Bij het herhaald beluisteren van deze grotendeels instrumentale plaat, vroeg ik me meermaals af hoe het kan, dat je zo goed als onbekend bent, zelfs bij mensen die met jouw soort muziek bezig zijn, terwijl je hebt gespeeld met Peter Gabriel, Paul McCartney, Robbie Williams,The White Stripes, Bette Midler en First Aid Kit -ik vermeld niet eens de helft van alle credits- en werken mee gecrëeerd hebt van componisten als James Horner, James Newton Howard, Ennio Morricone of Danny Elfman.

Een mens mag zich toch al eens een paar dingen afvragen, niet? Het belette mij alvast niet om met heel veel plezier deze plaat keer op keer opnieuw te beluisteren. Dit is namelijk fokmuziek, die de grenzen durft te verkennen en die net zo goed gaat luisteren en lenen bij wat we wereldmuziek noemen, als bij jazz of “gewone” filmmuziek.

Zoals de titel van de plaat aangeeft, is Eliza -die overigens al een paar decennia lang met muziek bezig is- tot het besef gekomen dat het leven en de natuur, permanent in cyclische bewegingen zichzelf laten wedergeboren worden. Dat lijkt me een mooi uitgangspunt, in tijden waarin veel moeite gedaan wordt om de mens het gevoel te geven dat hij zelf zijn lot in handen kan nemen, als hij dat maar hard genoeg wil. Enige nederigheid lijkt mij welgekomen te zijn, net als het besef dat we niet meer zijn dan een speldenkop midden in een gigantisch groot heelal. We kunnen bijvoorbeeld wel wat leren van de planten, die elkaar onder de grond voeden en in leven houden via hun wortels. Dat is het soort overpeinzingen, waar Eliza, die niet alleen een begenadigde fluitiste is, maar ook op de balafon haar weg vindt en met elektronica overweg kan, mee aan de slag ging bij het maken van deze plaat, die, zoals al gezegd, voornamelijk instrumentaal is -er worden hooguit een paar fragmenten “spoken word” toegevoegd- maar die ruim veertig minuten lang grossiert in onversneden schoonheid.

Dat maakt dat ik het allerminst een opgave vond om dit kleinood -ik gebruik de term opzettelijk-keer op keer opnieuw de in de CD-speler te schuiven. Dit is zo mooi, zo puur, dat je er als vanzelf de beelden bij bedenkt, die bij deze ronduit filmische tracks zouden kunnen passen en die dus wellicht verschillend zijn voor ieder van ons. Dit is muziek voor mensen die al eens durven stilstaan bij hun leven en die zich al eens durven afvragen waarom ze zouden blijven deelnemen aan de ratrace waar we haast ongemerkt, zo goed als allemaal in meegesleurd worden. Let wel, dit is zeker geen soundtrack voor deze of gene cursus zweverigheid, integendeel: voeten op de grond en met oog voor alles waar we tussen leven. Maar vooral: zo immens mooi!

(Dani Heyvaert)