Mark Erelli is een 51-jarige folk, pop en Americana-muziek brengende singer-songwriter en multi-instrumentalist uit Sommerville nabij Boston in de Amerikaanse staat Massachusetts. We zijn hem bij ‘Rootstime’ in de voorbije jaren al een paar keer tegengekomen naar aanleiding van de release van enkele cd’s van zijn hand. In 2010 waren dat zelfs twee platen met het soloalbum “Little Vigils” en de samen met Jeffrey Foucault als duo uitgebrachte plaat die “Seven Courses” als titel had en voornamelijk uit coverversies van selectieve ‘murder ballad’-liedjes van andere artiesten zoals Bruce Springsteen, Woody Guthrie, Steve Earle en Neil Young bevatte.

Het oeuvre van Mark Erelli is na de release van zijn debuutplaat “Long Way From Heaven” in 1977 in de loop der jaren alsmaar steviger uitgebreid tot in totaal negentien albums met als laatste in het indrukwekkende rijtje de plaat “Spring Green” die we hier vandaag voor u mogen recenseren. Op dat nieuwe album dat volgt op het in 2023 uitgekomen studioalbum “Lay Your Darkness Down” brengt hij elf nummers waarvan er zes het resultaat zijn van een componeersamenwerking met andere songschrijvers. De teksten en de muziek van de overige vijf nummers komen echter allemaal uit de koker van Mark Erelli alleen.

Voor het co-producen van deze plaat deed hij opnieuw een beroep op zijn goede vriend Zachariah Hickman die ook de meeste van zijn vorige albums voor zijn rekening nam als producer. De nummers werden opgenomen in de ‘Greedy Beast Studios’ in Watertown, Massachusetts waar de volledige instrumentatie bij de nummers werd ingespeeld door Mark Erelli op akoestische gitaar en mondharmonica, Zachariah Hickman op basgitaar, Rich Hinman op elektrische gitaar, lap steel en pedal steel, James Rohr op piano en keyboards, Andrew Stern op akoestische en elektrische gitaren en Shane Leonard op drums en percussie.

Vrouwelijke vocale bijdragen aan de songs werden ingezongen door Alisa Amador en Rose Cousins, elk op twee nummers. Jeffrey Foucault’s echtgenote Kris Delmhorst, Annie Lynch en Rose Polenzani zingen elk backing vocals mee op drie tracks. Mark’s zoon Owen Erelli speelde ook even mee op bariton elektrische gitaar bij de song “Weary Traveler”.

In de liedjes bezingt hij zowel zeer persoonlijke als universeel toepasbare thema’s zoals u zelf kunt horen in de twee songs die we hieronder op audiovideo’s hebben meegegeven. Eerst hoort u het nummer “Friend Like You” waarmee deze plaat erg mooi wordt afgesloten en daarna volgt de al even indrukwekkende albumopeningstrack “King Of Nothing”. Mark Erelli’s stem is net als de meeste wijnen met het verstrijken der jaren alsmaar beter geworden. Ze boeit de luisteraar van begin tot einde en dwingt hem zachtjes om intensief naar de in de songs vertelde verhalen te luisteren.

U zal wellicht net als ikzelf bij het horen van liedjes als “Weary Traveler”, titeltrack “Spring Green” of de liefdesliedjes “Walk Beside Me”, ”While You Were Sleeping” en “Kindhearted Woman” spontaan de vergelijking willen maken tussen Mark Erelli en andere toppers in dit muziekgenre zoals James Taylor, Van Morrison of Jackson Browne. Ook flarden van Neil Young’s werk duiken even op bij de songs “In Waves” en “Harder Than It Has To Be”. Kwalitatief is dit “Spring Green”-album ongetwijfeld van het beste werk dat we in 2026 al hebben mogen verwelkomen.

(valsam)