Zesde studioplaat van Cecilia Villar Eljuri, die we kennen onder haar familienaam én omdat we zelf al eens inloggen op websites van zogeheten sociale activisten, u weet wel, het soort mensen dat begaan is met rechtvaardigheid en met het lot van anderen. Daarvan is Cecilia een stilaan notoir voorbeeld. Het moet gezegd dat haar geadopteerde vaderland -ze is uit Ecuador afkomstig, maar woont in New York- haar volop de gelegenheid geeft om naar buiten te komen met haar boodschappen die ooit vanzelfsprekend waren, maar tegenwoordig als opruiend en terroristisch weggezet worden.

Aan de muzikale kant, doet ze een beroep op ritmes en vormen, die leentjebuur spelen bij reggae, soul en Afro-Cubaanse patronen, maar alles samen klinkt dit, mede vanwege de bijwijlen scheurende gitaarklanken onmiskenbaar als rock, maar dan met bàllen: burgerrechten, weerstand, trots…het zijn allemaal ingrediënten van het muzikale product dat je ook op deze nieuwe plaat kan horen. Overigens situeert de zangeres zichzelf helemaal midden in wat ze “de muzikale revolutie” noemt en waartoe ze op haar website een gratis toolkit voor beginners aanbiedt. Bij zoveel engagement en betrokkenheid kan een oude ziel als ondergetekende niet onbewogen blijven, maar we zouden het over de muziek van deze plaat hebben.

Cecilia speelt niet alleen verwoed gitaar, ze zingt ook krachtig en schrikt er niet voor terug om synths, orgel en percussie op haar conto te schrijven en de teksten -veelal in het Spaans, maar geregeld ook in het Engels- laten aan duidelijkheid weinig te wensen over. Waar je bij andere activisten al eens struikelt over een ietwat drammerige toon, is dat bij Eljuri nooit het geval: een melodie is een melodie en die wordt zo fraai mogelijk aangekleed, zonder dat de vorm het overneemt van de inhoud.

Toen de plaat in de States uitkwam, werd ze onmiddellijk in de armen gesloten door de meer progressieve media en college radio’s. Niet onbegrijpelijk, als je ziet war er ginds allemaal aan de hand is, met ICE en dergelijke. Songs als KARMA, En Busca de le Paz, Money-Hungry laten ook qua titel nauwelijks iets aan de verbeelding over. Wat we dan als slotsom bijeentellen is een goed gespeelde, goed gezongen en erg geëngageerde plaat, waarvan ik zou willen dat iedereen ze eens grondig beluisterde. Want, laten we wel wezen: dansbare songs met een boodschap, daar kan je toch nooit genoeg van krijgen?

(Dani Heyvaert)