Grey DeLisle verzeilde tijdens haar tienerjaren in LA en maakt na bescheiden theaterwerk haar intrede in de filmwereld, niet als actrice, het is haar expressieve stem die in succesvolle reeksen zoals The Simpsons en Scooby -Doo, Sponge Bock en talloze andere animatiereeksen opduikt. Ze was ooit artiest bij Sugarhill /Vanguard, maar na een pauze van 20 jaar keerde ze in 2022 terug met haar coveralbum "Borrowed". In 2023 volgde "She’s An Angel" met DJ Bonebrake op drums en Murry Hammond (Old 97s) op gitaar. In 2024 bracht ze "Driftless Girl" uit, geproduceerd door Jolie Holland (The Be Good Tanyas) en met Buck Meek (Big Thief) op backing vocals. In 2024 schitterde ze nog op het podium van Ramblin’ Roots in Utrecht en even later verscheen het "The Grey Album" (2025) waarbij de titel en typografie aan de cover herinneren aan dat titelloze werkstuk van The Beatles, en bevat een dubbelalbum geproduceerd door Marvin Etzioni van Lone Justice. Maar daar stopt het niet. Ze werkt momenteel aan drie nieuwe projecten met artiesten zoals de overleden Andy Paley (Patti Smith, The Ramones, Jerry Lee Lewis, Brian Wilson), Les Greene (American Idol) en deze lente gaat ze samenwerken met John Carter Cash om twaalf gloednieuwe originele nummers op te nemen in The Cash Cabin in Hendersonville, Tennessee.

Maar nu op 5 juni verschijnt haar samenwerking met de eveneens in LA gevestigde soulartiest Les Greene. Het album kreeg simpelweg als titel, "Grey & Greene" mee en is geproduceerd door rockabilly-veteraan en multi-instrumentalist James Intveld, met originele nummers geschreven door Americana/alt-country-ster Grey DeLisle (waarvan drie in samenwerking met Intveld), en laat het zangtalent horen van DeLisle en Les Greene, met wie Grey in 2024 bevriend raakte toen ze samen een kerstnummer opnamen, wat de wens aanwakkerde om verder samen te werken. Sommige mensen kennen Greene van zijn energieke podiumpresentatie en dynamische zang, maar zijn broodwinning is zijn eigen Les Greene and the Swayzees. Deze energieke band brengt een eigen draai aan soul en R&B-getinte rock-'n-roll met optredens die het publiek regelmatig met open mond achterlaten, in een roes door het buitenaardse talent van Greene. Gevormd door een diep respect voor klassieke soultradities, heeft Greene een reputatie opgebouwd door de emotionele kern van het genre te kanaliseren en tegelijkertijd te vernieuwen, waarbij hij elementen van R&B, funk en jazz combineert tot een geluid dat zowel tijdloos als modern aanvoelt. Hij brengt een rijke, expressieve stem mee naar deze samenwerking, een stem die naadloos schakelt tussen rauwe kracht en intieme kwetsbaarheid.

DeLisle is, zoals eerder geschreven, op haar beurt buitengewoon productief en schrijft liedjes alsof het niets is. Na jarenlang gefocust te zijn geweest op haar met een Emmy Award bekroonde carrière, laaide haar passie voor songwriting in 2020 weer op. Dit leidde tot een creatieve periode die sindsdien een omvangrijke en genre-overstijgende catalogus heeft opgeleverd, geworteld in storytelling, samenwerking en een diep respect voor de Americana-traditie. "Grey & Greene" laat vooral de dynamische vocale interactie tussen DeLisle en Greene horen, waarbij elke artiest vijf solonummers bijdraagt, naast een duetcover van de Grease-klassieker "You're the One That I Want". Met de single "The Pieces" (zie video) die een aantal weken geleden verscheen, zet DeLisle de toon voor een album dat zowel diep persoonlijk als vreugdevol meeslepend aanvoelt, een herinnering aan de blijvende kracht van echte stemmen, echte instrumenten en liedjes die rechtstreeks tot het hart spreken. Dit nummer is dan ook een ingetogen, soulvolle meditatie over liefde op afstand die nog lang na de laatste noot blijft hangen. Geschreven vanuit het perspectief van een relatie die net iets te ver is opgerekt, balanceert het nummer in die stille spanning tussen vasthouden en loslaten, gedragen door een ingetogen, diepgevoelde zang die elk woord laat doordringen.

Op het album wisselen de twee elkaar verder af in de zangpartijen op nummers als "Shake That Thing", "Go Go Go" en "Home Wrecker", deze laatste is een slimme herinterpretatie van DeLisle's origineel uit 2006, waarbij Greene de titelrol duivels vertolkt. Het album beweegt zich naadloos tussen energieke, dansbare nummers en gevoelige ballads zoals "I'm Gonna Let You Call Me Baby", "Mariposa" (met Deke Dickerson op gitaar) en "That's All", en laten daarbij de schoonheid en het unieke karakter van deze stemmen schitteren. Wie net een gebroken hart heeft, kan misschien beter deze laatste song overslaan. Greene's prachtige, wanhopige smeekbeden zijn de perfecte showcase voor die opmerkelijke stembanden. Het resultaat is een genre-overstijgende collectie die klassieke country, rockabilly, soul en pop combineert tot iets tijdloos en tegelijkertijd direct, dat zich even goed thuis voelt op een festivalpodium, in de jukebox van je favoriete bar, of in de stille, reflectieve momenten die de nummers zelf vaak oproepen. Reeds bij de eerste beluistering van "Grey & Greene", willen we allemaal lekker losgaan, en DeLisle en Greene geven ons de aanstekelijke inspiratie om dat te doen. Dit album is dan ook een warm en levendig staaltje authentieke rock-'n-soul, in een tijd waarin het hedendaagse muzieklandschap steeds digitaler en afstandelijker aanvoelt. Tijdens het luisteren kun je je bijna voorstellen hoe de vintage apparatuur is gebruikt om het geluid op te nemen, zelfs de hoes voelt heerlijk tijdloos aan, alsof hij net zo goed in 1956 als in 2026 had kunnen verschijnen. "Grey & Greene" zou misschien wel de soundtrack van je zomer kunnen worden!

Releasedatum: 5 juni ‘26