Pianist en zanger BROOKS MILGATE dompelt je met zijn nieuwe studio album 'ROLL WITH THE PUNCHES' met zijn virtuoze pianospel en doorleefde stem onder in de authentieke, levendige klanken van New Orleans. Met zijn energieke mix van piano blues, boogie-woogie en traditionele roots eert Milgate de rijke muzikale erfenis van “The Big Easy” aan de Mississippi. De stijl van Milgate combineert de ritmische complexiteit die doet denken aan Professor Longhair met de soulvolle benadering van Dr. John. De muziek is doordrenkt met elementen van boogie-woogie en klassieke Amerikaanse rootsmuziek, gedragen door zijn meesterlijke pianospel.

Brooks studeerde in 2005 af aan de Berklee School of Music in Boston/MA en vestigde zich daarna als een prominent pianist en organist in het noordoosten van de VS. Hij toerde en speelde al samen met o.a. Ana Popovic, Monster Mike Welch, Sugar Ray and the Bluetones en Lurrie Bell.

Na een ep en het full length album, ‘The Stags’ dat vorig jaar verscheen, is er een opvolger: ‘ROLL WITH THE PUNCHES’ (laat je rollen met de stoten). Het album opent met “Cheap Airline”, een rechttoe-rechtaan rocker die Milgates schreef voor zijn huidige partner (met wie hij nu in NY woont), waarin hij vrolijk vraagt: “Hoe had ik kunnen weten dat ik met een goedkope luchtvaartmaatschappij niet weg zou gaan, maar naar huis?...”. Daarna volgt een uptempo cover van de klassieker, “Goodnight Irene”, een folk nummer dat in de jaren ‘30 beroemd werd gemaakt door de beroemde blueszanger Lead Belly. Op elektrische piano opent Milgate “Best that We Can Do”, een nummer over de ervaring die we allemaal wel eens hebben gehad: naar de hemel kijken als je alleen of eenzaam bent en je realiseren dat het ook die hemel is, die onze verre vrienden en familie zien als zij omhoog kijken…“I Should've Known” is (met Monster Mike Welch voor de eerste keer op gitaar) een stap diep in de blues.

Op de instrumental “Interstate Shuffle” wordt even de gaspedaal ingeduwd, om vervolgens gas terug te nemen op “Worry” en “Roll with the Punches”, waar hij een refrein zingt terwijl Monster Mike soleert: "When you're rolling, when you're rolling, roll with the punches…". "Het gaat erom hoe je omgaat met wat het leven je toewerpt", aldus Milgate. "De afgelopen jaren ben ik gescheiden, verhuisd en heb ik veel veranderingen meegemaakt, dus de inspiratie voor dat nummer was gewoon om met de stroom mee te gaan…". Het gevoelige “Why'd I Wait So Long” is een explosieve gospel met Charlie O’Neal op slide gitaar en Lydia Harrell, Andrea Capozzoli & Kit Holliday als koortje en “My Babe” is een cover van de populaire oldskool Willie Dixon song, hier met een prima sax solo van Mark Earley en de percussionist Eli Lito Mateo uit Worcester, die een vleugje Caribische invloeden toevoegt. In het jazzy en soulvolle “So Long” zingt Milgate over het einde van een relatie, of dat nu een werkrelatie of een romantische relatie is, het eindpunt waarop je niets anders meer kunt zeggen dan “tot ziens…”. Rest er nog de afsluiter, het relaxte instrumentale “Blueish Gray”.

Eric Schuurmans

‘ROLL WITH THE PUNCHES’ track list: 01.Cheap Airline - 02.Goodnight Irene [folk standard > Lead Belly] - 03.Best that We Can Do - 04.I Should've Known - 05.Interstate Shuffle* - 06.Worry - 07.Roll with the Punches - 08.Why'd I Wait So Long - 09.My Babe [Willie Dixon] - 10.So Long - 11.Blueish Gray* | (*instrumental) Music/Lyrics by Brooks Milgate, w/ or as [#] | Credits: Brooks Milgate: vocs, keys (piano, Hammond organ, Rhodes), drums (6,8,11), bass (8), acetone organ (11) / Guitar: Charlie O’Neal (1,8), Monster Mike Welch (4,7), Chris Vitarello (5) / Chris Anzalone: drums (exc.6,8,11) / Eli Lito Mateo: percussion (9) / Bass: David Westner (exc.8), David Westner: upright bass (11) / Mark Earley: sax (1-5,7,9,10) / Bvs: Lydia Harrell, Andrea Capozzoli & Kit Holliday (8)

Discography BROOKS MILGATE: Roll with the Punches [2026] | The Stags [11/25] | The Night Needs the Stars (ep,6#) [11/25] |