Het is niet voor het eerst dat we hier enkele lijnen mogen wijden aan deze jonge muzikante, van Israëlische komaf, maar dezer dagen in Berlijn gevestigd. Wie, als jong meisje voor de mondharmonica kiest, die valt alvast op: zoveel vrouwelijke harmonicaspeelsters zijn er niet en al helemaal niet in de jazz.

Met de timing had het misschien wat beter gekund, want de eerste twee platen van Ariel werden niet meteen gediend door de Covid-pandemie, al bood die, achteraf bekeken, wellicht ook kansen. Drie jaar geleden startte ze namelijk, met celliste Talia Erdal uit Jerusalem en pianist Arseny Rykov uit Moskou, in hun gezamenlijke basis in Berlijn, dit trio op. Veel repeteren en zo mogelijk nog meer optreden, verschafte het trio al eer behoorlijke reputatie, zelfs lang voordat er sprake was van een eerste plaat. Die is er nu en ze is verbazend straf.

Dat heeft vooreerst te maken met de samenstelling van het trio: de drie instrumenten blijken verrassend goed samen te klinken, wat, voor een leidend instrument als de scherpe mondharmonica niet altijd voor de hand ligt. Die scherpte wordt wondermooi gecompenseerd door de weliswaar expressieve, aar vooral melodieuze celloklanken, die op hun beurt onderlijnd worden door de ogenschijnlijk eenvoudige, maar bij nadere beluistering bijzonder expressieve pianoklanken.

Dit trio heeft in niet al te lange tijd bijzonder veel maturiteit bijeen gespeeld en deze plaat -ze is wel wat aan de korte kant, met haar 34 minuten- is simpelweg een waar genot voor ’s mensen oren. De lyriek, de melancholie, die doorheen de hele plaat sijpelen…ze doen op slag de kloof verdwijnen, die je soms hebt tussen nostalgie en avant-garde. Hier vinden beide elkaar vlekkeloos en ik weet heel zeker dat de grote Toots goedkeurend toekijkt vanuit zijn hiernamaals.

Je hoeft de openende titeltrack maar te beluisteren, of “Seeds of Change” of één van de andere zeven tracks van deze plaat en je wordt er instant blij van. De technische begaafdheid spreekt voor zich, maar mij lijken het vooral het organische samenspel en de perfect op elkaar afgestemde instrumenten te zijn, die deze plaat tot een waar luistergenot maken. Als instrumenten op dergelijke manier met elkaar in dialoog gaan, dan krijg je Kunst. Met een grote K. Ariel Bart is niet ver verwijderd van het grote meesterwerk, dat ze zonder twijfel in zich heeft.

Voorlopig situeren de concerten van de trio-kalender zich uitsluitend in Berlijn en Tel Aviv, maar ik mag hopen dat één van onze programmatoren voldoende alert is om dit meer dan veelbelovende trio ook eens hierheen te laten komen.

(Dani Heyvaert)