Larkin Poe is een Amerikaanse rootsrockband onder leiding van de zussen Rebecca Lovell en Megan Lovell. Ontstaan in Nashville, Tennessee/Noord-Georgia, als akoestisch trio met hun oudere zus Jessica in 2005. Tourden vier jaar onder de naam de Lovell Sisters. Maar in 2010 trokken Rebecca en Megan alleen verder als Larkin Poe, waarbij ze hun naam ontleenden aan hun betovergrootvader Larkin, een neef van 'de Edgar Allan Poe. Brachten in 2014 hun debuutalbum uit genaamd “Kin”, verwijzend naar dit familieverwantschap. Traden in dat jaar op tijdens het Glastonburry festival en werden later uitgeroepen tot “Best Discovery Of Glastonburry 2014”, het grootste openluchtfestival ter wereld in Somerset / Engeland. In 2017 volgden albums “Peach” en “Self Made Man” in 2020, die al groot succes boekte in de Billboard Top Blues Albums. Nog een coveralbum in 2020 “Kindred Spirits” met hun interpretatie van verschillende muzikanten. Breken dan echt door in 2022 met “Blood Harmony” dat in 2024 de Grammy Award won voor Beste Hedendaagse Bluesalbum, uitgereikt in L.A. Californië. Daar nog eens bovenop dit jaar hun nieuwe album “Bloom” waarvoor deze succesvolle EU/UK Bloom tour, die hier vandaag eindigt. Vandaag dus hun laatste Europees feestje voor alle Belgische fans in de Roma, cultureel erfgoed al vanaf 2002 en ondersteund door meer dan 500 vrijwilligers, waarvoor alle respect en zeker dikke bravo !

Eerst genieten we van een authentieke rhythm &blues-set van Aaron Earl Livingston aka Son Little, R&B singer-songwriter uit Philadelphia, Pennsylvania. Op zijn prachtige Gibson hollowbody en bijgestaan door pianist en drummer, vervoert hij ons met een opvallend voortreffelijke soulvolle stem en eigen nummers als: “O Me O My”, “Whip The Wind”, “Lay Down”, “Mad About You”, “The Middle”, “About Her. Again”, een hoogstandje vol vuur en een toffe vibe , krijgt dan nog ganse zaal meezingend in Neve Give Up. met “Hallelujah”. Hem opzoeken in de pauze voor een gesigneerde plaat is zeker de moeite.

Licht uit in deze monumentale zaal, we genieten alvast van het imposante podium versierd met planten en in de achtergrond muziek van Pete Seeger, Where Have All The Flowers Gone, Wildflowers van Dolly Parton, Rose Garden van Lynn Anderson en Smell the Flowers van Jerry Reed terwijl de ganse band plaatsneemt onder luid applaus. Openen vol verlangen met “Nowhere Fast”, meeslepend en vol energie uit hun verse album “Bloom”. ”Mockingbird” sluit daarbij perfect aan, met de wijze raad om door te zetten, niet als een mockingbird (spotlijster) die andere vogelgeluiden nabootst. Terwijl de ruige halfhese stem van Rebecca hier door de grootse zaal knalt, toont Megan rechtstaand op lapsteel gitaar een roes van muzikale vrijheid in “Easy Love Pt.1”, het geluk beschrijvend een soulmate te vinden. “Summertime Sunset” een licht retro song, mix van blues en roots rock in een zuivere sister-harmonie. Eén van de songs die uit het nieuwe album springt is “Bluephoria”.

Op een lijst van Euforieke blues staat dit zeker bovenaan, rauw en energiek zang- en gitaarwerk, als een kracht of kick die je uit pijn haalt. Dan nog met een trippy southern vibe en vuile scheurende riffs. Een andere hoogvlieger met een titel als een bom “If God Is A Woman”. Duidelijk niet te stoppen in deze deinende enthousiaste zaal en Rebecca met stem als een preacher, gospelachtig en sensueel scheppend. Een lekker blues monster of misschien ook wel in het pact met de duivel van Robert Johnson ? Die laatste gaan we straks nog ontmoeten. Om de “Don't Mess With Me Energy” wat te dempen, brengen ze met z'n vijf in een kring vooraan, drie akoestische nummers uit een vroegere bluegrass periode. “Southern Comfort”waarin nostalgische southernness, hun achtergrond weerspiegelend als een liefdesbrief van Larkin Poe aan hun zuidelijke roots, trots en emotioneel. “Little Bit” een ode om de kleine dingen te waarderen. De niet-gehaastheid als thema, in een vrede van geest boven materieel succes. “Devil Music” waar Rebecca even haar muziekheld vernoemt, the prince of darkness, Ozzy ! Maar dan als een acoustic bluegrass spook. Duivelse verleiding in muziek met “You'll never get to heaven, if your amp. is on eleven”. Je kan dan nog kiezen “Stairway to Heaven” of “Highway to Hell”.

Terug gas geven met stevige, spannende en dreigende gitaar riffs in “Bad Spell”. Als de betovering die we ook in “I Put a Spell on You” aantreffen, hier vanuit een vrouwelijke insteek. Megan zorgt voor de onweerstaanbare southern blues rock sfeer vol swag met moderne twist op haar lapsteel. Meeklappende zaal in “Pearls”. Een punky southern rocksound met wat boogie feeling, over jezelf verdedigen en je stem laten gelden. Met een zelfde ritmische drive, rauwe emotie en indrukwekkende energie uitbarstingen in “Wanted Woman + punk AC/DC”, stormt het in onze bollekes (de Koninck bier). Opzwepende rock in ”Bolt Cutters & the Family Name” waarna de zaal mee de “whoo yeah yeah yeah” zingend gewoon verderzet. Als zugabe komt Robert Johnson het bluesgehalte verduidelijken met “Come On In My Kitchen”. Tyler Bryant met gitaar vervoegt mee het podium, echtgenoot van Rebecca. Een song met romantische uitnodiging om samen troost te zoeken. Hier in een sweet maar stevige bluesrock versie, rijkelijk gevuld met typische sexy slide solo van Megan Lovell, knallend duel met Bryant en hoogstaande voice krachtmeting van de jongste zus Rebecca Lovell. Samen met Lucas Pettee op keys, Tarka Layman op bas en Ben Satterlee op drums, zorgden ze voor high level in this party & music, for sure !

Guy Cuypers