Mocht er, binnen in u, een stemmetje zeggen dat de namen van deze twee muzikanten u “ergens iets “zeggen, dan hoeft u niet meteen naar de psychiater te stappen, integendeel. Het betekent wellicht dat u her of der iets gelezen heeft over de groep Aurora Clara, waar we het niet zo lang geleden over gehad hebben in deze kolommen. Beide heren zijn namelijk actief binnen dat gezelschap dat al enkele jaren hoge ogen gooit in de Spaanse fusion-scene. Op deze plaat verdiept het duo zich helemaal in de flamenco en daarbij krijgen ze enige hulp van percussionisten “El Guille en Tino di Geraldo.

De combinatie van razendsnelle flamenco-passages en dito fluit-interventies maf dan niet alledaags lijken, ik kan met de hand op het hart stellen dat ze wel werkt. De composities zijn allemaal van de hand van Mannola, zij het dat de eerste drie -Fremantle, Waiheke en Nuevo Mundo het gezamenlijke werk zijn van beide heren. Een en ander werd in drie dagen tijd opgenomen in Granada en werkelijk alles aan de plaat was eigen werk: compositie, spel, productie: alles werd in eigen handen gehouden en precies dàt lijkt mij de sterkte van de plaat te zijn. Twee heren die elkaar door en door kennen, maar besluiten iets te doen rond een genre dat weliswaar niet het hunne is, maar dat wel overal in de lucht hangt in hun omgeving.

Dat blijkt: de twee leveren een ietwat gewaagde, maar bovenal muzikaal geslaagde flamenco-plaat af, waarmee ze vooral hun liefde voor die muziek aantonen en daarenboven uitgebreid kunnen bewijzen dat ze op fluit en gitaar hun gelijken niet kennen. Dat leidt tot een heerlijke plaat, die uitermate geschikt is om niet-kenners -zoals ik- kennis te laten maken met de bulerias en Rondeñas die je binnen de flamenco overal tegenkomt.

Mannola en Aracil demonstreren overvloedig hoe goed ze kunnen spelen maar vooral etaleren ze hun respect en liefde voor een genre dat niet helemaal het hunne is. Wat dan overblijft, is simpelweg prima muziek die ontstaat als je meesterlijke instrumentalisten hun gang laat gaan. Ik zal mezelf absoluut geen kenner noemen, maar deze plaat heeft me wel letterlijk wekenlang bij de lurven gehad en dat is voorwaar geen kleine verdienste. Wie zich wil inwerken in de flamenco, zit met deze “Zeven Zeeën” gebeiteld !

(Dani Heyvaert)