KATY TOO - NINE LIVES

Kijk, we gaan hier niet flauw doen: ik draai ongeveer drie decennia mee in het gild der muziekscribenten en ik krijg dus best wel wat dingen ter recensie toegeschoven. Veelal komen die van over de Grote of de Kleine Plas, of een enkele keer ook van bij de Noorderburen. Zeer uitzonderlijk zijn de dingen, die in het grensgebied tussen pop en Americana vertoeven. Op zich is dus de release van een CD als deze al “een gebeurtenis”. Dat mag wel eens benadrukt worden, maar het zegt natuurlijk niks over de kwaliteit van wat je te horen krijgt. Wel, laat ik meteen de grote uitspraken bovenhalen: dit is een TOPPLAAT!

Tot die conclusie kwam ik na ruim drie weken elke dag minstens één keer luisteren naar de negen songs op deze plaat en ik kan zo stilaan zeggen dat ik ze compleet van voor naar achter en weer terug kan meeneuriën. Daarmee bedoel ik twee dingen: ten eerste schoppen bijzonder weinig CD’s het tot zo’n aantal draaibeurten. Ten tweede: ik heb geluisterd voor ik schrijf. Je zou dan kunnen concluderen dat ik wel heel traag van begrip moet zijn, en wellicht is dat ook een beetje zo, maar wat deze plaat zo bijzonder maakt is de vaststelling dat ik eigenlijk keer op keer nog nieuwe dingen ontdek en dat katapulteert de plaat meteen naar de hoogste regionen van mijn playlist van de zomer. Ik denk dat de korte versie van deze lofzang te omschrijven is als “alle stukjes aan deze plaat vallen op hun plaats”.

De iets langere versie ziet er zo uit: als je een CD van hier in handen krijgt, waarvan het hoesje en de perstekst je aandacht vestigen op de productie van Wigbert van Lierde en de aanwezigheid van Wouter Berlaen, dan ga je luisteren. En herluisteren. En nog eens luisteren…en wat je dan allemaal te horen krijgt, is niet min: Leen De Haes, de dame achter de bij Johnny Cash geleende schuilnaam, heeft een stem met een uitzonderlijke zeggingskracht. Ze is niet gruizig als die van Lucinda Williams, noch hees als die van Gillian Welch. Nee, ze is eerder kristalhelder als die van de Allergrootste, genaamd Emmylou Harris.

De songs zijn allemaal van haar hand en, als de speelduur van de CD eerder kort uitvalt (33 minuten), dan is dat omdat de ploeg van Katy Too erin geslaagd is de gevaarlijke der valkuilen te ontlopen: al te vaak krijgen we cd’s te horen, waar men krampachtig drie kwartier of vijftig minuten muziek heeft willen op schrijven, zonder zich te realiseren dat met de hoeveelheid ook het kaf binnensluipt. Niet hier dus: negen songs, niet meer en niet minder. Die songs zijn bijzonder gevarieerd en ze vormen, dat denk ik tenminste, een beeld van het brede smakenpalet dat de luisteraarster Katy Too heeft. Net zo goed als er pure folk tussen de songs zit, durft ze ook de up tempo countryrock van vandaag aan, is ze niet te beroerd om een bijna-romantische ballad in te zingen of een bitterzoete popmelodie. Zo kom je als vanzelf uit in het segment waar maar heel weinig Dames zich ophouden. Carole King is er zo eentje, Dolly Parton ook en, in de jongere klasse, Shelby Lynne.

Ik weet niet of u nog kunt volgen, maar als u de optelsom maakt van de namen die hier geciteerd worden, dan kom je astronomisch hoog uit. En daar neem ik geen woord van terug: de nieuwe CD van Katy Too bevat niet één mindere song en telt minimum vier nummers die, als ze in Nashville geschreven waren, miljoenenverkoop zouden opleveren. Geef “When You’re Gone (Nothing Really Matters)” aan bv. Miranda Lambert en je zou wat zien. Of laat “Déjà Vu” heruitbrengen in een hoesje met de naam en de foto van First Aid Kit eromheen: zelfde scenario. Ik weet niet of onze nationale Radio 1 al een nummer uitgepikt heeft om in zware rotatie te brengen, maar er is alleszins keuze genoeg: hoewel “Darlin’ Tell Me Now” misschien meer op Radio 2-leest geschoeid is, zou dit perfect in de Radio 1-format ingepast kunnen geraken. En als ze “Alma” nog niet draaien, dan moeten ze mij dringend eens komen uitleggen waarom ze dat niet doen.

Kijk: de zang op deze plaat is perfect, de songs zijn een toonbeeld van de combinatie van erg knappe melodieën met teksten die ertoe doen. De arrangementen die Wigbert en Wouter hier uitgewerkt hebben, zijn beter dan wat ze beiden ooit onder eigen naam uitbrachten en tenslotte is er de band: als je een club bijeen kunt brengen met, naast Wigbert en Wouter Berlaen, ook nog bassist Ewen Vernal, drummer Karel De Backer en toetsenist Peter Lesage, dan speel je in de Champions League. Maar je dringt pas door tot de tweede of derde ronde, als je ook goed materiaal brengt en dat is waar deze plaat het verschil maakt. In geen tijden nog een plaat van eigen bodem gehoord met dergelijke straffe songs gehoord. Ik begin te vrezen dat ik het verwijt zal krijgen dat ik overdrijf. Dat doe ik niet: als iets gi-gan-tisch goed is, mag het ook gi-gan-tisch goed genoemd worden. Ik heb gezegd!

(Dani Heyvaert)


24 september 2016: De Zolder, Kalmthout/Nieuwmoer, BE (releaseconcert)

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
KATY TOO
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 


Artiest info
Website  
 

Label: PedalPoint