Kim Wilson behoeft bij de bluesliefhebber eigenlijk geen introductie, als frontman van The Fabulous Thunderbirds is zijn naam in de blueshistorie gebeiteld.  Als zoon van musicerende ouders kreeg hij de liefde voor de muziek al vroeg mee. Op high school leerde hij de blues kennen en schakelde hij van gitaar en trombone over op de mondharmonica. In de Bay Area blues scène in San Francisco viel zijn talent op en speelde hij onder andere met blues grootheden als Charlie Musselwhite, John Lee Hooker en Sonny Rhodes. Halverwege de jaren zeventig, nadat hij naar Austin Texas verhuist was, was het niemand minder dan Muddy Waters die het talent in Kim Wilson herkende. In Austin richtte Wilson met Jimmy Vaughan The Fabulous Thunderbirds op en als huisband in Antone’s Night­club begeleidde hij vele grote bluesartiesten. Dat kreeg de goedkeuring van Waters die zich als een mentor naar hem toe opstelde. The Fabulous Thunderbirds groeiden uit tot een bluessensatie en verdienden hun plek in de blues 'Hall of Fame'. Het begin van de T-Birds en hun opkomst tot aan hun commerciële hoogtepunt met "Tuff Enough" worden beschreven in de uitstekende nieuwe achtdelige cd-boxset, "The Jimmie Vaughan Years: Complete Studio Recordings 1978-89".

In Austin is Wilson’s voorliefde voor de blues uit de jaren '50 en eerder ontstaan, zijn interesse in de historie legt hij vast in zijn solo projecten, en daarin lijkt hij zijn liefde voor de blues echt de vrije loop te laten. Het nieuwe album "Slow Burn", de opvolger van het voor een Grammy genomineerde "Take Me Back: The Bigtone Sessions uit 2020", vertoont alle kenmerken van de klassieke Wilson: een mix van oude pareltjes en originele nummers die klinken als klassiekers, in verschillende bluesvormen, allemaal gespeeld en gezongen met een ongeëvenaarde meesterlijkheid. Het album bestaat eigenlijk uit niet eerder uitgebracht materiaal van twee sessies, één in 2014 en één in 2020. Drie van de muzikanten die aan deze sessies meewerkten, zijn inmiddels overleden: drummer Richard Innes, pianist Barrelhouse Chuck en bassist Larry Taylor van Canned Heat. Acht van de twaalf nummers zijn klassieke bluesnummers van legendarische bluesmuzikanten, opnieuw geïnterpreteerd en vertolkt door Wilson's fenomenale mondharmonicaspel en zang. De vier originele composities, met name twee instrumentale stukken, laten Wilson's eigen krachtige, klassieke stijl goed tot zijn recht komen.

De eerste vier nummers laten meteen Wilson's veelzijdigheid zien. In tegenstelling tot de albumtitel, beginnen hij en de band vol energie met een swingende versie van Little Miltons "I'm Trying", waarbij een blazerssectie Wilson's altijd zo soepele zang ondersteunt. Dat gaat over in de rauwe akoestische blues van Wilson's eigen "Leaving You on My Mind", waarbij zijn mondharmonica samenspeelt met de gitaar van Nathan James. Dan volgt de overtuigende vocale invulling van BB King's "Sweet Little Angel", met Billy Flynn die de Lucille-achtige gitaaraccenten verzorgt, Bob Welsh die precies de juiste gitaarpartij toevoegt, Barrelhouse Chuck op piano en natuurlijk Wilson die zelfs even in falset zingt. "Boogie in E" is Wilson's eerste instrumentale nummer, een razendsnelle instrumentale stamper die zijn kracht en finesse op de mondharmonica demonstreert. Omdat dat nummer zo goed beviel, speelt hij later nog een origineel instrumentaal nummer, "Gotta Have a Horse", waarbij zijn mondharmonicaspel zich verweeft met James' gitaar. Wilson heeft altijd een krachtige, gezaghebbende stem gehad, een stem die zowel persoonlijkheid als gezag uitstraalt. Weinigen kunnen Howlin' Wolf zo goed vertolken als Wilson, maar hij doet het hier bewonderenswaardig met een rauwe versie van "Howlin' for My Darlin'", waarbij Flynn de gepaste, vuile gitaarklanken levert. Sonny Boy Williamson II's vermanende "Keep Our Business to Yourself" krijgt een rauwe, energieke bewerking met een scheurende mondharmonica van Wilson. 

Wilson duikt diep in de blues voor het eerste van twee nummers van Robert Nighthawk, die niet vaak de erkenning krijgt die hij verdient. Het eerste is het moerassige "The Time Has Come", dat welsprekend spreekt over zijn diepe blueswortels. Wilson's relaxte shuffle "Lowdown Woman" schuifelt voort voordat Magic Sam's langzaam en slepende "Easy Baby" zijn broeierige blues in de mix brengt. Wilson brengt nog een Nighthawk-parel ten gehore met een swingende versie van "Kansas City". Als laatste bevestiging van hoe hij alles tot zijn eigen maakt, sluit Wilson af met een betoverende, negen minuten durende versie van Otis Rush's "So Many Roads", met een prachtige twee minuten durende harpintro, gevolgd door Wilson's aangrijpende zang en elegant verweven harpklanken. "Slow Burn" is een geweldige titel voor deze sessie vol vurige blues, meeslepende mondharmonicasolo's en soulvolle, gepassioneerde zang. Kim Wilson voegt met deze muziek zijn stoere, hardwerkende blueserfenis toe, die gelukkig nog lang niet ten einde lijkt te komen.