De riviermonding, zo noemen we bij ons wat voor Fransen “lestuaire” heet, die plaats waar het zoete water van een rivier zich vermengt met het zoute van de zee. Dat wijst, zeker in de geesten van de drie muzikanten die we hier horen, in de richting van “ontmoeting” en “deelgenoot worden” en dus kun je de plaattitel zien als een metafoor h-voor het echte leven. Water doet leven, water activeert. Kiya Tabassian is van oorsprong Iraniër, Ablaye Cissoko komt uit Senegal en Patrick Graham is helemaal Canadees. Alle drie zijn ze gepokt en gemazeld in muziek die ze, elk vanuit hun eigen komaf, meevoeren naar hun leven van alledag. Voor deze drie heren is de ontmoeting van mensen duidelijk bijzonder belangrijk en dat laten ze op deze plaat bijzonder verfijnd horen.

Tabassian speelt setar (driesnarige luit) en zingt, Cissoko speelt Kora en zingt en Graham voegt daar bijzondere percussieklanken aan toe. Met zijn drieën tekenen ze een wereld uit, deels reëel, deels imaginair, maar vooral een wereld waarin ontmoeting en de rijkdom daarvan centraal staat. Elf tracks lang vertellen ze verhalen of legendes uit hun eigen cultuur en vermengen ze zo de dingen “van hier” met die “van elders”.

Dat gebeurt allemaal op bijzonder ontroerende, intimistische wijze en de blijdschap, de vreugde die de drie blijken te ervaren als ze samen spelen, straalt van begin tot einde van deze warme plaat af. Meestal instrumentaal, maar af en toe ondersteund door stemmen, voegen ze hun drie aparte muziekstijlen bij elkaar tot een boeiend geheel, waarbij ze spelen met ritmes en melodieën, die op geen enkel moment elkaar voor de voeten lopen. Bij minder getalenteerde mensen zou dat tot een soort kakofonie kunnen leiden, maar daar laten deze drie ervaren meesters zich niet op betrappen en het resultaat is een tegelijk ingehouden en toch energieke plaat, waar iemand als ondergetekende helemaal blij van wordt. Ik voel me helemaal meegevoerd op deze vlucht boven de monding van de Saint Laurent rivier, waar veel nieuwe levens samenkomen en voor een bijzondere dynamiek zorgen.

Men voelt er zich welkom en wordt met open armen ontvangen. Zou dat typerend zijn voor Québec? Geen idee, maar fijn om beluisteren is het alleszins: bijzonder vakkundig en geraffineerd gespeeld en met manifest respect tegenover elkaar. Niemand probeert hier de ander te verdringen of te overtreffen, integendeel: het is de reis naar de harmonie, die hier in de kijker gezet wordt. De plaat duurt ruim een uur, maar ze vliegt werkelijk voorbij en ik merkte bij mezelf dat ze een heel positief effect had, niet alleen op mijzelf, maar ook op de huisgenoten. Niet dat ik meteen behoefte heb aan therapeutische benadering, maar ik kan niet ontkennen dat muziek als deze bijzonder veel deugd doet. Heel erg aan te raden, dus!

(Dani Heyvaert)