Joe Lovano ( Cleveland,1952 ) behoort tot mijn favoriete tenorsaxofonisten, hij maakte zo’n 45 albums waarvan ruim de helft in mijn kast staat. Dit is zijn laatste album vernoemd naar zijn nieuwe groep het Paramount Quartet, naast Lovano op tenorsax , G mezzo sopraansax en tarogato horen we Julian Lage op gitaar, Asante Santi Debriano op contrabas en Will Calhoun op drums. (een tarogato is een houten enkelriet blaasinstrument, ziet er uit als een klarinet maar klinkt als een sopraansax). Alle compositie zijn van de hand van Lovano behalve “First Song” van Charlie Haden en “Lady Day” van Wayne Shorter.

Het album begint met “First Song”, soepel gitaarspel opent het nummer waarna Joe invalt met fraaie serene saxofoonklanken. Een superieure start van dit album. Op het volgende nummer met de aparte titel “Amsterdam” horen we Lovano op sopraansax , een doorwrochte compositie met opzwepend drumspel van Will Calhoun ( Living Colour, Jaco Pastorius, Public Enemy) en ook veel ruimte voor Asante Santi Debriano (Cecil Taylor, Randy Weston, Archie Shepp o.a.) . Volgas wordt er ook gegeven in “Fanfare for Unity”. “Lady Day” is natuurlijk opgedragen aan Billie Holiday, de compositie krijgt een passende gedragen uitvoering. De bezetting van dit album is van een hoog niveau waarbij vooral het bijzonder fraaie gestileerde gitaarspel van Julian Lage een geslaagde opponent vormt van Lovano in hun solo’s. Het album eindigt met een absolute knaller “Congregation”, geweldige afsluiter van een sterk en overtuigend album.

Jan van Leersum