Kenneth Pattengale en Joey Ryan vormen samen het reeds vier keer voor een ‘Grammy Award’ genomineerde duo dat optreedt onder de naam ‘The Milk Carton Kids’. De indie folk- en Americana-liedjes van deze twee harmonieus samen zingende muzikanten uit Eagle Rock, Los Angeles, Californië worden sinds hun debuutplaat “Prologue” in 2011 meestal begeleid met door beiden bespeelde akoestische Gibson- & Martin-gitaren. De luisteraar zal bij het horen van hun songs al snel vergelijkingen gaan maken met andere folk- en countryballads zingende duo’s zoals ‘Simon & Garfunkel’, ‘The Everly Brothers’ of ‘The Cactus Blossoms’.

“Lost Cause Lover Fool” is de eind april 2026 uitgekomen zevende studioplaat van ‘The Milk Carton Kids’. Ze brengen er negen liedjes op waarvan ze er samen zeven hebben gecomponeerd. De twee andere liedjes zijn covers van nummers die ze beiden mooi vonden (en die ons evenzo konden bekoren). Zo is “Sad Song” een akoestische folksong uit de naar zichzelf vernoemde plaat “Willie Watson” van 2024. Het andere nummer “Ribbon” stamt eveneens uit 2024 en stond toen op de plaat “The Only Moment” van singer-songwriter en violiste Maya de Vitry uit Nashville, Tennessee.

Van hun eigen nummers op dit album selecteerden we voor de onderstaande video’s twee songs die ‘The Milk Carton Kids’ live hebben gezongen tijdens de op de Amerikaanse televisie te bekijken muziekshow ‘Saturday Sessions’. We kozen daaruit voor de albumtiteltrack “Lost Cause Lover Fool” en het prachtige melancholische liefdesliedje “A Friend Like You”.

Op de openingstrack “Blue Water” speelt Joey Ryan op banjo als enig begeleidend instrument. De algemene kenmerken bij de songs op deze plaat zijn een sobere akoestische instrumentatie en zacht haast fluisterend zangwerk. Liedjes als “My Place Among The Stones”, “I’ll Go Home From Here”, “Blinded And Smiling” en de prachtige slotsong “Young Love” vormen stuk voor stuk een fluweelzachte streling voor het oor (of beter gezegd: voor beide oren).

Het album “Lost Cause Lover Fool” van ‘The Milk Carton Kids’ volgt net drie jaar na hun laatste release “I Only See The Moon”. De verademende rust die deze plaat bij beluistering uitstraalt is bijna niet meer voorkomend in de hedendaagse muziek die vaak van luid over luider tot luidst lijkt te gaan. Het maakt van deze negen akoestisch gebrachte songs op dit nieuwste album een waar luistergenot dat ons in de komende weken alvast zal doen teruggrijpen naar de zes vorige platen van dit duo.

(valsam)