Ik ben zo vrij te veronderstellen dat de naam van deze behoorlijk geniale Welshe harpiste stilaan overal bekend is en dus kan ik met gerust gemoed naar de orde van de dag: haar nieuwste soloplaat, tegelijk de eerste echte soloplaat in ruim tien jaar. Die is heel bijzonder getiteld en blijkt, bij nader inzien, te bestaan uit elf muzikale vignetten, die samengaan met de teksten van het CD-boekje. Die teksten zijn eigenlijk brieven van Catrin aan haar dertienjarige zelf, die toen nog Katy heette.

Catrin kijkt terug op haar eigen leven, met de ervaring en de wijsheid die ze in de tussenliggende decennia opgedaan heeft en die haar zover gebracht hebben, dat ze die ervaringen kan gebruiken als middel op de dertienjarige versie van zichzelf, gerust te stellen: alles komt goed, maar je zult je portie miserie te verwerken krijgen. Dat hoeft niet erg te zijn, want het zal je op termijn sterker maken. Zo’n beetje de taal die elke ouder aan zijn/haar dochter/zoon zou moeten kunnen aanleren en die erop neer komt dat je alle kanten van allerhande emoties moet doorworstelen om uiteindelijk te belanden bij een personage waar je met tevredenheid kunt naar kijken.

Finch is er nu 46 geworden en heeft een leven achter de rug, dat je op z’n minst als bijzonder en rijkgevuld kunt beschouwen. In haar branche als harpiste, maar ook als begeleidster en componiste heeft ze zowat alles beleefd en meegemaakt wat de in die leven te koop of te krijg is en dus heeft ze bagage genoeg om een aantal belangwekkende situatie muzikaal te duiden.

Over haar kwaliteiten als harpiste kunnen we kort zijn: Catrin kan letterlijk alles op een harp en dat bewijst ze volop op deze plaat, waar melancholische, lieflijke stukken, aangevuld worden met klanken die heel bijzonder zijn en die in dit geval vorm geven aal gebeurtenissen of belevenissen, die je met “strijd” of “moeite” associeert. De leeftijd van 13, je thuisomgeving, je familie…dat zijn de dingen waarover Finch aan zichzelf schrijft en die ze heel mooi weet te verklanken. Ook fases van onzekerheid en angst komen aan bod, zodat je deze plaat gerust een introspectieve retrospectieve kunt noemen. Maar dan wel eentje waarin de hoop nooit ontbreekt.

Ik vind het concept van de plaat simpelweg geweldig en over de kwaliteit van de composities hoef je je bij Finch nooit zorgen te maken. Dat maakt dat je hier dus een plaat geserveerd krijgt, waarop zowat alles mooi samenvalt. Ik zou iedereen een terugblik van deze kwaliteit willen toewensen/ Catrin Finch is niet toevallig alom gelauwerd als muzikante: ze is ook een geweldig Grote Dame als persoon. Prachtige muziek en een heerlijk concept erachter. Wat kun je als luisteraar meer verwachten? Top !

(Dani Heyvaert)