Klarinettist en componist Frederico Calcagno maakt met Face the Music zijn tweede album met zijn groep The Dolphians. Zoals de naam al aangeeft is de muziek van de groep gebaseerd op het oeuvre van multi- instrumentalist Eric Dolphy. Dit is hun tweede album, zes jaar na hun debuut From Another Planet. De groep bestaat uit leider, klarinettist (bas, sopraan, piccolo, contralto) Frederico Calcagno, Gianluca Zanello (altsaxofoon), Luca Cerbelli (tenor en sopraansaxofoon), Andrea Mellace (vibrafoon), Stefano Zambon (contrabas), Stefano Grasso (drums, percussie).

De groep won al diverse prijzen waaronder de 2020 Giorgio Gaslini International and Recognition als nieuw talent in Musica’s Jazz Top 2020. Hun muziek verbind de het soulvolle geluid van de jaren ’60 Blue Note periode met hedendaagse invloeden zoals post-bop, avant-garde, Balkan Muziek, wereldmuziek en Hip-Hop.

“The great opening” is de toepasselijke titel van het eerste nummer van het album, de avant-gardistische tendens is tekenend voor de muziek van de Dolphyans. Een druk muzikaal beeld waarin iedereen maar wat lijkt te doen, maar er is wel degelijk een patroon te ontdekken met een belangrijke rol voor vibrafoon die zorgt dat alles niet ontaard in een muzikale chaos. De “rust” keert terug met ”Inner Journey” dat wordt geopend door fraaie klanken van de contrabas gevolgd door de blazers, er ontwikkelt zich een fraai muzikaal beeld waarin ieder instrument de nodige ruimte krijgt, spannende muziek tot gevolg hebbend. In “Terra Liberata” is er een gastrol voor violiste Anais Drago, mooi.

Een van de spraakmakendste composities op dit album is “Children of Gaza” met bijzondere solo’s van vooral Federico Calcagno. Het drama in Gaza wordt goed verbeeld door de lange gedragen solo’s die de nodige spanning oproepen. In “Castelli di Sabbia is er een soort hip-hop vocal van Francesca Remini en Charan/Davide Sartori, normaliter niet mijn ding maar in het Italiaans klinkt het prima. Het album wordt afgesloten met een geslaagde versie van “Mandrake” van Eric Dolphy. Heerlijk album dat weer eens bewijst hoe hoog de kwaliteit is van de Italiaanse jazz, vaker over laten komen zou ik zeggen.

Jan van Leersum