Het is haast niet te vatten, hoeveel muziek er uitgebracht wordt, dezer dagen en het is voor een recensent met een beetje brede kijk al evenmin mogelijk om alles te horen of te lezen. Zo komt het, dat ik nu pas, ruim een half jaar na het verschijnen ervan, toe ben aan de derde plaat van dit Zwitserse kwartet, dat voorbije zomer, naar ik hoorde, de pannen van het dak speelde op het Gaume Jazz Festival. Enig zoekwerk leert mij dat de band in 2019 debuteerde en al snel in de kijker liep bij de iets grotere organisaties als Cully Jazz en Brise Glace. Een tweede plaat, “Mirage” volgde in 2023 en nu is er dus nummer drie en iets zegt mij dat dit de koevoet is, waarmee de deuren helemaal open gegooid zullen worden.

De vier zijn trompettist Zacharie Ksyk , gitarist Erwan Valazza, bassist Gaspard Colin en drummer Nathan Vandenbulcke. Waar de wiegjes van de respectieve muzikanten stonden, weet ik helemaal niet, maar het is me wem duidelijk dat ze opteren voor een Zwitserse uitvalsbasis en voor een naam, die afgeleid is van de Schaal van Mohs, waarmee mineralen geclassificeerd worden, maar dit helemaal terzijde. Het draait om de muziek en die klink tegelijk heel bijzonder te compleet organisch. “Dromerig”, “filmisch”en “weemoedig” zijn adjectieven die al snel opdoemen, al zorgt een uiterst geraffineerd en perfect gedoseerd gebruik van synthgeluiden bij momenten voor een heel speciaal geluid: de trompet is prominent aanwezig, maar ze loopt zeker de andere instrumenten niet voor de voeten, integendeel: Ksyk voelt vlekkeloos aan wanneer hij mag uitbarsten en wanneer ingehouden spel een nummer ten goede komt.

Dat levert heel fijne melodieën op, met bij momenten flink wat ruimte voor groove en soul, en dan weer bijzonder verstilde, bijna zweverige passages. Allemaal eigen werk, behalve een heel fijne bewerking van Minnie Ripperton’s “Lovin’ You”, en al met al een heel fijn album van een band waarvan de leden elkaars klankkleuren uitstekend aanvoelen. Zo gaat de bij momenten wat ijle klank van de trompet heer geregeld in duel met de wat drogere, harde klank van de drums en ik mag u aanbevelen uw beluistering te beginnen bij “Sur la Dune” en “Louisiana’, om dan terug te keren naar “Le Majordome”: op die manier heeft u zowat de hele scala van de klanken van deze hoogst interessante club bij elkaar gehoord. Ik weet alvast één ding: als Mohs nog eens aangekondigd wordt op één van onze podia, zal ondergetekende er heel snel bij zijn, want deze plaat belooft ontzettend veel goeds voor mogelijke live-optredens.

(Dani Heyvaert)