Lange tijd waren deze opnamen van het Thelonious Monk Quartet alleen verkrijgbaar in de vorm van een slecht klinkende bootleg. Maar nu zijn er deze twee cd’s die Radio Bremen opnam in 1965 van het optreden. Monk wordt hier begeleid door oudgediende Charlie Rouse op tenorsaxofoon, hij speelde meer dan 10 jaar bij Monk, verder horen we Larry Gales op contrabas en Ben Riley op drums. Monk was net overgestapt van het Riverside label naar Columbia waarop zijn nieuwe album “Monk” verschijnt. De uitgebreide tournee van Monk’s kwartet begon in Parijs op 6 maart 1965, daarna was Bremen aan de beurt waar het concert werd opgenomen door Radio Bremen, dat pas nu word uitgebracht. Gelukkig maar want er kan nooit genoeg materiaal van Monk zijn, althans in mijn oren.

Het repertoire bestaat uit originele Monk klassiekers en zijn favoriete standards die hij gebruikt als springplank voor zijn improvisaties. De opening is het bekende “Criss Cross”, enthousiast onthaald door het publiek, Monk schreef het in 1944 en nam het op voor Blue Note in 1951 en gebruikte het als middelpunt van het gelijknamige album op Columbia uit 1963. De wisselwerking tussen de harmonische prikken van Monk en het geïnspireerde tenorgeluid van Rouse is indrukwekkend. Het tempo gaat omlaag in “Sweet and Lovely” van Gus Arnheim, Harry Tobias en Charles Daniels. Monk’s solo zit vol met onvoorspelbare strofen en spannende oplossingen. “Well You Needn’t” nam Monk al in 1947 op, hier krijgt iedereen de ruimte om volop te soleren.

Monk is solo te horen op de standard “Don’t Blame Me” van Jimmy McHugh en Dorothy Field. Het nummer krijgt een strakke vertolking waarin alle invloeden zijn te horen van de pianisten die hem hebben beïnvloed. Zowel in Disc One als Two wordt er afgesloten met “Epistrophy” geschreven door Monk en Kenny Clarke in 1942 toen ze beiden speelden in de house band van Minton’s Playhouse waar de fameuse jamsessies plaats vonden die leiden tot de ontwikkeling van de Be-Bop. Het behoort tot een vast onderdeel van Monk’s repertoire, hier horen we twee super uitvoeringen, de synergie tussen Monk en Rouse werpt hier zijn vruchten af, geweldig, er is sprake van een echte symbiose tussen beiden. Andere klassiekers op Bremen 1965 zijn “Just You, Just Me” van Jesse Green en Raymond KLage, “Rhythm-a-ning” een van oudste composities van Monk en de standard “I’m getting sentimental over you” van Bassman en Washington, hier klinkt het viertal als een swingende muzikale tijdbom. Kortom een absolute aanrader voor de Monk adepten maar ook voor elke andere jazzliefhebber.

Jan van Leersum.