Aki Rissanen (1980) is een Finse jazzpianist bekend om zijn unieke muzikale stijl en zijn talent voor improvisatie. Hij heeft inmiddels zes albums uitgebracht, de titel Imaginary Mountains verwijst naar de emotionele en psychologische hindernissen die net zo reëel en massief kunnen zijn als fysieke obstakels, het verwijst ook naar een van de favoriete albums van Aki Keith Jarrett’s Personal Mountains. Rissanen is hier te horen op piano en een elektrische vleugel, hij wordt begeleid door Antti Lötjönen op contrabas en Teppo Mäkynen op drums. Alle composities zijn van de hand van Rissanen behalve The Spark Carrier, 2025 en Glitch in the Heavens van Rissanen, Lötjönen en Mäkynen.

Het album opent met het titelnummer “Imaginary Mountains” waarin meteen het soepele spel van Aki opvalt, hij raast in duizelingwekkende vaart over de toetsen. “No Regretz” begint met het zware basgeluid van Lötjönen en het razendsnelle drumspel van Mäkynen waar overheen het intieme pianospel van Aki voor de bekroning zorgt. Het nummer “1905” is een verstilde ballade met vederlichte klanken van Aki. Er staan 18 composities op dit verrassende album hetgeen inhoudt dat de onderscheidene nummers niet al te lang duren. Eigenlijk heel goed want zo ontstaat er een waar amalgaam aan klanken die de luisteraar geboeid laat luisteren. “For E” bijvoorbeeld heeft door zijn aparte signatuur een dusdanige klankkleur dat de aandacht van de luisteraar nooit afneemt, er gebeurt telkens iets, een tempo wisseling, een bijzonder accent etc. De elektrische vleugel klinkt minder elektronisch dan een keyboard zoals goed is te horen in het geheimzinnige “Glitch in the Heavens”.

Waarom hebben Scandinavische pianisten zo’n typerend eigen geluid, Liro Rantala, ook een Fin, Jon Balke, een Noor en natuurlijk de veel te vroeg overleden Esbjörn Svensson uit Zweden, allemaal uitstekende toetsenisten en Aki Rissanen past ook in zo’n rijtje.

Jan van Leersum.