De meesten onder ons kennen deze twee heren natuurlijk al enkele jaren. Nico De Cock en Edwin Risbourg vormen een edel deel van de BluesBones. De bandnaam zo welgekozen, de blues zit hun inderdaad al van geboorte af in merg en been. De genesis van dit duo is dan ook een mooi verhaal op zich. Het begon allemaal te bruisen tijdens een afterparty onder vrienden zeg maar fans, van de European Challenge in Ponta Delgada, hoofdstad van het eiland Sao Miguel van de Azoren. Zoals in een treinstation of hotel dikwijls een uitnodigende piano staat, startte dit duo een afterparty onder vrienden en fans. We tikken af 5 april 2019. Het team van Rootstime, samen met organisator van Swing Wespelaar en andere “die hards of the Belgian bluesworld,” ons allen nog zeer goed in het geheugen. De covid-jaren maakten het niet gemakkelijk, zeker niet voor muzikanten. In 2023 brengen ze hun debuutalbum “Tales Of Friendship”, waarin vijftien meeslepend en sfeervolle bluessongs. Van UK tot USA worden zij in verschillende tijdschriften ( BiTS of Blues in the South, Blues Blast magazine) aangeraden en geprezen voor hun muzikaal kwaliteit en talent. Belooft dan ook weer een luisterrijk optreden in deze bluestent van Halen.

“Everyday I Have the Blues” is meteen als een “180” in de dartswereld. Een primaat van de jaren '30, toegeschreven aan de broers Pinetop en Milton Sparks. Nico met een timbre die ons al direct gerust stelt, jawel ook al beweert hij later wat zenuwachtig te trillen in duo optredens, hij heeft een stem waarmee hij niet alleen vrouwen versiert. Zo'n bluesstandaard kennen we natuurlijk ook van Memphis Slim (1950) en nog wat later van BB King (1960). Hier presenteert Edwin ons middenin het nummer, als op een dienbord, zijn eerste superbe pianosolo waar je gewoon stil van wordt. Bluesnummers uit het hoogste schuifje en dan ook nog met de juiste perfectie, al zijn ze maar met z'n twee. Zo ook de weemoedige Black American “St James Infirmary” en voltreffer dat ons allen bekoort “(Sitting on) The Dock of The Bay”, heerlijk samen zitten met Otis Redding op de kaai, alsof het 1967 was. We blijven nog even nostalgisch met “Nobody Knows When You're Down and Out” . Een song uit 1923 van pianist Jimmie Cox, maar beter gekend door even fijnzinnig gitaarwerk van Eric Clapton. Uiteraard ook eigen nummers als “ Betrayal “ uit de pen van Edwin, dat net als “Demon Blues” in het eigen repertoire van The BluesBones ligt, hier wat ingepeperd met de kabas door Nico.

Country en blues nooit ver van mekaar verwijderd met een nummer als “Whiskey and You” van Chris Stapleton. Duidelijk in de smaak van Nico, maar dat Kentucky merk lusten wij ook wel. Pogen nu voor ons een nummer voor de eerste maal te brengen, “Ophelia” eentje van The Band. Zo nieuw dat Nico een tekstblad behoeft, terwijl Edwin de noten zoals altijd zomaar uit zijn mouw blijkt te toveren. We blijven Nico zijn idolen graag volgen en luisteren naar een bekoorlijk “Have a Little Faith In Me” van John Hiatt. Zonder tekstblad en eigenlijk heeft Nico ook geen micro nodig, zijn stem springt eruit als een boom in het bos. Nog zo'n pareltje uit de pen van Nico “Broken Tears”, geschreven tijdens de huizenmarktcrisis in 2010, toen vele mensen in Amerika hun huis aan de bank kwijt speelden. Nog een ouder breezing BluesBones nummer “Ridin' Out” in een Chevy op een zaterdagavond, met één hand op het stuur, in de andere een bier can (euh...0 % ?). Nog zo'n idool die we even graag volgen, Tom Waits, met “Picture in a Frame” en Van Morrison's “ Crazy Love”. Jongens, dat we de seventies mochten meemaken!

Na een dorstlessende pauze down to the “Crossroads” en hun eigen”Going Down” uit het briljante Chasing Shadows album. Blues uit het vuistje met “I Heared Him Say” en “I Cry” blues uit het hart. Eentje zonder kabas maar wel samen in de Bel Air Chevy met Tom Waits “Ol' 55”. “I Got You on My Mind”, maar Edwin heeft duidelijk jazz in his mind, met breed opgezette jazzy solo meesterwerkjes op de keys. Samen een feestje opbouwend van gospelgezang “Oh Lordy Lord” tot meezingende yeah's in “Bring it Home to Me”. Smooth jazz in “New Coat Of Paint” uit het tweede album van Tom Waits, The Heart of Saturday Night, met nog cleane stem uit 1974, die Nico glansrijk evenaart. Nog een cover van The Box Tops, groot gemaakt door Joe Cocker “The Letter” en hun eigen “The Seasaw”, waar gebeurd verhaal met herinnering van Nico op een wipplank van een Duitse speeltuin tijdens een BluesBones tour. Nog twee verzoeknummers die stilaan als evergreens op bluescharts verschijnen en die zeker niet mogen ontbreken : “The Devils' Bride” en “I Try”. Toch verkiest Nico met nog een andere idool te eindigen “My State of Mind” van Billy Joel. Nico en Edwin brachten ons net geen dertig nummers, al weet ik dat hun oeuvre niet meer te tellen is. En dat allemaal to the bone.

Guy Cuypers