Keer op keer is het een waar genoegen, als je gevraagd wordt om wat te schrijven rond nieuw werk van iemand die zonder de minste twijfel de status van superster verdient. Gao Hong, de Chinese pipa-virtuoze, die haar luit de meest verrassende en veelzijdige melodieën kan ontlokken, is zo iemand. Ze draait ondertussen ruim een halve eeuw mee aan de absolute top van de Chinese muziek en haar verhuizingen, eerst naar Japan en later naar de States, maakten dat ook het Westen hoogte kreeg van haar kunnen. Zij slaagde er als geen ander in, zich de muziekstijlen van haar nieuwe Vaderlanden eigen te maken en te integreren in haar eigen spel.

Met deze nieuwe plaat legt ze de lat nog een tikkeltje hoger: ze componeerde, arrangeerde en speelde alles zelf en daarenboven maakte ze die composities in functie van twee gevestigde orkesten. Enerzijds is er het Royal Philharmonic Orchestra, anderzijds de”President’s Own” United States Marine Band.. Dat is op zich al merkwaardig, omdat de pipa van nature een luit is, die in China steevast als solo-instrument gebruikt wordt of hooguit in kleine ensembles een plaats krijgt. Dat instrument hier omringen met een heus klassiek orkest of een groot gezelschap als de Marine Band, vereist bijzondere compositorische kwaliteiten en Gao Hong bewijst met verve dat ze meer dan thuis is in die specialiteiten.

De traditie wordt gerespecteerd door terug te grijpen naar de eeuwenoude Pudong-benadering, die gebruikt wordt in wat doorgaans de storytelling van de pipa genoemd wordt: als Chinese muzikanten een verhaal willen vertellen, grijpen ze naar die stijl terug. Daartoe beschikken ze over twee invullingen: de Wen-stijl wordt gebruikt om innerlijke emoties en associaties met de natuur te vertolken, terwijl de Wu-stijl aan bod komt, als er dramatische gebeurtenissen in muziek omgezet moeten worden.

Zelf vat de muzikante de plaat als volgt samen: ik kijk terug op mijn verleden,, schat in waar ik vandaag sta en kijk vooruit naar wat mogelijk nog op mij afkomt. Een dozijn deelcomposities, in vier hoofdstukken opgenomen in de fameuze Abbey Road-studios en begeleid door het Royal Philharmonic Orchestra, vormen de hoofdmoot van deze plaat, die afgesloten wordt met “Celebration”, waarbij de Mariniers zowel “Dancing Together” als “Joy and Celebration” in onze oren toveren.

Dat levert een ronduit adembenemende plaat op, die weliswaar ruim een uur beslaat, maar, zoals ik bij herhaling mocht ondervinden, werkelijk voorbij vliegt. De pipa krijgt op heel naturelle wijze een volwaardige stek toebedeeld binnen het Westerse orkest en je gelooft nauwelijks je oren: dat werkt perfect. Dat zegt natuurlijk veel, zoniet alles, over de kwaliteiten van Gao Hong als vertolkster, maar zeer zeker ook als componiste. De prijzen en waarderingen stapelen zich op en dat is helemaal normaal: het gebeurt niet elke dag dat je, vanaf de eerste beluistering, een plaat het predicaat “meesterwerk” mag meegeven. Ik ben daar doorgaans erg voorzichtig mee, maar in dit geval durf ik het helemaal luidop te zeggen: “Symphony of Self” is niks minder dan een meesterwerk. Ik heb gezegd !

(Dani Heyvaert)