Een mens kan soms moeilijk bevatten hoe snel de tijd voorbijvliegt en met deze CD heb ik dat ook. Het blijkt ruim twaalf jaar geleden te zijn, dat de vorige plaat van dit kwartet uit Nijmegen in deze kolommen gerecenseerd werd. Een stilte van twaalf jaar merk je eigenlijk pas op, zodra ze doorbroken wordt en op dat punt zijn we vandaag aanbeland. en ik denk dat het geen kwaad kan het viertal nog even voor te stellen. Nijmegen is de plaats waar het viertal vandaan komt en de leden kennen elkaar al sinds hun prille jeugd. Net als de andere drie bandleden is snarenman Ray van Haalen ook zanger, net zoals de andere snarenman, Erik van Oijen. Onder hun beiden verdelen zij de composities van de twaalf nummers op de plaat, die verder mee ingespeeld wordt door de ritmetandem, bestaande uit drummer Bart Versteegh en bassist John Ariëns. Het feit dat ook banko en accordeon op de lijst van bespeelde instrumenten staat én de vaststelling dat bij de gastmuzikanten pedal steel, trompet en viool betrokken worden, wijst meteen op een zekere country-kleur in de klank die je van de band mag verwachten.

Het eerste waar ik bij beluistering moest aan denken, was de stijl van de veelal trage nummers: ergens in het midden tussen Warren Zevon en The Jayhawks. De plaattitel -helemaal in het Latijn- verwijst naar producer en vriend van de band, Louis Bos, die zowat een jaar geleden overleed, maar dermate belangrijk was voor de band, dat die de plaat naar Louis vernoemde.

Zoals al gezegd, twaalf veelal trage songs, die bulken van de weemoed en die elk een verhaal vertellen, maar die vooral inleving vergen van de luisteraar. Let wel: dit beschouw ik als een compliment ! Om “mee” te zijn met deze plaat, moet je willen luisteren en moet je jezelf laten opgaan in de knappe melodieën en de vaak ragfijne arrangementen. Je moet als het ware actief luisteren om te kunnen horen. Dit is dus geen plaat, die eenzijdig over de luisteraar uitgestort of uitgestrooid wordt, nee: deze vraagt medewerking van de luisteraar.

Eens je zover bent, krijg je vat op de knappe nummers en ga je helemaal op in songs als “Straight Where I Wanna Be” of “Once Upon a Time”. Blikvanger van de plaat is, wat mij betreft, echter de afsluitende titeltrack: helemaal vrij van tekst, maar bijzonder krachtig en overtuigend. Hiermee zeg ik niks over de tracks die wel gezongen worden, maar deze instrumental is ronduit briljant en smeekt erom gebruikt te worden in één of andere soundtrack. Hoe het ook zij, DIX hebben een heel knappe nieuwe plaat uit, die een waardig eerbetoon is aan een man, van wie het belang niet overschat kan worden.

(Dani Heyvaert)