De tijd dat “Hartwin” gewoon de voornaam was van de accordeonist van het Trio Dhoore, ligt al even achter ons de de man met die voornaam heeft de jongste jaren zijn horizonten serieus verlegd en hij valt dezer dagen zowel solo mee te maken als in duo -al heet hij dan, net als kompaan Jeroen Geerinck, Half-Viorel- of als ander duo en staat Ross Grant dan naast hem. Ook in kwartetformatie kan ja Hartwin tegenkomen, aml speelt hij dan meer jazz-gerichte muziek met The Unfolders.

In deze regels wil ik het echter hebben over de nieuwe Hartwin-vorm: het trio met celliste Flavia Escartin -half Catalaans en half Gents, maar met een flinke dosis Nederland in de opleidings-aderen en op haar beurt de helft van de Escarteen-sisters, die een paar heel fijne plaatjes uitbrachten- en violist Pavel Souvandjiev ook al half-Gents en min of meer bekend vanwege zijn samenwerkingen met Florian De Schepper (van o.a. Loogaroo) en vooral met Guus Herremans (als Les Bottines Artistiques), die op zijn beurt pas de geweldige plaat “Thalas” op de wereld losliet. Die maakte met…Ward Dhoore, de broer van Hartwin en zo zijn we weer helemaal waar we moeten zijn: de wereld is helemaal rond en in de Vlaamse Folke kent iedereen iedereen…

Dit debuut is er een va, drie muzikanten, die elkaar uiteraard redelijk goed kennen en die wl eens vaker op één affiche aan te treffen waren. Negen composities van Hartwin worden mooi ingekleurd door de andere instrumenten, en wellicht is het niet overbodig te weten dat de basis voor deze plaat te vinden is bij een kampvuur in de marge van het Zap-festival in het Italiaanse Rocca Corneta, in de buurt van Bologna, waar zowel Viorel als Loogaroo op het programma stonden. Zo gaat het nu eenmaal in de folkwereld: zet die mannen en vrouwen bijeen aan een kampvuur en er ontstaat terstond een nieuwe groep, zeker als er iemand als Hartwin Dhoore meespeelt. Die mens is namelijk -zo lijk het toch- een schier onuitputtelijke bron van fraaie melodieën, die daarenboven erg begrijpelijk blijken te zijn voor breeddenkende muzikanten met andere roots.

Van die melodieën staan er nu dus negen op deze plaat, die een soort “onvermijdelijkheid” uitstraalt. Ik weet niet of dat woord bestaat, maar als je bij herhaling naar de plaat luistert, groeit je overtuiging dat ze bestaat uit stukken muziek, die dààr en dàn gemaakt moésten worden. Dat zegt zowat alles over de organische wijze waarop alles tot stand lijkt te zijn gekomen, maar net zo goed over het vermogen van Hartwin om melodieën te bedenken, die à la minute door andere muzikanten begrepen en opgepikt kunnen worden. Het resultaat is de zoveelste straffe folkplaat uit eigen land, al moet ook nu weer gezegd worden dat de grens tussen fok en jazz bij momenten heel dunnetjes is geworden. Zo is het goed en zo kan het bezwaarlijk beter Gun jezelf alvast één luisterbeurt van”In The Mouontains”, “Ronda” of “Liberi Danzatori” en je bent verkocht, zeker weten. Heel knappe plaat alweer!

(Dani Heyvaert)