Het jaar is goed begonnen voor de Belgische muziek, want Stanton maakt alvast een grote indruk met zijn nieuwe album "I Am Listening Now", een plaat die bij iedere keer horen mooier wordt. Vorig jaar werden we overspoeld door singer-songwriters die vooral melancholische folk maakten. Het moment van verzadiging is bij mij zo langzamerhand bereikt, maar ik maak graag een uitzondering voor Stanton aka Geert Hellings. Deze singer-songwriter levert met "I Am Listening Now" een veelzijdige plaat af, een album dat in alle opzichten kwaliteit ademt. De 7 songs dringen zich makkelijk op, de instrumentatie is song na song mooi en doeltreffend en Hellings beschikt over een prachtige stem, die hij op meerdere manieren kan inzetten. Het is zoals gezegd dringen in het genre, maar een uitstekend album als deze moet absoluut boven komen drijven.

Muzikant, componist en verteller Geert Hellings profileerde zich de voorbije twee decennia als een bevlogen en veelzijdige stem binnen de Belgische muziek- en cultuurscene. Met zijn karakteristieke gitaarspel, subtiele composities en tonnen podiumervaring beweegt hij zich moeiteloos tussen genres, disciplines én muzikale generaties. Als bandleider van Stanton, zijn eigen band sinds 2007, mengt Hellings americana, rock en roots tot een beklijvend geluid dat live podia deelde met onder meer The Scene, Richard Thompson en Jim White. Deze laatste was zelfs de producer van zijn eerste, zelfgetitelde plaat in 2013. Deze samenwerking resulteerde in een sterke muzikale connectie en een hechte vriendschap. Sindsdien speelde Hellings mee op verschillende van White's platen en is hij vaste gitarist van White's Europese band. We waren voor Rootstime toen ook aanwezig bij de presentatie van Stanton's debuutalbum. De volgende video's - Closer Would be Nice - The Flood - In Your Light - Melody Can Fly - Babylon - lieten ons toen al reikhalzend uitkijken naar een vervolg.

Maar dat was dertien jaar geleden en nu op 16 januari 2026 brengt Stanton een nieuw, doorleefd album uit: "I Am Listening Now". In tijden van verhitte politiek en een verhit klimaat zoekt Hellings naar verdieping en verzet. Stevige rockers flankeren breekbare vertellingen in de beste traditie van het songwriten. Zoals ik schreef in de inleiding, op basis van de allergie van folky singer-songwriters (of zijn het stiekem toch vooroordelen?) wilde ik deze plaat eigenlijk direct terzijde schuiven, maar op een of andere manier deed de openingstrack "A Quiet Sunday" van het album wat met me. Na de zelfdoding van een familielid stelt Hellings in deze kwetsbare song de vraag naar het waarom van die ene onomkeerbare daad. En hoe die dag een gewone, rustige zondag was voor velen, terwijl een dierbare zijn laatste uren leefde. Het is een sfeervol ingekleurde track, die makkelijk schakelt tussen ingetogen en meer uitbundige passages, en het is een track die laat horen dat Hellings beschikt over een mooie en veelzijdige stem, die zich ook makkelijk aanpast aan de meer ingetogen of juist stevigere passages in de volgende songs van het album. Maar ook het volgende nummer "The Weight of it", tevens eerste single van deze plaat, is een broeierige en opzwepende protestsong, geïnspireerd door de duistere Captain Ahab uit Moby Dick. Deze song heeft dan ook weer die mooie Mark Knopfler-achtige gitaarlijnen zoals we die kende uit Stanton’s debuutalbum, en naarmate het album vorderde raakte ik steeds meer onder de indruk van "I Am Listening Now".

Dan volgen twee rustige songs "Old Skin", een eerder meditatieve song die het licht zag op een strand in Normandië tijdens de eerste zomer van de pandemie en horen we een rauwe saxsolo van Andrew Claes  en "Everything is Dusty", een warm akoestische liedje dat Hellings schreef voor zijn zoontje en is eerder een ode aan de imperfectie, aan de kleine oneffenheid, het stofje in je oog, dat ene detail dat aan de controle ontsnapt. Als je deze vier songs al hoort besef je meteen dat Hellings voor deze plaat een aantal lekker in het gehoor liggende en direct aansprekende songs heeft geschreven, en waar ik in dit soort albums, na een paar songs het saai begin te vinden, houdt Stanton de aandacht verrassend makkelijk vast. Wat je ook kan zeggen van de B-kant, want "I Would" is meteen weer zo een stomende song vol energie en slide gitaar en de vastberadenheid om vaste grond onder de voet te krijgen om zo zelf een rots te worden waarop anderen kunnen steunen en is een vergelijking met JJ Cale, Ry Cooder of Sonny Landreth nooit ver weg. In het poëtische "Precious Little" gaat het er dan weer rustiger aan toe met op de voorgrond een akoestische gitaar, piano, en weer dat mooie hoornspel van Rozanne Descheemaeker. Deze song nodigt uit om te kijken naar het grotere geheel waar we zelf deel van uitmaken. De ons gegeven tijd is kostbaar, maar we zijn tegelijkertijd in ons wezen verbonden met de eeuwige natuur. Daaruit komen we voort en daarnaar keren we, onvermijdelijk, weer terug en maken we hier in dit nummer eerder vergelijkingen met Paul Simon of een Dylan.

De afsluitende song "I Am Listening Now" en titeltrack van de plaat is een uitgesponnen mantra, waarop een hechte kring van vrienden en familie samen speelt en zingt. Met de titel ervan verwijst Hellings naar het luisteren, de dialoog, het openstaan voor de ander. In een sterk veranderende en polariserende wereld, is dit de levenswijze die hij in handelen en muziek wil uitdragen en aan zijn kinderen meegeven. Of zoals hij in deze song zingt: "Oh Love, won't you teach me how. Oh Love, won't you teach me why. Oh Love, won't you teach me how. Oh Love, I am listening now." Met een heel korte inspirerende tekst, sfeervol ingekleurd en meteen ook het langst durende arrangement waarin Hellings' functie als filmcomponist naar voren komt sluit Stanton deze plaat met veel verve af. Het is duidelijk dat zijn jarenlange samenwerking met singer-songwriters als Jim White en Guido Belcanto, waar hij bij deze laatste ook de vaste gitarist is, een stempel drukt op het vertellende karakter van de teksten. Dat heeft alles te maken met de veelzijdigheid van het album en de kwaliteit van de songs. De Belgische muzikant heeft na dertien jaar de tijd genomen voor het uitbrengen van deze plaat en dat hoor je, want songs van de kwaliteit van die op "I Am Listening Now" kom ik niet heel vaak tegen. Ook de stem van Hellings is van uitstekende kwaliteit, hij zingt met veel gevoel, zonder dat het een kunstje wordt, het is een stem die op dit album altijd mooi is en bovendien altijd oprecht klinkt. Tenslotte, de veelzijdigheid van de muziek op het album heb ik al genoemd, maar de instrumentatie op "I Am Listening Now" is echt opvallend mooi. Zijn akoestische en elektrisch gitaarspel is subtiel, maar zeer trefzeker en dat geldt ook voor alle accenten die zijn toegevoegd aan de muziek op dit album. Het geldt voor het wat stevigere gitaarwerk dat af en toe opduikt, het geldt voor de subtiele percussie en het geldt voor de wolken synths die zijn toegevoegd, maar het geldt ook zeker voor het supplementaire hoornspel, en die samen wat mij betreft een voornamere rol hebben verdiend op een album dat ik echt steeds beter en indrukwekkender ga vinden.

06.02.2026 - De Kern, Wilrijk

25.03.2026 - De Hoogmis, Edegem