TAKE ROOT @ DE OOSTERPOORT, GRONINGEN - 10/09/16

Tot vorig jaar stond er op het affiche: “Past, Present and Upcoming American Music; maar dit jaar niet meer. Een kleine verandering misschien of is er dit jaar duidelijk meer aan de hand? Inmiddels wel de 19e editie en een affiche met gemengde gevoelens vooraf. Al in februari werden de eerste namen bekend gemaakt met o.a. The Jayhawks, en dat stemde me meteen vrolijk; daarover later meer; maar de aanvullingen waren niet zo indrukwekkend dat ik de line-up geweldig vond. Weinig vernieuwend eigenlijk. Maar gedurende de avond veranderde dat inzicht.

J.P. Harris & The Tough Choices

Om vier uur stroomt De Oosterpoort aardig vol, ondanks de concurrentie van het mooie nazomer weer. En zoals eigenlijk altijd met festivals als deze is dat je keuzes moet maken. 20 Optredens verdeeld over 5 podia is geen sinecure. In de foyer mag J.P. Harris & The Tough Choices aftrappen. Deze zwaar bebaarde man met band maakt er gelijk een swingende opening van. Op zijn veertiende liep hij van huis weg om te gaan zwerven, na verschillende jobs kwam hij in Louisiana terecht waar hij zijn debuutalbum in 2011 opnam. Inmiddels behoort hij de scene uit Nashville die onvervalste countrymuziek maken. Het swingt heerlijk, een mix van country, een beetje rockabilly en honkytonk invloeden zijn duidelijk op te merken. Ondertussen staat in de kleine zaal Gill Landry te spelen. Ook hij is als straatmuzikant begonnen en sliep onder bruggen en viaducten. Later, als lid van The Old Crown Medicine Show kreeg hij steeds meer bekendheid; inmiddels heeft hij enkele succesvolle soloalbums op zijn naam staan. Hij begeleidt zichzelf op gitaar en mondharmonica. Een fantastische combinatie met zijn werkelijk machtige mooie stem. Hij doet me denken aan Eddie Vedder, zowaar toch geen beroerde vergelijking. Zoals gezegd, niet alleen maar American Music. In de grote zaal staat voor het eerst een Belgische formatie op het podium, het is Tom van Laere alias Admiral Freebee. Met band kan hij rocken als Tom Petty, solo kan hij een fantastische intieme show neerzetten. Zo ook vanavond, enkele gitaren en een piano staan op het immense podium voor een volle zaal. Zijn tussendoortjes zijn doorspekt met veel humor, maar ook realiteitszin. De Belgen zijn het laatste jaar getroffen door terrorisme en Tom vertelt dat de terroristen meer houden van de doden dan van het leven. Het enige wat we daartegen kunnen doen is om meer van het leven te houden. Het is lastig om iedereen gekluisterd te krijgen. Tijdens het nummer “Hesitation” houdt hij zich ineens stil. Tom laat weten dat hij een trucje heeft geleerd van zichzelf. Wanneer er veel gekletst wordt in de zaal houdt hij gewoon op met spelen, op dat moment houdt iedereen in de zaal zijn mond, en ja het werkt. Vanaf dat moment zit iedereen gekluisterd aan Tom zijn optreden. Alle nummers zijn van eigen werk op één cover van Bob Dylan na. Afwisselend op piano en gitaar, die hij wisselend rockend en akoestisch bespeelt, weet hij een zeer aangenaam optreden neer te zetten. Wat mij betreft één van de hoogtepunten van vanavond.

Carter Sampson

Wederom staan we voor een keuze; in de kleine zaal Sam Beam, in de binnenzaal Rod Picott en in de foyer Carter Sampson. Gekozen voor de laatste omdat deze dame uit Oklahoma met haar nieuwe album Wilder Side veel indruk op me heeft gemaakt. Al jaren maakt ze deel uit van de Oklahoma muziekscene maar kon nog geen echte doorbraak forceren. Nu haar platenmaatschappij haar hier in Nederland uitgebreid promoot gaat het toch gebeuren. Onlangs op Naked Song te Eindhoven een prachtig optreden neergezet, en nu alweer terug voor Take Root. Tussendoor laat ze weten in december terug te komen samen met Hidden Agenda De Luxe. Ze wordt vanavond begeleid door de jongens van Oklahoma Roots Revue die later op de avond ook nog voor een optreden gaan zorgen. Heerlijke relaxte countrymuziek met een dijk van de stem van Carter. Ze opent haar optreden met nummers van haar laatste album met o.a. “Medicine River” en “See The Devil Run”. Dit laatste nummer heeft ze geschreven nadat ze de kerk van Al Green had bezocht. Ook de titeltrack “Wilder Side” komt voorbij, werkelijk fenomenaal nummer, een geweldige stem, prachtige song. Tussendoor toch nog even naar Sam Beam and Jesca Hoop kunnen luisteren. Een volle zaal maakt het lastig om echt door te dringen naar een plek om de muziek goed te kunnen opnemen. Jesca heeft een hoge stem en de samenzang met Sam is heel mooi. Het geheel is voor mij net iets te rustig en te clean, het lijkt wel of we naar een klassiek concert zitten te luisteren. Dit in tegenstelling tot Doug Seegers die met band even later in dezelfde zaal een Texas Swing show neerzet. Het levensverhaal van deze countryzanger is als een evenzovele andere artiesten vanavond. Zwervend als straatartiest werd hij in 2013 ontdekt door een Zweeds TV-team. Meteen merken ze zijn klasse op en laten hem een nummer op nemen: “Going Down To The River” dat een groot succes is geworden. Een pakkend optreden, met veel country invloeden; snikkende stem, fiddles en levensliederen zoals gospel- en drinkin’ songs. Uiteraard ontkomt hij niet aan het succes nummer “Going Down To The River” waarmee zijn carrière begon. Inmiddels heeft hij 65 shows in Zweden gespeeld en ze waren allemaal uitverkocht.

The Jayhawks

Eigenlijk is het voor mij al de hele avond wachten op wat nu gaat komen: The Jayhawks. Deze band heeft mij 25 jaar geleden in contact gebracht met het fenomeen Americana. Zij zijn één van grootste pioniers van deze stijl muziek waardoor we nu vanavond allemaal hier naar toe zijn gekomen. Dertig jaar geleden opgericht door Gary Louris en Mark Olsen. Mijlpalen zijn voor mij de albums: Hollywood Town Hall, Smile, Rainy Day Music en het dit voorjaar verschenen album Paging Mr. Proust. De verhouding tussen Gary en Mark is muzikaal altijd moeilijk geweest. Bekend om hun fantastische harmonieuze samenzang, maar ook om de eigenzinnigheid van Mark. Het laatste album is dan ook zonder Mark opgenomen en het lijkt erop dat de breuk nu wel definitief is, maar zeg nooit nooit. Wanneer de eerste gitaren klinken weet ik onmiddellijk weer hoe het klinkt. “Waiting For The Sun” is één van hun grootste hits, fantastisch. Gary laat zijn gitaar gieren, zijn stem is niet zo helder als ik wel eens eerder heb gehoord. Het album “Paging Mr. Proust” is werkelijk van een fenomenale schoonheid dat bij elke luisterbeurt beter en beter wordt. Veel nummers zijn dan ook van dit album, aangevuld met de grootste hits uit het verleden. Opvallend mooi en helder gezongen zijn de nummers wanneer drummer Tim O’Reagan de vocalen voor zijn rekening neemt zoals in “Tampa To Tulsa” en “Bottomless Cup”; fantastisch. Muzikale hoogtepunten zijn er eigenlijk alleen maar, toch moeten de nummers “Blue”, “I’d Ran Away”, “Smile” en “Tailspin” nog even benadrukt worden. Na een korte onderbreking volgt een toegift van maar liefst zes nummers, ze hebben er echt zin in en blijven maar doorgaan. Eerst Gary solo, maar even later weer de volledige band. Na ruim 7 kwartier komt er een einde aan een werkelijk onvergetelijk optreden. Even bijkomen is nu wel nodig na zoveel indrukken. Toch is daar maar kort sprake van want even later komt voor mij de grootste verrassing van de avond nog voorbij: Torgeir Waldemar. Jan Donkers kondigt Torgeir aan met de opmerking dat de beste americana tegenwoordig uit Scandinavië komt. Een tikkeltje overdreven, maar wat deze bebaarde man uit Oslo ons laat horen is werkelijk fenomenaal. Wanneer hij het podium opkomt en het publiek begroet weet je meteen al dat je te maken hebt met iemand uit het hoge noorden. Niet bespraakt en vrijwel volledig in zichzelf gekeerd begint hij solo aan zijn optreden waarbij hij zichzelf begeleidt op gitaar en mondharmonica. Even later komen ook de andere muzikanten erbij. De muziek verandert nu in psychedelische geluiden uit een elektrische piano, gitaren en kettingen die de drummer steeds optilt en weer laat zakken. De sfeer is ijzig, net of je in een koude cel bent beland. De sfeer en de muziek gaan perfect in elkaar over. Er volgen enkele nummers die heel lang zijn uitgesponnen, waarbij elk nummer een fantastische opbouw kent. Van heel subtiel tot pure rock. Op een gegeven moment komt de zingende zaag tevoorschijn om nog meer dramatiek in de muziek te brengen. Je wordt heen en weer geslingerd tussen Woven Hand, 16 Horsepower, Neil Young en The Handsome Family. Ademloos, verbijsterd en diep onder de indruk blijf ik nog even nagenieten van wat we hier hebben gezien. Nu nog even een cd scoren van Torgeir; helaas dat gaat niet lukken. Het schijnt dat het laatste album en het binnenkort te verschijnen nieuwe album niet te verkrijgen zijn op cd, alleen maar op vinyl en via iTunes.

Dat de subtitel van het festival niet meer is gericht op puur Amerikaanse muziek moge nu duidelijk zijn. Van mij mag het programma van Take Root elk jaar aangevuld worden met artiesten zoals Admiral Freebee en uiteraard Torgeir Waldemar. Ik heb weer genoten en zie uit naar Take Root 2017.

Roelof Passies

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

 

J.P. Harris

Gill Landry

Admiral Freebee

Carter Sampson

Sam Beam and Jesca Hoop

Doug Seegers

The Jayhawks