De in Minnesota wonende zanger, songwriter en gitarist Mark Cameron is al meer dan 30 jaar actief in de live music scène. Mark begon zijn carrière in de folkrock scène van de vroege jaren ‘70 en bracht deze invloed in verschillende bands, die hij in de jaren ‘80 en ‘90 oprichtte. Vandaag concentreert Mark zich op het maken van originele bluessongs met sterke melodieën en songteksten. Cameron is bekend als een charismatische frontman en soulvolle gitarist. Na 5 studio releases in de jaren ‘80 en ‘90, bracht Mark zich in 2009 het blues album "Life of Illusion" ("Boxcar Blues") uit. In 2011 bracht Cameron het ambitieuze project "Built to Bust" ("Do Lovin’ Right" – "Tough All Over") uit. In 2014 volgt ”One Way Ride to the Blues" ("Life is Good When You’ve Got the Blues"– "In This House") in 2016 ”Playing Rough”, in 2019 "On A Roll" en in 2022 "Nasty Business".

"Blues Factory" is dan ook het negende album van Cameron waarin Mark in zijn bluestraditie nog steeds kiest voor pure energie en uitbundigheid die het genre in stand houden. Er staan 10 zelfgeschreven, geïnspireerde bluesnummers op deze CD die hijzelf produceerde en waarvan de opnames gebeurden in de Bathtub Shrine Studios in Minneapolis, Minnesota. Een live publiek voor "Too Hot To Boogie" werd vastgelegd in Shaw's Bar & Grill in april 2025. Deze originele nummers en uitvoeringen worden begeleid door Mark (gitaar en zang), naast Dan Schroeder die drumt, Sheri Cameron op saxofoon, fluit en percussie en Bill Keyes voegt harp en zang toe. De basgitaar wordt grotendeels gespeeld door Steve Hansen en Nick Salisbury, Josh Granowski speelt contrabas voor nummer 6. Shane Cox en Zach Miller voegen blazers toe aan een nummer en Tommy Barbarella voegt toetsen toe aan een paar nummers. Greg Shutte drumt voor één nummer en Sara Renner en Tonya Hughes zijn achtergrondzangers op een trio nummers.

De openingstrack, "The Wrong Thing", laat een mooi duet horen tussen Mark en zijn gitaar. Het swingende "Too Hot To Boogie" (zie video) is daarentegen niet zozeer traditionele blues, maar voelt eerder aan als een lekker juke joint nummer. De titeltrack "Blues Factory" is echter uitzonderlijk. Mark's rauwere stem is nu gemixt met de decoratieve en smaakvolle fluit en zorgt voor een zompig sfeertje. "Drink On The Job" dat volgt is een soort donkere track waarin Cameron een verhaal vertelt over de ellende van drinken op het werk. "Sugar" verandert van koers met een lichte zangharmonie en blazers en de versnellingen veranderen weer met het vette en smerige "Can't Stand Still". Het is een rockend en goed nummer, want Cameron en zijn band laten zich voor dit nummer even gaan. Er is veel mooie harp te horen, samen met Cameron's levendige zang. Hierna volgt "Change Your Ways", een sombere en trage blues met Mark's gitaar en zang. "Friends Like These" dat volgt, brengt meteen een andere stemming terwijl de harp dit nummer helpt te verkopen. Na het trage en eerder donker beklijvende "Ain't No Way" sluit het swingende "Below The Bottom" het album geweldig af. Op "Blues Factory" laat Cameron zijn veelzijdigheid en muzikale talent zien en dit is dan ook een album dat zeker de moeite waard is om te beluisteren!