In deze kolommen is de naam van accordeonist Riccardo Tesi al enige tijd gemeengoed, al was het maar omdat hij al decennia lang de ene fraaie plaat na de andere uitbrengt, of het nu met zijn eigen Banditaliana is of in combinatie met allerlei vakgenoten van over heel de wereld. Hij is een regelmatige gast op onze podia en ik betrapte mezelf al meermaals op de overpeinzing dat deze maestro gewoon geen slechte platen kan maken, noch minder goede concerten kan afleveren.

Paolo Zampini is dan weer een fluitist en leeftijdsgenoot van Tesi, maar dan eentje met een heel lange staat van dienst in de klassieke wereld én in de omgeving van de grote Ennio Morricone, in wiens orkest hij meer dan dertig jaar actief was. Beide heren kennen elkaar al sinds hun adolescententijd, waarin ze ondermeer hun gemeenschappelijke voorliefde voor de muziek van Ian Anderson ontdekten. Kennelijk speelden ze al heel lang met het plan om ooit samen iets te doen en dit is het uiteindelijke resultaat van die plannenmakerij: een plaat waarop er muziek gemaakt wordt, die nu eens als pure folk klinkt, dan weer als filmmuziek gebruikt kan worden en bij momenten zelfs tegen de “gewone” klassieke muziek” aanleunt.

Tien composities staan er op, meestal van de hand van Tesi, al dan niet in samenwerking met pianist Daniele Biagini -ook gitarist Vieiri Sturlini schreef mee, net als zampini zelf. Daarnaast vallen twee nummers bijzonder op: “Living in the Past”, van de hand van Ian Anderson en “Nuevo Cinema Paradiso”n dat door Morricone zelf bedacht werd.

Met de hulp van flink wat gastmuzikanten -we noteren bij voorbeeld Nando Citarella, Gigi Biolcati en broer Frncesco Zampini, spelen ze een kleine drie kwartier lang flink wat gevarieerde en steevast bloedmooie melodieën, die zich al na een paar luisterbeurten flink onder je schedeldak nestelen en doen uitkijken naar een live optreden van dit gezelschap.

Ik kan helaas alleen maar mezelf herhalen: Riccardo Tesi is gewoon niet in staat een slechte plaat te maken, maar deze is, zoals zo vaak, weer zodanig mooi, dat je er, keer op keer naar teruggrijpt. Er zijn bladen waar met zoiets een “koesterplaat” noemt, een titel die ik wat graag overneem. Tesi kan niet genoeg beluisterd worden en de toevoeging van een topper als Zampini tilt de plaat, qua veelzijdigheid, nog een trapje hoger. Dringend te ontdekken!

(Dani Heyvaert)