Het wordt stilaan een beetje heikel om Lina_ een etiket toe te bedelen: de ene samenwerking na de andere zag de voorbije jaren het levenslicht en keer op keer toonde de zangeres dat we het uiterste van haar grenzen nog niet gezien hebben.

Dat is met deze samenwerking met de Spaanse pianist Marco Mezquida niet anders. Een klein jaar geleden was er al een EP, die als snoepje diende voor wat midden van 2025 een toernee zou worden en nu is er dus de volwaardige CD, waarmee we onze oren meer dan een klein beetje kunnen tevreden stellen. Net geen uur loepzuivere fado, waarmee de -dat wisten we al eerder- fantastische stem van Lina_ in duet gaat met de bijzondere piano van Marco Mezquida. Die man is, zo vermoed ik toch, een ietsje minder bekend hier bij ons, maar ik kan u wel vertellen dat hij doorgaans opereert in het grensgebied tussen jazz en klassiek. Dat houdt bijna vanzelfsprekend in, dat je hem ook een flinke dosis improvisatievermogen moet toekennen. Ook dat spreekt een beetje voor zich, als je gaat bekijken welke de songs zijn, waar het duo zich op deze plaat aan begeeft. Dat begint bij de titelsong, naar een gedicht van de avant-garde dichteres en feministe Florbela Espanca, dat we een zestal jaar geleden leerden kennen vanwege de gelijknamige CD, waarop een aantal bekende Portugese zangeressen het oeuvre van de dichteres onder handen namen.

Dan volgen “ Senhora do Almortao”, dat bij ons bekend werd in de versie van José Afonso, en “Algemas”, dat we dan weer kennen van Amàlia Rodrigues. Ook “Ausencia em Valsa” kennen we in de live uitvoering van José Afonso. Van de Braziliaanse choro-artiest Abel Ferreira da Silva komt “Alma” en via Pedro Almodovar’s “Carne Tremula” hoorden we ooit “El Rosario de mi Madre” en “Nao e fácil O Amor” , een tekst van Luis de Andrade werd eerder al de eeuwigheid ingezongen door Janita Salomé.. Van “Fado da Defesa” circuleren onnoemelijk veel versies, net als van “Lisboa dos Manjericos” dat we heel lang geleden al leerden kennen via, jawel, Amália Rodrigues.

“Gota d’Agua” kwam uit de pen van acteur Flavio Gil afsluiter “No Volveré” is dan ooit weer bekend gemaakt door de grote Chavela Vargas, waarmee ik alleen maar wil zeggen dat Lina_ enMarco hun inspiratie haalden bij een pak gevestigde waarden uit hun taalgebied(en). Dat houdt risico’s in, omdat mensen sowieso geneigd zijn nieuwe versies te vergelijken met wat ze al kennen. Geen nood in dit geval alle interpretaties blijven moeiteloos overeind en het duo maakt, wat mij betreft, een entrée langs de heel grote poort. Klassiekers herinterpreteren er er wat mee aanvangen dat niet meteen als kopieerwerk kan aangezien worden: het is niet iedereen gegeven. Wel deze twee dus. Haar kenden we al, hem kennen we nu. Straf duo, zeker weten!

(Dani Heyvaert)