De Amerikaanse jazzpianiste Carmen Staaf is een van de nieuwe sterren aan het internationale jazzfront. Dit is haar negende album, het is geïnspireerd op de vriendschap tussen Mary Lou Williams en Thelonius Monk, van Williams zijn er drie composities en van Monk twee, Carmen draagt twee composities bij. Ze wordt bijgestaan door een aantal grote namen, Ben Goldberg (klarinet) is op drie nummers te horen, Ambrose Akinmusire (trompet) op twee, Darren Johnson (trompet) ook op twee, Dillon Vado (vibrafoon en Tambourijn) op twee, John Santos (bongo) op een en Hamir Atwal (drums) op twee.

Het album opent met “Scorpio” van Mary Lou Williams, op deze compositie kunnen we ook genieten van het inventieve spel van trompettist Ambrose Akinmusire, zoals op alle composities op dit album is er steeds sprake van twee of drie muzikanten. Zowel de composities van Mary Lou Williams als die van Thelonius Monk hebben een bijzonder karakter dat nog versterkt worden door de aparte orkestratie van Carmen zoals in het bekende “Monk’s Mood” dat door de bezetting van piano en vibrafoon een geheel eigen leven gaat leiden, bijzonder en uitermate boeiend door de bijzondere spanning die Carmen en Dillon weten op te roepen.

Afgezien van de twee Monk nummers die mij natuurlijk heel goed bevallen als grote fan van deze buitengewone muzikant is het ook genieten geblazen van de composities van Mary Lou Williams, vooral het sfeervolle “Koolbonga” met de klarinet van Goldberg en de trompet van Johnston klinkt uitermate aangenaam. Overigens klinken de twee eigen nummers van Carmen “Boiling Point” en “The Water Wheel” ook geweldig, voor mij een nieuwe naam deze Carmen Staaf, maar ik ga naarstig op zoek naar meer materiaal van haar, een absolute aanrader ! Overigens is ze ook de vaste begeleider van een andere favoriet van mij zangeres Dee Dee Bridgewater (ontdek ik nu).

Jan van Leersum