De bekroonde singer-songwriter/multi-instrumentaliste Amanda Shires maakt een welkome en langverwachte comeback na haar veelgeprezen album "Take It Like A Man" uit 2022. Het nieuwe album, geproduceerd door Lawrence Rothman, verkent thema's als liefdesverdriet en verlies, veerkracht en zelfontdekking. Het album met twaalf nummers bevat Shires' suggestieve zang en kenmerkende vioolspel, verwerkt in zorgvuldig gecomponeerde nummers die variëren van rauwe ballads tot rockachtige anthems. Het werd opgenomen in Sound Emporium Studios in Nashville met Fred Eltringham en Julian Dorio op drums, Dominic Davis op bas, Peter Levin op keyboards, Zach Setchfield op gitaar en Rothman op gitaar. Amanda nam ook op in Rothman Recorders in Los Angeles, Californië, met Jay Bellerose (drums), Pino Palladino (bas), Jimbo Hart (bas), Joe Kennedy (piano, gitaar) en wederom Rothman op gitaar. Naast de viool is Shires ook te horen op tenorgitaar en ukelele. Shires is een veelgevraagd samenwerkingspartner die heeft samengewerkt met de Texas Playboys, getoerd met Rod Picott en samengewerkt met artiesten als John Prine. Shires is ook de oprichtster van 'The Highwomen', een supergroep waarin ze optreedt met Natalie Hemby, Maren Morris en Brandi Carlile. Ze werkte ook samen met de helaas overleden pianiste en zangeres Bobbie Nelson aan het album "Loving You", een ontroerende verzameling herinterpretaties van favoriete nummers van beide artiesten.

Er zou altijd een andere kant aan het verhaal komen, het nieuwe album "Nobody's Girl", was slechts een kwestie van tijd. En jullie kennen de context waarschijnlijk al: in maart 2025 rondden Amanda Shires en Jason Isbell hun scheiding af, nadat ze eind 2023 de scheiding hadden aangevraagd met onoverbrugbare verschillen als reden. Als je een van hun albums uit de vroege jaren 2020 hebt gehoord, zal dit geen verrassing zijn, de kiem was al lang gelegd. Maar ik zal niet ontkennen dat er een droevige, spijtige ondertoon was, wetende dat er kinderen bij betrokken waren en dat ze niet meer samen zouden werken. Ze hebben immers fenomenale muziek gemaakt. En Isbell probeerde, hoffelijk te zijn toen hij eerder dit jaar het volledig akoestische album "Foxes In The Snow" uitbracht : geen directe weergave van het stuklopen van de relatie, maar eerder wazige momentopnamen verspreid over de tijd. Hij nam geen blad voor de mond, maar er was niet zozeer venijn als wel diepgeworteld verdriet. Er zou sowieso een hartverscheurende, parasociale puinhoop ontstaan, en we waren geneigd het ergste van beiden te denken, maar geen van beiden heeft zich daarvoor geschroomd.

En niets maakt dat zo duidelijk als "Nobody's Girl", waar het ons niet zou verbazen als Shires naar "Foxes In The Snow" had geluisterd en dit album niet alleen als gedeeltelijke reactie, maar ook als de trieste, donkere spiegel van het verhaal ervan had geschreven. Net als haar vorige album, ook geproduceerd door Lawrence Rothman, voelt het spookachtig en hol aan. De dikke maar constante percussie en dreunende bas ondersteunen de sombere piano's, de pedal steel en elk pijnlijk kraakje van haar prachtige viool. De manier waarop het muzikale accenten toevoegt aan "Living", "Streetlights and Stars" en vooral "Can't Hold Your Breath" kan de redding zijn voor nummers die anders een vrij uniform klankpalet hebben en misschien wat langer duren dan nodig, hoewel een lounge-achtig nummer als "Lately" een beetje goedkoop en misplaatst kan aanvoelen. Maar het is een mix die is gemaakt om de hartverscheurende leegte en woede in bekende akkoordprogressies te versterken... ook al haddenwe graag gezien dat Rothman Shires' zang de volle ruimte had gegeven en niet af en toe voor een afgeknotte live-opname had gekozen. Het is echter wel te waarderen dat hij Shires op een paar verrassend snelle nummers zoals "Piece Of Mind" en "Strange Dreams" een tastbaar krachtig gitaargeluid laat horen naast de viool. Haar trillende, maar toch hese stem klinkt vaak verstikt door emoties, maar Shires heeft gelijk als ze in het verwoestende vroege nummer "The Details" met elke langzame, slepende viool en piano benadrukt dat hij degene is met aanzien, de mannelijke indie country singer-songwriter-achtergrond om geschiedenis te schrijven waarin hij als overwinnaar zal worden neergezet, en zij zal hem niet toestaan de echt niet vleiende details weg te laten.

Het is anders wanneer je haar ziet worstelen met het vinden van nieuwe geliefden en het verwerken van een relatiebreuk, vooral als de gevoelens nog steeds doorschemeren in een nummer als "Streelights and Stars", waar, zoals beschreven in "Maybe I", een hernieuwde weigering om te veranderen of compromissen te sluiten te horen is na te veel te hebben gegeven. De droevige grote ballad "Friend Zone" voelt aan als het meest treffende voorbeeld daarvan, en dat is een compliment, en dat voelt niet alleen pijnlijk realistisch in de nasleep van een scheiding op je veertigste, het leidt ook tot een zeer scherp contrast met haar meer algemene nummers, die aanzienlijk donkerder klinken terwijl "Can't Hold Your Breath" recht in de mondiale mist, de bodem echt kan zien. Tenminste, tegen het einde vindt ze iets dat in de buurt komt van vrede... ze denkt helemaal niet meer aan hem, en of het nu een verdoofde depressie is of gewoon eindelijk met een schone lei beginnen,we weten niet wat meer pijn zou doen. Daarom kan het een lastig album zijn om naar te luisteren, maar desondanks is het absoluut de moeite waard om naar te luisteren. Shires is een krachtige persoonlijkheid en songwriter die dat verdient en haar vioolspel blijft prachtig. Al met al laat Shires op "Nobody's Girl" zien dat ze haar horizon verbreedt, maar het album is misschien iets te gepolijst voor degenen die de voorkeur geven aan haar eerdere werk.