toegave met “The Other Side”. Het was afzien, maar vooral op het podium. Toch verklapt Bill ons achteraf hij blij was hier voor ons op te treden vanavond, maar toch al droomt van een fris douchke en wat rust op de sofa... voor een ganse week.

Guy Cuypers