Spinifex is een jazzgroep uit Amsterdam die avantgarde jazz combineert met punk, metal en wereldmuziek. De groep werd opgericht in 2005, de naam verwijst naar een taaie Australische grassoort, taai zijn ze zeker de inmiddels tot 6 ingekrompen groep, anders hou je het niet zo lang vol. Hun eerste album verscheen in 2011, inmiddels staat de teller op 12, behalve het eerste allemaal op het Trytone label. De vaste kern van Spinifex bestaat uit saxofonist en leider Tobias Klein, trompettist Bart Maris, saxofonist John Dikeman, gitarist Jasper Stadhouders, bassist Goncalo Almeida en drummer Philipp Moser. Op dit album worden ze versterkt door drie bijzondere gasten : vibrafonist Evi Filippou, cellist Elisabeth Coudoux en altviolist Jessica Pavone.

Gezien de toevoeging van de drie laatst genoemde musici mag het duidelijk zijn dat Spinifex met dit jubileum album min of meer een andere weg inslaat, zo speelt Tobias Klein behalve altsaxofoon ook basklarinet, Bart Maris speelt ook piccolo trompet, John Dikeman naast tenorsaxofoon de bassaxofoon, Jasper Stadhouders de akoestische gitaar en Concaia contrabas en Philipp Moser speelt behalve drums ook diverse percussie instrumenten. Kortom het geluidsbeeld neigt meer naar een kamermuziekachtig spectrum zonder overigens in te boeten op hun krachtige uitstraling.

Het album opent opvallend rustig met een ballade, een zeldzaam gebeuren in het oeuvre van Spinifex. In “Smitten” geschreven door Jasper Stadhouders wordt de spanning langzaam opgebouwd tot de knallende finale, waarin de diverse instrumenten hun eigen weg lijken te volgen, springerige vibrafoonklanken en ritmische drumroffels. Daarna komt hun handelsmerk naar voren met hoewel enigszins gestructureerd toch wel met wat geweld eindigend in een gezamenlijke apotheose. Met “Sack & Ash” komen ze meer in hun gebruikelijke vaarwater hoewel viool en cello met hun belangrijke rol zorgen voor een rustiger geluid hetgeen de luisteraar meer op adem laat komen, live is de soms snoeiharde aanpak van de groep best te pruimen maar thuis kan het soms teveel zijn. “Phoenix” ook van Klein beantwoord helemaal aan het rustiger geluid met verstilde klanken van trompet, bas en vibrafoon, een soort van low down freejazz. In “Annie Golden” van Bart Maris brengen ze een eerbetoon aan de zangeres van de Amerikaanse punkband The Shirts, muziek die aan mij niet is besteed, deze versie gaat dan ook aan mij voorbij. De afsluiter “The privilege of playing the wrong notes” van Goncala Almeida is een duidelijk statement van deze band die niet eenieder zal bekoren maar die mij wel weet te boeien.

Spinifex is ter gelegenheid van deze jubileum cd te horen op 28 november in de Lantaren Venster in Rotterdam, 29 november in HotHouse Leiden, 3 december in JIN (De Lindenberg) in Nijmegen, 5 december in Zaal 100 in Amsterdam en 6 december in Plusetage in Baarle-Nassau.

Jan van Leersum.