Afton Wolfe is een singer-songwriter die opgroeide in de Amerikaanse staat Mississippi maar naar Nashville, Tennessee verhuisde om er aan zijn muzikale loopbaan te gaan werken. Hij was eerst een tijdje de frontman van de groepen ‘Red Velvet Couch’, ‘Dollar Book Floyd’ en powerrocktrio ‘The Relief Effort’ uit Nashville waar hij twee albums mee opnam: “Don’t Panic” uit 2004 en “At Your Mercy” uit 2005.

Maar in 2020 vond deze in het dagelijkse leven als advocaat werkzame muzikant dat de tijd rijp was om het eens als soloartiest te gaan proberen. Hij bracht toen een vijf songs tellende EP “Petronius’ Last Meal” uit die in 2022 gevolgd werd door een eerste full-cd “Kings For Sale” en in 2023 volgden er nog twee verdere EP’s, getiteld “Twenty-Three” en “The Harvest”. Nu is er een tweede full-cd op de markt verschenen met de titel “Ophiuchus”.

De ‘Petronius’ uit die eerste EP-titel refereerde naar Gaius Petronius Arbiter, een Romeinse schrijver en politicus uit de eerste eeuw na Christus die in het jaar 66 de eer aan zichzelf hield en zelfmoord pleegde nadat keizer Nero hem wegens verraad ter dood had veroordeeld. De ‘Ophiuchus’ van deze plaat is dan weer één van de oude sterrenbeelden en het 13e teken van de dierenriem. Hij is de slangendrager die vaak gelinkt wordt aan Asclepius, de Griekse god van de geneeskunde. De slangendrager daagde op aan de hemel toen Zeus hem met een bliksemschicht doodde waardoor de mensen uit de dood terug tot leven kwamen.

Dat Afton Wolfe een fan is van de ‘Klassieke Oudheid’ en de mystiek uit die oude tijd hoog in het vaandel draagt hoeft dan ook niet verder toegelicht te worden. Hij vernoemde de bluesrocksong waarmee zijn nieuwe plaat opent dan ook naar de mythologische figuur “Ophiuchus”. Daarna wordt het op dit album echter allemaal wat minzamer met de countryballad “I Deserve To Be Forgiven” die Afton Wolfe met zijn aan Tom Waits herinnerende schorre stem zingt. Dat stemgeluid komt in elke nummer op de door hemzelf geproducete plaat terug zoals uzelf kunt merken bij het beluisteren van de twee video’s bij dit verhaal. Eerst kunt u kennismaken met de song “Rules Of War” en daarna is het zelfs even blij verrast opkijken bij het horen van het melodieuze liedje “Dream Song” op de tweede audiovideo. Dat is misschien wel het mooiste en meest commerciële liedje op dit album.

Voor de ballad “Crooked Roads” moeten we opnieuw refereren naar Tom Waits, zeker als we de piano en het accordeon in de sfeervolle muzikale begeleiding horen. De muziek wordt trouwens voor alle nummers op het album vrij melodieus en vlot in het gehoor liggend gehouden zoals in “Ascetic Sleep Song No. 4”, “Rushing Back”, “Last King Of The Blues”, “Winter Comes For Mary” en slotnummer “Invocation”. De filmische track “Sphere Shift” is het enige volledig instrumentale nummer op dit album dat volgens ons meerdere luisterbeurten vereist om volledig goed bevonden te kunnen worden door de muziekfans.

(valsam)