Mocht je in het overweldigende bluesrock aanbod van de laatste tijd vergeten zijn hoe de blues in zijn meeste elementaire vorm ook al weer klonk, dan heb ik hier het perfecte album voor je! Bob Corritore uit Chicago heeft namelijk, samen met een enorme groep vrienden, een album opgenomen waarin de blues in zijn meest ouderwetse en pure vorm te horen is.  Als mondharmonicaspeler van de ‘old- school’, radiomaker, producer en eigenaar van de befaamde Rhythm Room club in Phoenix, Arizona zorgt Corritore voor het in leven houden van de bluescultuur, en dit al meer dan 40 jaar. "Ernestine Blues" is bijna zijn 30ste album, hoewel hij op meer dan zeventig anderen verschijnt. De naam Bob Corritore, is al tijden lang verbonden met de Chicago blues, en een gevestigd begrip op zich. Deze man heeft een enorme staat van dienst achter zich, en zo veel gedaan, dat het teveel zou zijn om daar allemaal over uit te wijden.

Bob heeft meerdere albums op zijn eigen naam staan, maar dit zijn vaak compilatiealbums, die hij samen opnam met verschillende andere blues muzikanten, en zijn nieuwe album "Ernestine Blues" is ook niet anders, want deze plaat is het vervolg op andere eerdere projecten die Bob heeft gedaan samen met zijn vrienden die nu ware blueshelden zijn geworden. Muzikanten van niveau en voornamelijk verwant aan Chicago Blues. Op deze opnames horen we, om er maar een paar te noemen: Sugaray Rayford, Bob Stroger, Tia Carroll, Oscar Wilson, Willie Buck, Teeny Tucker, Pat Thomas en Johnny Rawls, en dit begeleid door ervaren muzikanten zoals Kid Ramos, Bob Margolin, Billy Flynn, Anthony Geraci, Ben Levin, Doug James en vele anderen.... kortom, het beste van het beste. En denk niet dat deze mooie wereld alleen voor de show opduikt, want het is echt een feest op alle niveaus. Opgenomen in een dozijn sessies verspreid tussen 2023 en 2025 in Tempest Studios in Tempe, Arizona, is deze collectie van zestien tracks praktisch een 'who's who' van de huidige bluesscène. De gemene deler in elk van deze supersessies is uiteindelijk Corritore's mondharmonica, die met passie zes decennia van Chicago bluesmeesters laat herleven. Corritore zegt dat de zestien nummers voor dit album zorgvuldig zijn uitgekozen: "Van al mijn releases is dit het meest verhalende album dat ik ooit heb gemaakt. Elk nummer vertelt zijn eigen verhaal, en als je ze samenvoegt, krijg je een prachtig boek dat je meeneemt op vele avonturen." Die verhalende nummers bewegen zich moeiteloos tussen klassieke Chicago blues, vroege R&B, Mississippi country blues en soulblues tradities. Corritore's gevoelige harpspel is de rode draad die dit elegante tapijt van stemmen en stijlen verbindt.

Corritore opent met de stevige shuffle "How'd You Learn To Shake It Like That", een nummer uit 1985 van Snooky Pryor, met de ruige zang en de rotsvaste drums van voormalig BB King-drummer Tony Coleman, Jimi 'Primetime' Smith op gitaar, Bob Stroger op bas en Anthony Geraci op piano. Deze fantastische bezetting, met Corritore's meeslepende mondharmonica, is meteen een opener van formaat. Het meer R&B achtige "Tell Me Darling", geschreven door Betty Everett en Lucious Porter Weaver in 1959, bevat zang van Carla Denise, drums van Wes Starr en saxofoon van Doug James, en wordt gevolgd door "Big Fat Mama", een bluesnummer uit de jaren '20 en '30, gezongen door Pat Thomas met gitaar en diepe blueszang, en dit voordat Willie Buck het nummer "Trouble No More", de klassieker van Muddy Waters uit 1955, samen met Bob Margolin in de schijnwerpers plaatst.

Johnny Rawls laat zich horen in zijn originele versie van "I Love the South", een Mississippi-anthem met een gospelkoor. En zo komen we halfweg de CD bij "Going Fishing", een nummer van Jimmy Reed, maar hier nieuw leven ingeblazen door Jimi "Primetime" Smith, die zelfs nog gitaar leerde spelen van Reed. Carla Denise keert terug voor een soulvolle vocale uitvoering van "Troubles On Your Mind", ondersteund door een beklijvende pianopartij van Levin en een etherische harpsolo van Corritore. Denise schakelt vervolgens een tandje bij voor het hardrockende, door saxofoon gedreven "Wild As You Can Be" om al rockend verder te gaan met "Pretty Girls Everywhere", een tijdloze klassieker uit 1959, maar hier nieuw leven ingeblazen door de al even tijdloze Stroger. Een swingende harp introduceert soul-blueszanger Charles Wilson op de uptown shuffle "Sorry I Had to Leave You Behind".  Als afsluiters keert Oscar Wilson terug naar zijn roots met Jimmy Reed's "Down In Mississippi", om af te sluiten met het energieke "Shoes", met veel enthousiasme gezongen door Teeny Tucker.

"Ernestine Blues" klinkt van begin tot einde als authentieke blues, zoals we die graag horen. Daar waar andere bluesartiesten hardnekkig weigeren nog oude blues te spelen, brengt dit nieuwe album songs van zeer hoog niveau. Het album is zeer genietbaar, het uitstekende werk dat is gedaan aan geluid, zang en uiteindelijke mastering is duidelijk hoorbaar. De schijnbare eenvoud ervan legt het vakmanschap bloot van alle gasten die aan dit project hebben meegewerkt. Het lijkt te luisteren naar een band die al eeuwig samen speelt. Ongelooflijke stemmen, memorabele songs, steeds gepassioneerd gebracht en het voortreffelijke mondharmonicaspel van Corritore geeft de perfecte samensmelting. De oude blues weet in zijn schijnbare eenvoud van uitvoering altijd te intrigeren en te prikkelen, een fascinerend mysterie dat veel musici ertoe brengt het prestige ervan hoog te houden en levend te houden. Bob Corritore en zijn vrienden zijn er met dit nieuwe album daar op een geweldige manier in geslaagd.