Uit het Zuid-Afrikaanse Soweto werd in 2018 een muzikale kanonskogel afgeschoten, die meer dan enkele rimpelingen in het water veroorzaakte. De afkorting, die hun naam is geworden, staat voor Bantu Continua Uhuru Consciousness, waarin Uhuru naar vrijheid verwijst. Met deze nieuwe plaat is de band aan zijn vijfde outing toe en die schiet nog maar eens recht in de roos, met de mix van traditionele gezangen, pscychedelische en elektronische klanken en de rechttoe-rechtaan aanpak, die naar rock ’n’ roll zweemt en hoe dan ook aan rauwe punk doet denken.

Nu eens in een Afrikaanse taal -Zuu, Sotho-, dan weer in het Engels serveert de band een erg dansbaar gerecht, dat het bijzonder goed doet bij concertgangers. De begeleiding van de zang bestaat zo goed als uitsluitend uit percussie en bas, aangevuld met elektronische bieps en blieps, die allemaal samen een bijzonder kleurrijke sfeer weten op te roepen.

De plaattitel verwijst dan weer naar het lot van de mensen die destijds naar de mijnen rond Johannesburg, waar de rechten van de werknemers, om het voorzichtig uit te drukken, niet altijd even diepgaand gewaarborgd waren. Tel daarbij op het nog altijd zeer aanwezige racisme van Zuid-Afrika en je begrijpt meteen dat het inderdaad om vignetten gaat, dir proberen weer te geven hoe lastig het is om ginds te overleven.

De gospelgetinte passages illustreren volop hoe werkmensen in hun situatie vooral proberen te overleven en hoezeer hun levensdrift hen inspireert om vooral niet op te geven, maar door te gaan. Je hoeft maar één keer naar “Magwala” te luisteren om helemaal opgenomen te worden in de ondanks alles opgewekte sfeer van deze plaat. Het is niet dat ik ook maar een woord begrijp van het merendeel van de teksten die eerder gerapt dan gezongen worden, maar ik stel wel vast dat het lastig is om stil te staan of te zitten, als deze plaat opstaat.

In veel gevallen zal bij de bespreking van deze plaat een term als “intrigerend” of “opzwepend” opduiken en daar kan ik alleen maar akkoord mee gaan. Ik had net na de eerste plaat, het genoegen de band live te zien op het Esperanzah-festival in ons eigen Floreffe en kon daar vaststellen dat de band bij machte is om het hele publiek mee op sleeptouw te nemen en ik kijk nu al uit naar de tournée die op deze nieuwe plaat gaat volgen.Hopelijk beperkt het zevental zich niet tot de UK alleen, maar kunnen ook wij weer genieten van heerlijke nummers als “Music” en “Awuthule”. Heel fijne plaat alweer!

(Dani Heyvaert)