De Amerikaanse zanger/gitarist Chris Bergson is geboren in NYC, maar groeit op in Somerville, Massachusetts. In 1995 verhuist Chris terug naar Manhattan. Terwijl hij de backings doet van jazz zangeressen Annie Ross, Dena DeRose, Sasha Dobson en Norah Jones, brengt hij bij het Juniper Records label "Blues For Some Friends Of Mine" (1997) & "Wait For Spring" (2000) uit. In 2002 wordt Bergson door het 'John F. Kennedy Center for the Performing Arts' aangesteld als de 'Jazz Ambassador of the USA' en gaat hij met zijn trio touren in Afrika. Meer blues en pop invloeden verrijken zijn stijl en zijn te horen in zijn volgende albums: "Blues" (2003), "Another Day" (2005) en "Fall Changes" (2007), het album waarmee hij definitief doorbreekt. Het album is opgenomen in de Levon Helm’s Woodstock studio en was de aanleiding voor een uitnodiging om op te treden tijdens het 'Midnight Rambles' en andere festivals in de States en Europa. In 2011 brengt Bergson "Imitate The Sun" uit, en zes jaar later het album "Bitter Midnight" (2017), opgenomen met toppers als o.a. Richard Hammond (Santana), Andy Hess (Gov't Mule) en Jay Collins (Greg Allman), en was meteen het eerste album dat verscheen voor het Nederlandse Continental Blue Heaven label. Bergson heeft samen al opgetreden met Hubert Sumlin, Levon Helm, Norah Jones, John Hammond, Little Sammy Davis, Etta James, en Bettye LaVette, om een paar grootheden te noemen maar heeft steeds als beginnende jazzmuzikant, zijn hart richting de crossroads gevolgd, want de blues is zijn ware liefde.

Dat Chris Bergson & Ellis Hooks beste vriendjes zijn weten we al lang door hun optredens in België en Nederland waar ze menigmaal te zien waren. Een vriendschap die was ontstaan met Bergson's album "Live at Jazz Standard" uit 2014 waar hij Hooks uitnodigde als gast en opnieuw op de "Bitter Midnight" van 2017. Continental Blue Heaven volgende release kon dan ook niet lang achterblijven en zo verscheen dan ook van Chris Bergson en Ellis Hooks hun "Live in Normandy" in 2019. In de coronaperiode bracht Bergson het album "All I Got Left" (2021) op de markt, een plaat waarbij hij het op zijn ééntje doet, zodat zijn geweldige gitaarspel nog dominanter door je speakers schalt. Samen met zijn glorieus gitaarspel en zijn soulvolle strot brengt hij op deze plaat naast eigen werk fascinerende interpretaties van onder meer Chuck Berry en Bob Dylan. Twee jaar geleden verscheen zijn album "Comforts Of Home" (2024), met een reeks autobiografische songs, songwerk van Bergson en zijn vrouw Kate Ross, en hier was het familieleven de rode draad die deze songs verbonden. Het waren dus meer persoonlijke nummers die de hoogtepunten en dieptepunten en uitdagingen vastlegden waarmee velen van ons op een bepaald moment in ons leven te maken hebben gehad.

Ondertussen heeft Chris Bergson fans in het hele wereld betoverd met zijn soulvolle geluid en explosieve optredens. De Chris Bergson Band creëert een onderscheidend geluid dat luisteraars van verschillende achtergronden aanspreekt door invloeden te putten uit de illustere tradities van het blues genre. Hun vermogen om elementen van rock, soul en jazz feilloos te versmelten, toont hun meesterschap van het blues rock genre en resulteert in een geluid dat zowel krachtig als emotioneel geladen is. De band geeft een meeslepend optreden dat zowel technisch uitstekend als emotioneel expressief is. Bergson's diepe vocalen en bekwame gitaarspel staan centraal, terwijl de rest van de band als een strakke ritmesectie een sterk fundament vormen. En op hun nieuwste release "East River Blues" is het ook niet anders en is deze plaat vooral een terugblik op 30 jaar muziek maken in New York en een eerbetoon aan enkele van Bergson's grootste invloeden uit de blues en jazz, waaronder Muddy Waters en Ray Charles, evenals helden uit het klassieke Blue Note-tijdperk van de jaren 60, zoals Grant Green, Lou Donaldson en Herbie Hancock. Op het album is Bergson te horen in een trio met topbassist Larry Grenadier (Pat Metheny, John Scofield) en meester-drummer Herlin Riley (Ahmad Jamal, Dr. Lonnie Smith), en Bergson's vaste tenorsaxofonist Jay Collins (Gregg Allman) op drie nummers.

Voor Bergson waren de eerste maanden van 2025 in meer dan één opzicht veelbelovend. In januari vierde hij zijn 30e jaar in New York City. Zijn verblijf in de Big Apple, dat halverwege de jaren ’90 begon te midden van jamsessies in de vroege ochtend bij Smalls, lessen bij jazzgitaargrootheid Jim Hall en lessen aan de Manhattan School of Music in Boston, waar hij gitaar en songwriting doceert. Dit alles had hem geleidelijk tot een professioneel muzikant gemaakt, maar ook tot een echtgenoot, vader en diepgaand verkenner van de blues. Hij voelde de behoefte om dit jubileum op de beste manier die hij kende te vieren: de opname van een speciaal album. De nodige telefoontjes werden gepleegd, de agenda’s op elkaar afgestemd en er werd een studiotermijn geboekt voor juni bij NRS Recording in Catskill, New York. Het prachtige resultaat is nu te beluisteren op "East River Blues". De solide, meelevende begeleiding van Grenadier en Riley bij Bergson’s gitaarspel en zang is direct duidelijk vanaf het moment dat ze in het openingsnummer van het album invallen in een rauwe versie van Muddy Waters’ "Mean Disposition". Hierna overtuigt Bergson met zijn melodieus snarengespin in jazz getinte bluespassages als in het Ray Charles getinte "Little Girl Blue" om vervolgens met de titeltrack "East River Blues" te verzeilen in een funky instrumental waarin blues, jazz en soul mooi samenkomen. Slechts 7 nummers op dit album, maar op iedere track, elke noot die ze spelen weerspiegelt hun toewijding aan authenticiteit en passie, wat een monument is voor de aanhoudende kracht van de blues. "East River Blues" met zijn gruizige mix van New York blues, jazz en soul is een album dat zindert, en markeert 30 jaar muziek maken in NYC, als een oprecht eerbetoon aan deze wereldstad. De Chris Bergson Band speelde hun eerste show in juni 2004 op de Big Apple Barbecue Block Party in Madison Square Park, NYC met Jay Collins op tenorsax, die we nu horen in de titeltrack en de twee afsluiters een bezielde uitvoering van Ray Charles' "What Would I Do" en Herbie Hancock's "Driftin'". Deze nieuwe plaat is dan ook een zegen voor zijn trouwe fans en een geweldig instappunt voor degenen die niet bekend zijn met zijn muziek.

releasedatum: 15 mei '26