De naam van Bruce Hornsby zal bij elke muziekliefhebber voor eens en voor altijd verbonden blijven aan het succes van zijn grootste wereldhit “The Way It Is” uit 1986. Toch kan deze nu 71-jarige Amerikaanse topmuzikant uit Williamsburg, Virginia terugblikken op een indrukwekkende muzikale carrière die beloond werd met meerdere awards, waaronder drie ‘Grammy Awards’, de hoogste muzikale onderscheiding in de Verenigde Staten. Ook zijn vele projecten met andere artiesten waaronder ‘The Grateful Dead’, Ricky Skaggs, Don Henley, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Willie Nelson, Bob Seger, Warren Zevon, Bonnie Raitt en Robbie Robertson zijn mooie paradepaardjes in zijn biografie.

Sinds de release van zijn officiële debuutalbum “The Way It Is” in 1986 heeft singer-songwriter en pianist Bruce Hornsby echter ook nog 25 andere platen opgenomen en op de markt gebracht waaronder enkele live- en ‘Greatest Hits’-albums en twee platen die hij samen met Ricky Skaggs heeft gemaakt. In 2019 schreef ik op deze pagina’s nog een recensie over zijn toenmalige album “Absolute Zero” en nu mag ik dat overdoen voor zijn recentste plaat “Indigo Park” die op 3 april uitkwam en waarop hij gedurende 43 minuten tien nieuwe nummers brengt.

Drie van die tien songs zijn ook nu weer het resultaat van samenwerkingen met andere muzikanten. Voor het op de tweede video te beluisteren nummer “Memory Palace” kon hij een beroep doen op de Amerikaanse singer-songwriter Ezra Koenig, de leadzanger en gitarist van de indierockband ‘Vampire Weekend’. Verderop zingt de geweldige Bonnie Raitt mee op het liedje “Ecstatic” en naar het einde toe brengen Bruce Hornsby en de op 10 januari 2026 op 78-jarige leeftijd overleden Bob Weir het erg mooie nummer “Might As Well Be Me, Florinda”. Bob Weir was één van de oprichters van ‘The Grateful Dead’ waar Bruce Hornsby tijdens hun tournees ook nog heeft meegespeeld van 1990 tot 1992 vooraleer zich met volle overgave op een solocarrière te storten.

De albumopener en titeltrack “Indigo Park” hebben we voor u weerhouden op de eerste video onderaan deze recensie. Andere nummers op deze plaat die onze volledige goedkeuring kunnen wegdragen zijn het nostalgisch terugblikkende “Silhouette Shadows”, “Alabama”, “Sliver Of Time” en de albumafsluitende pianoballad “Take A Light Strain”. De muziek van Bruce Hornsby varieerde altijd al tussen diverse genres als folk, jazz, modern klassiek, bluegrass en rock en ook in enkele nummers op “Indigo Park” komen dergelijke genres aan bod. Zelf speelt hij op piano, elektrische gitaar, basgitaar, mellotron, harmonium en dulcimer terwijl de overige instrumentatie wordt ingespeeld door John Mailander (fiddle), Gibb Droll, Will MacLellan en Blake Mills (gitaren), Pino Palladino, JV Collier en Tony Berg (basgitaar) en Chris Dave en Chad Wright (drums). De van zijn werk voor Paul Simon en ‘Bon Iver’ gekende arrangeur en trompettist CJ Camerieri leidde het blazerskwintet bij de nummers “Silhouette Shadows”, “Sliver Of Time” en “Might As Well Be Me, Florinda”.

(valsam)