Ze waren de voorbije weken enkele keren live mee te maken in ons land en daar was het verschijnen van deze plaat niet vreemd aan. Wat opviel: als je muziek in handen geeft van mensen die hun instrumenten beheersen, krijg je wonderlijke resultaten, zelfs als je dingen aan elkaar koppelt, die op het eerste gehoor weinig met elkaar te maken hebben.

Laat ik even proberen te duiden: MOTYK- dat betekent zowel reiziger als bewegen- is een ensemble van bij ons, dat voortbouwt op wat destijds door Flairck werd uitgezet. Folk, jazeker, maar dan wel met één groot doel voor ogen: aantonen dat grenzen in de muziek niet bestaan, als je maar bereid bent ze te overschrijden en te verleggen. Het viertal is eigenlijk met z’n vijven en je vindt er bassist Joris van Vinckenroye in terug. Hij was ooit essentieel deel van Troissoeur en wordt nu omringd door de stilaan onvermijdelijke Anouk Sanczuk op viool en haar collega Zhazira Ukeyeva. Op gitaar is er Pablo Ortiz. In deze vorm ontstond Motyk nu zowat tien jaar geleden en alleen al de afkomst van de muzikanten verraadt deels hun grenzeloosheid: Sanczuk en Van Vinckenroye zijn Vlaams, Ortiz komt uit Mexico en Ukeyeva is Kazakse. Dat vertaalt zich in eenheel eigen brouwsel van akoestische muziek-van-hier-en-van-ver-daarbuiten. Oosterse en Aziatische ritmes en klankkleuren. Geregeld werken de vier -of vijf, zo u wil, want ik wil absoluut de rol van fluitist Jeroen Goossens niet minimaliseren- samen met het Georgische koor Sathanao en wie de muziek van ginds een beetje volgt, weet dat koorzang daar een heel geliefde discipline is.

Bon, deze “Crossroads”-CD is daar een neerslag van en ik moet zeggen dat er ten huize van ondergetekende de voorbije paar weken nauwelijks iets anders uit de speakers kwam dan deze muziek. Die is, zacht uitgedrukt, nogal onconventioneel, maar nooit oninteressant, al was het maar omdat de stemmen en instrumenten op indrukwekkende wijze met elkaar vervlochten worden.Dat leidt tot meerdere memorabele momenten en tot lange melodieën, die geregeld in twee delen opgesplitst worden. Zo zijn er telkens twee delen aan “Belter-Shelter”, “Ritual Song”, “Lost Love Song” en So Long Song”, maar net zo goed blijft het elf minuten lange “Crossroad-Stitch” fier overeind staan, met als “Lullaby Bye”.

Alles samen krijgt je zowat een uur muziek geserveerd, waarin zowel het koor als de muzikanten in quasi live-stijl aanbieden wat ze te geven hebben en dat is niet min: hoe de staande bas converseert met de violen en de gitaar en hoe dat zich allemaal om de stemmen heen weet te werken, het snijdt soms je adem af. Het is zondermeer duidelijk dat beide groepen elkaar versteken en dat de toegevoegde waarde van deze samengang nauwelijks in te schatten is. Er volgt rond deze tijd een tournee doorheen Georgië en ik mag hopen dat de culturele centra alhier hun huiswerk gemaakt hebben en deze Crossroads alsnog aan hun aanbod toevoegen. Heerlijke plaat is dit!

(Dani Heyvaert)