Niet meteen de meest bekende naam, deze van de Libanese Tania Saleh, maar zeker wel eentje om in de gaten te houden. Zoals zoveel artiesten uit haar land, ging ze op de vlucht en belandde ze (ondermeer) in Noorwegen, waar ze in Øivind Kristiansen een gelijkgestemde ziel vond, die haar muziek onder zijn hoede nam en voor deze plaat mee in de producersstoel plaatsnam. Kristiansen is een naam, die we dan weer wel kennen vanwege zijn werkzaamheden bij Kirkelig Kulturverksted van Erik Hillestad, een huis dat helemaal incontournable is, als het om muziek uit het Noorden van Europa Gaat.

Voor deze nieuwe plaat deed duizendpoot Saleh heel veel zelf: alle teksten, alle muziek en zelfs design en illustraties van het mooie CD-boekje zijn van haar hand, maar hier hebben we het natuurlijk vooral over de muziek. Die is te situeren in het grensgebied tussen folk, singer-songwriter en jazz en, zo leerden enkele tientallen luisterbeurten mij, ze is gelaagd en fragiel, zoals de titel van de plaat aangeeft. Saleh kan heel mooi zingen en ze zorgt in het boekje voor vertalingen van de songs, zodat je weinig excuus hebt om te zeggen dat je er niks van begrijpt.

Een aaneenschakeling van hoop, heimwee, verlangen naar het achtergelaten thuisland, dat is wat je te horen krijgt. Een reis, een zoektocht naar persoonlijke heropstanding, een problematiek die je bij heel veel ballingen terugvindt, als je met ze praat: je land verlaten is niet niks, en al helemaal niet als je gedwongen wordt dat te doen. De zoektocht naar een nieuwe bestemming, naar erkenning aldaar, de heropbouw van je eigen leven, zowel materieel als mentaal, het zijn dingen, die je maar moeilijk kunt begrijpen, als je ze niet zelf meemaakt.

Het bij momenten klagerige klankenpalet is veelal het decor waartegen Saleh haar verhalen debiteert, maar net zo goed durft ze, zoals in “Inta Ma Shi” de elektronica vrije baan geven en zelf een soort spoken word-presentatie geven, waarin ze haar identiteitscrisis en de leegheid en uitzichtloosheid van haar bestaan etaleert. Dat doet bij momenten pijn, als je er naar luistert, maar de puurheid, de waarachtigheid die van de présence van Saleh afstralen, maken één en ander toch draaglijk.

Dit is zeker geen plaat, die je moet beluisteren op momenten dat je het zelf eventjes moeilijk hebt. Je kunt er wel van leren: zelfs in de diepste dalen -oorlog, klimaatverstoring, ballingschap…-is er schoonheid te vinden. Van die schoonheid is er bijzonder veel te vinden op deze plaat, die nochtans wel iets vraagt van de luisteraar, maar er in één moeite geweldig veel voor teruggeeft. Wel in één ruk te beluisteren.

(Dani Heyvaert)