| THE RIGHT REVEREND CROW - DEMOKRACY BLUES |
|
||||
|
||||
 |
.jpg)
Singer-songwriter Nathan Bell uit Signal Mountain, Tennessee is sinds zijn komst in 2017 een vaste favoriet op rootspodia in het Verenigd Koninkrijk en Europa. In de loop van een dozijn albums heeft hij zich gevestigd als een chroniqueur van de gewone Amerikaanse arbeider, en dit vooral met zijn eerste drie albums, gebaseerd op leven, werk en gezin, waarbij Bell stevig in een arbeiders volkszangtraditie werkte. Latere albums weerspiegelden Amerika's afglijden naar populistische politiek en de daarmee gepaard gaande gevaren, culminerend in de scherpe woede in "Red, White And American Blues (It Couldn't Happen Here)" uit 2021, dat tekeerging tegen de verduistering van de Amerikaanse samenleving.
Op Bell's nieuwste album "Demokracy Blues" kruipt hij in de huid van The Right Reverend Crow, een bijnaam die hij gebruikte voor een aantal nummers op "Red, White And American Blues (It Couldn't Happen Here)". De nieuwe plaat is een album vol rauwe elektrische blues, en het is niet te zuinig. Bell is laaiend enthousiast terwijl hij tekeergaat tegen de puinhoop die de VS vandaag de dag is. Hoe hij de regering aanvalt komt dan ook degelijk tot uiting in dit album, en het maakt het album zeker boos. Producers Frank Swart en Brian Brinkerhoff van het label NeedtoKnow Music stelden hem voor dat drummer Alvino Bennett en hijzelf een paar nummers zouden proberen met elektrische gitaar en een uitgesproken bluesaanpak, hetgeen maanden later resulteerde in een volledig elektrisch blues-soulalbum.
Veel mensen vergelijken de huidige onrust in de VS met die van de jaren zestig, een decennium getekend door de moorden op twee Kennedy's en Martin Luther King. Bell verwijst hiernaar op de albumhoes, die, afgezien van het feit dat Democracy met een K wordt gespeld zwarte iconen uit die tijd bevat. Zo is er Jimmy Hendrix te zien, samen met de zwarte atleten die de Black Power-groet brachten tijdens de Olympische Spelen van 1968. De regel onderaan, "There is Always Hope", is bedoeld als tegenreactie op de boze toon van het album en komt uit een van de gedichten van zijn vader, de beroemde poëet Marvin Bell.
"Demokracy Blues" bevat 13 geweldige nummers die meteen ter zake komen. Vooral in een aanklacht tegen de moderne Amerikaanse politieke verdeeldheid en behandelt thema's als universele rechten versus "macht maakt recht" in songs als "What Time It Is", dat verscheen als eerste single, het titelnummer, met het refrein "Downhearted and Blue", het nummer "A Woman", een doorleefd anthem voor vrouwenrechten of "Young Man (some days I can only despair)" gebracht met Ada Dyer. Maar de nummers zouden niet zijn wat ze zijn zonder de band. Bell wordt bijgestaan door de reeds vernoemde co-producer Frank Swart (Patty Griffin, Norah Jones, Morphine) op bas en gitaar, drummer Alvino Bennett (Willie Dixon, Muddy Waters, Stevie Wonder) en dit samen met de bekende jonge bluesgitarist Sean 'Mack' McDonald, waardoor Right Reverend Crow, de band van onze tijd is. Zijn teksten snijden, raken en nemen geen blad voor de mond. Hij zingt over wat hem bezighoudt, van maatschappelijk onrecht tot persoonlijke reflectie, met dezelfde eerlijkheid waarmee hij al jaren op het podium staat. Met invloeden van Fat Possum en andere Mississippi Blues, zingt Bell over wat hem bezig houd, en vooral over het onrecht in de wereld, gewoon de waarheid in een boze wereld. Maar er is altijd hoop.....
Nathan Bell met Frank Swart & Alvino Bennett Live 2026: