GingerBlackGinger is de groep van de Belgische contra bassiste Yannick Peeters (1981) mede door de corona pandemie komt hun eerste album pas nu uit. De groep bestaat uit bassiste Yannick Peeters die acht van de negen composities schreef, Tim Berne op altsaxofoon, Frans van Isacker op altsax en basklarinet, Tom Rainey op drums en Frederik Leroux op gitaar. De bekendste namen zijn hier de Amerikaanse saxofonist Tim Berne (1954 ) die een memorabele lijst aan albums op zijn naam heeft staan en de Amerikaanse drummer Tom Rainey (1957) die ook heel veel albums heeft gemaakt. Zowel Berne als Rainey spelen voornamelijk avant-garde jazz, dat geldt eigenlijk ook voor de Belgen in dit gezelschap.

Het album gaat van start met “Lucid”, luid drumgeroffel en een gierende el. gitaar bepalen het geluidsbeeld. Gelukkig komen we met “Walden” in rustiger vaarwater met fraaie solo’s van Berne en Van Isacher. In “Neh” vliegen de atonale gitaarklanken de luisteraar om de oren, maar wonder boven wonder leiden deze klanken tot een intrigerend muzikaal gebeuren. De intro van het titelnummer bestaat uit een bas solo van Yannick, fraaie donkere akkoorden leiden naar “Small Talk Code” waarin de saxen loeien als sirenes van een op hol geslagen brandweerauto.

Echte avant-garde geluiden of zoals het vroeger werd aangeduid door haters van het genre, echte piep-knor muziek. Mij klinkt het als een soort van jeugdsentiment in de oren, ik heb heel veel concerten meegemaakt met dit soort klanken zoals bij Willem Breuker en zijn kornuiten. De rust keert weer enigszins terug in “Distant Fires” met hoofdrollen voor Yannick en Rainey. Het album eindigt met “Mothers of the Veil” van Ornette Coleman, een sterke epiloog van een interessant album dat riekt naar vroegere tijden waarin dit soort van jazz populair was, voor mij herkenbaar en een beetje nostalgie.

Jan van Leersum.