| TAMIKREST - ASSIKEL |
|
||||
|
||||
.jpg) |
 (2).jpg)
Als ik één en ander goed begrijp, moet deze Assikel de zesde plaat zijn van de band rond gitarist en leadzanger Ousmane Ag Mossa. De man stond twintig jaar geleden aan de wieg van deze Malinese band, die de desert rock zowat eigenhandig tot bij ons bracht en intussen een vertrouwd gezicht geworden is in onze contreien. Zijn charisma maakt van elk concert van Tamikrest een heuse belevenis en het is van bij de eerste beluistering duidelijk dat de band -intussen een viertal met flink wat Franse inbreng met snarenman Paul Salvagnac en percussionist Cédric Maurel steevast in glansrollen. Bassist Cheikh Ag Tiglia is al evenzeer een vertrouwde pijler geworden, die het typische geluid van de band fraai weet te ondersteunen.
Voor de opnames van deze relatief korte plaat -8 nummers in 37 minuten- trok de band naar de Nederlandse studio van Jasper Geluk -zie ook: Altin Gün-, waar ook onze landgenoot Wouter Van Asselbergh passeerde om percussie en toetsen aan te brengen waar dat nodig geacht werd.. De hele zwik werd live op analoge tapes vastgelegd, wat van de band een bijzondere inzet vergde: aan zulke opnames kan je niet al te veel knippen en plakken en je moet als muzikant dus voor de volle honderd procent gefocust zijn. Zoniet kun je helemaal van nul herbeginnen. Nu, met de ervaring die het kwartet intussen bijeen gespeeld heeft, mag dat een lastige opgave lijken, onmogelijk blijkt ze allerminst te zijn en zo krijg je een soort “back to the Roots”-plaat te horen, waarin de band zich volop kan laten gelden en ten overvloede kan bewijzen waarom ze al die tijd al aan de leiding staan van het Malinese contingent.
Daar draagt ook de situatie in Mali zelf toe bij: het land lijdt onder de grillen van een junta die alweer vijf jaar lang elke oppositiestem smoort, die media aan banden legt en de facto helemaal onder Sovjet-stempel ageert. Met zo’n bestel is het logisch dat artiesten niet anders kunnen dan zingen en spelen over onderdrukking, vervreemding en onrecht. Het formaat waar Ousmane zich van bedient, is intussen gekend: wervelende, krinkelende gitaren, flarden lapsteel, wiebelende baslijnen en bij momenten scheurende uithalen, vormen het ideale decor waarin Ousmane zijn verhalen debiteert.
Van zusterband Tinariwen kwam een helpende hand in de vorm van de gitaar en de stem van Ibrahim Ag Alhabib, die “Eillal” mee optilt tot één van de hoogtepunten van de plaat. Ook afsluiter “Adounia” heeft een Tinariwen-kantje, aangezien de intussen overleden Mohammes “Japonais” Ag Itlale er de auteur van is en aan het eind van het nummer een stukje gesproken tekst van de man de plaat mag afsluiten.
Tel daarbij de overtuigende manier van zingen van Ousmane, die helemaal doordrongen is en blijft van de rol die hij als stem van het volk te spelen heeft en je krijgt alweer een plaat die, zelfs al begrijp je geen jota van de tekst, moeiteloos kan overbrengen wat de Malinese gewone man dagelijks ondervindt en ondergaat. Dit is alweer een erg waarachtige plaat van een band die nog maar eens bewijst waarom hij helemaal aan de top staat van de club der Sahara-bands. Binnenkort uitgebreid in onze Lage Landen te zien en onder geen beding te missen!
(Dani Heyvaert)