PIET VASTENAVONDT maakte zo’n 2 jaar geleden in het MUZECafé in Heusden-Zolder indruk toen hij als Vastenavondt zijn derde studio album, ‘CALL ME AN ANGEL’ (2023) voorstelde. Eerder bracht hij onder zijn verengelste voornaam, PETE al ‘THE POWER of ALMOST NOTHING’ (2020) en ‘I AM WILSON’ (2013) uit. Hoeveel talent hij in huis heeft bewees hij, toen hij enkele jaren geleden met een selectie van maar liefst 30 keigoede songs voor zijn nieuwe album, Studio Fandango in Boutersem binnenstapte. Geen sinecure voor studio eigenaar Dirk Lekenne die de producer was en knopen moest doorhakken, als de kwaliteit van alle songs erg hoog ligt. Het resultaat mag er wezen: een 9 pareltjes tellende vinyl, tot in de puntjes afgewerkt, met op de prachtige witte hoes PV’s zelfportret. Het is een tekening van collega/muzikant Stijn Vandebril (gitarist en contrabassist in The Charcoal Sessions, het duo project met zanger/gitarist Hedwig “Peep” Peetermans), een meester als het houtskool tekeningen betreft. Elk nummer klinkt fantastisch dankzij de knappe stem van Vastenavondt (a gitaar) en de verbluffende harmonieën en muzikaliteit van top muzikanten als: Charly Verbinnen (gitaar), Dirk Lekenne (gitaar, slide gitaar, lapsteel, percussie), Luc de Graaff (bas), Stoy Stoffelen (drums) & Pieter Akkermans (keys). Piet groeide op met muziek uit de jaren ‘60 en ‘70, op de tonen van The Beatles, Jimi Hendrix en Neil Young, maar ook met chansonniers zoals Charles Aznavour of een swingende bigband als die van Glenn Miller. Zijn helden van vandaag zijn er zeker nog méér en liggen (bijna vanzelfsprekend) in de lijn van zijn eigen repertoire als top singer-songwriter, met een liefde voor harmonische zang, alt-country en Americana.

In de Living Room van Rootstime in Halen, op 27 dagen voor het jaareinde, was Piet VASTENAVONDT in het beregoede gezelschap van -ik noemde hen al- Charly VERBINNEN (e gitaar) & Dirk LEKENNE (slide gitaar, bvs). Beide muzikanten -gitaarmeesters in de subtiliteit- maken deel uit van The Dice, de backing band van David Ronaldo, die er vanavond zelf ook bij was en het geluid in de huiskamer van Rootstime “tot in de kleinste details” verzorgde en de juiste stemmingen creëerde. Met twee nummers uit zijn Pete-tijd –“Falling” en “Daddy”- opende Vastenavondt zijn eerste set solo / akoestisch. Nummers, waarmee Piet met zijn signature stem al meteen tot in iedere hoek van de Living Room de luisteraars verbaasde! Verwonderde, omdat hij doorheeft hoe hij zijn nummers ingetogen en zonder onnodige vocale uithalen moet brengen en duidelijk weet, hoe hij zijn publiek moet hypnotiseren. Na “Would You Come Down” dat ook op zijn debuutalbum ‘I’Am Wilson’ te vinden is, is “We Were Right” het éérste nummer uit zijn meest recente album, waarvan de songs als “authentiek, oprecht en krachtig” omschreven werden. ‘CALL ME AN ANGEL’, dit gaan we, o.w.v. zijn engelen stem die weleens gelinkt wordt aan gekende namen, zeker doen. “Broken Man”, dat wat later in de set volgde, charmeerde met de mooie vocale harmonieën in het refrein. We mochten niet alleen genieten van eigen werk, maar ook van Steve Winwood’s “Close to Home” uit 1969, dat we kennen van Blind Faith en van “Oh Sweet Carolina” van Ryan Adams. Adams schreef het nummer over doelloos reizen en de wens om naar huis terug te keren onderweg naar Houston, toen hij stopte in San Antone. Hij liep langs het busstation en probeerde iets te vinden, maar wist niet precies wat en “ended up with pockets full of dust…”.

Vastenavondt’s tweede set draaide vooral rond zijn laatste studio album.  Piet schrijft al langer liedjes, voor zichzelf én voor anderen, zolang hij zich kan herinneren. Hij sloot zo meteen direct aan bij een lange en rijke traditie van gekende, vaak meesterlijke singer-songwriters. Maar van sommige nummers, die een heel scala aan gevoelens bestrijken, wist hij gewoon dat hij ze zelf moest uitbrengen. “Call Me An Angel”, de aanstekelijke titelsong die al met gefluit begint met de vraag om mee te zingen, is er zo een. “Kindaman”, dat bulkt van het zelfbeklag,is een nummer dat minder zoet is dan je vermoed en “My Love Shines for You”, een beklijvende rocksong die hangen blijft. Dit “eigen” recht geldt ook voor “The Last Time for Us (Hugo's Lament)”, het nummer waarmee de reguliere set afgesloten werd. Het is een nummer over de rauwe pijn die gelinkt is aan het (nakende) afscheid van een geliefde.  Tussendoor zorgden “Old Lover” van Eric Clapton en Gregg Allman’s “Midnight Rider” voor de nodige afwisseling. Dat er hierna nog “encores” volgden, was een vanzelfsprekendheid. “The Water's Gone” wat het eerste toetje. In deze beklijvende, actuele folksong, met een wenende lapsteel, zingt Piet over de ellende van de inwoners van de Oekraïense havenstad Marioepol. Dat Vastenavond me -zelfs meerdere keren deze avond!- aan de jonge Neil Young deed denken, werd in de echte finale met “Ohio” nog eens duidelijk. Dit optreden was weer TOP, dit trio verdient méér!

“Een uitzonderlijke singer-songwriter pur sang…”

Eric Schuurmans

Setlist: Falling* (2) -  Daddy* (1) – Would You Come Down (1) – We Were Right (3) - Close to Home (1) – Can’t Find My Way Home [Steve Winwood / Blind Faith, 1969] – Broken Man (3) – Oh Sweet Carolina [Ryan Adams] – pause - Call Me An Angel (3) – Old Love [Eric Clapton, ‘Journeyman’, 1989] – Kindaman (3) - My Love Shines For You – Midnight Rider [Gregg Allman / The Allman Brothers Band, 1970] – The Last Time For Us (Hugo's Lament)* (3) – Encores - The Water's Gone (3) – Ohio [Neil Young, Crosby, Stills, Nash & Young, 1970] - (Solo*) | Refs: 3-‘Call Me an Angel’* (2023) / als PETE: 2-‘The Power of Almost Nothing’ (2020) 1-‘I Am Wilson’ (2013)