SPARKS @ AB, BRUSSEL - 16/09/17

"Christ, They’ve got Hitler on the telly!" grapte John Lennon midden de jaren 70 toen Ron Mael voor het eerst tijdens een uitzending in het Britse ‘Top of the Pops’ verscheen. Ron vormde toen al samen met zijn oudere broer Russell de kern van de groep Sparks en viel vooral op door zijn excentrieke uiterlijk, inclusief tandenborstelsnor die fysieke gelijkenissen opriep met de eerder vernoemde nazileider (waarvan hij zich overigens altijd heeft gedistantieerd). De Californische band was vooral geliefd in Europa en scoorde enkele hitjes waarvan ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ veruit het meest in het collectieve geheugen is blijven hangen. Na enkele succesvolle LP’s met wisselende bezetting verzeilde de groep tijdens de Punk periode naar de achtergrond, al bleven de gebroeders Ron & Russell onverminderd door muziek maken. Ze probeerden doorheen de jaren allerlei soorten muziekstijlen uit van pop en rock, over een mix van disco, minimal music, hedendaags klassiek, musical en variété. Dit bezorgde de groep een zekere cultstatus die hen wereldwijd een kleine maar hondstrouwe fanbase opleverde.

Enkele jaren geleden pikte de Schotse band Franz Ferdinand Sparks terug op en samen blikten zij het album ‘FFS’ in, waarna ze gezamenlijk doorheen Europa toerden. Deze maand verscheen ‘Hippopotamus’, het eerste nieuwe Sparks album in bijna een decennium.

We zien bij de aanvang van het concert in de AB enkele hardcore fans een spandoek ontrollen met daarop ‘Ron/Russell Thanks for your Genius – Belgium loves you’, een onthaal dat beide heren duidelijk deugd doet. Hun vijfkoppige backingband bestaat uit een schare jonge muzikanten waarvan enkele leden eerder opereerden bij de Queens of the Stone Age-afsplitsing Mini Mansions. Allen dragen ze zwart-wit gestreepte truien, terwijl Ron Mael strak in zijn wit-zwart geklede pak achter zijn keyboards zit met, zoals we dat van hem gewoon zijn, de blik op oneindig. Tegenover de stoïcijnse Ron (72) staat de iets jongere zanger Russell Mael (68), de hyperkinetische broer met frivole kniebroek die de hele avond vrolijk rondhuppelt. Het heerlijk geschifte contrast tussen de beide heerschappen met daarachter een goede begeleidingsband zorgt ervoor dat de vonken er vanaf vliegen en dat de groepsnaam dus alle eer wordt aangedaan.

De setlist van vanavond bestaat voor een derde uit nummers uit het nieuwe ‘Hippopotamus’, een album dat bol staat van grappige, vaak absurde songs. Dat is ook het geval bij de opener ‘What The Hell Is It This Time?’ waarin het Opperwezen zich opwindt over het overaanbod schietgebedjes waarmee de aardbewoners Hem onophoudelijk lastigvallen. Daarna schakelt de band over naar ouder werk, zoals het aan mekaar gekoppelde ‘Propaganda’ / ‘At Home, At Work, At Play’ dat enig herkenningsapplaus van de oude, getrouwe fans oplevert. Het huppelende ‘When Do I Get to Sing “My Way“ dat als een veredelde discodreun de zaal wordt in geslingerd, zorg voor het eerste feestgedruis. We zien alleen maar blije gezichten en dat blijft het geval wanneer Sparks overschakelt naar hun nieuwe single ‘Missionary Position’. “It’s a little retro and a bit passé  / But you know you make her feel A-OK,” tja wie zou daar geen glimlach bij voelen opkomen (behalve Ron Mael natuurlijk, die onverstoorbaar en strak voor zich uit kijkend op zijn keyboards blijft hameren).

Van de nieuwe nummers klinkt ‘Skandinavian Design’, een pseudo ode aan IKEA, misschien het meest melodieus, typisch zo’n nummer dat in je hoofd blijft plakken. Dit geldt in mindere mate ook voor ‘Edith Piaf (Said It Better Than Me’). De kopstem van Russell Mael klinkt misschien niet altijd meer zo krachtig als in de jaren zeventig maar hij haalt nog wel zonder veel moeite de hoge noten. Muzikaal valt er dan ook weinig af te dingen op Sparks anno 2017. De vanuit Ron Mael’s keyboards gedreven songs bloeien open in mooie, krachtige arrangementen, terwijl Russell als sterke frontman de show verzorgt. Soms slaat de balans tussen absurd en onnozel door naar de verkeerde kant. Zo gaat het musicalachtige ‘I Wish You Were Fun’ met teveel la-la-la’s de mist in. Het repetitieve ‘My Baby’s Taking Me Home’ waarin dit ene zinnetje op wel twintig verschillende manieren een vocale uitdrukking krijgt, werkt dan weer wel.

De finale die Sparks ons aanbiedt bestaat gelukkig ook uit muzikaal vuurwerk. Vooreerst krijgt hun grote glamrock hit van destijds ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ alle handen op elkaar. Na deze euforie stapt Ron Mael even weg van achter zijn keyboards en plaats frontstage een geschift dansje op de tonen van ‘Hospitality On Parade, een theatraal, variété-achtig nummer dat ons naar een wilde climax voert. En wanneer Sparks in de bissen ‘Johnny Delusional’ (uit FFS) en vooral dat andere bekende glamrock nummer ‘Amateur Hour’ op ons loslaat, ligt de Anciennen Belgique aan hun voeten. Na hun concert verschijnt het kernduo nog even op het podium om het Belgische publiek waarmee ze naar eigen zeggen een sterke band hebben persoonlijk te bedanken. “We namen hier twee van onze platen op en we durven nu wel zeggen dat België onze tweede thuis is”. Applaus alom en enkele seconden lang meenden we zelfs een glimlach op de lippen van Ron Mael te ontwaren. Men moet het gezien hebben om te geloven.

Shake


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 16/09/17