Het is haast niet te geloven, maar het is waar én het bewijst nog maar eens hoezeer de tijd snelt: ruim 22 jaar is het al geleden dat we collectief van onze sokken geblazen werden door het debuut van Souad Massi. Die plaat, “Raoui” plantte de zaadjes die er voor gezorgd hebben dat we deze chanteuse van redelijk nabij zijn blijven volgen. Dat heeft dan weer tot gevolg gehad, dat we meermaals live zijn gaan kijken en dat de, trouw als we zijn, alle platen in huis hebben gehaald, die Souad sindsdien op de wereld heeft losgelaten. Daar hebben we tot nu toe niet één seconde spijt van gehad en ook nu niet, nu we intussen wekenlang in het gezelschap verblijven van de tiende CD -een “best of” meegerekend-, waarop Souad zichzelf alweer her-uitvindt. of dat toch minstens gedeeltelijk doet.

Waar we oorspronkelijk viélen voor de stem en de manier waarop de zangeres haar Arabische poëzie debiteerde, leerden we haar gaandeweg ook kennen als behoorlijk militante schrijfster en vertolkster en we konden meemaken hoe ze aansluiting vond bij de beweging waar de hier fel gelauwerde Justin Adams de exponent-bij-uitstek van is. Bij Souad bracht dat, zoals bij een aantal andere artiesten, eenverbreding van het palet teweeg, een verschuiving naar bepaalde vormen van rechttoe-rechtaan rock en vandaag zelfs rap. Daarvoor zorgen op deze plaat Youssoupha en Gaël Faye. Twee jongere artiesten die hier in ons landsdeel wellicht niet zo bekend zijn, maar die ook beneden onze taalgrens hoge ogen gooien. Op D’Ici, de là-bas duetteert Faye met de zangeres en laat hij horen waarom hij niet alleen als rapper bekendheid geniet. De man is ook schrijver en ik mag u van harte al zijn boeken aanraden: de manier waarop hij met de nuances van de taal speelt, is redelijk onuitgegeven. Met “Congo Connection” krijgen we Youssoupha geserveerd. Die uit zich wel helemaal als rapper, maar dan wel eentje met oog en oor voor melodie, iets wat hij wellicht meekreeg in de genen: zijn papa is Tabu Ley Rochereau en wie de Afrikaanse muziek een beetje volgt, weet dat je dan te maken krijgt met trotse Afrikaanse muziek en uitgesproken politieke standpunten. Het zegt iets over Souad Massi, dat ze uitgerekend et deze twee gasten aan de slag gaat, zonder echter zichzelf helemaal naar het achterplan te verschuiven. In “Tiri” bij voorbeeld hoor je opnieuw de zangeres die ons heel lang geleden betoverde met haar heerlijke stem.

Het boekje dat bij de CD hoort, bevat de teksten van de liedjes in het Frans en in het Engels, wat heel mooi meegenomen is: zo kunnen we met zijn allen kennis nemen van de overpeinzingen van Souad over onrecht, armoede, oorlog en meer van die dingen, die ons beletten de schoonheid te zien van wat er leeft op het Afrikaanse continent. Wat mij betreft, is deze plaat een aaneenschakeling van hoogstaande momenten: een aantal titels heb ik al vermeld, maar u kan maar beter ook eens gaan luisteren naar “Sawt” os afsluiter “6 heures du Matin”. Ontgoochelen deed Souad ons nog nooit, maar deze nieuwe zou wel eens tot haar allerbeste werk kunnen behoren. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hadden.

(Dani Heyvaert)