Voor iedereen die ook maar iets weet van jazz is de naam van Jazz pianist Fred Hersch een begrip, hij heeft tientallen albums op zijn naam staan, vibrafonist Dick Sisto is een ander verhaal, ik had nog nooit van hem gehoord en dat zal wel voor meer jazzliefhebbers het geval zijn. Deze 80 jarige vibrafonist werd verliefd op jazz toen hij in Chicago woonde, hij bezocht clubs als London House, Plugged Nickel en de Sutherland Lounge waar hij musici hoorde als Milt Jackson, Oscar Peterson en Ahmad Jamal, John Coltrane en Miles Davis. Hij begon met de drums maar switchte naar de vibrafoon opdat hij samen kon spelen met zijn vriend die drumde. Na zijn vertrek naar Northwestern University even buiten Chicago vormde hij The Quartet Four, de drummer Maurice White zou bekend raken bij Ramsey Lewis en later als oprichter van Earth, Wind and Fire. Later vertrok Sisto naar Noord Californië waar hij in een spirituele commune leefde en hij muziek componeerde voor de poëzie van mensen als Alan Ginsberg en Lawrence Ferlinghetti. Dan komt Thomas Merton in beeld, een invloedrijke katholieke priester, mysticus en sociaal activist, hij was trappist, schreef veel boeken en was in dialoog met andere religies. Maar hij hield ook van jazz, zo raakte hij in contact met Sisto die ook priester had willen worden voordat hij de lokroep van de Bebop hoorde.

Fred Hersch is ook een bewonderaar van Merton, dat is een van de zaken die hem verbond met Sisto. Fred spoorde hem aan om een album op te nemen en bood aan mee te spelen, zo kwam het album ”American Love Song” tot stand dat dertig jaar later opnieuw werd uitgebracht door Steeplechase onder de naam “Falling in love”. Min of meer op dezelfde manier is dit duo album ontstaan, twee muzikanten die sporadisch met elkaar speelden maar elkaar enorm appreciëren en vaak in dezelfde richting denken. De bewondering van Sisto voor het pianospel van Fred is alleen maar groter geworden sinds hun album. Hersch zegt over Sisto : “Sisto is a lovely guy, a special guy – a very soulful person. He’s a great musician, and I have a lot of respect for him. He raised 10 kids while living on a dairy farm, but still managed to play jazz”.

Maar hoe staat het met de muziek op dit album ? Ondanks dat een samenwerking tussen piano en vibrafoon niet altijd even makkelijk is vanwege de bijna gelijke geluiden is het hier toch geslaagd, zeker ook omdat steeds één instrument het voortouw neemt zoals in de opener “Only trust your heart” van Benny Carter waar Sisto opent en Hersch later volgt. Fred Hersch is vertegenwoordigd met drie nummers, Sisto met twee, verder horen we composities van Cole Porter, Wayne Shorter, Roberto Menescal, Jack Elliott & Don Marcotte en het eindicht met een van mijn alltime favorieten “Blue Monk”van Thelonius. Geen opmerkingen? Jawel de geluidsbalans is niet optimaal zo klinkt de vibrafoon veel luider dan de piano waardoor het formidabele spel van Hersch wat wordt weggedrukt, jammer foutje van de technicus dunkt mij.

Jan van Leersum