Het is nauwelijks te bevatten hoe raar de wereld in elkaar zit: Tiziano Tononi is bijna zeventig en heeft een resem platen gemaakt, waar de meesten slechts kunnen van dromen en toch lijk hij slechts bij enkele ingewijden bekend te zijn. In tijden, waarin de eerste de beste nitwit algauw met enkele honderdduizenden volgers kan uitpakken, lijkt zoiets me raar. Maar het kan aan mij liggen…

De Milanese drummer en componist Tononi -hij leerde zichzelf drummen- heeft een passie voor de onderdrukten en hij brengt met flinke regelmaat muziek uit, waarin hij aandacht vraagt voor wat mensen elkaar durven aandoen. Bij voorbeeld de manier waarop in de huidige Verenigde Staten omgegaan werd met de oorspronkelijke bewoners is hem een doorn in het oog. Op de dubbel-CD Winter Counts ging hij aan de slag met dat niet zo fraaie deel van de hedendaagse geschiedenis.

De plaat waar ik het nu mag over hebben, heeft een Indiaan op de cover staan en bevat acht nummers, die met gemak in een bepaald segment te rangschikken zijn. “Verzet” is niet voor niets een deel van de ondertitel en de songs die door Tononi en zijn kompanen onder handen genomen worden zijn ook niet helemaal lukraak gekozen. “One More Day” van Sinéad O’Connor mag de plaat openen én afsluiten en behoeft nauwelijks toelichting: Ierland kent zijn portie “verzet” ruimschoots en al decennia lang.Zangeres Chantal Antonizzi doet verder fraaie dingen met Van Morrison’s Memory Lane, waarna twee keer Woody Guthrie volgt. Eerst is er This Land is Your Land en dan komt er een heel mooie lezing van Deportees, een song waarin het lot bezongen wordt van mensen die ingevlogen worden om te voldoen aan bepaalde noden van de rijkere bevolking en die, na afloop van hun contract, met z’n allen teruggevlogen worden naar hij thuishaven. In het geval van deze Deportees loopt het bijzonder tragisch af, want hun vliegtuig stort neer en niemand overleeft de crash. De USA vond het niet eens nodig de identiteit van de slachtoffers bekend te maken, maar volstond met hen Deportees te noemen.Van Joni Mitchellis er Cherokee Louise -veel duidelijker kun je je verwijzing niet noemen en dat is ook het geval met Neil Young’s Cortez the Killer. Jefferson Airplane schreef destijds een striemende aanklacht tegen de Vietnam oorlog, met Volunteers, misschien het minst bekende nummer van deze thema-plaat, die eigenlijk een kwartetwerk is: naast Tononi en de al genoemde zangeres Chantal Antonizz, zijn er ook gitarist Alessio Premoli en bassiste Margherita Carbonell, die op een paar nummers bijstand krijgen van gasten op sax, banjo en fiddle. Dat zorgt alles samen voor een heet stevige klank, die toefjes jazz en folk toevoegt aan wat in wezen gewoon een rockplaat is. Maar wel eentje met een boodschap die muzikaal erg knap verpakt zit! Aanbevolen!

(Dani Heyvaert)